ตอนที่ 17-19 ผู้อาวุโส

บนเส้นทางมังกรลินลี่ย์กำลังบินด้วยความเร็วสูงไปตามเส้นทางที่แกะสลัก

“ก่อนหน้านั้น เพราะการประลองเป็นตายข้าทำให้ประมุขเผ่าโกรธ ขณะที่ข้าออกไปกับเขา ข้ายังกังวลว่าจะต้องเผชิญกับสถานการณ์อันตราย แต่ใครจะคิดกันเล่าว่าไม่เพียงแต่ข้าไม่ถูกลงโทษเท่าน แต่ในพริบตาข้ากลายเป็นผู้อาวุโสของเผ่าได้!” ลินลี่ย์มองดูเกราะฟ้าลายทองที่เขาสวมใส่ อดหัวเราะไม่ได้

“ความเปลี่ยนแปลงในโลกนี้น่าอัศจรรย์จริงๆ”  ลินลี่ย์ถอนหายใจ

“ผู้อาวุโส!”ทหารลาดตระเวนตามเส้นทางมังกรหลายคนเมื่อเห็นลินลี่ย์ก็แสดงความเคารพทันที

ลินลี่ย์เหลือบมองทหารลาดตระเวน และพยักหน้าให้เล็กน้อย

ลินลี่ย์บินผ่านนักรบที่ทำความเคารพหลายคน

เมื่อเห็นลินลี่ย์บินผ่านไป หนึ่งในนักรบลาดตระเวนขมวดคิ้ว “ผู้อาวุโสท่านนี้...ดูเหมือนว่าจะเป็นลินลี่ย์ผู้เข้าร่วมประลองเป็นตาย  หัวหน้า!ท่านก็ไปดูมาด้วย นั่นลินลี่ย์หรือเปล่า?”

“ข้าเห็นไม่ถนัดนักดูเหมือนจะเป็นลินลี่ย์” หัวหน้าหน่วยกล่าว

“เป็นลินลี่ย์ ข้าเห็นเขาชัดเจน”

“อะไรนะ ลินลี่ย์นั่นคนที่เข้าร่วมประลองเป็นตายกลายเป็นผู้อาวุโสแล้วหรือ?” นักรบลาดตระเวนหลายคนที่ไม่ได้ดูการประลองเป็นตายพากันสงสัย

“แปลกหรือที่เขากลายเป็นผู้อาวุโส? ถ้าไม่ใช่ว่าท่านประมุขมาทันเวลาผู้อาวุโสเอ็มมานูเอลคงถูกฆ่าไปแล้ว  ท่านลินลี่ย์มีพลังระดับอสูรเจ็ดดาว!”

ที่สำคัญนักรบลาดตระเวนหลายพันคนได้ดูการประลองนั้น  ดังนั้นขณะที่ลินลี่ย์บินไปตามเส้นทางมังกรมีคนมากมายที่จำเขาได้  ในไม่ช้าข่าวว่าลินลี่ย์รับตำแหน่งเป็นผู้อาวุโสก็แพร่กระจายในหมู่นักรบลาดตระเวนอย่างรวดเร็ว

“มาถึงแล้ว” ลินลี่ย์มองดูหุบเขาข้างหน้าเขา ร่างของเขากลายเป็นแสงพุ่งตรงเข้าไปในหุบเขา

ลินลี่ย์บินตรงไปที่สาขายูลาน ในกลางอากาศลินลี่ย์เห็นว่าประตูบ้านพักของเขามีกลุ่มผู้คนรวมตัวกันอยู่บาลุค ทารอส โอลิเวอร์และคนอื่นอีกหลายสิบคนล้วนอยู่ที่นั่น

“หวังว่าลินลี่ย์จะไม่เป็นไร”ฮาซาร์ดถอนหายใจเบาๆ “เป็นเรื่องยากนักกว่าที่สาขายูลานของเราจะมียอดฝีมืออย่างเขาขึ้นมาได้  ถ้าเขาเป็นอะไรไป..ฮึ!” โดยไม่รู้ตัวทุกคนในสาขายูลานถือว่าลินลี่ย์เป็นที่เชิดหน้าชูตาของสาขายูลานของพวกเขา

ผู้เชิดหน้าชูตาของพวกเขาจะถูกปล่อยให้พังพินาศได้ยังไง?

