ตอนที่ 18-5 กลับมาทวีปยูลาน!

ลมเย็นยะเยือกแห้งแล้งพัดผ่านโลกกวาดเอาสะเก็ดน้ำแข็งและหิมะม้วนตัวไปไม่มีทิศทาง  ภายในโลกน้ำแข็งนี้มียอดเขาน้ำแข็งสูงเสียดฟ้านับไม่ถ้วน หลังจากผ่านเวลามานานนับปีไม่ถ้วนมันถูกสายลมยะเยือกแกะสลัก  ภูเขาน้ำแข็งกลายเป็นเรียบลื่น ถ้ามีใครจ้องมองเข้าไปในผิวของภูเขาน้ำแข็งก็จะมองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองได้

ภายในหนึ่งในภูเขาน้ำแข็งที่สูงใหญ่

มีวงเวทรูปดาวหกเหลี่ยมสิบเอ็ดวงอยู่ที่นี่และข้างๆ กันไม่ห่างออกไปมีบ้านน้ำแข็งอยู่หลังหนึ่ง ชายชราเคราขาวและอยู่ในชุดสีขาวเดินออกมาจากภายในบ้านน้ำแข็ง  ตาสีฟ้าของเขากวาดมองดูพื้นที่รอบๆ“ยากจะพบเจอผู้คนได้จริงๆ ที่นี่อยู่ในขั้วโลก!  เมื่อเร็วๆ นี้พวกเซียนที่มาที่นี่ขั้วโลกน้ำแข็งมีจำนวนน้อยลง ดูเหมือนข้าควรจะเดินทางท่องเที่ยวไปยูลานด้วยเช่นกัน”

คนผู้นี้คือฮ็อดเดิลผู้ดูแลทั่วไปของพิภพยูลาน

ขณะที่ฮ็อดเดิลเตรียมจะบินออกไป  ทันใดนั้น....

ฮ็อดเดิลอดหันไปมองมิได้ เขาเห็นว่าหนึ่งในวงเวทสิบเอ็ดวงเริ่มเรืองแสงขึ้นมาทันทีรังสีแสงพุ่งขึ้นไปในท้องฟ้ามองสะดุดตาคล้ายภาพลวงตา คล้ายภาพฝัน  ฮ็อดเดิลรู้สึกตกใจอย่างหนัก “แดนนรก,มีคนกำลังมาจากแดนนรก เพื่อกลับมาทวีปยูลาน แดนโลกธาตุธรรมดาน่ะหรือ?”

ฮ็อดเดิลรู้ว่าค่าใช้จ่ายในการเทเลพอร์ตสูงมากขนาดไหน แม้แต่บรรดาอสูรเจ็ดดาวทั้งหมดก็ยังไม่ยินดีจ่ายเงินเพื่อเป็นค่าเดินทางอย่างนี้

เดิมทีกองกำลังของตระกูลของเขาเคยส่งคนมานำโดยซาดิสต์มาที่นี่  ในกลุ่มนั้นซาดิสต์เป็นผู้นำเพียงคนเดียว เพราะราคาค่าธรรมเนียมเทเลพอร์ตและการเทเลพอร์ตเทพชั้นสูงคนหนึ่งนั้นแพงมากมายมหาศาล  พวกเทพแท้และเทียมเทพที่เทเลพอร์ตมาพร้อมกับเทพชั้นสูงจึงได้รับการยกเว้นค่าธรรมเนียม

ครั้งนั้นเมื่อตระกูลของเขาส่งซาดิสต์และคนอื่นมา  พวกเขาใช้เงินไปล้านล้านศิลาดำ!

