ตอนที่ 15-28 แก่นธาตุไฟ

“ฉัวะ!”

เลือดสีแดงเข้มสาดกระจายเป็นฝอยทั่วหน้าผาที่เต็มไปด้วยฝุ่นเศษเนื้อร่วงลงจากท้องฟ้า

“พวกเจ้าทุกคน..ตาย!” หน้าของบีบีอำมหิตและเงาร่างหลายสิบสายกระจายอยู่ทุกที่แค่อาศัยร่างเงาร่างมายา บีบีเดี๋ยวอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวอยู่ตรงโน้นขณะที่เขาฆ่าอย่างบ้าคลั่ง  ตาของบีบีเต็มไปด้วยความบ้ากระหายเลือด  “ซาโลมอน ไอ้บัดซบ เลวทราม!”

“ถ้าซาโลมอนไม่ตั้งใจก่อเรื่องยุ่งยากนินนี่กับเขาจะพรากจากกันได้ยังไง?” ขณะที่เขาคิดอย่างนี้ เขาใช้มีดในมือแทงฟาดฟันใส่อาวุธเทพคนอื่นจนขาดเป็นสองท่อนแล้วตัดศีรษะคู่ต่อสู้ต่อเนื่อง

“นินนี่  นินนี่!”

ใจของบีบีคิดถึงแต่นินนี่ แต่พอเขาคิดถึงซาโลมอนความเร็วในการฆ่าของเขาเร็วขึ้น

การสังหารหมู่ บีบีระบายความโกรธของเขาอย่างบ้าคลั่ง เขาต้องการอยู่ด้วยกันกับนีซ แต่ละครั้งที่เขาเห็นลินลี่ย์และเดเลียอยู่ด้วยกันเขาจะคิดถึงตนเองและนีซ เพียงแต่แดนนรกนี้กว้างใหญ่ไพศาล และนีซก็มุ่งหน้าไปยังทวีปเจดโฟลท

ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะพบกันอีกเมื่อใด?

“ฆ่า  ฆ่า!!!”

ลินลี่ย์ฆ่าอย่างบ้าคลั่ง ไม่ยกเว้นใครสักคน

“หนี, หนี!!!” พวกโจรที่ยังไม่ตายทุกคนเริ่มร้องอย่างหวาดผวาขณะที่หนีกระจายไปทุกตำแหน่ง  โดยเฉพาะหัวหน้าโจรถึงกับหน้าซีด  เขาไม่เคยคาดคิดว่าพวกระดับเทพแท้จะมีพลังมหาศาลขนาดนี้

พวกเขาถูกทำลายได้อย่างง่ายดาย!

“หมดกันคนของข้าหมดสิ้นแล้ว” หัวหน้าโจรรู้สึกเศร้าในใจ แต่แม้เขาจะเศร้าใจ แต่เมื่อใดก็ตามที่เขามองดูลินลี่ย์กับบีบีสองคนนี้อสูรร้ายชัดๆ น่ากลัวจนใจของเขาสั่นสะท้าน  “ไม่ว่ายังไงข้าต้องเอาตัวรอดก่อน”

หัวหน้าโจรไม่สนใจคนอื่นทุกคน และหนีเอาตัวรอดทันที

หลังจากลินลี่ย์และบีบีฆ่าพวกที่อยู่ใกล้พวกเขา  พวกเขาพบว่าโจรอื่นเริ่มจะหนีไปทุกตำแหน่ง  ลินลี่ย์ไม่ได้ไล่ติดตาม  แต่บีบีบ้าเลือดเสียแล้วเขากู่ร้องด้วยความโกรธและเสียงกู่ร้องกึกก้องผ่านฟ้า

ภาพลวงตาหนูกินเทพปรากฏอยู่ด้านหลังบีบี บีบีอ้าปากกว้างจ้องมองหัวหน้าโจรและคนที่อยู่ใกล้เขา

“อ๊าคคค!” หัวหน้าโจรที่อยู่กลางอากาศรู้สึกว่าไม่สามารถขยับได้  ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นแต่เทพแท้ที่อยู่ข้างเขาก็ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้เช่นกัน

