ตอนที่ 17-31 รบด้วยพลังมหาเทพ

ความเร็วของ ‘พลังดับวิญญาณ’ ทักษะเทพโดยธรรมชาตินี้เร็วเกินไป ผู้อาวุโสเปาโลที่อยู่บนพื้นจ้องมองเย็นชาขณะที่ริมฝีมือของเขายังบริกรรมเบาๆ ด้านหลังของเขาเป็นร่างเงาของอสรพิษดำยักษ์ซึ่งมีอยู่ตัวเดียว ตาสีแดงข้างเดียวจ้องมองลินลี่ย์เขม็ง

รอยแยกที่ระหวางคิ้วปรากฏที่หน้าผากของเปาโล และแสงโปร่งใสแหวกผ่านท้องฟ้าทันทียิงเข้าไปในสนามพลังศิลาดำตรงเข้าหาตัวลินลี่ย์ ด้วยความเร็วเกินกว่าที่ลินลี่ย์จะทันหลบได้

ทักษะเทพธรรมชาติของตระกูลแอ็ชครอฟท์ - ดับวิญญาณ!

“ผู้อาวุโสลินลี่ย์!” อสูรหกดาวของเผ่ามังกรฟ้า เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ พากันตะลึงกันหมด

“บัดซบ” บุรุษคิ้วเขียวร่างผอมกัดฟันกรอดขณะเพ่งมองลินลี่ย์ ความโกรธยังคงแผดเผาอยู่ในใจของเขา เมื่อครู่นี้ที่ลินลี่ย์เป็นคนฆ่าพี่ชายของเขา “เป็นโชคดีของเจ้าที่ข้าไม่สามารถฆ่าเจ้าด้วยตนเอง”

จากในที่ไกล ขณะที่เอ็มมานูเอลเห็นภาพเช่นนี้ ตาเขาเป็นประกายทันที “แหวนมังกรฟ้า!”

เอ็มมานูเอลบินไปหาลินลี่ย์ด้วยความเร็วสูงทันที

ภายในพื้นที่จำกัดในใจของลินลี่ย์ ด้านนอกทะเลจิตสำนึกของเขา มีเยื่อพลังที่มีเกล็ดปกป้องซึ่งก็คือสมบัติมหาเทพชนิดปกป้องวิญญาณ เยื่อพลังใหญ่นี้มีจุดบกพร่องเล็กน้อย และจุดบกพร่องนั้นก็คือจุดอ่อน

บนผิวทะเลจิตสำนึก

ภายใต้วิญญาณรูปดาบรุ้งเจ็ดสี ลินลี่ย์ในชุดเขียวกำลังยืนอยู่ นี่คือร่างแยกธาตุลม เมื่อต่อสู้ ลินลี่ย์พาเอาร่างแยกศักดิ์สิทธิ์มากับเขาเพียงร่างเดียว

ในมือของร่างแยกลมศักดิ์สิทธิ์มีหยดน้ำสีฟ้าอยู่หนึ่งหยด พลังมหาเทพธาตุน้ำ

“มาดูกันว่าเจ้าสามารถทำลายผ่านเข้ามาได้ไหม ถ้าเจ้าสามารถทำลายผ่านมาได้ อย่างนั้นข้าคงถูกบังคับให้ต้องใช้พลังมหาเทพนี้” ลินลี่ย์เตรียมตัวไว้นานแล้ว และเขามีร่างแยกธาตุลมที่ถือหยดพลังมหาเทพไว้ตลอดเวลา สำหรับร่างแยกธาตุลมภายในทะเลจิตวิญญาณ ยืนอยู่ด้านขวาของวิญญาณรูปดาบ

เมื่ออันตรายมาถึง ร่างแยกธาตุลมของเขาจะใช้งานหยดพลังมหาเทพและใช้ปกป้องวิญญาณพร้อมทั้งโต้ตอบกลับทันที

“ครืนนน!”

รังสีโปร่งแสงยิงออกมาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อตรงเหมือนลูกศรเจาะชอนไชเยื่อพลังใสอย่างแม่นยำ มันมีความเร็วและรุนแรง..เป็นพลังโจมตีที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่ลินลี่ย์เคยพบเจอมา

แครก!

