Chapter 109 – Party (1)

Chapter 109 – Party (1)

สู่สวรรรค์

ตั้งอยู่ในใจกลางของกังนัมมันเป็นกิลด์ที่ดีที่สุดในเกาหลีใต้

ไม่มีใครไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้.

ดวงตาของคิมยองวูเหมือนกับปลาตาย เขามีความกังวลในตอนที่เข้าไปโจมตีดันเจี้ยนในซาอุดิอาราเบีย แต่ตอนนี้เข้าได้ผ่านไปแล้ว

เขากลับมาได้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว.

“กัปตัน…!”

ผลัก!

อึนเฮกอดผมทันทีที่เครื่องบินลงถึงพื้น ในช่วง2-3วันที่ผ่านมาเธอเก็บตัวเงียบ แต่ช่วงเวลาเหล่านั้นหมดลงเมื่อเธอก้าวเท้าลงมาที่เกาหลีใต้.

ผมมองไปรอบๆ.

ทุกคนกำลังมองมาที่ผมด้วยการแสดงออกที่น่าสนใจ มีผู้สื่อข่าวหลายคนร้องขอสัมภาษณ์ แต่ผมไม่สนใจพวกเขา.

มีบรรยากาศเงียบๆเกิดขึ้นในขณะที่รอให้ผมพูด.

“หัวหน้ากิลด์เดี่ยวผมกลับมาพูดด้วยทีหลัง.”

ผมเห็นนักข่าวพยายามที่จะจดคำพูดของผม ดังนั้นผมจึงพูดเบาๆกับเขา.

“ผมจะมองไปข้างหน้า”

ยองวูยิ้มหน้าบาน เดิมทีเขาต้องปกป้องตำแหน่งด้วยอุดมการณ์ แต่ตอนนี้มันผ่านไปแล้ว ชีวิตของเขาค่อยๆดีขึ้น.

ผมไม่สนใจ.

เอ็ดเวิร์ดซึ่งยืนอยู่ข้างหลังอึนเฮอย่างเงียบ ๆ

“นี่เป็นครั้งสุดท้าย ผมจะไม่ยกโทษให้คุณถ้าคุณยังทำให้นูน่าร้องไห้อีก.”

“ดูเหมือนว่าคุณจะมีอารมณ์มากขึ้นนะในเวลานี้.”

“นูน่าเป็นผู้มีพระคุณกับผม  ผมจะใช้ทั้งชีวิตให้กับเธอ.”

ผมเป็นคนช่วยชีวิตเขา แต่อึนเฮคอยปฐมพยายามเขาให้กลับมาแข็งแรง?

ผมเริ่มหัวเราะ.

“ผมไม่ใช่คนที่ต้องการรับการตอบแทน?”

“ดีกว่าไม่มีอะไร ตราบเท่าที่อึนเฮย์หัวเราะ…”

เอ็ดเวิร์ดมองไปที่อึนเฮด้วยความชื่นชม จุดเริ่มต้นและสิ้นสุดของเอ็ดเวิร์ดจะเป็นอึนเฮ.

‘เขาไม่สามารถหนีออกมาได้.’

เอ็ดเวิร์ดจะถูกบังคับให้อยู่กับผมตราบเท่าทีอึนเฮอยู่ เมื่อเวลาผ่านไปความหลงไหลของเขาจะมากขึ้น หนึ่งใน10ฮีโร่ที่ยิ่งใหญ่คงไม่มีชื่อนี้อีกแล้ว ผมก็จะได้ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะเป็นอุปสรรคที่ไม่คาดคิดอีก ตราบเท่าที่เขาไม่เลวร้ายเขาจะสามารถเผชิญกับสิ่งมีชีวิตชั้นสูงได้ในอีก3ปีข้างหน้า.

“ได้โปรดเตรียมตัวให้พร้อม ตอนนี้มีงานมากมายที่รอให้ทำทั่วโลก นี่เป็นเพียงดันเจี้ยนเดียวที่ถูกทำลายลงไปเท่านั้น.”

คิมยองวูพูดอย่างสนุกสนาน.

แจฮีถอนหายใจ.

“มันคงยากที่จะได้พักผ่อนในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า.”

“เราจะใช้โอกาศนี้ในการผักผ่อน ผมจงใจบอกนักข่าวแบบนั้นไปเพื่อที่เราจะได้พักผ่อน”

สมาชิกRaidร้องเอะอะ.

“วัททท! บ้าน! ที่นอน!”

“ฉันต้องการที่จะกินสตูว์แม่ของฉัน”

มีรถประจำทางส่วนตัวพาคนมาถึง

อึนเฮติดอยู่กับผมเหมือนกับหมาฝรั่งในขณะที่ผมนั่งรถบัส ความอิจฉาออกจากตาของเอ็ดเวิร์ดยิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ...แต่ผมไม่ได้หยุดเขา ผมต้องการที่จะสลัดเธอหลังจากที่เราไปกังนัม.