ทันใดนั้นประกายเทพระดับเทพแท้ลอยออกมาจากทั้งสองคน  ประกายเทพสองชิ้นลอยออกมาจากคนที่เป็นหัวหน้าขณะเดียวกันก็ลอยออกมาจากหัวของบริวารของเขา ประกายเทพทั้งสามชิ้นลอยเข้าปากของบีบี

ศพทั้งสองร่วงลงจากกลางอากาศ

ลินลี่ย์มองดูบีบีด้วยความกังวล  เห็นได้ชัดเจนบีบีมีการกระทำค่อนข้างแปลก

“บีบี?” ลินลี่ย์บินเข้ามาหา

บีบีหันหน้าเข้าหาจากนั้นเขาสะบัดศีรษะสองสามครั้งและหัวเราะ “พี่ใหญ่, ไม่ต้องกังวล ข้าไม่เป็นไร เมื่อครู่นี้ข้ารู้สึกผิดหวังจึงต้องการระบายอารมณ์ ตอนนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว โจรเหล่านี้ตาบอดจริงๆ  พวกเขากล้ามาขัดขวางเรา  พวกเขาวอนหาที่ตายจริงๆ!!”

ลินลี่ย์เห็นสีหน้าของบีบีแล้ว ในที่สุดถอนหายใจ

“โจรเหล่านี้เป็นไปได้ว่าคงไม่กล้ามารบกวนเราอีก”  ลินลี่ย์หัวเราะเช่นกัน

ความจริงลินลี่ย์เตรียมตัวสำหรับวันนี้มานานแล้ว  ทุกๆที่ในแดนนรกจะถูกควบคุมและครอบครองโดยกองกำลัง ในพื้นที่ห่างไกลบางส่วนเป็นพื้นที่ห่างไกลจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่มีโจรป่าหรือชนเผ่าให้พบห็นได้และในพื้นที่พลุกพล่าน กองกำลังและผู้มีอำนาจใหญ่จะเข้าควบคุม

เทือกเขาที่ลินลี่ย์เลือกพักอยู่ดูธรรมดามาก

ลินลี่ย์คาดว่าจะไม่มียอดฝีมืออยู่ที่นี่  หลังจากวันนี้ไปในอนาคตมีแนวโน้มว่าในพื้นที่นี้จะไม่มีใครกล้ามาก่อเรื่องรบกวนพวกเขาอีก

“โอว!ข้าลืมเก็บแหวนเก็บสมบัติของหลายศพ แม้ว่าจะไม่มีสมบัติมากนัก แต่เราไม่ควรปล่อยให้เสียเปล่า”  บีบีบินลงไปทันที   ลินลี่ย์อดหัวเราะไม่ได้  เมื่อเห็นบีบีอารมณ์ดีขึ้น  ลินลี่ย์ก็มีความสุขเช่นกัน  “บีบี! รอข้าด้วย”  ลินลี่ย์บินลงไปด้วยเช่นกัน

การเข่นฆ่าครั้งนี้สร้างความหวาดกลัวให้กับกลุ่มคนที่อยู่ใกล้ๆ  พวกโจรเดิมทีมี 82 คนเหลือผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติครั้งนี้ไม่เกิน 30 คนโจรกลุ่มเล็กนี้จึงเริ่มไปเข้ากับกลุ่มอื่นด้วยความตกใจ แต่พวกเขาไม่กล้าเข้ามารบกวนกลุ่มของลินลี่ย์อีกเลยพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดเข้ามาใกล้

และโดยอาการเช่นนั้นผ่านไปปีแล้วปีเล่าขณะที่พวกเขาฝึกฝนอย่างสงบ

“ครืนน...”

