ตอนที่ 17-43 เวด

ลินลี่ย์และกลุ่มของเขาทั้งสามคนยังไม่จากไป ทำให้หน่วยข่าวกรองของแปดตระกูลใหญ่ต้องสิ้นเปลืองความพยายามและทำให้แปดผู้อาวุโสซึ่งเตรียมตัวเป็นเวลานานต้องตื่นเต้นโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมืองเมียร์ ที่พักของทารอสและคนอื่นๆ

“ทารอส, ข้าเกรงว่าเราต้องรบกวนท่านต่ออีกสักระยะหนึ่ง” หน้าของลินลี่ย์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาอดชำเลืองมองดูเดเลียไม่ได้ เขาตั้งใจจะกลับเผ่า แต่เมื่อคืนก่อนเดเลียบอกเขาว่า....

นาง..ตั้งครรภ์!

“เราอยู่ในภูเขาสกายไรท์มานานโดยนางไม่ได้ตั้งครรภ์ ใครจะคาดกันเล่าว่าตอนนี้ นางจะตั้งครรภ์ได้?” เมื่อลินลี่ย์ทราบข่าวนี้ เขามีความสุขไม่มีใดเปรียบ เนื่องจากเดเลียตั้งครรภ์แล้ว ลินลี่ย์ไม่รีบร้อนกลับเทือกเขาสกายไรท์อีกต่อไป

แผนการก็คือให้เดเลียพักที่นี่ก่อน หลังจากให้กำเนิดทารกแล้ว พวกเขาจึงกลับได้

“ฮ่าฮ่า, เจ้าสามารถอยู่ที่นี่ได้เท่าที่เจ้าต้องการ” ทารอสสงสัย “แต่ลินลี่ย์ ก็เมื่อวานนี้เจ้าบอกว่าวันนี้เป็นวันกลับของเจ้ามิใช่หรือ? ทำไมถึงเปลี่ยนใจกะทันหันเล่า?” ซีซาร์ที่อยู่ข้างทารอสมองดูลินลี่ย์ด้วยความสงสัยเช่นกัน

“เดเลียตั้งครรภ์” ลินลี่ย์พูดอย่างมีความสุข เดเลียที่อยู่ใกล้ๆ เขาอดหน้าแดงมิได้

ทารอสและซีซาร์หันมองทันที และจากนั้นก็เริ่มหัวเราะดังลั่น

“ฮ่าฮ่า, นี่นับเป็นข่าวดีจริงๆ อย่างนี้ต้องฉลอง!” ทารอสรีบบอก

ข่าวว่าเดเลียตั้งครรภ์ทำให้ทุกคนในคฤหาสน์ดีใจกันมาก เมื่อฟูโซ่กลับมาเขาพบด้วยความประหลาดใจว่าลินลี่ย์ยังไม่จากไป เมื่อเขาถาม เขาจึงรู้ว่าเดเลียตั้งครรภ์ เขาดีใจกับลินลี่ย์ และทั่วทั้งคฤหาสน์เต็มไปด้วยเสียงร่าเริงยินดี

เมื่อเดเลียตั้งครรภ์ ลินลี่ย์จึงใช้เวลาทุกวันอยู่ข้างตัวนาง มองดูครรภ์นางโตขึ้นเมื่อผ่านไปแต่ละวัน เขาก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นทุกที เขามักจะแนบหูกับท้องเดเลียเพื่อฟังเสียง

เมื่อเขาเข้าใกล้เดเลีย ลินลี่ย์สามารถรู้สึกได้ถึงชีพจร การสูบฉีดโลหิตในตัวทารกที่ยังไม่เกิดซึ่งดูเหมือนจะสะท้อนตอบสนองกับสายเลือดของเขาเองบ้างเล็กน้อย

“ใต้เท้า! คนของเราพบบีบีสหายของลินลี่ย์ ยังอยู่ภายในเมืองเมียร์ เราสะกดรอยตามเขาเงียบๆ และพบที่อยู่ของบีบีในที่สุด พี่น้องของเราวางแผนไว้แล้ว และในที่สุดก็พบที่พักซึ่งลินลี่ย์กับเดเลียใช้พักอยู่อาศัย!”

