ตอนที่ 16-30 ค้อนยักษ์

ทางเดินสีแดงโลหิต  ประตูสีแดงโลหิต นั่นคือกลิ่นอายแห่งความตาย

“ข้าต้องหนี  แล้วข้าจะหนียังไง?”  ลินลี่ย์แทบคลั่ง  ยอดฝีมือสามคนรายล้อมคุมเชิงเขาอยู่  ขณะผ่านประตูเข้าไปก็เป็นเจ้าปราสาทผู้มีพลังฝีมือที่น่าทึ่ง  เป็นไปได้ไหมว่าถ้าเขาใช้พลังมหาเทพก็ยังยากที่จะหนีไปได้

“ใจเย็น  ใจเย็นเข้าไว้!”

ลินลี่ย์พยายามหาโอกาสหลบหนี  แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง  ในที่สุดแล้วก็มีความเป็นไปได้เพียงประการเดียว

“ข้าได้แต่ฝากความหวังไว้กับโรมิโอ  โรมิโอจะต้องไม่ประมาท  เขาอาจหลบหนีก็ได้  ถ้าเขาต้องสู้กับเจ้าปราสาทอย่างดุเดือดและดึงดูดความสนใจคนทั้งสามนั้น ข้าก็คงฉวยโอกาสหนีได้”

ลินลี่ย์เข้าใจว่าเนื่องจากเจ้าปราสาทยินดีให้โรมิโอเข้าไปก็หมายความว่าเขามั่นใจว่าสามารถเอาชนะและควบคุมโรมิโอได้อย่างง่ายดาย  ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง..อย่างนั้นโอกาสสุดท้ายที่ลินลี่ย์จะหลบหนีได้ก็หายไปเช่นกัน

แม้ว่าเขาแทบจะคลั่งก็ตามแต่ลินลี่ย์ก็ยังหาโอกาสอย่างระมัดระวัง และเตรียมระเบิดพลังหนีไปให้ได้ทุกเมื่อ

“ลินลี่ย์ เจ้ารีบร้อนนักหรือ?”  ยูไรห์หัวเราะ “อย่าใจร้อน โรมิโอต้องใช้เวลาในการดูในห้องผลึกบันทึกห้องแรกอยู่บ้าง  และจะถึงคราวของเจ้าในไม่ช้า”

“จะถึงคราวของข้าน่ะหรือ?” ลินลี่ย์รู้สึกว่าเสียงหัวเราะของยูไรห์ชั่วร้าย  ยูไรห์รู้ชัดว่านี่เป็นเรื่องโกหก  แต่ก็ยังพยายามโกหกลินลี่ย์จนถึงตอนนี้

“บึ้ม!”ทันใดนั้นทั่วทั้งห้องสั่นสะเทือนรุนแรงและแม้แต่ประตูใหญ่ข้างหน้าพวกเขาก็สั่นสะเทือนเต็มที่แรงสั่นสะเทือนทำให้ผนังรายรอบพวกเขาเริ่มมีรอยร้าวสะเก็ดหินร่วงกราวและถล่มลงบนทางเดิน กลุ่มของลินลี่ย์ทั้งสี่คนต่างซวนเซและพวกเขาพากันประหลาดใจทุกคน

“ดี” ลินลี่ย์ดีใจโรมิโอไม่ปล่อยให้เขาผิดหวังแน่นอน เขาสร้างความวุ่นวายได้จริงๆ

“เอ๊ะ?” ยูไรห์และอีกสองคนตกใจ  พวกเขามองหน้ากันเอง เนื่องด้วยพลังของเจ้าปราสาท จะทำให้เกิดความวุ่นวายใหญ่ขนาดนั้นได้ยังไง?  แม้ว่าพวกเขาจะตกใจ  แต่พวกเขายังจับตาดูลินลี่ย์ไว้

ลินลี่ย์มีสีหน้าสงสัย “ท่านยูไรห์ เกิดอะไรขึ้นข้างในกันแน่?”