ในปีที่หกที่ลินลี่ย์ฝึกฝนอยู่ที่นี่  กฎธาตุชลอลงมาอีกครั้ง

ภายในถ้ำสร้าง เดเลีย บีบีทั้งสองคนมองดูอย่างตื่นเต้น ดีใจลินลี่ย์เองลอยตัวอยู่ในกลางอากาศมีพลังกฎธรรมชาติแปลกประหลาดล้อมรอบตัว  ขณะเดียวกันพลังแก่นธาตุไฟม้วนตัวอยู่รอบเขาจากนั้นกลายเป็นประกายเทพธาตุไฟ

“พี่ใหญ่กลายเป็นเทียมเทพธาตุไฟด้วยหรือนี่”  บีบีพูดดีใจ

เดเลียก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจเช่นกัน

ในการฝึกฝนพรสวรรค์เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด  ถ้าผู้ฝึกไม่มีพรสวรรค์บางอย่างไม่ว่าจะฝึกไปนานเพียงไหน ก็ประสบความสำเร็จได้ยาก ลินลี่ย์เป็นผู้มีพรสวรรค์ในธาตุลมและธาตุดินดังนั้นจึงฝึกในธาตุเหล่านั้นได้เร็วมาก สำหรับธาตุไฟ เขามีพรสวรรค์พอใช้ เพียงแต่เมื่อเทียบกับธาตุลมและธาตุดิน ค่อนข้างอ่อนกว่า

อย่างไรก็ตาม ด้วยพลังวิญญาณที่เหลือเชื่อของเขาและความจริงที่ว่าเขาฝึกฝนต่อเนื่องบนอสูรโลหะก่อนนี้ทำให้เขามีเวลาฝึกฝนต่อเนื่องยี่สิบปี

ในที่สุดลินลี่ย์ก็เชี่ยวชาญเคล็ดลึกลับของกฎธรรมชาติธาตุไฟอย่างง่ายที่สุดคือ– แก่นธาตุไฟ

เวลานิ้ลินลี่ย์เลือกจะแบ่งแยกวิญญาณของเขาอีกครั้งหนึ่ง ที่สำคัญคือปัจจุบันนี้ลินลี่ย์ครอบครองอะเมทิสต์และสมบัติเป็นจำนวนมากการเสริมวิญญาณให้แข็งแกร่งจึงไม่ใช่เรื่องลำบากนัก

“แครก....”

ร่างลินลี่ย์ในชุดแดงเพลิงและมีผมยาวสีแดงเพลิงจู่ๆก็ปรากฏขึ้น นั่นคือร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ธาตุไฟของลินลี่ย์

ขณะต่อมาระลอกพลังกฎธรรมชาติหายไปและร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ธาตุไฟรวมตัวเข้ากับร่างหลักของลินลี่ย์  ภายในทะเลจิตสำนึกในร่างหลักของลินลี่ย์พลังจิตที่ทรงพลังของเขาเป็นกระแสเหมือนกระแสคลื่นทะเลที่นุ่มนวลขณะที่วิญญาณรูปดาบสีรุ้งลอยอยู่เหนือทะเลจิตสำนึก

ภายใต้วิญญาณรูปดาบสีรุ้งเหนือผิวทะเลจิตสำนึกของเขามีร่างลินลี่ย์สามร่างลอยอยู่ ร่างเหล่านั้นคือลินลี่ย์รัศมีเหลืองธาตุดินลินลี่ย์รัศมีเขียวธาตุลมและลินลี่ย์รัศมีแดงธาตุไฟร่างแยกลินลี่ย์ทั้งสามนั่งอยู่ในตำแหน่งสามเหลี่ยมใต้วิญญาณรูปดาบ

ลินลี่ย์ลืมตามองดูเดเลียและบีบีที่กำลังดีใจ

“พี่ใหญ่ ตอนนี้ท่านมีร่างแยกถึงสามร่างแล้วประกอบกับร่างหลักของท่าน รวมแล้วเป็นสี่ร่าง” บีบีลูบจมูกพลางกล่าว “เทียบกับท่านแล้ว ข้า..บีบีรู้สึกละอายจริงๆจนถึงตอนนี้ข้ายังมีแค่สองร่างเลย รวมทั้งร่างหลักด้วย”

