ตอนที่ 16-17 เผชิญหน้า

เกาะมิลัวร์  คืออัญมณีแห่งทะเลสตาร์มิสท์

กองกำลังที่ไม่เป็นทางการสามารถสร้างอาคารปราสาทเสรีสามารถให้ทำการค้าได้  นอกจากนี้ยังตั้งมาเป็นเวลานานนับปีไม่ถ้วน  นี่เป็นเรื่องแปลกอย่างแน่นอน  เพราะอัตรภาษีระดับต่ำและนโยบายที่น่าสนใจอื่นๆพ่อค้าของแดนนรกนับไม่ถ้วนจึงมารวมกันอยู่ที่นี่ ทุกๆ วันจำนวนลูกผู้มาที่ปราสาทเสรีเป็นจำนวนมากมาย

ปราสาทเสรีมีชั้นรวมหกชั้น สี่ชั้นเปิดบริการสำหรับอาคันตุกะทั่วไปให้เข้า  ขณะที่กลุ่มของลินลี่ย์อยู่ชั้นแรกของโถงใหญ่

“การต่อสู้ถูกห้ามอย่างเคร่งครัดในปราสาทเสรีเช่นกัน  ที่นี่เป็นที่ปลอดภัย ทุกคนสามารถไปตามทางและซื้ออะไรก็ได้ที่พวกเขาต้องการซื้อ  หลังจากเสร็จแล้ว เราจะรวมตัวกัน”  ลินลี่ย์มองดูคนรอบตัวเขาและกล่าว  คนกลุ่มนี้ถือว่าลินลี่ย์เป็นผู้นำไปแล้ว

ทุกคนเห็นด้วย  ที่สำคัญจำนวนทรัพย์สินของแต่ละคนแตกต่างกันและของที่ต้องการซื้อก็แตกต่างกัน คนในกลุ่มต่างก็แยกย้ายกันไปในตำแหน่งต่างๆ ทุกคน

“ลินลี่ย์, ข้าจะไปเดินดูด้วยเหมือนกัน”  โอลิเวอร์พูดกับลินลี่ย์จากนั้นเดินทอดน่องไปตามปราสาทเสรี

พวกที่เหลือก็มีแต่ลินลี่ย์เดเลียและบีบี

“พี่ใหญ่, ไปที่ไหนกันก่อน?”  บีบีตื่นเต้นมาก  เขามีสมบัติมากมายย่อมจะมองหาที่ระบายสมบัติเป็นธรรมดา

ลินลี่ย์มองดูรอบๆ  และเห็นว่าที่ด้านข้างของโถงใหญ่มีเคาท์เตอร์ขายเครื่องมือต่างๆ ลินลี่ย์จำได้ว่าเมื่อเขาอยู่ที่ปราสาทเรดบุด  ที่นั่นจะแบ่งเป็นสามชั้นแต่ละชั้นจะสนนราคาสิ่งของในระดับที่แตกต่างกันไป

เป็นไปได้ว่าปราสาทเสรีนี้คงเป็นเหมือนกัน

“ข้าจะตรงไปที่ชั้นสี่เลย เป็นไปได้ว่าที่ชั้นสี่จะมีสิ่งของที่ดีที่สุดและราคาสูงที่สุด”  ไม่ใช่ว่าลินลี่ย์อยากจะเสียเงินมาก  แต่เขาเข้าใจว่าในแดนนรกของที่ดีที่สุดต้องใช้เงินซื้อมาก

บีบีเดินขึ้นหน้าเป็นคนแรก  ขณะที่ลินลี่ย์และเดเลียตามอยู่ด้านหลัง  พวกเขาเดินขึ้นบันไดเรื่อยๆ

“ที่นี่มีทหารประจำเกาะอยู่มากจริงๆ”  ลินลี่ย์สังเกตว่าที่ปราสาทเสรีพวกนักรบเทพชั้นสูงในชุดเกราะแดงมีให้พบเห็น

เดเลียหัวเราะ  “ตอนนี้มีทหารประจำเกาะมากมายจริงๆต่อให้บางคนต้องการสู้  พวกเขาก็คงไม่กล้า”

ลินลี่ย์พยักหน้า

บีบีตรวจสอบดูพวกทหารประจำเกาะเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง  “จะมีสักกี่คนที่สามารถต้านการผนึกพลังโจมตีเป็นกลุ่มของเทพชั้นสูง?  คนทั้งหมดย่อมไม่กล้าหาเรื่องแน่นอน!”