เหมือนกับไข่กระทบหิน แสงกระทบที่ด้านบนเยื่อพลังที่มีเกล็ดและจากนั้นแตกสลายไปอย่างสิ้นเชิง

“เอ๋? นี่คือพลังดับวิญญาณหรือ?” ลินลี่ย์ตะลึง “มันไม่ได้ทำร้ายข้าแม้แต่น้อยได้ยังไง แม้แต่พลังโจมตีวิญญาณที่มอสลีย์ใช้ก็ยังอันตรายมากกว่าทักษะเทพธรรมชาตินี้เสียอีก”

“ดูเหมือนว่าพลังโจมตีนี้ไม่ให้ความรู้สึกใดแม้แต่น้อย”

ความจริงทักษะเทพธรรมชาติมีความแข็งแกร่งเป็นพลังโจมตีเจาะจง ตัวอย่างเช่น ทักษะเทพกินเทพสามารถใช้กลืนกินประกายเทพได้ ถ้าทำได้สำเร็จ ก็ถือว่าสำเร็จ ถ้าล้มเหลว ก็ต้องถือว่าล้มเหลว ทักษะดับวิญญาณแค่ยิงได้โดยตรงเพื่อพังทลายสิ่งที่กีดขวางมันจากนั้นทำการดับวิญญาณของศัตรู

ก็เหมือนกับทักษะเทพธรรมชาติของไดลินและทารอส พลังยิ่งใหญ่ แต่เป็นทักษะที่แข็งทื่อ

เมื่อทักษะเทพธรรมชาติเหล่านี้ถูกใช้งาน ก็จะค่อนข้างใช้พลังวิญญาณเปลือง ท่านไม่สามารถใช้พลังวิญญาณเล็กน้อยได้ ถ้าท่านต้องการ เพราะเป็นพลังโจมตีที่แข็งมาก

สำหรับพลังโจมตีวิญญาณ ความรู้สึกรับรู้ไม่สำคัญมากนัก

นี่เป็นเพราะโดยทั่วไป ถ้าเทพชั้นสูงคนหนึ่งมีอาวุธเทพประเภทปกป้องวิญญาณ ก็จะปกป้องทุกส่วนของวิญญาณ ตัวอย่างเช่นบีบี สมบัติเทพปกป้องวิญญาณของเขาจะปกป้องวิญญาณของเขาทุกส่วน ไม่มีจุดอ่อนแต่อย่างใด ดังนั้นความรู้สึกรับรู้จึงไม่สำคัญ

จุดเดียวที่พลังเจาะทำลายผ่านไปได้ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

นี่เป็นความจริงสำหรับทักษะเทพดับวิญญาณเช่นกัน โชคไม่ดีที่ลินลี่ย์มีสมบัติมหาเทพชำรุด นอกจากจุดบกพร่องตรงนั้นแล้ว พลังป้องกันส่วนอื่นก็เหมือนกับสมบัติมหาเทพปกป้องวิญญาณธรรมดา

เทพชั้นสูงจะสามารถทำลายพลังป้องกันของสมบัติมหาเทพชนิดปกป้องวิญญาณด้วยพลังโจมตีของเขาได้หรือ

ฝันไปเถอะ!

ดังนั้น... วิชาที่ใช้ออกโดยสุดยอดฝีมืออย่างเปาโลจึงล้มเหลว

ลินลี่ย์ยืนอยู่กับที่ในท้องฟ้ากว้างไกล ในท่ามกลางรัศมีลูกกลมสีเหลืองกว้างห้าร้อยเมตร ผู้อาวุโสเปาโลยืนอยู่บนพื้นเงยหน้าจ้องมองลินลี่ย์ สีหน้าที่แต่เดิมเยือกเย็น น่ากลัวเปลี่ยนไปเป็นประหลาดใจ

“ควั่บ!” เอ็มมานูเอลบินมาหาลินลี่ย์ด้วยความเร็วสูงพลางหัวเราะกระหยิ่มย่องในใจ “เจ้าโง่พวกนั้น พวกเขาฆ่าลินลี่ย์ แต่พวกเขาไม่ได้ริบสินสงครามทันที แต่จะเป็นยังไงถ้าพวกเขารู้ว่าลินลี่ย์มีสมบัติมหาเทพชนิดป้องกันวิญญาณ?”