“ข้าไม่แน่ใจ” ยูไรห์หัวเราะอย่างใจเย็น  “บางทีโรมิโอเมื่อได้ดูบันทึกการต่อสู้ของสุดยอดฝีมืออาจจะตื่นเต้นต้องการทดสอบวิชาก็ได้ใช่แล้ว ลินลี่ย์! หลังจากเจ้าเข้าไปในห้องลับแล้วไม่ว่ายังไงก็อย่าทดสอบอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าเล่า”

“เข้าใจแล้วข้าเข้าใจ” ลินลี่ย์ต้องยอมรับว่าความสามารถในการกลบเกลื่อนของยูไรห์สุดยอดจริงๆ

ขณะนั้นเอง...

“ครืนนนน” เหมือนกับว่าสวรรค์ถล่มพื้นโลกทลายเสียงระเบิดที่น่ากลัวดังออกมา และทั่วทั้งทางเดินและประตูใหญ่ปลิวกระเด็นเศษวัสดุนับไม่ถ้วนปลิวไปทุกที่แต่ละชิ้นแฝงไปด้วยพลังสายฟ้า

ความปั่นป่วน!

หน้าของยูไรห์และอีกสองคนเปลี่ยน พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าโรมิโอที่อยู่ต่อหน้าอาจารย์ของพวกเขาจะสร้างความปั่นป่วนได้อย่างมากมาย

“ยอดเยี่ยม” ลินลี่ย์ดีใจ “ช่วงเวลานี้แหละ” ขณะที่ลินลี่ย์เตรียมจะใช้เคล็ดเดินดินจากไป...

“ควั่บ!”

ยูไรห์และยอดฝีมืออีกสองคนเคลื่อนไหวทันทีตั้งแนวสามเหลี่ยมรายล้อมลินลี่ย์ไว้ ยูไรห์หัวเราะอย่างใจเย็น “ลินลี่ย์! ไม่ต้องใจร้อน บางทีโรมิโอคงจะทำอะไรบางอย่างให้อาจารย์โกรธ”

ลินลี่ย์เมื่อเห็นเขาถูกยอดฝีมือทั้งสามรายล้อมไว้ถึงกับขมวดคิ้ว

“ฮ่าฮ่า...เด็กน้อย ดูเหมือนข้าประมาทเจ้าไปหน่อย” เสียงทุ้มกังวานดังขึ้นเหนือปราสาทเฮนด์ซีย์  และลินลี่ย์อดเงยหน้ามองดูไม่ได้

ในอากาศเหนืออาคารที่พังทลายชุดดำที่เปรอะโลหิตของโรมิโอโบกสะบัดในสายลม เขาถือดาบศึกในมือ และทั่วทั้งตัวคลุมไปด้วยกระแสสายฟ้า  ตาของเขาเป็นประกายไฟฟ้าและเขามองดูเหมือนกับภาพเทพเจ้าสายฟ้าที่แท้จริง

ที่เผชิญหน้ากับโรมิโอก็คือบุรุษคนหนึ่งสูง 2.5 เมตรเขาไว้ผมสีแดงสั้นเหมือนทำขึ้นจากลวดเหล็กและเขาสวมชุดเกราะโบราณที่ปราศจากการประดับลวดลาย แขนใหญ่ของเขาเป็นสีทองแดงดูเหมือนมีพลังมหาศาลในมือข้างขวาถือไว้ด้วยค้อนขนาดใหญ่สีดำ!