“บีบี อย่างน้อยเจ้าก็มีสอง  ข้ามีเพียงหนึ่งเดียว ข้าควรจะเป็นฝ่ายละอายมากกว่าไม่ใช่หรือ?”  เดเลียเม้มปากหยอกล้อบีบี

ลินลี่ย์อดหัวเราะไม่ได้

ตอนนี้ ทั้งเดเลียและบีบีมีความสุขกับลินลี่ย์มาก  เมื่อมีร่างแยกศักดิ์สิทธิ์เพิ่มขึ้นนั่นหมายความว่าเขาได้มาอีกชีวิตหนึ่ง ขณะเดียวกันก็หมายความว่า ความสำเร็จในอนาคตของเขาจะต้องยิ่งใหญ่แน่นอน

“ร่างแยกธาตุไฟนี้ยังเป็นเพียงเทียมเทพเท่านั้นนับว่ายังอ่อนแอมาก  ตอนนี้..ข้าจำเป็นต้องอาศัยร่างแยกธาตุดินและธาตุลม” ลินลี่ย์เองรู้ว่าตอนนี้ร่างทั้งสี่นั้นมีแนวโน้มว่าจะเป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว  ที่สำคัญลินลี่ย์ไม่รู้กฎธาตุอื่นเลย

สายฟ้า น้ำ แสง ความมืด ฯลฯ ลินลี่ย์ไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

“เมื่อไม่มีพรสวรรค์ใดๆ เลย ข้าจะเข้าใจกฎธาตุได้ยังไง  ข้าจะฝึกธาตุเหล่านั้นได้ยังไง?  ต่อให้ข้าฝึกเป็นล้านปี  ข้าก็ยากจะสำเร็จได้”  ลินลี่ย์เริ่มเข้าใจเหตุผลที่ยิงเดินหน้าฝึกก็ยิ่งยากมากขึ้น

ตอนนี้ในความเข้าใจเรื่องกฎธาตุดินของเขา  เขาเข้าใจเคล็ดชีพจรโลกและเคล็ดแก่นธาตุดิน  กว่าสิบหกปีที่ผ่ามาเคล็ดเดินดินของเขาก็ก้าวหน้าเช่นกัน

“กฎธรรมชาติธาตุดินมีเคล็ดลึกลับอยู่หกอย่าง  ข้าฝึกได้เพียงสามตอนนี้แม้ว่าดูเหมือนข้าจะก้าวหน้าได้เร็ว แต่ยิ่งเราเดินหน้ามากขึ้นเท่าใดความเร็วของการก้าวหน้าก็ยิ่งช้าลงเท่านั้น” ลินลี่ย์เข้าใจ  ที่สำคัญ ‘แก่นธาตุไฟ’ เป็นเคล็ดความรู้ลึกลับที่ง่ายที่สุดของกฎธาตุไฟยังต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปี แม้ว่าวิญญาณของเขาจะแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อจริงๆ

เมื่อเขาฝึกฝนในแก่นธาตุดิน ถ้าไม่ใช่ความจริงที่ว่าลินลี่ย์หลอมรวมเคล็ดชีพจรโลกบางทีใช้เวลาสองปีก็พอสำหรับเคล็ดความรู้ลึกลับ

และเวลานั้นพลังวิญญาณของลินลี่ย์ยังอ่อนแอกว่าตอนนี้มาก

นี่เป็นความแตกต่างในเรื่องพรสวรรค์!