“ต่อให้มียอดฝีมือคนหนึ่งที่สามารถต่อต้านกลุ่มทหารประจำเกาะได้เป็นไปได้ว่าทหารประจำเกาะจะเข้ามาสมทบที่นี่มากขึ้นอย่างรวดเร็ว  เกาะมิลัวร์อยู่มาได้นานนับปีไม่ถ้วน  พลังของพวกเขาไม่มีทางจะล้อเล่นได้”  ขณะที่เขาพูด ลินลี่ย์พากลุ่มของเขามาถึงที่ชั้นที่สี่ของปราสาทเสรี

โถงใหญ่ชั้นที่สี่มีพื้นที่จัดแสดงสินค้าสำหรับขายเป็นจำนวนมากตราสัญลักษณ์ต่างๆ แสดงถึงมูลค่าที่น่าอัศจรรย์ ราคาต่ำสุดก็เป็นล้านศิลาดำ ขณะที่ราคาระดับที่สูงกว่าเริ่มที่ร้อยล้านศิลาดำ  พวกเทพธรรมดาไม่ค่อยกล้าเข้ามาในที่อย่างนี้

“พี่ใหญ่, ที่นี่มีโกเลมมัจจุราชด้วย!”  บีบีพูดอย่างตื่นเต้น

“โกเลมมัจจุราช?”  ลินลี่ย์หันหน้ามองตามที่บีบีชี้นิ้วบอกทันที  มีการจัดแสดงโกเลมมัจจุราชไว้มากมายจริงๆ

เดเลียหัวเราะ  “ลินลี่ย์, ในที่สุดเจ้าก็พบแล้ว

ลินลี่ย์หัวเราะทันทีขณะที่เขาเดินไปดู  เขาต้องการซื้อโกเลมมัจจุราชมานานแล้ว ในช่วงเวลาวิกฤติสามารถใช้งานมันให้พัวพันศัตรูและจากนั้นก็หนีไป  เพียงแต่โกเลมมัจจุราชไม่ใช่ของที่ท่านหาซื้อได้ด้วยเงิน ลินลี่ย์สอบถามข้อมูลในเมืองอื่นที่เขาผ่านมา  แต่ก็ไม่พบกับร้านที่ขายโกเลมมัจจุราชแม้แต่น้อย

“เฮ้,โกเลมมัจจุราชของเจ้าขายราคาเท่าไหร่?” บีบีถามขึ้นก่อน

เจ้าของร้านเป็นเด็กหนุ่มผมดำสั้นนัยน์ตาสีม่วงดูท่าทางเย็นชา  ตอนนี้เขานั่งหลับตาอยู่ในร้าน  เมื่อได้ยินเสียงของบีบี  เขาลืมตาและพูดอย่างเย็นชา  “ราคาติดป้ายเอาไว้ชัดอยู่แล้ว อ่านเอาเอง”  จากนั้นเขาหลับตาต่อ

ลินลี่ย์อดหัวเราะมิได้  บางคนที่ทำธุรกิจแต่มีทัศนคติแบบนี้หาได้ยากจริงๆ

“คนผู้นี้คงอาศัยข้อเท็จจริงที่ว่าโกเลมมัจจุราชนั้นขายง่ายกระมัง?”  เดเลียหัวเราะ

ลินลี่ย์พยักหน้าจากนั้นมองดูป้ายราคา โกเลมมัจจุราชแบ่งออกเป็นสามระดับขึ้นอยู่กับความทนของร่างกาย โกเลมมัจจุราชระดับสูงจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งพอๆกับสมบัติเทพชั้นสูงและยากจะทำลายได้

ระดับต่ำระดับกลาง ระดับสูง โกเลมัจจุราชระดับสูงตัวละ 150ล้านศิลาดำ!

ราคานี้ก็สมเหตุสมผลดี

“โกเลมมัจจุราชระดับสูงที่ร้านเจ้ามีอยู่กี่ตัว?”  ลินลี่ย์ถาม

ถึงตอนนี้เด็กหนุ่มผมดำลืมตา  เขาขมวดคิ้วจ้องมองลินลี่ย์  “เจ้าจะซื้อกี่ตัว?”