“เขาคือเจ้าเมือง?แม่ทัพผู้นั้น?” ลินลี่ย์รำพึงกับตนเอง แต่จากนั้นลินลี่ย์ก็หยุดให้ความสนใจในท้องฟ้า แต่เพ่งความสนใจคนทั้งสามที่รายล้อมเขาไว้  เขาหวังว่าหนึ่งในนั้นอาจผ่อนความระมัดระวังลงทำให้เขาหนีไปได้

จากท้องฟ้าเบื้องสูง เสียงของโรมิโอดังขึ้นอีกครั้ง

“ฮึ่ม.. ข้าต้องขอบคุณท่าน ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ข้าคงไม่บรรลุไปอีกระดับแน่  ท่านต้องการจะฆ่าข้างั้นหรือ?  นั่นยังเป็นเรื่องที่ห่างไกลเกินกว่าท่านจะทำได้”

“พวกเจ้าทั้งสามคนจับตาดูลินลี่ย์ไว้”  คนผมแดงถือค้อนพูดอย่างใจเย็น

“ขอรับ นายท่าน!” ยูไรห์และอีกสองคนรับปาก

“จริงๆ ด้วย” ลินลี่ย์มั่นใจเรื่องทั้งหมดทันที  “พวกเขาเรียกบุรุษผู้นั้นว่านายท่าน...ข้าไม่คาดเลยว่าระหว่างคนทั้งสามนี้ สองคนจะอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าเมือง” แม้ว่าจะประหลาดใจ แต่ลินลี่ย์ก็ยังมองหาโอกาสหนี

หน้าของลินลี่ย์เปลี่ยน

“ยูไรห์ เกิดอะไรขึ้น?” ลินลี่ย์ถามอย่างไม่พอใจ

ยูไรห์หัวเราะ  “นายท่านต้องการให้เจ้ารั้งอยู่จนกว่าเจ้าจะได้ดูห้องลับที่หนึ่งก่อน”

“ทำไมพวกเขาจึงเรียกเขาว่านายท่าน?”  ลินลี่ย์ถามอีกคำถามหนึ่ง

“เราติดตามนายท่านตั้งแต่เรายังเป็นเทียมเทพ”  สตรีผมขาวพูดอย่างใจเย็นขณะที่ลินลี่ย์ยิ้มอย่างใจเย็น บริวารที่เป็นเทียมเทพสองคนกลายเป็นอสูรเจ็ดดาวทั้งคู่หรือ?

“ไม่ว่าเจ้ามีความสามารถใดก็ใช้มาได้เต็มที่เลย!”  โรมิโอพูดอย่างกล้าหาญไม่มีใครเทียบ

ในกลางอากาศบุรุษผมแดงควงค้อนยักษ์และหัวเราะเสียงดัง  “เจ้าสามารถรับหมัดข้าได้สองสามหมัด ไม่เลวตอนนี้มาดูว่าเจ้าจะทนค้อนใหญ่ของข้าได้หรือไม่” บุรุษผมแดงควงค้อนยักษ์สีดำในมืออย่างคล่องแคล่ว

ไม่มีเสียงแม้แต่น้อย...

ค้อนยักษ์ถูกซัดออกและขณะที่ค้อนพุ่งออกไปนั้นเกิดระลอกคลื่นแปลกประหลาดเปล่งออกจากใจกลางค้อน  ทุกที่ซึ่งระลอกพลังผ่านไปศิลาสิ่งก่อสร้างทั้งหมดจะกลายเป็นผุยผง พังทลายโดยไม่มีเสียง

ดูเหมือนช้าแต่ในความเป็นจริงมันมาถึงด้านหน้าโรมิโอแทบจะทันที

“ปัง!”สายฟ้าปรากฏออกมาจากท้องฟ้าสีคราม

ขณะที่สายฟ้าคำรามลั่น เงาดาบกระแทกใส่ค้อน

“ครืนนน” ค้อนยักษ์ดูเหมือนจะสั่นสะเทือนเล็กน้อยส่วนผิวของค้อนยักษ์กระเพื่อมราวกับว่าทำขึ้นมาจากน้ำ ดาบศึกของโรมิโอสั่นสะเทือนเช่นกันแล้วแตกสลายไปหมดสิ้น