“ใครจะรู้ว่าประมุขเผ่าจะลงโทษลินลี่ย์ยังไง”  ซีซาร์พูดด้วยความกังวลเช่นกัน

“เท่าที่ข้าเห็นในหุบเขามรณะประมุขเผ่าร้ายกาจยิ่งนัก” โอลิเวอร์พูดพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ไม่ต้องห่วงไป อย่างน้อยท่านประมุขจะไม่ฆ่าเขาแน่”  บาลุคกล่าว เขารู้ดีถึงอันตรายที่ตระกูลสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์เผชิญพบเจอในปัจจุบัน  เวลาอย่างนี้ประมุขเผ่าคงไม่ยอมฆ่ายอดฝีมือคนใดของพวกเขาเป็นแน่

เดเลียยังขมวดคิ้วรออยู่เงียบๆ

“พี่ใหญ่กำลังมา” ทันใดนั้นบีบีพูดพร้อมกับเงยหน้ามอง

“ลินลี่ย์กำลังมาหรือ?” กลุ่มคนมองตามสายตาของบีบีจ้องมองในท้องฟ้า  จากข้างบนที่มีหมอกเลือนลาง ร่างมนุษย์ร่างหนึ่งพุ่งลงมาด้วยความเร็วสูง  บาลุคและคนอื่นๆมองเห็นแต่แสงพร่ามัวหลากสีไม่ชัดเจน

ร่างที่ลงมายืนนั้นก็คือลินลี่ย์!

บาลุค ทารอสและคนอื่นพากันปากอ้าตาค้างจ้องมองลินลี่ย์

ตลอดทั้งตัวลินลี่ย์อยู่ในชุดเกราะฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยลวดลายสีทองให้กลิ่นอายของขุนนางโบราณชั้นสูง ชุดคลุมที่ลินลี่ย์สวมมีลักษณะแปลกประหลาดมีอักษรรูนอยู่ด้านบนสะท้อนแสงหลากสีสัน

นั่นคือเครื่องแบบผู้อาวุโส!

“ลิน...ลี่ย์หรือนั่น?”  บาลุค ไรอัน ไดลินและคนอื่นๆจ้องมองลินลี่ย์ด้วยความประหลาดใจ

“หัวหน้าตระกูล” ลินลี่ย์หัวเราะขณะมองดูทุกคน

“ลินลี่ย์!  เจ้าเป็นผู้อาวุโสแล้วหรือ?”  ตาของฮาซาร์ดแทบถลน

ในเผ่ามังกรฟ้าผู้อาวุโสเป็นสมาชิกเผ่าระดับสูงจริงแท้แน่นอน ผู้อาวุโสทุกคนเป็นอสูรเจ็ดดาวสามารถทำให้สมาชิกในเผ่านับไม่ถ้วนเคารพบูชา พวกเขาทุกคนรู้จักพลังของลินลี่ย์ว่าน่ากลัว  แต่ใครจะคิดกันว่า...

ลินลี่ย์จะกลายเป็นผู้อาวุโสได้!

“ทุกคน!  อย่ามัวยืนอยู่ข้างนอกเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ” ลินลี่ย์หัวเราะขณะกล่าว

“ได้เลย  ทุกคน, ไปที่ห้องรับแขก”  บาลุคค่อยรู้สึกตัวและรีบกล่าว “ลินลี่ย์,เจ้าไปพร้อมกับประมุขเผ่าและผู้อาวุโส เกิดอะไรขึ้นกันแน่?  เจ้าต้องอธิบายให้เราฟังอย่างชัดเจน  เราสงสัยมานานแล้ว”

“หัวหน้าตระกูล...” ลินลี่ย์กำลังจะร้องทัก

“เจ้าเรียกข้าว่าบาลุคก็ได้” บาลุคมองดูเครื่องแบบผู้อาวุโสที่ลินลี่ย์สวมใส่อยู่  “ลินลี่ย์!  ตอนนี้เจ้าเป็นผู้อาวุโสแล้วมีเพียงคนเดียวที่เจ้าเรียกว่าผู้นำตระกูลหรือไม่ก็ประมุขเผ่า”