“ร้อยตัว เจ้ามีมากขนาดนั้นไหม?”  บีบีกล่าวลินลี่ย์อดมองบีบีไม่ได้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะซื้อมากมายปานนั้น ต้องเข้าใจก่อนว่าการควบคุมโกเลมมัจจุราชเข้าร่วมต่อสู้  ผู้ใช้จะต้องเพ่งสมาธิควบคุม

โดยทั่วไปแต่ละคนสามารถควบคุมได้แค่ตัวเดียวเท่านั้น

แต่แน่นอนว่าถ้าเจ้าของไม่ต้องควบคุมอย่างละเอียดประณีตเกินไป แม้คนเดียวก็สามารถคุมได้สองสามตัว

ลินลี่ย์ปัจจุบันนี้มีสี่วิญญาณ  เขาสามารถควบคุมโกเลมเทพเจ้าสี่ตัวได้อย่างแม่นยำสมบูรณ์แบบ  แต่แน่นอน ถ้าร่างหลักของลินลี่ย์กำลังต่อสู้กับศัตรูเป็นไปได้ว่าเขาสามารถใช้วิญญาณพิเศษของเขาควบคุมโกเลมมัจจุราชได้อย่างแม่นยำ  ถ้าระดับการควบคุมไม่ต้องสูงเกินไป  เขาจะสามารถควบคุมได้มากขึ้น

บุรุษหนุ่มเย็นชานั้นส่ายศีรษะ “ข้าขายให้ได้เต็มที่มากที่สุดก็เป็นโกเลมมัจจุราชระดับสูงสิบตัว”

“ถ้าเจ้าสามารถขายได้สิบ  ข้าจะเอาสิบตัว”  ลินลี่ย์หัวเราะ  ลินลี่ย์พอใจคนผู้นี้มาก  “อีกอย่าง โกเลมระดับกลางนี้จัดให้ข้าสองร้อยตัวด้วย” ลินลี่ย์เตรียมควบคุมโกเลมระดับสูงให้แม่นยำ  สำหรับโกเลมระดับกลาง ในช่วงเวลาวิกฤติ  พวกมันใช้เป็นทหารหน่วยกล้าตายได้

โกเลมมัจจุราชระดับกลางมีราคาสิบห้าล้าน

“สองร้อยหรือ?” บุรุษหนุ่มเย็นชาส่ายศีรษะ “ข้าขายได้เต็มที่ร้อยตัวเท่านั้น”

“แค่นั้นก็ได้เหมือนกัน” ลินลี่ย์จ่ายซื้อโกเลมมัจจุราชระดับสูงสิบตัวและโกเลมมัจจุราชระดับกลางอีกร้อยตัวอย่างพึงพอใจ การซื้อโกเลมมัจจุราชครั้งนี้ใช้จ่ายเงินไปทั้งหมดสองพันเจ็ดร้อยล้านศิลาดำ  สำหรับลินลี่ย์แล้วไม่มีอะไรเลย

เงินรวมทั้งหมดที่เขามีเกือบสองแสนล้านศิลาดำ

สำหรับบีบีเขาเก็บรวบรวมอะเมทิสต์ไว้นับไม่ถ้วน ซึ่งทำให้เขาได้โชคลาภสมบัติมหาศาล

ความจริงราคารวมควรจะอยู่ที่สามพันล้านศิลาดำ  แต่บีบีใช้สิทธิ์ส่วนลดราคาที่เขาได้มาจากการสู้ชนะในสนามต่อสู้สิบรอบ

หลังจากขายโกเลมมัจจุราชระดับสูงสิบตัวและโกเลมมัจจุราชระดับกลางอีกร้อยตัว เด็กหนุ่มยิ้มยากไม่รู้สึกอะไรแค่เพียงโบกมือเขารวบรวมของในร้านทั้งหมดเก็บไว้ในแหวนมิติจากนั้นเดินออกไปจากชั้นที่สี่

“เขาออกไปจริงๆ?”  บีบีจ้องมอง

“เป็นไปได้ว่าเขาขายศินค้านี้หมดแล้ว  ของที่เหลือยังเป็นโกเลมมัจจุราชระดับต่ำคงไม่มีอะไรมาก”  ลินลี่ย์คาดเดา

โกเลมมัจจุราชผลิตได้ยากมาก

ต่อให้คนผู้หนึ่งมีเงินก็ยังจะหาซื้อโกเลมเหล่านั้นได้ยากที่สำคัญหลายปีมานี้กับการเดินทางผ่านมาหลายเมืองลินลี่ย์ยังคงมองหาโกเลมมัจจุราชตลอด ทุกคนคงคาดคิดได้ว่ามันหาได้ยากเพียงไหน

“ไปกันเถอะ, ไปซื้อสมบัติกันต่อเถอะ!”  บีบีพูดเสียงดังและตื่นเต้น

ขณะเดินอยู่โถงใหญ่ชั้นสี่ซึ่งจัดแสดงของต่างๆมากมาย  ลินลี่ย์รู้สึกว่าเป็นเรื่องยอดเยี่ยมที่มีเงินมาก  เขาจับจ่ายใช้สอยซื้อสมบัติที่มีค่า  ต้องเข้าใจไว้ก่อนสมบัติเหล่านี้บางทีคือสิ่งที่ได้รับมาหลังจากต่อสู้เสี่ยงชีวิต