เอ็มมานูเอลรู้สึกยินดีกับตัวเองเป็นอย่างยิ่ง

“ลินลี่ย์ ตอนนี้เจ้าตายแล้ว สมบัตินี้ก็ตกเป็นของข้า” เอ็มมานูเอลดีใจเนื้อเต้น แต่เมื่อเขาเข้าไปในสนามพลังศิลาดำ เขาอดประหลาดใจไม่ได้ “ทำไมสนามพลังศิลาดำของลินลี่ย์ถึงยังไม่สลาย?”

ถ้าคนตาย สนามพลังของเขาจะต้องสลายไปด้วย

“เอ็มมานูเอล” เสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกดังขึ้น

“อื๋อ?” เอ็มมานูเอลตะลึง เขาหันไปมองและเห็นดวงตาสีทองเข้มของลินลี่ย์กำลังเพ่งมองมาทางเขา

“ทำไมเจ้าถึงเข้ามาตรงนี้? จะช่วยข้าหรือ?” ลินลี่ย์จ้องเอ็มมานูเอลซึ่งมีสีหน้าประหลาดใจ ลินลี่ย์อดหัวเราะในใจอย่างเยือกเย็นมิได้ “เอ็มมานูเอลผู้นี้ไม่เคยคิดวางมือจากแหวนมังกรขนดของข้า”

เอ็มมานูเอลรู้สึกตัวจากอาการตกใจทันที เขาอดหัวเราะอย่างขัดเขินมิได้ “ผู้อาวุโสลินลี่ย์ เจ้าช่างน่ากลัวจริงๆ ข้า..ข้าเห็นว่าเจ้าเพิ่งตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย ข้าจึงต้องการช่วย แต่ดูเหมือนผู้อาวุโสอย่างเจ้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากข้าเสียแล้ว ข้าจะไปจัดการกับอีกคน ข้าจะให้เจ้ารับมือตาแก่ข้างล่าง ข้าเชื่อว่าผู้อาวุโสลินลี่ย์จะสามารถเอาชนะเขาได้ง่ายดายแน่”

เอ็มมานูเอลบินถอยกลับไปทันที

“เจ้าคนน่ารังเกียจ!”

“ฮึ่ม!” ลินลี่ย์รู้สึกรังเกียจในใจ จากนั้นเขาหันไปมองคนหัวล้านที่โจมตีเขา “จัดการกับเขาง่ายดายนักหรือ? ดูเหมือนว่าจะจะฆ่าเฒ่าผู้นี้ไม่ใช่เรื่องง่าย” ลินลี่ย์รู้สึกได้ถึงอันตราย

ลินลี่ย์ไม่กลัวแต่อย่างใด

ตอนนี้เขามีพลังมหาเทพอยู่สามหยด และร่างแยกลมศักดิ์สิทธิ์ของเขาตอนนี้อยู่ในทะเลจิตสำนึกของเขาพร้อมจะใช้พลังมหาเทพได้ทุกเมื่อ

“ฮ่าฮ่า...”

เสียงหัวเราะแบบคนแก่ดังจากปากผู้เฒ่าศีรษะโล้นข้างล่างนี้ รอยย่นบนใบหน้าของเขาเหมือนอสรพิษ “ลินลี่ย์, ดูเหมือนว่าครั้งสุดท้ายเจ้าฆ่ามอสลี่ย์และอีกคนหนึ่ง เจ้าก็ยังซ่อนพลังเอาไว้อีก เลื่อมใส เลื่อมใสจริงๆ”

ลินลี่ย์จ้องมองชายชราผู้และขณะที่เขามอง ข้อมูลชีวประวัติของคนผู้หนึ่งลอยขึ้นในใจเขา

เมื่ออยู่ในหุบเขาอ่างโลหิต เผ่ามังกรฟ้าได้แบ่งและอธิบายข้อมูลของบุคคลอันตรายที่มีความเสี่ยงเป็นพิเศษของแปดตระกูลใหญ่บางคน บุคคลที่มีอันตรายคุกคามยิ่งกว่าอสูรเจ็ดดาวธรรมดามาก พวกเขาเทียบได้กับไม้ตายเด็ดของตระกูล!

