ตอนที่ 18

เมื่อภารกิจสองอันปรากฏ  บนใบหน้าของอลันก็มีรอยยิ้มปรากฏ

จิตวิญญาณธรรมชาติอันที่ 3 กำลังจะมาแล้ว

จากนั้น อลันและมาร์โคก็มาถึงเชิงภูเขาที่มีระยะห่างจากเมืองโรสทาวน์ประมาณ 10 ไมล์พร้อมทหาร 50นาย

" ข้าว่าเราควรแยกกัน "

อลันพูดกับมาร์โค

" นายท่าน มันอันตรายเกินไปที่จะแยกทางกันในที่แห่งนี้นะขอรับ "

เมื่อได้ยิน มาร์โคก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้กังวลเรื่องตัวเอง แต่เป็นห่วงอลันมากกว่า

แม้ว่าอลันจะแข็งแกร่ง แต่ลอร์ดน้อยคนนี้ก็ไม่เคยมีประสบการณ์ในสนามรบจริงมาก่อน

"ไม่ต้องห่วง ข้าสามารถปกป้องตัวเองได้"

อลันโบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่ต้องกังวล

ในเมื่ออลันว่าอย่างนั้น มาร์โคก็ได้แต่ทำตาม

จากนั้นทั้งสองคนก็แบ่งกำลังคนออกเป็นสองส่วน

และแต่ส่วนก็นำกำลังคนมั้งหมด 25 คนไปที่ภูเขาทั้งสองลูกเพื่อค้นหาสัตว์ร้าย

ทันทีที่พบเจอสัตวทร้าย พวกมันทั้งหมดจะถูกสังหารทันที

ทั้งอลันและมาร์โคก็ฆ่าสัตว์ร้ายไปหลายตัว

ส่วนศพของพวกมันนั้น ย่อมไม่ปล่อยให้เปล่าประโยชน์

พวกมันถูกกองรวมกันเพื่อดึงดูดสัตว์ร้ายให้มาหา

ใช้เวลาเกือบทั้งวัน จากเดิมเป็นที่โล่งตอนนี้กลับมีซากสัตว์ร้ายจำนวนมากกว่า 30 ตัวนอนกองอยู่

ในตอนนี้ อลันเริ่มคิดว่ามันคงใกล้หมดแล้ว เนื่องจากภูเขาลูกนี้มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก

ขณะคิดเรื่องแผนที่จะทำต่อไป หมูป่าตัวใหญ่ที่มีเสียงหายใจฟึดฟัดก็วิ่งลงมาจากภูเขา

เขี้ยวที่แหลมคมบวกกับผิวหนังที่หยาบกร้านของหมูป่าตัวนี้  ทำให้มันดูไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

อีกทั้งขนาดของมันก็ใหญ่กว่าหมูป่าทั่วไปเกือบสองเท่า

"สัตว์เวทมนต์ ?!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังเวทที่ปกคลุมอยู่ตามตัวหมูป่า อลันก็รู้สึกประหลาดใจ

ในขณะเดียวกันเขาก็เห็นแววตาของหมูป่า

นี่คือ สัตว์เวทที่มีเบิกปัญญาได้ส่วนหนึ่งแล้ว !

เจ้าสัตว์ร้ายไม่ได้ก้าวไปข้างหน้าต่อ  แต่มันก็ไม่ได้ไปไหนและทำเพียงเดินไปรอบๆ

ดูเหมือนว่ามันจะรู้ว่ามีการซุ่มโจมตี แต่ในเวลาเดียวกันมันก็ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้

“หวาดกลัวอย่างงั้นหรือ เจ้าหนู ?”