บางทีการฝึกฝนและการรู้แจ้งคนที่ฝึกฝนหนักและมีพลังจิตวิญญาณไวต่อทุกอย่าง บางคนเมื่อได้เห็นฉากภาพหนึ่งก็จะเชื่อมโยงกับพลังจิตและเกิดการรู้แจ้งฉับพลัน  นี่ไม่ใช่สิ่งที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ธาตุ ต้องอาศัยการไตร่ตรองหาตรรกะสำหรับความไวในการรับรู้ทางจิตของบุคคล

แต่เกี่ยวกับความรู้สึกถึงกฎธาตุได้ชัดหรือไม่ชัด นั่นเป็นเรื่องของพรสวรรค์ตามธรรมชาติ

“พี่ใหญ่!  ท่านกำลังคิดอะไร?”  บีบีถามทันทีทำให้ลินลี่ย์ตื่นจากภวังค์

“ไม่มีอะไรก็แค่คิดเรื่อยเปื่อย  ไปกันเถอะเราไปฉลองกันที่ห้องนั่งเล่นเถอะ” ในแหวนเก็บสมบัติเหล่านั้นมีเหล้าดีเก็บไว้มากพอสมควร  ลินลี่ย์หันไปมองเดเลีย และถามทันที “เดเลีย,เจ้าหลอมรวมประกายเทพไปก้าวหน้ามากแค่ไหนแล้ว?”

“ข้าหลอมรวมเคล็ดลึกลับได้แปดอย่างแล้ว คาดว่าใช้เวลาอีกสองสามปีข้าน่าจะหลอมรวมเคล็ดที่เก้าได้สำเร็จ”  เดเลียยิ้มขณะกล่าว

“อีกไม่กี่ปี เราก็จะได้ออกเดินทางกันแล้ว”บีบีค่อนข้างจะตั้งความหวัง

ลินลี่ย์มองดูบีบี ในใจของเขา เขาค่อนข้างรู้สึกผิด บีบีคอยอยู่กับพวกเขามานานถึงสิบหกปี ขณะที่นีซและซาโลมอนพี่ชายนางเป็นไปได้ว่าคงจะเดินทางไปถึงเมืองบลูเมเปิลแล้วและบางทีคงจะเดินทางมุ่งหน้าเข้าทวีปเจดโฟลทต่อไป

ใครจะรู้เมื่อไหร่บีบีกับนีซจะได้พบกันอีก?

“บีบี, มาดื่มเหล้ากันเถอะ”  ลินลี่ย์วางมือบนไหล่ของบีบี  สองพี่น้องเดินออกไปข้างนอก

ในพริบตาเดียวผ่านไปเกือบห้าปีในที่สุดเดเลียก็หลอมรวมกับประกายเทพชั้นสูงได้สมบูรณ์กลายเป็นเทพชั้นสูง  มองจากภายนอกโดยเฉพาะเมื่อเห็นตราอสูรที่อกของเดเลียเห็นได้ชัดเจนว่า..นางเป็นอสูรระดับเทพชั้นสูง!

อสูรเทพชั้นสูงมีชื่อเสียงที่น่าเกรงขาม

“เราอยู่ในที่นี้มายี่สิบกว่าปี  ข้ารู้สึกว่าเริ่มผูกพันกับมันเสียแล้ว” ลินลี่ย์มองดูถ้ำที่เขาสร้างขณะที่เดเลียที่อยู่ใกล้ๆ อดหัวเราะไม่ได้และหยอกล้อเขา  “อะไรกัน,เจ้าต้องการอยู่ที่นี่ต่ออีกหรือ? เอาอย่างนี้เป็นไง เราอยู่ต่ออีกสักหลายสิบปีดีไหม?”

“ฮะฮะ,  ไปกันเถอะ”

ลินลี่ย์โบกมือและทันใดนั้นอสูรโลหะร่างเสือดำปรากฏตัวขึ้นในกลางอากาศ  กลุ่มของลินลี่ย์เข้าไปโดยสารในตัวมัน  อสูรโลหะกลายสภาพเป็นลำแสงบินไปทางทิศตะวันออก  ตอนนี้ลินลี่ย์มีอสูรโลหะมากกว่าสิบตัว

อสูรโลหะเหล่านี้ค้นพบอยู่ในแหวนมิติเก็บสมบัติร้อยกว่าวงนั้น  ที่สำคัญเทพชั้นสูงสองสามคนใช้จ่ายเงินเพื่อซื้ออสูรโลหะเก็บไว้

