ตอนที่ 20

" มาร์โค เจ้าคงจะมีประสบการณ์ในสนามรบบ้างใช่มั้ย  ถ้าเกิดว่ามีกลุ่มคนต้องการโจมตีดินแดนของข้าจากทะเล

เจ้าจะมีวิธีการรับมืออย่างไร "

ในตอนนี้อลันกำลังขี่ม้าเพื่อตรวจสอบอาณาเขตของเมืองโรสทาวน์กับมาร์โค

เมืองโรสทาวน์ในวันนี้ได้มีรูปลักษณ์ที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง โดยมาจากบ้านที่ใหม่เอี่ยม

ถนนหินที่เรียบและกว้างขวาง ภาพลักษณ์เมืองเล็กๆที่ทรุดโทรมก่อนหน้านี้ได้หายไปหมดสิ้น

เมืองนี้ไม่ได้ปลูกเพียงดอกกุหลาบอีกต่อไป เป็นผลมาจากเมล็ดพันธุ์ที่อลันได้มอบให้มา

ในเวลาเดียวกันเพื่อให้แน่ใจว่าอาหารและเสื้อผ้าของชาวเมืองจะไม่ขาดแคลน

อลันจึงสั่งให้สแปร์โรว์ออกไปซื้ออาหารและเสื้อผ้ามาเป็นจำนวนมาก

แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีทางให้ฟรีๆ แต่เป็นสิ่งที่อลันเลือกที่จะลงทุนกับชาวเมืองล่วงหน้า

ท้ายที่สุดแล้ว อลันไม่ใช่คนที่จะยอมขาดทุน แม้ว่าเขาจะเต็มใจที่จะปรับปรุงคุณภาพชีวิตของชาวเมือง

แต่ก็ไม่เต็มใจที่จะแสดงความเมตตามากเกินไป

เมื่อชาวเมืองคิดว่าเขาเป็นคนไม่ดี บางที่ชาวเมืองเหล่านี้อาจจะกลายเป็นคนเกียจคร้านแทน

ส่วนนึงที่ทำให้โรสทาวน์เกิดใหม่ได้ ต้องขอบคุณความพยายามของอลัน

หลังจากที่มาร์โคได้เห็นทั้งหมด  เขาก็เริ่มแน่ใจมากขึ้นว่ากำลังติดตามบุคคลที่ยิ่งใหญ่และทรงพลัง

" นายท่าน แม้ว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จะมีสถานที่บางแห่งในแถบทะเลถูกโจรสลัดก่อกวน

แต่โรสทาวน์ควรไม่ตกเป็นเป้าหมายของโจรสลัดเหล่านั้นขอรับ "

มาร์โคกล่าวด้วยความเคารพ

“มาร์โค โรสทาวน์ที่เจ้าพูดถึงนั่นคืออดีต”

อลันเตือน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มาร์โคชะงัก แล้วไตร่ตรองเล็กน้อย

" นายท่านพูดถูก ข้าประมาทไป! "

มาร์โคเริ่มกวาดสายตาไปยังริมชายหาดที่อยู่ไม่ไกลทันที

เมืองโรสทาวน์ล้อมรอบไปด้วยภูเขาสามลูก ตรงกลางเหลือเพียงหาดทรายขนาดไม่ใหญ่นักที่ติดกับทะเล

“ นายท่าน ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของเราดี มีพื้นที่ขนาดกลางที่ติดกับทะเล

เราแค่ต้องสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกเชิงป้องกันห่างจากชายฝั่งประมาณ 500 เมตร และด้วยภูมิประเทศ เราสามารถวางทีมไว้ได้ 100 คน

ซึ่งถ้าเราวางกับดักและจัดเตรียมกำลังคนไว้ล่วงหน้า โอกาสที่จะชนะศัตรูก็มีจะมากขึ้น ”

มาร์โคบอกความคิดของตนอย่างรวดเร็ว

“ อืม...คล้ายกับสิ่งที่ข้าคิดตอนนี้ เพราะเรามีนักรบชั้นยอด 20 คนอยู่ในมือและนักรบที่ได้รับฝึกฝนใหม่อีก 50 คน