ชายชราที่อยู่ข้างหน้าเขาก็เป็นคนหนึ่ง!

สิ่งที่ลินลี่ย์ไม่รู้ก็คือว่าความสำเร็จของลินลี่ย์ในการต่อสู้ครั้งก่อนทำให้เขาได้รับความสนใจจากตระกูลใหญ่ต่างๆ และพวกเขาก็เก็บข้อมูลของเขาไว้ในรายชื่อของบุคคลอันตราย

“ถ้าข้าคาดไม่ผิด ท่านคงจะเป็นผู้อาวุโสเปาโลแห่งตระกูลแอ็ชครอฟท์สินะ” ลินลี่ย์พูดด้วยน้ำเสียงชัดเจนขณะที่เขายืนอยู่กับที่ เขาอยู่ในกลางรัศมีลูกกลมใหญ่ขณะมองดูเปาโล

“ถูกต้อง”

เปาโลยิ้ม แต่เพราะหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยย่น รอยยิ้มนี้ทำให้เขาดูโหดอำมหิตมากขึ้น “เจ้าสามารถต้านทักษะเทพธรรมชาติของข้าได้ ก็หมายความว่าพลังป้องกันวิญญาณของเจ้าน่ากลัวอย่างแท้จริง แต่เจ้าแกล้งทำเป็นว่านั่นคือจุดอ่อนของเจ้า หึหึ น่าเลื่อมใสจริงๆ”

เสียงชราภาพดังกึกก้องในท้องฟ้า

“อย่างไรก็ตาม วันนี้ข้าอยากรู้ว่าพลังป้องกันของร่างกายเจ้าจะเทียบได้กับอัจฉริยะอาวุโสบลูของพวกเจ้าได้หรือไม่” ชายชราศีรษะล้านนั้นพูดจากนั้นร่างของเขาเริ่มยืดบาง เกล็ดดำหนาปรากฏคลุมเต็มทั้งร่างของเขา หางงูยาวงอกจากทางหลังเขาเช่นกัน

ตระกูลแอ็ชครอฟท์สืบเชื้อสายมาจากสุดยอดอสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนยมโลก อสรพิษอเวจี

พลังของพวกเขาไม่ด้อยไปกว่าเผ่ามังกรฟ้า

“ลินลี่ย์!” เสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวดังขึ้นและร่างเงาสีขาวซีดพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่ลินลี่ย์

ลินลี่ย์หันไปมองและเห็นร่างเลือนรางสีขาวกำลังพุ่งเข้าหาเขา เป็นบุรุษคิ้วเขียวหน้าอำมหิตนั่นเอง บุรุษผู้นั้นพุ่งเข้ามาในสนามพลังศิลาดำ ขณะที่เขาพุ่งเข้าหา ลินลี่ย์เปลี่ยนทิศทางแรงดึงดูดทันที

เป็นการดูดลงข้างล่าง!

บุรุษคิ้วเขียวร่างผอมพยายามต้านแรงดึงดูดลง แต่ความเร็วของเขาตกลงไปมาก

ขณะนั้นเขาได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโกรธ “เฮลส์! ปล่อยลินลี่ย์ให้ข้า เจ้าไปฆ่าอีกคนหนึ่ง!”

บุรุษร่างผอมคิ้วเขียวหันไปมองร่างแปลงอสรพิษของเปาโล จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง “ได้, ผู้อาวุโสเปาโล, ข้าจะปล่อยลินลี่ย์นี้ให้ท่าน ท่านต้องฆ่าเขาให้หมดจดแก้แค้นแทนพี่ชายของข้า!”

