ตอนที่ 12

หลังจากผ่านไปสองสัปดาห์ เมืองโรสทาวน์ทั้งเมืองก็มีรูปลักษณ์ใหม่

ทางเดินเรียบๆที่ปูด้วยหินก็ปรากฏขึ้นทั่วเมือง

และสิ่งที่ตามมาก็คือเสียงแจ้งเตือนของระบบที่อลันเฝ้ารอ

‘ ติ๊ง....ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ที่ทำภารกิจสำเร็จ

คุณได้รับค่าประสบการณ์ 1,000 แต้ม และจิตวิญญาณแห่งข้าวสาลี ’

หลังจากที่เสียงระบบดังขึ้น  อลันก็สั่งบอกให้มาร์โคออกไปกับเขา

"นายท่าน พวกเราจะไปไหนกันขอรับ ?"

ตอนนี้มาร์โคเริ่มตกตะลึง เพราะก่อนหน้าเขาได้ประลองกับอลัน

สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือลูกชายคนที่สองของเอิร์ลซึ่งแต่เดิมถูกกำหนดให้เป็นขยะ

แท้จริงแล้วกลับมีความแข็งแกร่งของอัศวินระดับสาม !

สิ่งนี้ทำให้เขาประหลาดใจและตกใจในเวลาเดียวกัน

ในความคิดของเขา อลันต้องเป็นอัจฉริยะที่มีความสามารถพิเศษ

ไม่อย่างนั้นจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีความแข็งแกร่งของอัศวินระดับสามตั้งแต่อายุยังน้อย

นี่เป็นความแข็งแกร่งสูงสุดของอัศวินระดับทองแดง และมันก็เพียงพอแล้วที่จะเหนือกว่าคนรอบข้าง

แต่เขาก็ยังแสร้งทำเป็นขยะยอมรับการเหยียดหยามและการเยาะเย้ยจากทุกคน

บุคคลแบบนี้ช่างน่ากลัว

ท่านบารอนผู้นี้มีความทะเยอทะยานมากทีเดียว

ในเวลานี้ มาร์โครู้สึกดีใจที่เขาได้ติดตามอลัน นี่คืออัจฉริยะตัวจริง อัจฉริยะผู้ทะเยอทะยาน

บุคคลรอบข้างของอัจฉริยะแบบนี้จะต้องได้รับผลประโยชน์ที่คาดไม่ถึงอย่างแน่นอน

อลันไม่รู้ว่าภาพลักษณ์ของเขาในหัวใจของมาร์โคกลายเป็นอัศวินผู้ทะเยอทะยานและมีพรสวรรค์

ตอนนี้เขากำลังขี่ม้าและพุ่งตรงไปยังทุ่งข้าวสาลีในเมืองโรสทาวน์

เขากำลังจะได้จิตวิญญาณธรรมชาติอันที่สอง     จิตวิญญาณธรรมชาติข้าวสาลี

"ไปที่ทุ่งข้าวสาลี ตอนนี้เทพเจ้ากำลังมอบจิตวิญญาณธรรมชาติอันที่สองให้กับข้า !"

อลันกล่าวอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของมาร์โคเบิกกว้างทันที

จิตวิญญาณธรรมชาติอันที่สอง ?!   มันจะเป็นไปได้อย่างไร?!

ปฏิกิริยาแรกของมาร์โคคือ คิดว่าตัวเค้าหูฝาด

นี่มันเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ!!!

หลังจากเดินทางมาไม่นาน

มาร์โคก็ตกใจเพราะเขาเห็นจิตวิญญาณธรรมชาติกำลังตะโกนอย่างมีความสุขท่ามกลางทุ่งข้าวสาลี

" โอ้  พระเจ้า   มันเป็นความจริงอย่างงั้นหรือเนี่ย !"

หัวใจของมาร์โคยังคงตกตะลึง

ในขณะนี้ ผู้ชายตัวเล็กซึ่งดูเหมือนจะเปล่งแสงจาง ๆ คล้ายดวงอาทิตย์กำลังบินอยู่กลางทุ่งข้าวสาลี

ทุกสิ่งรอบๆดูหม่นหมองคล้ายไม่สามารถรองรับความสว่างแบบนี้ได้

"พระเจ้า! วิญญาณแห่งธรรมชาติอีกหนึ่งตน !"