เจ้าต้องสร้างหอคอยธนูบนภูเขาสองลูกที่ล้อมรอบ ขณะเดียวกันก็สร้างหอคอยธนูอีก 2 แห่งที่อยู่ใกล้กับชายหาด

.. ด้วยความสูงของภูเขา เรือโจรสลัดจะไม่เห็นหอคอยธนูได้เว้นแต่พวกมันจะเข้ามาใกล้

และเมื่อเข้ามาใกล้ พวกมันก็อยู่ในระยะยิงของเรา และคงต้องสร้างป้อมปราการที่นี่...”

ระหว่างที่อลันกำลังมองทะเล เขาก็พูดความคิดของตัวเองออกมา

เมื่อเห็นอลันเป็นแบบนี้  มาร์โคก็รู้สึกตื่นตระหนกอยู่ในใจ

อลันดูเหมือนเป็นเหมือนทหารผ่านศึกมากกว่าเป็นนายน้อยเสียอีก

เขามีวิสัยทัศน์ที่เฉียบแหลมสำหรับการต่อสู้และจัดป้อมปราการ

นี่มันน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก

ความเคารพที่มาร์โคมีต่ออลัน เริ่มสูงขึ้นกว่าเดิม

"เอาล่ะ วันนี้แค่นี้ก่อน ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าจะนำกำลังคนไปสร้างป้อมปราการ สำหรับหอธนูนั้นยังไม่ต้องรีบร้อน

เพราะคนของเราสามารถซ่อนตัวบนเนินเขาทั้งสองและยิงธนูใส่ศัตรูได้เช่นกัน "

อลันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ

“รับทราบนายท่าน ! ว่าแต่ท่านคิดว่าจะมีคนโจมตีเมืองจริงๆอย่างงั้นหรือ ?”

มาร์โคพยักหน้าแสดงว่าเขาเข้าใจ และในขณะเดียวกันเขาก็ถามสิ่งที่สงสัย

เมื่อได้ยินคำถาม อลันก็ยิ้ม

“มาร์โค พวกเราอยู่ที่ชายแดนของอาณาเขต ดังนั้นต้องไม่ประมาท  เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเราประมาก สิ่งที่รออยู่คือความวินาศ!”

คำพูดของอลัน  ทำให้มาร์โคเงียบไปครู่หนึ่ง

" ท่านพูดถูกในฐานะอัศวินจะต้องเตือนตัวเองเสมอว่าอย่าประมาท !

แต่นายท่าน พวกข้านั้นยังไม่มีธนูและลูกธนู อีกทั้งยังไม่ได้ฝึกนักธนูอีกด้วย "

เมื่อได้ยิน อลันก็หัวเราะ

"ถ้าไม่มีธนูและลูกธนู ก็ซื้อมันได้ และถ้าไม่มีนักธนู ก็ฝึกนักธนูได้ ปัญหาที่แก้ได้ด้วยเงินคือปัญหางั้นเหรอ ? "

ในไม่ช้าทั้งสองก็เดินไปรอบๆเมืองอีกครั้ง  แล้วขี่ม้ากลับปราสาท

หลังจากที่มาร์โคออกไป อลันก็เรียกหาสแปร์โรว์ซึ่งเป็นผู้ดูแลเรื่องเงิน เพื่อที่จะถามเกี่ยวกับเหรียญทอง

เมื่อรู้จำนวนเงินแล้ว อลันก็สั่งให้อีกฝ่ายพานักรบ 20 คนไปยังดินแดนของอารอนเพื่อซื้อคันธนูยาว 70 คันและลูกธนูจำนวนมากทันที

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อลันก็รู้สึกโล่งใจ

ตอนนี้เพียงแค่รอให้โจรสลัดโจมตีในอีกสองสัปดาห์

เขารับรองเลยว่าอีกฝ่ายจะต้องประหลาดใจครั้งใหญ่

สำหรับประเด็นของผู้ทรยศ ค่อยตามล่าหลังจากที่จัดการโจรสลัดแล้ว