“ข้าสงสัยว่าจะเป็นคนร่ำรวยมั่งคั่งแน่นอน”  ฮ็อดเดิลรู้สึกประหลาดใจ  เขาย่อเอวคำนับโดยไม่รู้ตัว  ฮ็อดเดิลจะกล้าดูแคลนคนผู้มาจากแดนนรกเข้ามาทวีปยูลานได้อย่างไร?  แม้ว่าฮ็อดเดิลจะน้อมตัวคำนับ แต่เขาก็ยังมองเข้าไปในวงเวทอย่างระมัดระวัง  เขาต้องการรู้นักว่าผู้นี้เป็นใคร

แสงรังสีพร่าเลือนค่อยๆรวมตัวเป็นร่างหกร่าง

ร่างทั้งหกเริ่มชัดเจนและแสงรังสีเริ่มจางหายไป

“ลิน...ลินลี่ย์!” ฮ็อดเดิลจ้องมองร่างทั้งหกข้างหน้าเขาด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

“ฮ็อดเดิล, ไม่ได้พบเจอท่านมาเกือบสองพันปีแล้ว ท่านยังดูเหมือนเดิมเสมอนะ”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างใจเย็น

ฮ็อดเดิลกวาดสายตามองกลุ่มของลินลี่ย์ “มีคนอยู่สามในหกคนนี้ที่ข้าไม่รู้สึกถึงรัศมีพลังของพวกเขาได้เลย  มีสามคนในนี้เป็นเทพชั้นสูงจริงๆ หรือนี่  ค่าธรรมเนียมในการใช้วงเวทเทเลพอร์ต...พวกเขาใช้จ่ายไปสามล้านล้านศิลาดำ” ฮ็อดเดิลหวาดหวั่นกับคนแบบนี้ “ลินลี่ย์แค่เพียงอยู่ในแดนนรกเพียงสองพันปี  เขากลายเป็นผู้ทรงพลังอำนาจได้อย่างไร?”

นานกว่าสองร้อยปีมาแล้วตระกูลไรเนลและอีกเจ็ดตระกูลใหญ่ยังกระตือรือร้นต่อสู้กับตระกูลสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์

แต่ฮ็อดเดิลเป็นแค่ผู้น้อยของตระกูลไรเนลและทำงานดูแลทั่วไปในพิภพที่ห่างไกล เขาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับสถานการณ์ของตระกูลในแดนนรก  เขาไม่เข้าใจเป็นธรรมดาว่า..ลินลี่ย์มีสถานะแบบไหนในตอนนี้!  ถ้าเขารู้ว่าลินลี่ย์เป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งของเผ่ามังกรฟ้า  ฮ็อดเดิลอาจตกตะลึงก็เป็นได้

“ท่านลินลี่ย์, ท่านกลับตรงกันข้าม ท่านมีพลังมากกว่าแต่ก่อนมากมายนัก”  ฮ็อดเดิลให้เกียรติยิ่งนัก  เขายังเป็นแค่เทพแท้  จะกล้ากระทำการใดๆ ที่ไม่ให้เกียรติได้ยังไง?

ลินลี่ย์หันไปมองดูโลกน้ำแข็งหิมะที่กว้างไกลไม่เห็นขอบเขต  ในโลกกว้างเป็นน้ำแข็งรกร้าง  แต่ลินลี่ย์รู้สึกอบอุ่นอยู่ในใจ  เพราะนี่คือบ้านเกิดของเขา!

“เวด!  นี่คือขั้วโลก!”  ลินลี่ย์ค่อนข้างตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด  “ขั้วโลกของพิภพยูลาน!พิภพยูลาน..บ้านเกิดของข้า! หลังจากสองพันปี ในที่สุดข้าก็กลับมา!ในที่สุดข้าก็กลับมา ฮ่าฮ่า...” ลินลี่ย์ตื่นเต้นจนอดหัวเราะดังๆ ไม่ได้

เดเลียน้ำตาคลอเบ้าเช่นกัน  นางเช็ดน้ำตาด้วยความปลื้มดีใจ

“เรากลับมาแล้ว ข้าสงสัยว่าตระกูลเลโอนของข้าจะเป็นเช่นไร พี่ชายของข้าจะทำได้ดีหรือไม่” เดเลียตื่นเต้นไม่มีใดเปรียบ

เวลาในแดนนรกผ่านไปเกือบสองพันปี  แต่พวกเขายิ่งอยู่ในแดนนรกก็ยิ่งคิดถึงบ้านเกิดของพวกเขา