ลินลี่ย์เข้าใจความหมายของบาลุค  เขาหัวเราะ “ภายในหุบเขา ข้าก็ยังเรียกท่านเป็นหัวหน้าตระกูลอยู่ดี”

บาลุคเมื่อเห็นสีหน้าของลินลี่ย์ก็รู้ว่าพูดไปก็ไร้ประโยชน์ เขาได้แต่ยอมรับโดยปริยาย

สมาชิกคนสำคัญของสาขายูลานมาประชุมกัน  พวกเขาฟังลินลี่ย์อธิบายและลินลี่ย์แค่อธิบายคร่าวๆ เว้นในส่วนที่เป็นความลับ  ขณะที่ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นทุกคนเฉลิมฉลองยินดีกับลินลี่ย์และรู้สึกภูมิใจในตัวเขา

ลินลี่ย์เป็นผู้อาวุโสลำดับ 36 ในสภาอาวุโส!

สถานะของสาขายูลานในเผ่ามังกรฟ้าต่ำต้อยนัก อย่างไรก็ตามตอนนี้พอสาขายูลานมีผู้อาวุโสเผ่าสถานะของสาขายูลานจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

สำหรับสาขาพวกเขาที่มีผู้อาวุโสอยู่ด้วยก็หมายความว่าคนในตระกูลสาขาพวกเขามีความมั่นใจมากขึ้นขณะอยู่ในเทือกเขาสกายไรท์

รุ่งขึ้นในวันต่อมา ในห้องของลินลี่ย์

“เดเลีย!  เดิมทีข้าตั้งใจจะฝึกฝนเงียบๆ จนกว่าจะกลายเป็นเทพชั้นสูง  แต่...ข้าขอโทษด้วย  ตอนนี้ข้าเป็นผู้อาวุโสไปแล้วเป็นไปได้ว่าชีวิตที่เงียบสงบคงเหลืออยู่อีกไม่นานนัก”  ลินลี่ย์กอดเดเลียและกล่าวขอโทษ

เดเลียหัวเราะจากนั้นเงยหน้ามองลินลี่ย์  “เจ้าไม่ต้องขอโทษก็ได้”

“ลินลี่ย์!”มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในใจของลินลี่ย์

ลินลี่ย์สะดุ้ง เขายิ้มขอโทษเดเลีย “ข้าไม่คาดเลยว่าจะมาถึงเร็วนัก ข้าเพิ่งเป็นผู้อาวุโสได้เมื่อวานนี้เอง แต่วันนี้มีคนมาตามข้าเสียแล้ว”

“งั้นไปเถอะ” เดเลียกล่าว

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นกลายเป็นสภาพเลือนรางบินออกไปจากห้องขึ้นไปในท้องฟ้าเหนือหุบเขา บุรุษหนุ่มรูปงามในชุดผู้อาวุโสยืนนิ่งอยู่กับที่ในกลางอากาศ  เป็นผู้อาวุโสการ์วีย์

“ลินลี่ย์” การ์วีย์ยิ้มขณะกล่าว

“การ์วีย์ มีอะไรหรือ?” ลินลี่ย์ถาม

“เมื่อวาน เจ้าได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อาวุโส ข้าคิดว่าเจ้ายังไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับอำนาจและหน้าที่ของผู้อาวุโส”  การ์วีย์หัวเราะอย่างใจเย็น  “ดังนั้นท่านประมุขเผ่าสั่งให้ข้ามาช่วยอธิบายรายละเอียดให้เจ้า”

ลินลี่ย์ตาเป็นประกาย “ขอบคุณท่าน”

“เจ้าจะให้ข้ายืนคุยกับเจ้าอยู่อย่างนี้หรือ?”  การ์วีย์หัวเราะ

ลินลี่ย์มองดูรอบๆตอนนี้เขากับการ์วีย์กำลังยืนอยู่กลางอากาศเหนือหุบเขา  นี่เป็นมารยาทรับแขกที่แย่เอาการ  เขาหัวเราะทันที  “การ์วีย์! ไปกันเถอะไปที่พักของข้ากัน  เราจะได้สนทนากัน” ขณะที่กล่าวลินลี่ย์กับการ์วีย์สองผู้อาวุโสบินลงมาพร้อมกัน