พลังซัดค้อนยักษ์เงียบ ไร้เสียง

แต่ทำให้อาวุธของโรมิโอถูกทำลาย

ลินลี่ย์ตะลึงเงยหน้ามองดู ใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกถึงพลังโจมตีที่ไร้เสียงที่เขาเห็น  ดูเหมือนว่าช่างสง่างงามและอ่อนโยน  ทั้งที่ในความเป็นจริงพลังโจมตีของค้อนแฝงไปด้วยพลังเป็นล้านๆชั่ง พลังโจมตีที่น่าตื่นตาตื่นใจทำให้วิญญาณของลินลี่ย์ปั่นป่วน

ลินลี่ย์ไม่เคยทำความเขาใจเคล็ดลึกลับ ‘พลังธาตุ’ ของกฎธาตุดินเลย แต่ทันใดนั้นลินลี่ย์รู้สึกได้

เหมือนกับว่าเมล็ดความคิดในใจของเขาเริ่มแตกหน่อ

“พลังธาตุ..มหาศาล...ไร้ขอบเขต...”

ลินลี่ย์ฝืกฝนอย่างหนักในเคล็ดลึกลับพลังธาตุ  แต่ก็ยังไม่มีความก้าวหน้าใดๆ  อย่างไรก็ตามเวลานี้เมื่อได้เห็นพลังโจมตีของค้อนยักษ์จากเจ้าปราสาทที่ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยเคล็ดพลังธาตุ

แม้ว่าในความเป็นจริงนั้น เจ้าปราสาทผู้นี้จะใช้พลังวิถีทำลายล้าง  แต่ทุกวิถีทางมีความคล้ายคลึงกัน

ตัวอย่างเช่นกฎธาตุสายฟ้าและกฎธาตุแสงมีเคล็ดลึกลับเกี่ยวกับความเร็วทั้งหมด ความเร็วของสายฟ้ามีความคล้ายคลึงกับเคล็ดความลึกลับของความเร็วแสง

“เป็นไปไม่ได้!”  โรมิโอถูกแรงปะทะกระเด็นไปไกล  และเขาลงมายืนในซากหักพัง  หน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ  เขาเพิ่งจะบรรลุระดับใหม่ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าตอนนี้เขาแข็งแกร่งพอจะสู้กับเทพอสูรได้  แต่ทำไมแม้แต่พลังของเขา   ก็ยังไม่สามารถต้านทานค้อนยักษ์นั้นได้?

ถึงขณะนี้ยูไรห์และคนอื่นชำเลืองมองลินลี่ย์เล็กน้อย  เมื่อเห็นว่าลินลี่ย์ไม่ได้หนี  พวกเขาหันกลับไปมองการต่อสู้นี้ทันที  การต่อสูนี้สำหรับพวกเขานับเป็นเรื่องที่น่าลุ่มหลงติดตามมากทีเดียว

“ถ้าลินลี่ย์หนีไป ด้วยกำลังคนในปราสาทมากมายเขาย่อมไม่มีที่หนีไป”

ยูไรห์และอีกสองคนมั่นใจมาก

“ฝีมือตามธรรมชาติของตระกูลไตตันเลือดศักดิ์สิทธิ์ของข้าเมื่อใช้ร่วมกับวิถีทำลายล้าง... เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระหรือ?”  บุรุษผมแดงพูดเสียงดัง  ขณะยืนอยู่ในกลางอากาศเขาเป็นเหมือนทูตสวรรค์ทำให้หัวใจผู้คนเต็มไปด้วยความกลัว

“อา, ทำไมข้ายังยืนอยู่ที่นี่เหมือนคนโง่อีก?  ข้าต้องหนี นั่นเป็นเรื่องสำคัญ”  ลินลี่ย์รู้สึกตัวทันที และเลิกคิด

ตั้งแต่เริ่มคิดและหยุดไตร่ตรองเป็นช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น

“ทั้งสามคนนี้กำลังดูการต่อสู้อย่างกระตือรือร้น”  ลินลี่ย์รู้สึกดีใจอย่างมาก  จากนั้นเขาหันหน้าไปมองดูเจ้าปราสาทกับโรมิโอ  “ขณะที่เจ้าปราสาทโจมตีจะเป็นช่วงเวลาที่ข้าหนี!”