“อย่างนั้นนี่ก็คือบ้านเกิดของท่านพ่อหรือ?”  เวดมองดูทุกที่ด้วยความสงสัย

“ยังไม่ใกล้เลย ทวีปยูลานอยู่ทางใต้” ลินลี่ย์หัวเราะ  “มาเถอะ,ไปทวีปยูลานกัน ฮ็อดเดิล เราจะไปแล้วนะ” ลินลี่ย์หัวเราะเรียกพลังเทพธาตุดินและกวาดพาทุกคนบินไปพร้อมกับเขาด้วยความเร็วสูงออกจากขั้วโลกไปยังทวีปยูลาน

สำหรับฮ็อดเดิลเขาจ้องมองลินลี่ย์บินจากไปไกล “ปีนั้นเมื่อในอดีตข้ายังรู้สึกเหมือนกับว่าลินลี่ย์เป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง แต่ใครจะคิดกันเล่าว่า..ในเวลาไม่ถึงสองพันปี  เขาจะกลับมาจากแดนนรกได้  น่ากลัว น่ากลัวจริงๆ!”

สามารถกลับมาจากแดนนรกได้เป็นข้อพิสูจน์ถึงพลัง เทพชั้นสูงธรรมดาจะมีทรัพย์สินมหาศาลเป็นล้านล้านศิลาดำได้อย่างไร?

การบินถูกจำกัดและยุ่งยากในแดนนรก  เมื่อกลับมายังแดนโลกธาตุ ลินลี่ย์รู้สึกว่าความเร็วในการบินของเขาเพิ่มขึ้นมาก  และตอนนี้เขาไวกว่าเมื่อตอนอยู่ในแดนนรกเป็นสิบเท่า  เขาใช้พลังเทพธาตุดินคลุมทุกคนไว้ ช่วยให้ไอน่าเวดและคนอื่นๆ เคลื่อนไหวได้รวดเร็วขึ้นเช่นกัน

หลังจากบินในช่วงสั้นๆ  ลินลี่ย์เห็นชายฝั่งของทะเลเหนือไกลออกไป

“พี่ใหญ่ เรามาถึงทวีปยูลานแล้ว!”  บีบีเรียกด้วยความตื่นเต้น

“อย่างนั้นที่นี่คือทวีปยูลานหรือ?”  ไอน่ามองดูรอบๆ ด้วยความสงสัย

ลินลี่ย์กับเดเลียหน้าแดงเล็กน้อย  เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนตื่นเต้นมากที่สำคัญคือเป็นเวลาสองพันปีแล้วนับแต่พวกเขาจากไป  เดเลียหันมามองดูลินลี่ย์  “ลินลี่ย์!  เราจะไปที่ไหนกันก่อน?  ไปไพรทมิฬ? หรือว่าปราสาทเลือดมังกร?”

ลินลี่ย์ถอนหายใจเบาๆ

“เป็นเวลาหลายปีแล้วข้าไม่ได้ไปเคารพพ่อเลย เราไปเมืองชนบทอู่ซันกันก่อนเถอะ” เพราะเหตุผลบางอย่างลินลี่ย์คิดถึงเมืองชนบทอู่ซันมาก  บางทีเป็นเพราะว่านั่นเป็นรากฐานของเขา  เขาใช้ชีวิตเยาว์วัยที่นั่น  นั่นเป็นที่ซึ่งเขาได้พบกับปู่เดลิน  และนั่นเป็นที่ที่เขาได้พบกับบีบี

“เมืองอู่ซัน ใช่แล้ว เราไปเมืองอู่ซันกัน”  บีบีพูดเช่นกัน

“ข้าก็เกิดในเมืองอู่ซันเหมือนกัน”  บีบีหันไปอธิบายให้ไอน่าและนีซฟัง

เมืองน้อยอู่ซันเป็นที่มีความหมายต่อทั้งลินลี่ย์และบีบีมากนั่นเป็นจุดเริ่มต้นชีวิตของพวกเขา

“ใช่แล้วไปเมืองอู่ซัน  ข้าอยากเห็นด้วย”  ไอน่าพูดอย่างร่าเริง

“เมืองน้อยอู่ซันบางทีอาจเต็มไปด้วยอสูรเวท”  ลินลี่ย์ถอนหายใจ  “หลังจากผ่านไปเกือบสองพันปี...ข้าสงสัยว่าจะเป็นยังไงบ้างในตอนนี้” สองพันปีเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานมาก ที่สำคัญคือเพียงพอให้เกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย

“ท่านพ่อ ข้าอยากเห็นบ้านบรรพบุรุษของเราเหมือนกัน” เวดตื่นเต้นดีใจเช่นกัน

“อย่างนั้นก็ไปกันเถอะ”

ลินลี่ย์พาทุกคนไปทางด้านทิศตะวันตกของเทือกเขาอสูรวิเศษพอเลือกมุ่งหน้าไปเมืองน้อยอู่ซันพวกเขาก็ไปถึงได้ไวในก้าวเดียว  เนื่องจากเวลานี้เขาเป็นเทพชั้นสูง  เขาบินได้เร็วกว่าในอดีตตอนที่เป็นเซียนได้หลายร้อยเท่าการบินในแดนโลกธาตุธรรมดาซึ่งมีพลังจำกัดที่อ่อนกว่ามาก  ลินลี่ย์จึงมาถึงเทือกเขาอสูรวิเศษอย่างรวดเร็ว

“เมื่อข้ายังเด็ก เมื่อข้ายังท่องเที่ยวเดินทางจากสหภาพศักดิ์สิทธิ์ไปยังจักรวรรดิโอเบรียนข้าใช้เวลามากกว่าครึ่งปี  แต่บัดนี้จากทะเลเหนือมาที่นี่  ข้าใช้เวลาเพียงมากกว่าคนดื่มชาถ้วยหนึ่งเท่านั้น...โอว..นั่นไงเมืองอู่ซัน!”  ขณะลินลี่ย์พูดจบคำเขาก็มาถึงเหนืออากาศเมืองน้อยอู่ซัน เมืองอู่ซันปรากฏออกมาจากภูเขา

แต่ในอากาศเหนือเมืองอู่ซันกลุ่มของลินลี่ย์ชะงักด้วยความสงสัย

“ท่านลุง, ท่านบอกว่าต้องพวกมีอสูรเวทมากมายอยู่ที่นี่  แต่เมื่อเราบินมาที่นี่จากในภูเขา  เราเห็นอาคารและผู้คนมากมาย”  ไอน่าไม่เข้าใจ  “นอกจากนี้ นี่คือเมืองอู่ซันหรือ?  ทำไมมีผู้คนหนาแน่นนักเล่า?ที่นี่มีคนอยู่เป็นหมื่น”

“ใช่แล้ว นี่คืออดีตเมืองอู่ซัน”  ลินลี่ย์แน่ใจเรื่องนี้

ในฐานะเทพชั้นสูงเขาจะเข้าใจผิดเรื่องภูมิประเทศแบบนั้นได้อย่างไร?

“ดูสิ นั่นภูเขาอู่ซันอยู่ตรงนั้น!  ภูเขาอู่ซันยังอยู่ตรงนั้นดังนั้นนี่คือเมืองน้อยอู่ซันแน่นอน” ลินลี่ย์ชี้ไปทางทิศตะวันตกซึ่งมีภูเขาใหญ่อยู่ลูกหนึ่ง  แม้ว่าเวลาจะผ่านไปเกือบสองพันปีแต่ภูเขาอู่ซันไม่เปลี่ยนไปมาก อย่างไรก็ตามด้านตะวันตกของเมืองอู่ซันมี....

มีสิ่งก่อสร้างสถาบันการศึกษาอยู่ที่นี่  มีคนอยู่จำนวนมาก

สถาบันแห่งนี้ในแง่ของขนาด มีขนาดใหญ่กว่าเมืองอู่ซันในอดีต

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?”  ลินลี่ย์สงสัยไปหมด

เดเลียก็สงสัยเช่นกัน “ในอดีต..สถานที่นี้ควรจะเต็มไปด้วยอสูรเวท  เราบินผ่านเทือกเขาอสูรวิเศษ  เราเห็นอาคารมากมายตามรายทาง  ดูสิ..มีมนุษย์อยู่ตรงอื่นด้วยแต่ไม่ใช่อสูรเวท”  หลังจากวันล้างโลกสหภาพศักดิ์สิทธิ์และพันธมิตรมืดถูกพวกอสูรเวทบุกเข้ายึดครอบครองอย่างน่ากลัว

อย่างไรก็ตาม...