ขณะนั้นเองมีบุรุษคนหนึ่งกำลังบินลงมาที่หุบเขาเป็นคนที่ลินลี่ย์เคยพบเจอวันแรกในภูเขาสกายไรท์ คนที่ต้องการหยามหยันสาขายูลานให้อับอาย...อัสซูร์

“สองสามวันที่ผ่านมานี้ช่างน่าเบื่อจริงๆ แปดตระกูลใหญ่พวกนั้นจับตาดูตระกูลสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์ของเราอย่างไม่วางตาและเมื่อเรานักรบลาดตระเวนออกจากภารกิจ ก็ยังไปไหนไม่ได้  เราต้องอยู่ในภูเขาอย่างเดียว”

“โชคดีที่ในอีกครึ่งเดือนจะถึงเวลารับมอบหมายงานในอีกพันปีต่อไป ถึงคราวข้าลาดตระเวนบ้าง การลาดตระเวนยังดีกว่าอยู่ในหุบเขานี้เฉยๆ” อัสซูร์อารมณ์ดีเป็นพิเศษ  แต่ทันใดนั้นเขาหันหน้ามองดูในที่ไกลมีร่างสองร่างกระพริบวาบและหายไป

“เอ๊ะ? ผู้อาวุโส?” อัสซูร์ตกใจ  “ผู้อาวุโสสองคน  ทำไมพวกเขาออกนอกทางมาในที่หุบเขาของเรา?”

หุบเขานี้เป็นพื้นที่ห่างไกลในอาณาเขตของเผ่ามังกรฟ้า  โดยปกติผู้อาวุโสจะมาที่นี่ได้ยังไง?

“หนึ่งในสองผู้อาวุโสดูจากข้างหลังแล้วคุ้นมาก..”อัสซูร์ขมวดคิ้ว  เพราะครึ่งหุบเขาถูกปกคลุมไปด้วยหมอกและเนื่องจากผู้อาวุโสทั้งสองคนเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วมาก  อัสซูร์จึงเห็นไม่ถนัด “ผู้อาวุโสคนนั้น....ดูเหมือนจะคล้ายลินลี่ย์อยู่บ้าง!”

แต่จากนั้นอัสซูร์หัวเราะทันที  “นั่นเป็นไปได้ยังไง?  ลินลี่ย์เป็นคนของสาขายูลาน  ต่อให้มีพลังยอดเยี่ยม  เขาจะเทียบกับผู้อาวุโสคนหนึ่งได้ยังไง ความสามารถเล็กน้อยที่เขามีก็แค่เอาไว้อวดชาวหุบเขาของเราในที่นี้เท่านั้น”

อัสซูร์หัวเราะหยามหยัน จากนั้นบินออกไปจากหุบเขา

ภายในห้องรับแขก ลินลี่ย์และการ์วีย์สนทนากัน

ขณะที่พวกเขาสนทนากันลินลี่ย์เริ่มเข้าใจภาพกิจการของเผ่ามากขึ้นหลายเรื่อง  เขาอดลอบถอนใจมิได้  “อำนาจของสภาอาวุโสมากมายจริงๆ ในทั่วทั้งเผ่ามังกรฟ้ากิจการแทบทุกเรื่องจัดการโดยผู้อาวุโส  แม้ว่าประมุขเผ่าจะทรงพลัง แต่โดยปกติเขาแทบไม่ได้มีส่วนร่วมในเรื่องใดเลย”

“การ์วีย์ ข้าได้ยินท่านบอกเรื่องราวหลายอย่าง ในตระกูลเราผู้อาวุโสรับผิดชอบค่อนข้างหลายอย่างจริงๆ”  ลินลี่ย์หัวเราะ  “ข้าสงสัยว่าข้าจะได้รับมอบหมายให้ทำอะไร?”

“ไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้งานทั้งหมดภายในเผ่ามีผู้บังคับบัญชาจัดการอยู่แล้วยังไม่ต้องเปิดเผยในตอนนี้ ดังนั้นในตอนนี้เจ้ายังไม่มีอะไรต้องทำ” การ์วีย์หัวเราะ  “ตอนนี้เจ้ามีสิทธิพิเศษและมีอำนาจของผู้อาวุโสโดยยังไม่ต้องรับผิดชอบงานอะไร”

“ที่พักอาศัยของเจ้าและเรื่องอย่างอื่นจัดเตรียมไว้แล้ว”  การ์วีย์กล่าว “นอกจากนี้ เจ้ายังเสนอย้ายสาขายูลานของเจ้าไปอยู่ในที่ดีกว่านี้ก็ยังได้”

“ไม่จำเป็น ข้ายินดีจะอยู่ที่นี่”  ลินลี่ย์ขมวดคิ้ว  “การ์วีย์!จากสิ่งที่ท่านพูด ดูเหมือนว่าตอนนี้ข้ายังไม่มีอะไรต้องทำใช่ไหม?”  เผ่าในตอนนี้อยู่ในช่วงวิกฤติแล้วเขาจะสบายใจอยู่ได้ยังไง?

“แน่นอนว่าเจ้ามีเรื่องต้องทำหลายอย่าง  เพียงแต่ยังไม่ใช่เวลานี้  รอให้ถึงเวลาประชุมผู้อาวุโสก่อน!”  การ์วีย์กล่าว“การประชุมผู้อาวุโสจะมีพันปีต่อครั้งและในระหว่างประชุมแต่ละครั้งจะมีการมอบหมายงานต่างๆ ให้กับผู้อาวุโสแต่ละคน  ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสถึงตอนนี้เจ้าจะได้รับมอบหมายงานเช่นกัน”

ตอนนี้ลินลี่ย์เข้าใจแล้ว

“ดังนั้นในตอนนี้เจ้าเพลิดเพลินกับชีวิตสบายๆ ไปพลางๆก่อน  หลังจากมีการประชุมเจ้าไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ต่อให้เจ้าต้องการทำก็ตาม”  การ์วีย์หัวเราะ  “ชีวิตสบายๆอย่างที่เจ้ากำลังมีอยู่เช่นนี้เป็นสิ่งที่ผู้อาวุโสอื่นได้แต่ฝัน แต่ทำไม่ได้”

ลินลี่ย์หัวเราะเช่นกัน “โอว..จริงสิ อีกนานเท่าใดถึงจะมีการประชุมผู้อาวุโส?”  เนื่องจากพวกเขามีประชุมกันทุกพันปีบางเขาอาจมีเวลาเหลือสบายๆสักร้อยปี

“สิบห้าวัน!”  การ์วีย์กล่าว

“สิบห้าวัน?”  ลินลี่ย์ประหลาดใจ

ช่วงพันปีระหว่างวาระประชุมสภาผู้อาวุโส...แต่จะมีขึ้นในอีกสิบห้าวันจากนี้ไปหรือ?

“ใช่แล้ว นั่นคือเหตุผลที่ข้าบอกเจ้าให้ระลึกนึกถึงวันสบายๆเหล่านี้ไว้”  การ์วีย์หัวเราะขณะยืนขึ้น“ข้าคงต้องไปเสียที เมื่อวาระประชุมสภาอาวุโสเริ่มขึ้นจะมีคนมาเชิญเจ้าเอง”

ลินลี่ย์ยืนขึ้นเช่นกัน และส่งการ์วีย์จากไป

ภายในหุบเขา

“ลินลี่ย์แห่งตระกูลสาขายูลานเขาเป็นผู้อาวุโสแล้วหรือ?  เป็นไปไม่ได้!”

“เป็นความจริงสมาชิกสาขายูลานพูดกันอย่างมีความสุข จากเท่าที่เห็นไม่น่าจะผิดพลาดได้  แต่ให้ตายเถอะเห็นสีหน้าดีใจของพวกสาขายูลานตอนนี้แล้วข้ารู้สึกหมั่นไส้”

“พวกเขาแค่ปล่อยข่าว ข้าพนันได้”

ในหุบเขาเต็มไปด้วยการสนทนาเรื่องนี้กันอย่างรวดเร็ว  สาขายูลานมีสมาชิกหลายร้อยคนคนในตระกูลเหล่านี้หลังจากรู้ว่าลินลี่ย์กลายเป็นผู้อาวุโสก็เที่ยวโอ้อวดต่อหน้าสาขาอื่นในหุบเขาทันที