เมืองเมียร์เป็นเมืองใหญ่กินพื้นที่เป็นพันตารางกิโลเมตร

แต่สำหรับพวกเทพ โดยเฉพาะพวกหน่วยงานข่าวของแปดตระกูลใหญ่ที่อยู่ในเมืองเมียร์มาเป็นเวลานาน ไม่ใช่เรื่องยากที่พวกเขาจะหาตัวบีบีพบ เนื่องจากบีบีออกไปข้างนอกบ่อย เมื่อหาบีบีพบ... ด้วยความสามารถของแปดตระกูลใหญ่ การหาตัวลินลี่ย์และเดเลียไม่ใช่เรื่องยากเกินไป

“ดีมาก! ตอนนี้เราพบที่อยู่ของพวกเขาแล้ว ทุกอย่างจะเป็นเรื่องง่าย ให้คนคอยสอดส่องที่นั่นอยู่เสมอ จำเอาไว้ พวกเจ้าอย่าให้กลุ่มของลินลี่ย์พบเจอพวกเราได้ เมื่อใดก็ตามที่ลินลี่ย์ออกมา ให้รายงานเราทันที”

“ขอรับ, ใต้เท้า!” “แต่ใต้เท้า จะเป็นยังไงถ้ากลุ่มของลินลี่ย์เพียงแต่อยู่ในเมืองเมียร์โดยไม่ออกไป? เราจะทำยังไง?”

“อย่างนั้น...”

การต่อสู้ภายในเมืองเป็นเรื่องต้องห้าม แม้แต่แปดตระกูลใหญ่ก็ยังไม่กล้าละเมิดกฎนี้

“ตอนนี้เราจับตาดูไปก่อน ข้าไม่เชื่อว่าลินลี่ย์จะรั้งอยู่ในเมืองเมียร์ตลอดไป ถ้าลินลี่ย์จะอยู่ที่นั่นจริงๆ โดยไม่ออกมา... ผู้อาวุโสจะตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อไป”

หน่วยข่าวกรองของแปดตระกูลใหญ่ยังคงจับตาที่นั้นต่อเนื่อง อย่างไรก็ตามแม้ว่าพวกเขาจะระมัดระวังตัวตลอด แต่ลินลี่ย์เพียงแต่ใช้เวลาอยู่กับภรรยาอย่างมีความสุข ดูเหมือนว่าไม่ตั้งใจจะออกมาแต่อย่างใด

……………

ลินลี่ย์นั่งอยู่ข้างนอก มือถือแก้วเหล้า เขาค่อนข้างกระวนกระวายใจ บางครั้งก็มองกลับเข้าไปในห้อง ทั้งนี้เป็นเพราะเดเลียอยู่ในห้อง และเดเลียก็ใกล้กำหนดคลอดเต็มที

“วิ้ววว.” ลินลี่ย์อดหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้

เขาไม่เคยกระวนกระวายขนาดนี้ แม้แต่ตอนที่เขาสู้กับอสูรเจ็ดดาว

“ข้าสงสัยว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย สงสัยจริงๆว่าเด็กคลอดแล้วหรือยัง สงสัยว่าเดเลีย...” ความคิดนานัปประการผุดขึ้นในใจของลินลี่ย์จนฟุ้งซ่านไปหมด มือที่ถือแก้วเหล้าสั่นเล็กน้อย

“พี่ใหญ่, ทำอย่างกะว่าไม่เคยมีประสบการณ์เสียอย่างนั้น ต้องกระวนกระวายขนาดนั้นด้วยหรือ?” บีบีที่อยู่ข้างๆ ตัวเขาล้อเลียน

ลินลี่ย์อดเหลือบมองเขาไม่ได้ จากนั้นก็ฝืนยิ้ม “บีบี สักวันเมื่อเจ้ากลายเป็นพ่อบ้าง เจ้าจะรู้ แต่ละครั้งที่เจ้ารอ...ความตึงเครียดไม่น้อยไปกว่าเมื่อตอนสู้กับยอดฝีมือเสียอีก”

ขณะที่รออยู่ข้างนอก ลินลี่ย์รู้สึกเหมือนกับว่าใจของเขาเขม็งตึงเครียดอยู่ในอก

ที่อยู่ข้างเขาก็คือโอเบรียน ไดลิน ทารอสและคนอื่นๆ แม้แต่ฟูโซ่ก็มาด้วยในวันนี้ และกำลังคุยกับคนอื่นขณะหยอกล้อลินลี่ย์ ลินลี่ย์ไม่มีเวลาคุยกับพวกเขา

ความสนใจของเขาเพ่งอยู่ที่ในห้อง

“อุแว้.....!”