การโจมตีของเจ้าปราสาทจะต้องถูกมองดูและคิดวิเคราะห์โดยยูไรห์และพวกอีกสองคน  ขณะที่เจ้าปราสาทเองก็ไม่มีเวลาไล่จับลินลี่ย์

“เจ้าสามารถรับพลังโจมตีค้อนยักษ์ของข้าได้โดยไม่ตาย  ก็นับได้ว่าเป็นอสูรเจ็ดดาวชั้นสูงแล้วระดับแทบใกล้เคียงกับเทพอสูรเลยทีเดียว”  เจ้าปราสาทหัวเราะลั่นและจากนั้นกลายสภาพเป็นร่างเงาโลหิตพุ่งผ่านท้องฟ้าทันที

ลินลี่ย์ตาเป็นประกาย “ตอนนี้แหละ!”

เคล็ดเดินดิน!

ทันใดนั้นลินลี่ย์หายตัวไปจากซากหักพังขณะที่ยูไรห์และอีกสองคนที่ยืนคุมเชิงลินลี่ย์เป็นรูปสามเส้ายังเพ่งดูการต่อสู้นี้ในท้องฟ้า  ทันทีที่ลินลี่ย์หลบหนียูไรห์และอีกสองคนสังเกตจากหางตาว่าลินลี่ย์หายไปแล้ว!

“หนีหรือ?”  ยูไรห์และอีกสองคนงง  แต่พวกเขารู้สึกตัวได้โดยเร็ว

“เขาใช้เคล็ดเดินดิน” ยูไรห์ตะโกนทันที  “รีบบินขึ้นไปในอากาศเขาจะไม่มีทางหนีออกไปจากพื้นได้ เขาต้องไปทางอากาศ” ลึกลงไปภายใต้ปราสาทเฮนด์ซีย์ก็ถูกล้อมไปด้วยวงเวทขนาดมหึมาเช่นกัน  ไม่มีที่ให้หนีจริงๆ

มีแต่บินผ่านอากาศหรือผ่านประตูใหญ่โดยตรงจึงจะจากไปได้

ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งทั้งสามคนบินขึ้นไปในอากาศขณะที่ตะโกนสั่งนักรบคนอื่นให้คอยระวังไว้

“พวกเจ้าทุกคนจับตาดูให้ดี ถ้าพวกเจ้าสามารถใช้เคล็ดเดินดินได้ จงรีบดำดินไปตามหาตัวลินลี่ย์ เร็วเข้า!”  ยูไรห์ตะโกนทันที นักรบเกราะดำคนแล้วคนเล่าเริ่มใช้เคล็ดเดินดินหลอมรวมตนเองเข้าไปในพื้น

ยูไรห์และยอดฝีมืออีกสองคนลอยตัวอยู่ในอากาศ  ขณะเดียวกันยอดฝีมืออื่นก็ลอยตัวอยู่ในอากาศด้วยเช่นกัน ทุกคนจ้องมองค้นหาไปทั่วทุกที่

“ลินลี่ย์ผู้นี้กล้าหนีจริงๆ!”  ยูไรห์อดโกรธไม่ได้

หลังจากเหตุการณ์นี้ นายท่านคงจะตำหนิเขาเป็นแน่

ลินลี่ย์ที่อยู่ใต้ดินหลอมรวมกับแก่นธาตุดินและผ่านไปตามใต้ดิน

“ไม่มีทางที่ข้าจะหนีไปจากปราสาทโดยใช้ใต้ดินได้”  ลินลี่ย์ได้ทดสอบไปก่อนนั้นแล้ว  “ก่อนอื่นข้าจะค่อยๆ ผ่านไปตามปราสาทจากนั้นรีบบินขึ้นในอากาศหนีไป”

แต่มีเรื่องแปลกก็คือ...