“…อา, ฉันต้องการกอดคุณไว้!”

อึนเฮร้องไห้อย่างมากมาย.

“พรุ่งนี้.”

“เราจะรู้ได้ไง ว่าคุณจะมาให้เห็นในวันพรุ่งนี้?”

ผมทิ้งพวกเขาบ่อยเกินไป.

รถบัสหยุดลงและคิมยองวูกำลังรอผมอยู่อึนเฮไม่ได้กังวลแม้ทุกคนจะจ้องมองเธอ.

“มันจะไม่เกิดขึ้นอีก”

“คุณแน่ใจ?”

“เชื่อผม.”

“ฮยอง ฉันไม่เชื่อคุณ สัญญาด้วยนิ้วของคุณ.”

“พรุ่งนี้.”

ผมเดินออกมาโดยที่ไม่เกี่ยวก้อยกับเธอ ยองวูหัวเราะในขณะที่เธอตะโกนขึ้น.

“คุณต้องมาพรุ่งนี้จริงๆ! ไม่หายไปอีกแล้วโดยไม่บอกเรา! หรือจะเขียนป้ายตามหาคุณ!”

วันรุ่งขึ้นมีกำแพงมนุษย์อยู่นอกบ้านกิลด์

ผู้สื่อข่าวมากมาย เป็นการเฉลิมฉลองการกลับมาของฮีโร่ และมีกลุ่มอเวคที่รู้จักเกี่ยวกับ "การฟื้นคืนของผม"

แต่ผมไม่ได้เปิดเผยใบหน้าออกมา ผมมักจะสวมหน้ากากครึ่งหน้าปกปิดไว้เสมอ นอกจากนี้ยองวูยังให้ความปลอดภัยกับการรักษาความลับของผมมาขึ้น.

อย่างไรก็ตามผมไม่สามารถปล่อยมันออกไป มีคนมากมายอยากรู้อยากเห็นกับการที่ผมสามารถออกมาจากดันเจี้ยนได้.

ฉันได้สัมภาษณ์ส่วนตัวกับผู้สื่อข่าวที่โล่งเพื่อเปิดเผยต่อสาธารณชน.

การสัมภาษณ์ถูกบันทึกเทปและออกอากาศโดยสถานีทำให้เกาหลีใต้ประสบกับพายุใหญ่อีกครั้ง.

-สวัสดี. กรุณาแนะนำตัวเอง.

“ผมเป็นกัปตันของกลุ่มRaid เดวิลฮันเตอร์ แห่งกิลด์สู่สวรรค์ รัลดาล บิกิเซล.”

–ยินดีที่ได้พบคุณรัลดาล ผมจะมาเข้าเรื่องเลยนะครับ หลายเดือนก่อนเทวดาได้โผล่ออกมาและสู้กับสิ่งมีชีวิตในเกาหลีใต้ ผมได้ยินว่าคุณได้รับบาดเจ็บอย่างหนักและถูกลากเข้าไปในดันเจี้ยน เป็นความจริงหรือไม่?

“ถูกต้อง ผมถูกลากเข้าไปพร้อมกับเทวดา”

–มันสุดยอดมาก คุณสามารถบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?

“ผมได้เจอกับดันเจี้ยนมาสเตอร์.”

–ใช่…?

“ผมได้เจอกับดันเจี้ยนมาสเตอร์.”

–คุณกำลังพูดถึงสาวหูยาวที่ปรากฎพร้อมกับมอนเตอร์เวฟ?

“ถูกต้อง ดันเจี้ยนมาสเตอร์สนใจผมและรักษาผม.”

–เธอช่วยรักษาตัวคุณได้โดยตรง?

“มันเป็นความจริง เธอแข็งแกร่ง แต่รู้สึกเบื่อที่จะรออยู่ที่ชั้นบนสุด ดังนั้นเธอหวังว่าฉันจะคลายความกังวลบางอย่างออกไป ผมคงจะตายถ้าไม่ได้รับการรักษา.”

–ผมจำได้ ถึงคำพูดของดันเจี้ยนมาสเตอร์ที่กระจายไปทั่วประเทศ ในเวลานั้นการโจมตีของคุณรัลดาลได้ทำให้เกิดเรื่องใหญ่มากขึ้นมา แลัวเทวดาที่ไปกับคุณ…?

“ดันเจี้ยนมาสเตอร์ไม่ใช่คนดี เธอมีวิธีการที่ชั่วร้ายในการล่อหลอกเทวดาองค์นั้น ร่างกายของผมสั่นในขณะที่เห็นมัน.”