หลังจากผ่านไปเกือบสองพันปี  พื้นที่นี้กลับถูกมนุษยชาติยึดคืน

“สองพันปีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นมากเกินไป” ลินลี่ย์ถอนหายใจ  “มาเถอะ  ไปดูบ้านบรรพบุรุษของข้า”  ขณะที่ลินลี่ย์พูด  เขาบินไปข้างหน้า

แม้ว่ากลุ่มของลินลี่ย์ทั้งหกคนจะบินอยู่ในกลางอากาศแต่ผู้คนข้างล่างไม่ทันสังเกตพวกเขาแม้แต่น้อย เพราะพวกเขาอยู่สูงมากและนอกจากนี้เพราะลินลี่ย์ใช้พลังธาตุสร้างเมฆรายล้อมพวกเขา  ลินลี่ย์บินไปข้างหน้าช้าๆขณะมองลงมาข้างล่างอย่างระมัดระวัง  สายตาของลินลี่ย์ยอดเยี่ยมาก

และเขาพบพื้นที่ใจกลางสถาบันทันทีเป็นคฤหาสน์บรรพบุรุษของเขา

“บ้านบรรพบุรุษของข้าตั้งอยู่ตรงนั้นหรือ?”  ลินลี่ย์ประหลาดใจ

“พี่ใหญ่,บ้านบรรพบุรุษมีรูปร่างสมบูรณ์แบบ ความจริง ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบกว่าที่เป็นมาในอดีตด้วยซ้ำ”  บีบีพูดด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

พื้นที่อื่นในสถาบันที่ใหญ่โตแห่งนี้เป็นอาคารใหม่แต่บ้านบรรพบุรุษของลินลี่ย์ได้รับการดูแลรักษาและปรับปรุงใหม่  แม้ว่าจะผ่านไปเพียงสองพันปี  แต่เนื่องจากการดูแลรักษาอย่างยาวนานกลับไม่มีร่องรอยเสียหายแม้สักนิด ลินลี่ย์บีบีเห็นแล้วอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

พวกเขามีความทรงจำที่งดงามมากมายจากสถานที่นี้

“ลงไปกันเถอะ” ลินลี่ย์พูดเบาๆ

และจากนั้นพอเสียงดังควั่บเงาร่างทั้งหกพุ่งวาบผ่านท้องฟ้ามาลงอยู่ภายในลานว่างบ้านบรรพบุรุษ  เพราะพวกเขาไวเกินไปพวกเขาลงมาจากท้องฟ้าไวกว่าการกระพริบตาครั้งหนึ่งเสียอีก ไม่มีทางที่คนธรรมดาจะสามารถจับการเคลื่อนไหวของลินลี่ย์ด้วยสายตาเปล่าได้

ภายในอาคาร

“ทุกอย่างยังดูดี...  ทุกอย่างยังดูดี”  ลินลี่ย์ยืนนิ่งกับที่ในลานว่าง มองดูรอบๆอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นเขาเห็นว่ามีเก้าอี้อยู่ในสวน ดวงตาของเขาพลันแดงระเรื่อ “เก้าอี้ตัวนี้..ยังอยู่อีกหรือ?” ลินลี่ย์ไม่อยากเชื่อ เขาจ้องมองเก้าอี้ตัวนั้น ความทรงจำของลินลี่ย์..หวนกลับไปถึงฮ็อกบิดาของเขามักจะนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้นี้อยู่บ่อยๆ

ลินลี่ย์สูดหายใจลึก

เขาสามารถบอกได้ทันทีว่าเป็นเก้าอี้ใหม่แต่สร้างในรูปลักษณ์เดียวกัน  เก้าอี้ตัวเดิมหลังจากผ่านไปสองพันปีบางทีอาจจะผุพังไปตามกาลเวลานานแล้ว