“เอ๊ะ?”ลินลี่ย์รู้สึกได้ง่ายว่ามีกลิ่นอายสิ่งมีชีวิตปรากฏอยู่ข้างหน้า

ลินลี่ย์ตกใจ “มีคนอื่นใช้เคล็ดเดินดินด้วยหรือนี่?” กลิ่นอายสิ่งมีชีวิตนั้นใกล้เข้ามาด้วยความเร็วสูง ทั้งแผ่สำนึกเทพออกมาด้วย

“ใต้เท้า ลินลี่ย์อยู่ที่นี่!”  เสียงหนึ่งดังขึ้นกึกก้องไปทั้งปราสาท  ลินลี่ย์เองหนีออกไปหลายร้อยเมตรและจากนั้นโผล่ขึ้นมาจากพื้นโดยไม่สนใจอะไรอื่น

“ควั่บ!”

ลินลี่ย์บินขึ้นไปในอากาศทันที ตลอดทั้งร่างของเขาคลุมไปด้วยเกล็ดมังกรฟ้าทองทุกส่วนและมีหนามแหลมงอกออกมาเช่นกัน  ลินลี่ย์เร่งความเร็วขึ้นอีกครั้งเขาพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงและเหมือนกับประกายแสงฟ้าทอง

“จับเขาเอาไว้!”  ยูไรห์ที่อยู่ห่างออกไปตะโกนลั่น

ทันใดนั้นนักรบเกราะดำและนักรบชุดแดงจากทั่วทุกทิศรวมกันไล่ตามเขาราวกับฝูงตั๊กแตน  ลินลี่ย์คำรามลั่นและจากนั้นสร้างพลังงานรูปบอลรัศมีห้าร้อยเมตร

สนามพลังศิลาดำ!

“หือ?”นักรบเกราะดำและนักรบชุดแดงทุกคนที่กำลังบุกเข้ามาในขอบเขตนี้พบพลังนั้นด้วยความประหลาดใจต่างถอยออกทันที

“พลังผลักอะไรกันนี่” คนพวกนั้นพากันประหลาดใจ

“ขนาบเขาไว้ทุกตำแหน่ง กักเขาเอาไว้”  ยูไรห์ตะโกนขณะที่ตัวเขาเองก็รีบมาเช่นกัน

ตาสีทองเข้มของลินลี่ย์เพ่งอยู่เหนือศีรษะของเขา  แต่จากด้านบนนักรบเกราะดำจำนวนมากมารวมตัวกันพร้อมอยู่แล้วปิดทางหนีไว้อย่างสิ้นเชิง

“เป็นความผิดของพวกเจ้าเองนะที่มาหาที่ตาย!”  ตาของลินลี่ย์เย็นชา

ทันใดนั้นลูกเริ่มเปล่งแสงธาตุดินสีเหลืองเข้มและแก่นธาตุดินมารวมกันด้วยความเร็วสูงทันที พลังเทพธาตุดินลอยอยู่ในอากาศและทันใดนั้นลูกบาศก์สูงสี่ร้อยเมตรปรากฏออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยนักรบเกราะดำถูกกักอยู่ในลูกบาศก์นั้นโดยตรง

“ปัง!”

จากระยะไกลบุรุษผมแดงต่างปะทะกับโรมิโออีกครั้งหนึ่ง  หน้าของโรมิโอซีดขาวและจากนั้นเขาตวาดลั่นกลายสภาพเป็นสายฟ้าดำหายลับขอบฟ้าไปด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง เจ้าปราสาทเฮนด์ซีย์เงยหน้ามองดูพร้อมกับถอนหายใจ  “คนผู้นี้ฝึกมาทางกฎสายฟ้า..เขาไวมากจริงๆ  ไวกว่าข้าเล็กน้อย!”