เสียงร้องของทารกแสบแก้วหูดังทำลายเงียบไปทั้งคฤหาสน์ เหมือนกับแสงอาทิตย์ฉายส่องใจของลินลี่ย์ทำให้ข้อสงสัยในใจมลายหายไปหมดสิ้น ขณะนั้นเขามีเพียงความคิดเดียว....

ลูกเกิดแล้ว!

“ควั่บ!” ลินลี่ย์ตรงไปที่ประตู และขณะนั้นประตูเปิดออก คามีนภรรยาของไดลินหัวเราะเดินออกมา “ลินลี่ย์, ขอแสดงความยินดีด้วย เดเลียให้กำเนิดทารกชาย!”

ลินลี่ย์ไม่สนใจว่าจะเป็นทารกชายหรือหญิง เขาเข้าไปในห้องทันที

ภายในห้อง เหงื่อบางๆ ยังซึมอยู่ที่หน้าผากของเดเลีย นางนั่งอยู่บนเตียงกำลังกล่อมทารก เมื่อเห็นลินลี่ย์เข้ามานางลุกขึ้นยืนทันทีแล้วเดินเข้ามาหา “ลินลี่ย์ดูสิ เขาเงียบมาก เมื่อสักครู่เขายังร้องไห้จ้า แต่ตอนนี้สงบลงแล้ว”

ลินลี่ย์ดูทารกน้อยในอ้อมแขนเดเลียอย่างระมัดระวัง ใบหน้าน้อยๆ ศีรษะเล็ก..เขาดูคล้ายกับเทเลอร์และซาชา

“ให้ข้าอุ้มเขา” ใจของลินลี่ย์เต้นแรง

ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือขนาดไหนก็ตาม เมื่อกลายเป็นบิดาและได้อุ้มบุตรน้อยครั้งแรก เขาจะรู้สึกตื่นเต้นดีใจและกระวนกระวายใจ

ขณะอุ้มทารกในอ้อมแขน เขาสามารถรู้สึกได้ถึงน้ำหนักเล็กน้อยของลูกชายที่อยู่ในอ้อมแขนเล็กน้อย แม้ว่าทารกจะเบามาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับยอดฝีมือที่ทรงพลังอย่างลินลี่ย์ น้ำหนักแค่นี้ถือว่าไม่มีอะไร แต่ลินลี่ย์รู้สึกว่าน้ำหนักที่เบานี้กดทับหัวใจของเขา

“ลูก, ลูกพ่อ!” ลินลี่ย์อดร่ำร้องอยู่ในใจมิได้ “นี่คือลูกของข้า!!!”

ขณะอุ้มบุตร ลินลี่ย์รู้สึกได้ถึงสายเลือดของเขาถูกส่งต่อให้ชีวิตได้ดำเนินต่อไป

“ลินลี่ย์ จะตั้งชื่อลูกว่ายังไง? เจ้าเลือกไว้แล้วหรือยัง?” เดเลียกล่าว

“เราให้เขาชื่อเวด” ลินลี่ย์จ้องมองดูลูกในอ้อมแขน

“เวด...เวด... เรียกพ่อซิลูก?” ลินลี่ย์กล่าวพลางลูบจมูกทารกน้อยเบาๆ ผิวนุ่มมาก แต่บางทีสัมผัสของลินลี่ย์คงทำให้เด็กรู้สึกเจ็บ เวดที่เพิ่งหยุดร้องเมื่อคร่ เริ่มแผดเสียงร้องจ้าอีกครั้ง