อลันมองดูมันครู่หนึ่งแล้วก็หัวเราะเยาะ

เขาปรากฏตัวตรงหน้าหมูป่าพร้อมกับถือดาบไว้ในมือ

" คร่อก! คร่อก! "

หมูป่าคำรามเบา ๆ สองครั้งพร้อมกับจ้องมองไปที่อลัน

ดวงตาของมันกวาดขึ้นลงและมีร่องรอยเหยียดหยามในดวงตา

ในความเห็นของมัน เจ้ามนุษย์หนุ่มคนนี้ มันสามารถฆ่าได้นับครั้งไม่ถ้วน

" โอ้ ดูเหมือนว่าวันนี้จะได้ลิ้มรสเนื้อของสัตว์เวทซะแล้วสิ "

อลันยิ้ม

เมื่อหมู่ป่าได้ยินคำพูดของอลัน มันก็แสดงท่าทีโกรธจัดและพุ่งเข้ามาหาในทันที

"โง่!"

อลันเริ่มโคจรจิตวิญญาณต่อสู้ จนพลังของมันเอ่อร้นออกมาจากร่างกาย

ชั่วขณะนึง ความเร็วการตอบสนองของอลันเพิ่มขึ้น เขาหลบการโจมตีของหมูป่าและจับดาบโจมตีกลับ

เมื่อดาบปะทะเข้ากับร่างของหมูป่า อลันก็รู้สึกถึงแรงต้าน ยากที่จะตัดผ่าน

พลังดาบที่เกิดจากจิตวิญญาณต่อสู้นั้นเพียงพอที่จะตัดเหล็กได้ แต่มันก็ยังยากมากสำหรับหนังหมูป่าตัวนึง

"หนังของมันหนาจริงๆ!"

อลันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และในขณะเดียวกันเขาก็เริ่มจริงจังมากขึ้น

"ฮึ่ม!"

แม้ว่าหมูป่าจะเป็นสัตว์เวทที่มีการป้องกันที่ดี แต่มันก็ยังได้รับบาดเจ็บหากถูกฟันโดยอัศวินระดับห้า

เลือดสีแดงไหลออกมาจากบาดแผล   นัยน์ตาของหมูป่าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผล

พร้อมกันนั้น พลังเวทย์ก็เริ่มหลั่งไหลไปทั่วร่างกายของมัน

เวทมนตร์เป็นวิธีการโจมตีที่ทรงพลังและแปลกประหลาด

อลันเคยติดต่อกับนักเวทมาก่อนและรู้ถึงพลังของเวทมนตร์

"แกร่ก! แกร่ก!"

เถาวัลย์จำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นรอบๆป่าและพันธนาการตัวอลันเอาไว้

ในเวลาเดียวกันเจ้าหมูป่าก็เริ่มเล็งเขี้ยวของมันไปที่อลันเตรียมที่จะพุ่งตัวแทง

" ท่านลอร์ด! "

ทหารที่อยู่ไม่ไกลก็ตกใจและพยายามที่จะช่วยอลัน

"เงียบ!"

เสียงสงบของอลันดังขึ้น   ในฐานะบุคคลที่ผ่านความตายมาแล้ว ทำให้ความใจเย็นของเขามีมากขึ้นกว่าเดิม

จากนั้นอลันก็รีบควบคุมจิตวิญญาณต่อสู้ทำลายเถาวัลย์รอบตัวเขาทั้งหมด

และเขาก็หลบการพุ่งชนของหมูป่า พร้อมใช้ดาบที่มีจิตวิญญาณต่อสู้ครอบไว้ฟันไปที่หมูป่าโดยมุ่งเป้าไปที่ส่วนคอของมัน

"ฉึบ!"

ครั้งนี้แตกต่างจากก่อนหน้า  คราวนี้อลันใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขา

ทำให้แม้แต่ผิวหนังและเนื้อที่หนาของหมูป่าก็ไม่สามารถหยุดดาบยาวของอลันได้ ในทันทีหัวหมูป่าก็ถูกตัดออก

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เอาชนะ สัตว์เวทระดับ 3 ได้  รับ 300 ค่าประสบการณ์ ! "

เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของอลัน

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์สำหรับการปลดล็อคสายพันธุ์เวทมนต์  หมูเถาวัลย์  !

รับบัตรชีวภาพ หมูเถาวัลย์ 10 ใบ !"