ความเร็วของโรมิโอมากจนเจ้าปราสาทไม่สามารถตามเขาได้ทัน

“ยังมีอีกคนหนึ่ง” เจ้าปราสาทหันไปมอง

ตอนนี้รูปลูกบาศก์ของลินลี่ย์สลายแล้ว  หลังจากทนรับการผนึกพลังโจมตีจากอสูรเจ็ดดาวสี่คนและอสูรหกดาวอีกหลายคนลูกบาศก์ของลินลี่ย์ถูกโจมตีสลายไปทันทีขณะที่ลินลี่ย์เองบินขึ้นไปด้วยความเร็วสูง

“นายท่าน, สนามพลังดึงโน้มถ่วงของเขาประหลาดมาก  เราไม่สามารถจับเป็นเขาได้”  ยูไรห์รีบกล่าว

“ฮึ่ม”

เสียงแค่นเย็นชาดังขึ้น และจากนั้นเจ้าปราสาทเฮนด์ซีย์จับค้อนยักษ์แน่นและเปลี่ยนสภาพเป็นเงาโลหิตขณะไล่ติดตามลินลี่ย์ เจ้าปราสาทเฮนด์ซีย์ไวมาก แค่เป็นรองโรมิโอเพียงเส้นผมเดียวแต่ก็ยังไวกว่าลินลี่ย์มากนัก

เขาเข้ามาใกล้ลินลี่ย์ทุกที

“เด็กน้อย, ทำไมเจ้าไม่อยู่ต่อ”  เสียงหัวเราะดังลั่น

ลินลี่ย์ก้มหน้ามองดู “เจ้าปราสาทเฮนด์ซีย์หรือ?” เขาพลิกมือ หยดพลังมหาเทพก็ปรากฏในมือ แต่ลินลี่ย์ไม่ได้ใช้ทันที เพราะลินลี่ย์ยังมั่นใจสนามพลังโน้มถ่วงของเขา

“แครก....” ร่างเงาโลหิตผ่านสนามพลังโน้มถ่วง  แต่ความเร็วลดลงไปมาก

“ฮ่าฮ่า, สนามพลังโน้มถ่วงนี้ไม่เลว”  ขณะที่เขาพูด เจ้าปราสาทเฮนด์ซีย์หัวเราะพลางควงค้อนยักษ์ในมือรังสีพลังงานสีดำมากมายถูกปลดปล่อยออกมาจากค้อนยักษ์ราวกับเชือกหรือเส้นด้ายปั่นออกมาเต็มพื้นที่ทั้งหมด

“คร่ากุม!”

รังสีดำนับไม่ถ้วนรวบตัวลินลี่ย์ไว้ทำให้เขาไม่สามารถหนีไปได้

“นี่อะไรกัน?” ลินลี่ย์ดิ้นรนอย่างแตกตื่นและทำลายเชือกพลังได้ แต่ก็ยังมีด้ายพลังสีดำมากมายคลุมทั้งตัวเขา  หน้าของลินลี่ย์เปลี่ยนและเขาเตรียมใช้พลังมหาเทพ

แต่ขณะนั้นเอง

“พลังของเจ้าใช้ได้และสนามพลังโน้มถ่วงก็ไม่เลวเช่นกัน น่าเสียดายความแตกต่างระหว่างเจ้ากับรีสเจมยังห่างกันช่วงใหญ่”  เสียงนุ่มนวลดังขึ้นข้างหูลินลี่ย์

ลินลี่ย์ตะลึง “รีสเจม?  เจมเจม?”ลินลี่ย์นึกถึงอสูรอะเมทิสต์น้อยน่ารักที่อยู่ในภูเขาอะเมทิสต์