เดเลียเหยียดแขนรับลูกคืน “เขาเป็นทารกแรกเกิด และเจ้ายังจะให้เขาเรียกเจ้าว่าพ่อ ดูสิ ลูกร้องแล้ว ให้ข้าอุ้มเขาเอง”

“ไม่เป็นไร ลูกชายของลินลี่ย์ไม่ต้องประคบประหงมเอาใจมากนักก็ได้” ลินลี่ย์กล่าว “ขอข้าอุ้มเขาต่ออีกสักหน่อย”

เมื่อเวดลูกชายของเขาไว้ในอ้อมกอด ลินลี่ย์รู้สึกยินดีในหัวใจ ความรู้สึกที่ได้อุ้มบุตรไว้ในอ้อมแขนสร้างความตื่นเต้นและมีความสุขกับเขายิ่งกว่าได้สมบัติมหาเทพเสียอีก

เมื่อเห็นว่าลินลี่ย์ไม่เต็มใจจะแยกจากเวด เดเลียอดหัวเราะไม่ได้

ลินลี่ย์ก้มหน้ามองดูบุตรชาย เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาไม่เคยเบื่อจากการดูลูกเลย

“อุแว้.ๆๆ...” เวดร้องอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็หยุดร้อง นัยน์ตาโตของเขาใสบริสุทธิ์ไม่มีมลทินใดๆ กำลังจ้องมองลินลี่ย์ นี่เป็นบุรุษคนแรกที่เขาเห็นหลังจากถือกำเนิด

ทารกน้อยยังไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้คือบิดาของเขา!

เขาเป็นบุตรของลินลี่ย์! นี่เป็นสิ่งประกันชีวิตของเขาว่าจะไม่ใช่ชีวิตธรรมดา!

“ลินลี่ย์, ทำไมเจ้ายังไม่ออกมา?” เสียงของซีซาร์ดังขึ้น

“พี่ใหญ่ รีบๆ อุ้มลูกออกมาได้แล้ว พวกเราลุงๆ อาๆก็อยากอุ้มเขาด้วยเหมือนกัน!” บีบีเรียกเสียงดัง ขณะนั้นเอง ลินลี่ย์กับเดเลียที่อยู่ในห้องค่อยนึกได้ พวกเขาอดยิ้มให้กันมิได้ จากนั้นเดินอุ้มทารกออกมา

ทันทีที่พวกเขาเดินออกมาข้างนอก บีบี เคลเวอร์และคนอื่นๆ ก็วิ่งมาดู

“ให้ข้าอุ้มบ้าง!” บีบีพูดดีใจ

ลูกชายของพวกเขาเพิ่งเกิด ลินลี่ย์กับเดเลียรู้สึกมีความสุขขณะที่เล่นกับบุตรของพวกเขา พวกเขาไม่เร่งรีบกลับเทือกเขาสกายไรท์ทันที แต่แม้ว่าพวกเขาไม่เร่ง แต่หน่วยข่าวกรองของแปดตระกูลใหญ่โดยเฉพาะแปดผู้อาวุโสกลับหงุดหงิด

พวกเขาไม่มีใครรู้ว่าลินลี่ย์จะพักอยู่ที่นี่อีกนานเท่าใดกว่าจะกลับ

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่สามารถไปเร่งรัดได้ พวกเขาแค่ต้องคอยดูลินลี่ย์ใช้เวลาทุกวันมีความสุขกับลูกชายของเขา

“ใต้เท้า! คนของเรามักจะรอและเฝ้าดูอยู่เสมอ แต่นี่ก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว เมื่อไหร่จะจบสิ้นเสียที?” หน่วยข่าวกรองของแปดตระกูลใหญ่จับตามองทั้งวันทั้งคืนไม่กล้าย่อหย่อนแม้แต่น้อย

“ตอนนี้ลินลี่ย์กำลังอุ้มทารก เราจะเอาแต่มองดูและคอยจนกว่าเด็กจะโตเป็นผู้ใหญ่หรือ?”