แต่สำหรับลินลี่ย์  ทั้งหมดที่เขาต้องทำคือใช้เงินออกไป

“เราควรจะไปที่ไหนต่อ?”  บีบีกล่าว  “ที่ชั้นสี่นี้เราใช้จ่ายเงินไปมาก”บนชั้นสี่มีร้านเสื้อผ้าอยู่ไกลๆ อย่างน้อยบีบีก็ไม่สนใจเสื้อผ้า

เนื่องจากเขาเห็นว่าการซื้อเสื้อผ้าเป็นเรื่องน่าเบื่อ!

“เดี๋ยวก่อน เราไปที่ร้านเสื้อผ้ากันก่อน ไปดูกันเถอะ”  ลินลี่ย์รีบกล่าว “เดเลีย,เจ้าคิดว่ายังไง?” ลินลี่ย์สังเกตมานานแล้วว่าเดเลียมักจะชำเลืองมองดูเสื้อผ้า  สตรีมักให้ความสนใจเสื้อผ้ามากกว่าธรรมดา

เดเลียค้อนจากนั้นเดินตรงไปทันที

มีสตรีบางคนกำลังเลือกชุดในร้าน  แต่เมื่อลินลี่ย์เห็นรายการราคาเขาอดประหลาดใจไม่ได้  “ชุดเหล่านี้ราคาแพงจนน่าขัน  ราคาเกินล้านศิลาดำทั้งนั้น?”  แม้ว่าเขาพูดเช่นนี้  แต่ใจของลินลี่ย์ก็อยากซื้อให้เดเลียอยู่แล้ว

หลังจากเดินดูร้านเสื้อผ้าสามร้าน เดเลียเดินมาถึงร้านที่สี่โดยยังไม่พบเสื้อผ้าที่ถูกใจนาง

มีแขกเข้าร้านนี้ค่อนข้างมาก  ธุรกิจดำเนินไปด้วยดี

“ไม่เลว” ขณะที่ลินลี่ย์เข้าไป เขารู้สึกเหมือนกับว่าทุกคนชุดเสื้อผ้าให้ความรู้สึกที่ดีกับเขาเหมือนกับว่าเป็นงานศิลปะที่ยอดเยี่ยม  เพียงแต่ราคาเสื้อผ้าที่นี่สูงจนน่าทึ่ง ในที่อื่นราคาเสื้อผ้าจะอยู่ที่ประมาณล้านศิลาดำ แต่ที่นี่แทบจะทุกชุดมีราคาเกินสิบล้านศิลาดำทั้งนั้น และมีจำนวนน้อย

“ลินลี่ย์, ตัวนี้เป็นยังไงบ้าง?”  หลังจากเลือกดูมากมาย  เดเลียเลือกได้ชุดสีชมพูแฟนซี

ลินลี่ย์มองดูจากนั้นดวงตาเป็นประกาย “ยอดเยี่ยม”

เดเลียยิ้มงดงามราวกับบุปผาเบ่งบาน  เห็นได้ชัดว่านางเลือกชุดแฟนซีนี้  เพียงแต่ราคาชุดสูงจนน่าประหลาดเช่นกัน

แค่เพียงชุดนี้ราคาก็มากกว่าแปดสิบล้านศิลาดำ!

นี่คือราคาสูงที่สุดเป็นอันดับสองในร้านนี้  ราคาแพงที่สุดก็คือร้อยล้านศิลาดำ

เจ้าของร้านที่อยู่ใกล้ยิ้มและพูดอย่างเป็นกันเอง  “ชุดนี้ทำมาจากวัตถุดิบที่มาจากพิภพเทพแสง  มันสร้างขึ้นมาจากขนของมนุษย์หงส์บอสซี่ และเจ้าของขนนี้จะมีพลังระดับเทพชั้นสูงทุกตัว เฉพาะวัสดุสร้างชุดนี้อย่างเดียวรวมกับราคาค่าขนส่ง ก็เป็นจำนวนรวมที่น่าตกใจแล้ว  ส่วนความทนทานเทียบได้กับสมบัติเทพชั้นสูง!”