-เทวดาตกสวรรค์...อืมม มันอาจจะไม่น่าเชื่อ มันไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น?

“ผมสามารถเดินสำรวจดันเจี้ยนได้.”

–มันจะเป็นไปได้หรอ? ดันเจี้ยนมาสเตอร์อนุญาติให้คุณทำ?

“ถูกต้องแต่ก็ขึ้นไปได้แค่ชั้น15 สิ่งมีชีวิตเรื่อมที่จะแข็งแกร่งและภูมิประเทศก็เปลี่ยนไปผมปีนขึ้นไปเรื่อยๆตามลายทาง บางทีผมก็ได้พบสมบัติในนั้น ระดับของมันเทียบไม่ได้กับชั้นล่างๆเลย ชั้นบนสุดชั้นที่31ดันเจี้ยนมาสเตอร์อยู่ตรงนั้น และดูเหมือนว่าเขาจะสนใจมนุษย์มากขึ้น.”

-เดี๋ยวก่อน ดันเจี้ยนมาสเตอร์ไม่ได้ควบคุมสิ่งมีชีวิต?

“มันเป็นไปไม่ได้ที่จะควบคุมทั้งหมด และอาจจะเป็นประโยชน์ต่ออเวค บางที...มอนเตอร์เวฟอาจจะเกิดขึ้นอีกเร็วๆนี้”

–สถานการณ์ค่อนข้างเสี่ยง แต่เธอต้องการอะไรจากพวกเรา?

“เพิ่มความแข็งแกร่ง และจัดการดันเจี้ยนอื่นๆ ดันเจี้ยนมาสเตอร์หวังว่าอเวคจะเพิ่มขึ้น นอกเหนือจากนั้นผมก็ไม่รู้ แต่ดันเจี้ยนมาสเตอร์เข้มงวดมาก เธอได้ให้คำเตือนแก่ผมว่าเรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก.”

–ผมไม่รู้ว่าจะต้องแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ตอนนี้ชาวบ้านทั่วๆไปเห็นอเวคเหมือนกับซุปเปอร์แมน.

“ปีนขึ้นไปบนดันเจี้ยน มันก็เหมือนกับการเป็นถนนในการเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว และ..แกนดันเจี้ยนเป็นอาวุธที่ทรงพลังมาก ผมคิดว่านี่เป็นโอกาศ”

–อ่า ผมได้ยินมาว่าดันเจี้ยนในซาฯได้พังลง กิลด์สู่สวรรค์และคุณรัลดาลมีส่วนร่วมมากมายแต่ผมไม่เคยได้ยินเลยว่ามีแกนดันเจี้ยนด้วย.

“มันเป็นพลังเวทย์ที่ให้พลังกับดันเจี้ยน เราค้นหาหลังจากที่เราฆ่าดันเจี้ยนมาสเตอร์ แต่มันก็ไม่มีร่องรอยของแกนดันเจี้ยน.”

–เดี๋ยว!งั้นก็เท่ากับว่าดันเจี้ยนมาสเตอร์ของซาอุฯถูกฆ่า?

“ถูกต้อง แน่นอนว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียว มันเป็นไปไม่ได้ถ้าไม่ร่วมมือกัน นั่นเป็นเหตุผลที่อเวคคนอื่นๆเสียชีวิต.”

–ใช่นี่เป็นเรื่องน่าเสียใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่มีใครที่เป็นอเวคจากเมืองจีนมีชีวิตรอด พวกเขาก็รู้สึกประหลาดใจเหมือนกัน.

“มันไม่สามารถช่วยได้ ทุกคนมาร่วมกันด้วยเหตุผลต่างกัน.”

–ความเห็นอกเห็นใจเป็นสิ่งที่เราทำได้เท่านั้น แต่ถ้ามีการทำลายดันเจี้ยนที่ซาอุฯได้ แล้วดันเจี้ยนที่นี่…

“มันเป็นไปไม่ได้ มาสเตอร์ของดันเจี้ยนที่เกาหลีใต้ต่างกัน ผมไม่กล้าที่จะหันดาบเข้าไปหาเธอ ดันเจี้ยนแต่ละแห่งมีความไม่เหมือนกัน”

–มันยังคงเป็นอนุสรณ์ หนึ่งใน 72 ดันเจี้ยนถูกทำลายเพื่อให้มนุษยชาติมีความหวังในที่สุด.

“ถ้าอเวคมีการเติบโตที่รวดเร็วเราก็จะสามารถช่วยโลกได้ ของเหล่านี้เหมือนกับการทดสอบ การทดสอบเพื่อให้มนุษย์โตขึ้น.”

–ขอขอบคุณสำหรับคำพูดที่ดี และขอขอบคุณสำหรับเวลาของคุณในวันนี้.

นี่เป็นการสิ้นสุดการสัมภาษณ์.