แค่มองดูทุกวันก็เบื่อจะแย่อยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมื่อพวกเขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างนี้ไปอีกนานเท่าใด

“อย่ารีบร้อน ข้ารายงานเรื่องนี้กลับไปให้ประมุขตระกูลทราบ และท่านประมุขทั้งแปดส่งข้อความกลับมาแค่คำเดียว ‘รอ’ ไม่ว่ายังไงก็ตามเราต้องไม่กระตุ้นความสนใจลินลี่ย์ เขาไม่สามารถอยู่ในเมืองเมียร์ตลอดไป ต้องมีสักวันที่เขาออกมา!”

“ขอรับ ใต้เท้า”

หน่วยข่าวกรองไม่มีทางเลือกได้แต่กัดฟันคอยดูต่อไป

บนถนนในเมืองเมียร์ ลินลี่ย์กับเดเลียกำลังเดินเคียงไหล่ ขณะที่ลูกของพวกเขาอยู่ในความดูแลของคามีน เหตุผลที่พวกเขาออกมาในวันนี้ก็เพื่อมาซื้ออาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการ เวดยังเป็นเด็กอ่อน เมื่อเขากำลังเติบโต เขาจำเป็นต้องกินหลายๆ อย่าง

“เมื่อเรากลับไปเทือกเขาสกายไรท์ภายหลัง ที่นั่นจะไม่มีอาหารสำหรับขายเท่าใดนัก” ลินลี่ย์หัวเราะ “เวลานี้เราจะซื้อไปให้เพียงพอ”

“แน่นอนว่าเราจะต้องซื้อไว้ให้เพียงพอ ของเหล่านี้เราซื้อหมดไปสิบล้านเหรียญแล้ว นั่นพอยิ่งกว่าพอให้เวดได้กินเกินกว่าสิบปีทีเดียว” เดเลียหัวเราะ “เทียบกับซาขาและเทย์เลอร์แล้ว อาหารที่เวดจะใช้บริโภคขณะเติบโตยังดีกว่ามาก”

“เวดไม่รู้ว่าเขามีพี่ชายพี่สาวตอนนี้ เมื่อเขาโตขึ้นและรู้เดียงสามากขึ้นเราจะบอกเขา” เมื่อรู้ว่าเขามีลูกอยู่ใกล้ๆ เขารู้สึกมีพลังกระตือรือร้นทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการฝึกหรือกิน

ขณะที่ลินลี่ย์และเดเลียพูดคุยทางสำนึกเทพขณะเดินทางกลับ ทันใดนั้นพวกเขาเห็นใครบางคน...

“เอ๊ะ?” ลินลี่ย์มองดูร่างคนที่อยู่ห่างออกไปด้วยความประหลาดใจ เป็นสมาชิกของเผ่ามังกรฟ้าคนหนึ่ง เผ่ามังกรฟ้าทุกคนมีสัญลักษณ์ของเผ่าตระกูล และพวกเขาสามารถรู้สึกได้ถึงกันและกัน นี่เป็นเหตุให้ลินลี่ย์รู้สึกถึงคนที่อยู่ข้างหน้าเขา

ในเมืองเมียร์ ลินลี่ย์ได้พบสมาชิกของเผ่ามังกรฟ้าอยู่บ้างสองสามคน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ลินลี่ย์มาพบกับคนที่เขารู้จัก

“ผู้อาวุโสลินลี่ย์” อีกฝ่ายหนึ่งก็พบตัวลินลี่ย์เช่นกัน และรีบส่งสำนึกเทพคุยด้วย

“ผู้อาวุโสทเวล” ลินลี่ย์ตอบผ่านสำนึกเทพทันที

ลินลี่ย์และทเวลเปลี่ยนแปลงลักษณะตนเองทั้งคู่ แต่พวกเขายังดูเหมือนเดิมเมื่อตอนที่พวกเขาแยกทางกันครั้งสุดท้าย เป็นธรรมดาที่ทั้งสองจะจดจำกันได้ง่าย

ทเวลยิ้มขณะที่เดินเข้ามาหาและพูดผ่านสำนึกเทพ “ผู้อาวุโสลินลี่ย์ เจ้าไม่ได้กลับไปพร้อมกับเราครั้งก่อน มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ?”