“ไม่ต้องห่วง” เปาโลมั่นใจเต็มที่

บุรุษคิ้วเขียวร่างผอมเฮลส์จ้องมองลินลี่ย์ด้วยคววามเกลียดชัง จากนั้นแค่นเสียงเย็นชาและหันหน้าไปทางเอ็มมานูเอลที่อยู่ไกลออกไป เอ็มมานูเอลกำลังเฝ้าดูตลอดเวลา เมื่อเขาเห็นว่าเฮลส์ก็เข้าโจมตีลินลี่ย์เช่นกัน เขาดีใจจนอธิบายไม่ถูก

ใครจะคิดกันว่าแค่คำพูดเดียวจากชายชราหัวโล้น เฮลส์กลับมาโจมตีเขาแทน

“แม่มันเอ๊ย...” เอ็มมานูเอลสบถเบาๆ ไม่มีทางเลือกได้แต่พุ่งเข้าหาเฮลส์

ลินลี่ย์จ้องมองที่ข้างหน้าตัวประหลาดที่อยู่ด้านนอกสนามพลังศิลาดำ ร่างของผู้อาวุโสเปาโลคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำของอสรพิษอเวจี เพียงแต่อกของเขาที่มีเกล็ดสีม่วงขนาดใหญ่

หางงูที่บางเล็กกระพือสั่นเล็กน้อย ขณะที่ใจกลางหน้าผากของผู้อาวุโสเปาโลกมีตาแดงปรากฏอยู่ตรงรอยแยก

“งั้นนี่คือร่างแปลงของเผ่าอสรพิษอเวจีสินะ?” ลินลี่ย์ลอบประหลาดใจ

ความจริงร่างแปลงมังกรของลินลี่ย์ก็สร้างความประหลาดใจให้กับเปาโล เขามีหนามแหลมมากมายงอกตามแนวกระดูกสันหลัง ขณะที่ข้อศอกและเก่าก็มีหนามแหลมเช่นกัน ทั่วทั้งร่างลินลี่ย์คล้ายกับอาวุธร่างมนุษย์

ตัวประหลาดพบกับตัวประหลาด!

“ลินลี่ย์! วันนี้เจ้าจะต้องตายแน่นอน” ผู้อาวุโสเปาโลพูดด้วยเสียงแหบแห้ง “เพียงแต่ข้าต้องการดูว่าเจ้าจะทนได้นานแค่ไหน!”

“เปาโล! วันนี้เจ้าก็ต้องตายเช่นกัน ข้าต้องการดูว่าเจ้าจะทนได้นานแค่ไหนเหมือนกัน!” ลินลี่ย์พูดอย่างเย็นชา ลินลี่ย์มีแผนล่วงหน้าไว้แล้ว ประการแรกเขาจะอาศัยร่างของเขาต่อสู้ ถ้าเขาไม่สามารถทนได้...อย่างนั้นต่อให้เขาต้องเสียสละหยดพลังมหาเทพ เขาก็ต้องฆ่าเปาโลผู้นี้ให้ได้

ยอดฝีมือระดับนี้คุ้มค่าแก่การเสียสละหยดพลังมหาเทพ

“ปัง!” ผู้อาวุโสเปาโลพุ่งเข้ามาข้างหน้า บุกเข้ามาในสนามพลังศิลาดำโดยตรง และขณะที่เขาทำเช่นนั้นความเร็วของเขาตกลงอย่างช่วยไม่ได้

“ในสนามพลังศิลาดำของข้า เจ้าจะเสียเปรียบมาก” ลินลี่ย์บุกเข้าหาผู้อาวุโสเปาโล

แต่ขณะนั้นเอง...

ลินลี่ย์พบด้วยความประหลาดใจว่าตลอดทั้งตัวของผู้อาวุโสเปาโลเลื้อยตัวไปข้างหน้าเหมือนกับงูได้อย่างราบเรียบ แม้แต่ในสนามพลังศิลาดำ แม้ว่าความเร็วของผู้อาวุโสเปาโลจะไม่ถึงกับไว แต่เขาก็มีความแคล่วคล่องเหลือเชื่อ

“เป็น..เป็นไปได้ยังไง?” ลินลี่ย์ตกใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนอยู่ภายในสนามพลังศิลาดำแต่ได้รับผลแค่เพียงเล็กน้อย

“ฮ่าฮ่า...” ผู้อาวุเปาโลหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่งและทันใดนั้น เขาเปลี่ยนเป็นเงาดำพุ่งแหวกท้องฟ้าตรงเข้าหาลินลี่ย์ ลินลี่ย์ประหลาดใจตวัดหลังมือใส่แฝงไปด้วยสัจธรรมแห่งความเร็วขณะที่เขากระแทกใส่เงาร่างดำ

พลังงานที่น่ากลัวทั้งสองปะทะกัน

“ผัวะ ปัง!”