“เวด, นี่คือเก้าอี้ที่ปู่ของเจ้ามักจะใช้นั่งอยู่เสมอ”  ลินลี่ย์ชี้ไปที่เก้าอี้ขณะพูด “และนั่น..ที่นั้นพ่อใช้เรียนรู้ศึกษาวัฒนธรรมจากปู่ของเจ้าตรงนั้น”  ลินลี่ย์ยังจำได้ถึงช่วงเวลาที่ทุกๆวันเขาจะต้องตั้งใจเปิดหนังสืออ่านและศึกษา บ่อยครั้งต้องผ่านบททดสอบที่เข้มงวดของฮ็อก

“ว้าว...” เวดจ้องมองไปทุกที่ด้วยนัยน์เบิกค้าง

“นี่คือนี่พ่อใช้นอน  บีบีก็อยู่กับข้าด้วยเช่นกัน”  ลินลี่ย์ไปที่ห้องใกล้ๆ

บีบีอดยิ้มไม่ได้เช่นกัน

“มาเถอะในลานว่างด้านหลังจะมีหอบรรพบุรุษของตระกูลเรา ในอดีต บีบีถือกำเนิดในลานว่างใกล้กับหอบรรพบุรุษ”  หน้าของลินลี่ย์ยิ้มตลอด  และบีบีหัวเราะเช่นกัน “ปีนั้นพี่ใหญ่เอาเป็ดย่างกับกระต่ายย่างมาหลอกล่อข้า  ช่างน่าสงสารตอนนั้นข้ายังเด็กมากและไร้เดียงสาอยู่”

ลินลี่ย์และบีบีหัวเราะขณะที่พวกเขามุ่งหน้าเข้าไปภายในลานว่าง

ขณะที่เขาเดินผ่านเข้าไปในบ้านของบรรพบุรุษ  ใจของลินลี่ย์และบีบีเต็มไปด้วยความอบอุ่นใจ

ในขณะนั้นเอง...

“เอ๋? มีคนกำลังมา”  ลินลี่ย์บีบีและคนอื่นขยับหลบไปที่ลานว่างหลังบ้าน

แอ๊ดดดด!  ประตูบ้านบรรพบุรุษถูกเปิดออก

ชายชราคนหนึ่งนำเด็กๆสิบกว่าคนเข้ามาในห้องนี้  “ทุกคน! สถานที่แห่งนี้เป็นที่อยู่ของประติมากรปรมาจารย์อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่  ทั้งยังเป็นจอมเวท-นักรบอัจฉริยะเป็นยอดฝีมือทั้งสองสายผู้ก่อตั้งจักรวรรดิบาลุคเป็นเจ้าของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อย่างปราสาทเลือดมังกรท่านเคยอยู่อาศัยที่นี่เมื่อตอนเยาว์วัย ลินลี่ย์ บาลุคเทพในตำนาน พวกเจ้าระวังให้  ดูแต่ตา มืออย่าต้อง”

ชายชราอธิบาย “ห้องนี้เป็นสถานที่ปรมาจารย์ลินลี่ย์ใช้อยู่อาศัย”

“โอว...ปรมาจารย์ลินลี่ย์อยู่ที่นี่หรือนี่ ถ้าข้าได้นอนตรงนั้นด้วยจะยอดเยี่ยมเพียงไหน”  เด็กคนหนึ่งพูดกระซิบตาเป็นประกาย

“ฮึ”

ชายชราอดหงุดหงิดไม่ได้ขณะกวาดสายตามองนักเรียนเหล่านี้  “ระวังด้วยนะนี่คือบ้านบรรพบุรุษของปรมาจารย์ลินลี่ย์ ระหว่างที่พวกเจ้าเรียนศึกษาอยู่ที่นี่ นี่จะเป็นโอกาสครั้งเดียวที่พวกเจ้าจะได้เข้ามาเยี่ยมชม  ในอนาคตพวกเจ้าจะไม่มีโอกาสอย่างนี้อีก!  พอได้แล้ว ไปดูไปศึกษาต่อกันได้แล้ว นั่นคือสถานที่ปรมาจารย์ลินลี่ย์เคยใช้อ่านหนังสือเมื่อยังเยาว์วัย”