“ข้าขอโทษจริงๆ ข้าคาดไม่ถึงเลยว่าในช่วงหนึ่งเดือนที่อยู่ในเมืองเมียร์ ภรรยาของข้าตั้งครรภ์พอดี” ลินลี่ย์หัวเราะขณะตอบกลับผ่านสำนึกเทพ “ตอนนั้น ข้าจึงตัดสินใจว่าเราค่อยกลับหลังให้กำเนิดลูก”

“อ๊า.. ยินดีด้วย ยินดีด้วย” ผู้อาวุโสทเวลตอบกลับ

ลินลี่ย์ก็ยิ้มเช่นกัน

“จริงสิ ผู้อาวุโสทเวล ท่านคุ้มกันอสูรโลหะโดยสารในครั้งนี้ด้วยหรือ?” ลินลี่ย์ถาม “ทางเผ่าส่งคนออกไปทุกครึ่งปี แค่ผ่านไปเพียงปีครึ่งก็ถึงรอบท่านอีกแล้วหรือ?”

“ไม่มีอะไรมาก ในอดีตช่วงสี่ห้าร้อยปีที่ผ่านมา เราเสียผู้อาวุโสไปมาก ตอนนี้ทางเผ่ามีผู้อาวุโสน้อยเกินไป และเกือบทุกคนเข้าไปอยู่ในหุบเขาอ่างโลหิต” ทเวลพูดอย่างจนใจ “ดังนั้นมีผู้อาวุโสเพียงไม่กี่คนที่ผลัดเปลี่ยนกันคุ้มกันอสูรโลหะโดยสาร”

ตอนนี้ลินลี่ย์เข้าใจ

ลินลี่ย์รู้ว่าเผ่าตระกูลได้รับความสูญเสียในช่วงห้าร้อยปีที่ผ่านมา สำหรับผู้อาวุโสสูญเสียพ่ายแพ้ไปเท่าใด ลินลี่ย์ไม่เคยถามรายละเอียด อย่างไรก็ตาม ในช่วงสองร้อยปีแรกพวกเขาสูญเสียผู้อาวุโสไปห้าคน เป็นไปได้ว่าเกินห้าร้อยปีมานี้ อาจจะเสียผู้อาวุโสไปมากกว่าสิบคน

“ทเวล ท่านจะกลับเมื่อไหร่? เรากำลังจะเตรียมกลับของเราเองพอดี กลับด้วยกันก็ได้” ลินลี่ย์หัวเราะ

“โอว, อีกสองวันเราจะกลับกันแล้ว” ทเวลมีความสุขมากเช่นกัน “ผู้อาวุโสลินลี่ย์ ถ้าท่านจะออกไปพร้อมกับเราอย่างนั้นจะปลอดภัยมากกว่าเมื่อเรารวมกำลังกัน

“ดีแล้ว เราค่อยเจอกันอีกสองวันตอนเช้าตรู่” ลินลี่ย์กล่าว

“แน่นอน อย่างไรก็ตามเมื่อถึงเวลา ขอให้เจ้ามาให้ทันเวลาด้วย” ทเวลหัวเราะ

“รับรองไม่เกิดเหตุซ้ำแน่” ลินลี่ย์หัวเราะ

สองวันต่อมา ที่ประตูคฤหาสน์ เดเลียอุ้มเวดตัวน้อยโบกมือลาทารอสและคนอื่นๆ ลินลี่ย์และบีบีประกบอยู่ข้างนาง

“ทารอส, ไม่จำเป็นต้องส่งเราก็ได้” ลินลี่ย์หัวเราะ

“ในอนาคต เจ้าต้องกลับมาเยี่ยมเราบ่อยๆ นะ ข้าชอบเจ้าหนูเวด” ทารอสหัวเราะ

บีบีหัวเราะเช่นกัน “กว่าท่านจะมีเวลามาอีกครั้ง เวดคงจะโตแล้ว”

หลังจากร่ำลาสหาย ลินลี่ย์ เดเลีย และบีบีพาเวดตรงไปที่ประตูเมือง ฉากภาพนี้อยู่ในการจับตาสังเกตจากคนที่ซ่อนตัวอยู่ในอาคารสูงที่กำลังมองมาจากหน้าต่าง “กลุ่มของลินลี่ย์...ดูเหมือนเตรียมตัวออกไปแล้ว”