ทุกคนล้วนให้ความสำคัญกับหน้าตาชื่อเสียง

พวกเทพก็เหมือนกันลินลี่ย์สามารถกลายเป็นผู้อาวุโสของเผ่าได้ คนเก่าแก่ของสาขาตระกูลยูลานก็ย่อมต้องการโอ้อวดบ้างเป็นธรรมดา

อัสซูร์กำลังเดินกลับไปยังที่พักของตนเอง  เขาเตรียมตัวสำหรับการผลัดเปลี่ยนเวรของเขา

“ท่านอัสซูร์ ข้าได้ยินว่าลินลี่ย์กลายเป็นผู้อาวุโสแล้ว  จริงหรือเปล่า?”  หลายคนมาถามอัสซูร์  อัสซูร์เป็นเทพชั้นสูง  ถือว่าเป็นคนน่าเกรงขามในหุบเขา

“อย่าไปเชื่อพวกโง่ๆ จากสาขายูลานเลย  ลินลี่ย์น่ะหรือจะกลายเป็นผู้อาวุโส?เป็นไปได้ยังไง?”  อัสซูร์แค่นเสียง  “และเมื่อวานนี้ข้าก็เห็นลินลี่ย์  เขาสวมชุดธรรมดา”  สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือในหุบเขาลินลี่ย์ไม่ต้องการสวมเครื่องแบบผู้อาวุโสตลอดทั้งวัน

ทันใดนั้นเขาจ้องมอง เขาจำได้เมื่อช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาเห็นร่างผู้อาวุโสสองคนแต่ไกล และเริ่มมีความสงสัยเพิ่มขึ้นในใจ

“ข้าบอกเจ้าว่าเป็นไปไม่ได้”  หลายคนเริ่มพูดทันที  “สาขายูลานมีผู้อาวุโสในกลุ่มพวกเขาด้วยหรือ?”

“อีกไม่นานข้าจะต้องไปรับผลัดหน้าที่แล้ว  ข้าจะถามนักรบอื่นของเผ่าดูเดี๋ยวก็รู้เรื่องนั้นเอง”  อัสซูร์กล่าว หุบเขาอยู่ห่างไกลและยอดฝีมือมีจำนวนน้อยมาก  ดังนั้นจึงต้องใช้เวลานานกว่าพวกเขาจะรู้ข่าวเกี่ยวกับเผ่าตระกูล

คนเหล่านั้นทุกคนส่งอัสซูร์จากไปด้วยความนับถือทันที

แต่ขณะนั้นเอง...

“ผู้อาวุโสลินลี่ย์!”เสียงดังก้องกังวานไปทั่วหุบเขา ทันใดนั้นทุกคนภายในหุบเขาที่กำลังฝึกบ้างพูดคุยกันบ้าง หรือคนที่บินอยู่ในอากาศพากันตะลึง

อัสซูร์ก็ตะลึงเช่นกัน

ทันใดนั้นคนจำนวนมากบินตรงไปที่แหล่งของเสียงนั้นพวกเขามองหาอย่างระมัดระวัง

เงาร่างชุดดำกำลังบินกำลังบินถอยไปด้วยความเคารพ  ขณะที่ลินลี่ย์เองบินออกไปด้วยเช่นกัน

“ประชุมสภาอาวุโสกำลังจะเริ่มหรือ?”  ลินลี่ย์กล่าว

“ถูกแล้ว, ท่านผู้อาวุโส” บุรุษชุดดำทั้งสามคำนับ

“งั้นก็ไปกันเถอะ” ลินลี่ย์บินขึ้นไปในอากาศทันทีและคนทั้งสามบินตามหลังด้วยความเคารพ

หลายคนในหุบเขาพากันจ้องมองภาพนี้ปากอ้าตาค้าง หลังจากเห็นลินลี่ย์อยู่ในเครื่องแบบผู้อาวุโสและผ้าคลุมไหล่โบกสะบัดเป็นประกายหลายๆ คนตกตะลึงอย่างแท้จริง