“โอว?” ลินลี่ย์ค่อนข้างประหลาดใจ

สวยงามและทนทานราคานี้สมเหตุผลดีแล้ว

“ซื้อตัวนี้แหละ”  ลินลี่ย์พยักหน้า

เจ้าของล้านเมื่อเห็นลินลี่ย์พยักหน้าอย่างง่ายๆสบายๆ ก็รู้สึกดีใจ ขณะเดียวกันเขาลอบตกใจ คนเราไม่สามารถตัดสินได้จากลักษณะภายนอกจริงๆ  มองอย่างผิวเผินลินลี่ย์ดูเหมือนเป็นเพียงเทพแท้ แต่เขาไม่ใส่ใจกับการจ่ายเงินเกือบร้อยล้านเพื่อซื้อเสื้อผ้าชุดเดียว

“เห็นนี่หรือเปล่า?” บีบีส่งตราสำหรับลดราคา 10% ของเขาให้

“หือ...” เจ้าของร้านอดประหลาดใจไม่ได้ จากนั้นเขาหัวเราะ  “ได้ ได้เลย ลด 10% ท่านจ่ายเพียงเจ็ดสิบหกล้านศิลาดำ”

ลินลี่ย์หัวเราะจากนั้นจ่ายเงิน

เดเลียเปลี่ยนชุดสีชมพูทันทีและตรวจดูตนเองในกระจกอย่างระมัดระวัง นางมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นเดเลียมีสีหน้าดีใจมีความสุขที่ได้ชุดสีชมพูลินลี่ย์รู้สึกว่านางเพิ่มพูนเสน่ห์ขึ้นอีกมากมาย

ลินลี่ย์คงต้องบอกว่าชุดนี้คุ้มค่ามาก!

ขณะนั้นเองที่ด้านนอกร้านมีกลุ่มคนหกคนเดินเข้ามา หัวหน้ากลุ่มเป็นชายหนุ่มผมสีแดงสั้น เขาสูง2.2 เมตรตอนนี้เขากำลังมองดูเดเลียที่สวมชุดนี้อยู่ และอดยิ้มไม่ได้

“คุณชาย!ท่านจะมาซื้อเสื้อผ้าด้วยหรือ?” ชายชราผมขาวที่อยู่ด้านหลังเขาพูดเบาๆ

“ใช่แล้ว ไม่เลว” บุรุษหนุ่มผมเกรียนสีแดงพยักหน้าเล็กน้อย  จากนั้นพูดเสียงดัง  “เจ้าของร้าน,เจ้ายังมีชุดอย่างที่สตรีผู้นั้นใช้อีกชุดหรือไม่?”

เจ้าของร้านเมื่อได้ยินเช่นนี้หันไปมองเดเลียจากนั้นเขารีบส่ายศีรษะ “ขออภัยจริงๆวัสดุสำหรับทำชุดนี้หาได้ยากจริงๆ  ร้านของข้ามีเพียงชุดเดียว  เสื้อผ้าทุกชุดในร้านของข้ามีราคาสูงมากทั้งหมดจะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว!”

“แค่ชุดเดียว?” บุรุษผมเกรียนแดงไม่พอใจ จากนั้นมองดูเดเลียที่อยู่ใกล้ๆ

ชายชราผมหงอกที่อยู่ด้านหลังของเขาฉลาดเดินตรงมาหาลินลี่ย์กับเดเลียและพูดกับเดเลียตรงๆ “คุณชายของเราต้องการชุดแฟนซีที่เจ้ากำลังสวมใส่อยู่  ขายให้เราซะ”

ลินลี่ย์เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจ  เขาอดหันไปมองพวกนั้นไม่ได้

“เอาชุดนี้ให้เรา แล้วเราจะจ่ายเงินให้เจ้า  อย่างไรก็ตาม เราจะจ่ายให้เป็นสองเท่า”  ชายชราผมขาวพูดอย่างใจเย็น  เมื่อได้ยินเช่นนี้เจ้าของร้านรู้สึกเสียใจ

“ให้สองเท่า?” ลินลี่ย์หัวเราะ จากนั้นชำเลืองมองกลับไปที่เดเลีย  “อย่าว่าแต่สองเท่าเลย  ต่อให้ท่านจ่ายให้เราสิบเท่า  เราก็คงไม่ขาย!”

ชายชราผมหงอกสีหน้าเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวน่าเกลียดทันที

“เฮ้,คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคุณชายของเจ้าไม่ใช่หรือ?” บีบีชำเหลือบมองบุรุษหนุ่มผมเกรียนแดง จากนั้นเม้มริมฝีปาก  “คุณชายชุดที่เจ้ากำลังสวมใส่อยู่ก็ยอดเยี่ยมดีอยู่แล้ว ข้าจะเอาบ้าง เจ้าขายให้ข้าตรงๆเถอะ  ข้าจะจ่ายให้สองเท่า  เจ้ายินดีขายไหม?”