เสียงดังชัดและแหลมคมทำให้มิติอากาศแตกเปิดออก ระลอกมิติกระเพื่อมออกไปทุกทิศ ขณะที่ลินลี่ย์กระเด็นถอยหลังจากแรงสั่นสะเทือนของการปะทะกัน มือขวาของร่างแปลงมังกรของเขาตอนนี้สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ฝ่ามือของเขาเจ็บปวดถึงขั้วหัวใจ

“พลังของร่างเจ้าไม่เลวจริงๆ” ผู้อาวุโสเปาโลแค่นเสียง

“ทำไมยังสบายอยู่ได้?” ลินลี่ย์กัดฟัน “ในสนามพลังศิลาดำของเข้า ต่อให้ไม่มีผลต่อเจ้ามาก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กเหมือนกัน”

ลินลี่ย์พุ่งเข้าหาราวกับสายฟ้า ขณะที่ผู้อาวุโสเปาโลก็ไม่แสดงความอ่อนแอเช่นกัน บุกขึ้นไปข้างหน้าต้านรับเขา

“พลังป่วนวิญญาณ!” ลินลี่ย์พลังป่วนวิญญาณของเขาผ่านศิลาดำเพื่อให้ส่งผลต่อผู้อาวุโสเปาโล ขณะเดียวกันเขาปล่อยหมัดอย่างไม่ปราณี

แม้ว่าผู้อาวุโสเปาโลจะสามารถต่อต้านพลังปั่นป่วนวิญญาณได้ แต่เขาก็ยังงงงันอยู่เล็กน้อย

“ผัวะ!”ปัง!“”ปัง!”

ทั้งหมด ขาและแม้แต่หางมังกรของลินลี่ย์ฟาดใส่ผู้อาวุโสเปาโลอย่างต่อเนื่อง

“เอ๊ะ?” ลินลี่ย์พบด้วยความประหลาดใจว่าร่างของผู้อาวุโสเปาโลนั้นลื่นมาก รู้สึกเหมือนกับว่าพลังโจมตีครึ่งหนึ่งถูกเปลี่ยนแปลงไป ผู้อาวุโสเปาโลพลิกตัวอยู่ห่างออกไปและตั้งหลักในกลางอากาศได้ เขาเริ่มหัวเราะด้วยความโกรธ “พลังวิญญาณของเจ้าก็น่ากลัวมาก”

“อย่างไรก็ตาม...”

ร่างของผู้อาวุโสเปาโลยืดยาวราวกับว่าเขากำลังแปลงเป็นงู อ่อนราวกับว่าไม่มีกระดูกขณะที่หางของเขายืดยาวเช่นกัน ผู้อาวุโสเปาโลที่ปกติมีความสูงขนาดคนธรรมดา ในตอนนี้เปลี่ยนเป็นร่างงูที่ยาวหลายสิบเมตร

“ฮ่าฮ่า...” ทันใดนั้น จากที่ไกลออกไปเสียงหัวเราะคลุ้มคลั่งดังขึ้นและพลังที่น่ากลัวระเบิดออก แม้แต่ลินลี่ย์และผู้อาวุโสเปาโลที่ยังอยู่ในช่วงสู้กันก็ยังเสียสมาธิอดหันไปดูไม่ได้..

“เจ้าต้องการจะฆ่าข้าหรือ? ฝันไปเถอะ!”

ตลอดทั้งร่างของเอ็มมานูเอลเปล่งแสงสีฟ้า และทุกส่วนของร่างกายเปล่งรัศมีสะท้านใจ ขณะที่เฮลส์บุรุษคิ้วเขียว ตายไปแล้ว ซากศพของเขาล้มลงอยู่บนพื้น

“เอ็มมานูเอลใช้พลังมหาเทพ?” ลินลี่ย์ตกใจ

“พลังมหาเทพ?” หน้าของผู้อาวุโสเปาโลเปลี่ยนไปเช่นกัน

เพราะคนที่ใช้พลังมหาเทพ..ต้องเป็นศัตรู!