ภายในอสูรโลหะ ลินลี่ย์และพวกพ้องนั่งอยู่บนเก้าอี้มองดูข้างนอกผ่านหน้าต่างใส  พวกเขาดื่มเหล้าขณะมุ่งหน้าเดินทาง

“พี่ใหญ่ อสูรโลหะนี้แปลกประหลาดมาก  พูดให้ถูกก็คือมนุษย์และอสูรเวทไม่สามารถเก็บไว้ในแหวนมิติเก็บสมบัติได้  แต่อสูรโลหะทำได้  นอกจากนี้ข้ารู้สึกเหมือนกับว่ามันมีสติปัญญาต่ำมาก” บีบีกล่าว

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย เขาสังเกตเรื่องนี้เหมือนกัน

“บางทีอสูรโลหะค่อนข้างจะพิเศษ”  ลินลี่ย์กล่าว

ความจริงสิ่งที่ลินลี่ย์ไม่รู้ก็คืออสูรโลหะทั้งหมดซื้อและขายกันในปราสาทอย่างปราสาทเรดบุดได้รับการปรับแต่งเป็นพิเศษบางอย่าง พวกมันมีเครื่องมือสำหรับขนส่งซึ่งเป็นกระบวนการความคิดที่พื้นฐานมาก

กลุ่มลินลี่ย์ทั้งสามนั่งภายในอสูรโลหะเดินทางอย่างต่อเนื่อง

อสูรโลหะหยุดมากกว่าครั้งหนึ่งและลินลี่ย์หัวเราะให้เดเลีย  “เดเลีย ขอโทษด้วยนะเรากำลังจะเจอเรื่องยุ่งยาก รบกวนเจ้าออกไปอีกครั้ง”  เดเลียหัวเราะอย่างจนใจ  “ที่นี่มีกลุ่มโจรค่อนข้างเยอะจริงๆและพวกเขาก็น่ารำคาญจริงๆ พวกเขาไม่สามารถใช้สำนึกเทพตรวจสอบพบข้าตั้งแต่แรก  แต่ทันทีที่ข้าออกไป พวกเขาก็หายวับไปกับตา”

จริงแท้แน่นอน...

ทันทีที่เดเลียออกมาจากอสูรโลหะ  พวกเทพแท้ร้อยกว่าคนพอเห็นว่าที่พวกเขาไม่สามารถใช้สำนึกเทพตรวจพบออกมาและโดยเฉพาะอย่างยิ่งใครบางคนที่มีตรา...

“อสูรเทพชั้นสูง!”

พวกโจรหวาดผวา และแตกฮือกระจายทันที

เดเลียกลับเข้าไปในอสูรโลหะ  “เราไปต่อกันเถอะ”

บีบีหัวเราะลั่น “ฮ่าฮ่า เดเลีย อสูรเทพชั้นสูงทำให้คนกลัวได้จริงๆ!”

เดเลียพยักหน้าและกล่าว “ความจริงก็สมเหตุผลแล้ว การสอบเป็นอสูรยากมาก มีผู้รอดตายอย่างจำกัดมาก นอกจากนี้ภารกิจของอสูรยังอันตรายจริงๆ ในการต่อสู้ ก็ต้องเป็นเทพชั้นสูงสู้กับเทพชั้นสูง  เทพแท้สู้กับเทแท้.. พูดโดยทั่วไปหลังจากผ่านภารกิจมากอสูรชั้นสูงที่รอดตายค่อนข้างจะเป็นพวกที่ทรงพลัง”

ลินลี่ย์ได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้าเล็กน้อย  นี่สมเหตุผล

“แต่แน่นอน มีสถานการณ์อื่นอีก ที่เทพชั้นสูงก็อ่อนแอ  แต่ก็ยังมีกลุ่ม”  เดเลียหัวเราะ “จากนั้นเพียงแต่เทพชั้นสูงรับภารกิจมากมายโดยไม่ได้ไม่สำคัญว่าจะผ่านอะไรมา เมื่อพวกโจรเผชิญกับอสูรเทพชั้นสูง โดยทั่วไปพวกเขาจะหนีไปทันที”