ใช้เวลาประมาณห้านาที แต่ระยะเวลาไม่สำคัญ มีข้อมูลมากมาย.

กัปตันของเดวิล ฮันเตอร์ เป็นสัญลักษณ์ของการ ‘คืนชีพ’ ขึ้นมาจากดันเจี้ยน เทวดาตกสวรรค์ มอนเตอร์และการดำรงอยู่ของแกนดันเจี้ยน

ทั้งหมดนี้เป็นที่น่าอัศจรรย์.

การสัมภาษณ์ได้ไหลไปทั่วโลก ในเวลาเดียวกันยักษ์ใหญ่ของโลกเริ่มขยับตัว ดวงตาของพวกเขามุ่งหน้าไปยังเกาหลีใต้.

*     *     *

แกนดันเจี้ยนครึ่งซีก.

มันแตกเพราะเจ้าขาว แต่แสงยังแสดงให้เห็นว่ามันยังมีเวทมนต์เข้มข้นอย่างมาก แฟร์รี่ได้กลับสู่ธรรมชาติ.

ผมทิ้งแกนดันเจี้ยนครึ่งหนึ่งไว้กับช่างตีเหล็กที่ดีที่สุด กลุ่มช่างตีเหล็กคนแคระ 'แบล็คสมิธ' ที่มักทำสินค้าให้กับมนุษย์

‘นี่เป็นของที่มาจากดยุค แม้ว่ามันจะได้ระดับยูนิค แต่มันก็จะไม่ธรรมดาหรืออาจะได้ยูนิคพิเศษที่มันสามารถทำได้จากแกนดันเจี้ยน มันก็ค่อนข้างดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้.’

นี่เป็นผลมาจากการคำนวณหลายอย่าง.

โดยเฉพาะอาวุธที่จะช่วยในการเพิ่มความแข็งแกร่งของคิมยองวูและสู่สวรรค์ไม่มีใครใช้ยูนิคพิเศษ(Ex U) ในหมู่มนุษย์ เป็นไปได้ว่าจากการที่นำมันมารวมกันจะทำให้พวกเขาเก่งขึ้น ผมหันหน้าออกไปด้านนอก.

“โหห ฉันไม่สามารถออกไปด้านนอกได้ ช่างหน้าผิดหวังจริงๆ.”

อึนเฮทรุดตัวลง.

ผู้สื่อข่าวมากมายชุ่มตัวรออยุ่ด้านนอก เพราะฉะนั้นเธอจึงอยู่แต่ในกิลด์ สมาชิกคนใดที่ออกไปด้านนอกแล้วหล่ะก็พวกเขาจะจมอยู่กับคนที่อยากรู้อยากเห็น.

“ไปให้พ้น. มันร้อนเกินไป.”

“อ่า กัปตัน นี่ไม่ใช่ว่ามันดีหรอกหรอ ฉันไม่สามารถผ่านสิ่งที่ร้อนแรงนี้ไปได้ ฉันพูดความจริงน้าา.”

อึนเฮตัวติดกับผม เธอไม่ค่อยเชื่อฟังหลังจากที่ผมกลับมาจากการฟื้นชีพ

คนนี้จะถูกเรียกว่า ราชินีสายฟ้า ในอานาคต นอกจากนี้ยังมีโบนัสเป็นเอ็ดเวิร์ดที่ไม่แยแสผู้ใด.

“ถูกต้อง วันนี้ไม่มีปาร์ตี้? คุณกำลังใส่สูท?”

มีงานเลี้ยงที่สู่สวรรค์จะจัดขึ้นในตอนเย็น มันเกิดขึ้นไม่กี่ครั้ง แต่นี้เป็นครั้งแรกที่ผมจะเข้าร่วม เป็นที่คาดการณ์ว่าจะมีคนที่มีระดับมากมายเข้ามพูดคุย.

ยุนอึนเฮยังคงพูดพล่ามเหมือนนกกระจอก.

“ฉันได้ทำเงินเป็นจำนวนมากในระหว่างนี้ ฉันจะให้บางอย่างกับคุณ เกี่ยวกับเรื่องนี้?”

“มันไม่จำเป็น.”

“อ๊าาา ~ คุณไม่ชอบหรอ คุณจะมาใช่มั๊ย? คุณเป็นคนเดียวที่จะทำให้นักข่าวตามไปได้ ฉันไม่สามารถออกไปไหนได้เกินสองร้อยเมตรโดยไม่มีคุณ!”

ผมไม่รำคาญกับคำพูดเหล่านั้น

ยองวู กอดคอด้านหลังของผม.

‘สูท.’

ผมไม่ได้มีเวลามากพอที่จะหาดันเจี้ยนอีกแห่งนึง.

ฉันพยักหน้าเบา ๆ และลุกขึ้นยืน.