ไม่นานัก ชาวเมืองรอบๆก็ค้นพบการปรากฏตัวอย่างฉับพลันของวิญญาณแห่งธรรมชาติ

"ปาฏิหาริย์ นี่มันคือปาฏิหาริย์ ทวยเทพกำลังเฝ้าดูพวกเรา ไม่สิ ทวยเทพกำลังเฝ้าดูท่านบารอนผู้ยิ่งใหญ่!"

ชาวเมืองโห่ร้องต่อกัน

อลันยิ้มเล็กน้อย และมองไปที่จิตวิญญาณข้าวสาลีที่กำลังโบยบินท่ามกลางแสงแดด

"วิ๊ง~~~!"

มีร่องรอยแห่งความสุขปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

ไม่นาน จิตวิญญาณข้าวสาลีก็เริ่มสังเกตเห็นอลัน

ภายใต้สายตาที่จ้องมองของทุกคน เจ้าตัวเล็กส่องแสงนี้ก็บินเข้าไปหาอลัน

"ฮิ! ฮิ!"

จิตวิญญาณข้าวสาลีตะโกนอย่างมีความสุขแล้วบินวนอยู่รอบตัวอลัน

เมื่อเห็นเช่นนี้ อลันจึงยื่นมือขวาออกไปลูบใบหน้าของจิตวิญญาณอย่างอ่อนโยน

" เด็กน้อย เจ้าคือจิตวิญญาณธรรมชาติอันที่สองของข้า "

หลังจากพูดจบ เขาก็กัดนิ้ว และแตะเลือดลงบนร่างของจิตวิญญาณข้าวสาลี เริ่มทำพันธสัญญา

และจะไม่มีใครสามารถพรากความเป็นเจ้าของจิตวิญญาณธรรมชาติได้

เว้นแต่อลันจะตายหรือละทิ้งจิตวิญญาณธรรมชาติเท่านั้น

"ฮิ! ฮิ!"

หลังจากทำพันธสัญญาอย่างเสร็จสมบูรณ์

จิตวิญญาณข้าวสาลีที่อยู่บนใบหน้าของอลันสนิทสนมกันมากยิ่งขึ้น

ดูเหมือนว่าผู้ชายตัวเล็ก ๆ คนนี้จะมีชีวิตชีวามากกว่าเอมี่มาก

"เอาล่ะ มาตั้งชื่อเจ้ากันเถอะ... อืมมม เทร่า ชื่อนี้ฟังดูเป็นไง ? "

เจ้าตัวเล็กกะพริบตาแสดงถึงความพอใจ

"เทร่า เทร่า เทร่า!"

"ดูเหมือนว่าเจ้าจะพอใจนะ"

อลันยิ้ม และสั่งให้คนงานดูแลต้นข้าวสาลีที่เทร่าถือกำเนิด

พืชที่ให้กำเนิดจิตวิญญาณธรรมชาติย่อมเกี่ยวข้องกับจิตวิญญาณธรรมชาติ

เมื่อร่างกายของพืชได้รับความเสียหาย มันก็เป็นอันตรายต่อจิตวิญญาณธรรมชาติเช่นกัน

แน่นอนว่าไม่มีใครในโลกนี้จะต้องการทำเรื่องแบบนี้

เนื่องจากจิตวิญญาณแห่งธรรมชาตินั้นสำคัญเกินไป แม้ว่าจะเป็นศัตรู ก็ไม่ต้องการทำร้ายมัน

เพราะนี่คือหนึ่งในจุดประสงค์สำคัญในการเริ่มต้นสงครามของพวกเขา

แต่เพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุบางอย่าง อลันก็ยังส่งคนไปดูแลมันอยู่ดี

หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว อลันก็พาจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติออกไป ทิ้งให้ชาวเมืองคุกเข่าอยู่กับพื้น

มาร์โคไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากลับมาได้อย่างไร

เพราะเขากำลังตกอยู่ในภวังค์ เดิมที เขาคิดว่าจิตวิญญาณธรรมชาติดวงแรกคือโชคบวกกับเทคนิคบางอย่างที่ไม่รู้จักเพื่อสร้างสิ่งที่เรียกว่าปาฏิหาริย์

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรได้รับจิตวิญญาณธรรมชาติทั้งสองดวงติดต่อกันภายในหนึ่งเดือนสิ

หรือนายน้อยผู้นี้คือบุคคลที่เทพเจ้าโปรดปรานจริงๆงั้นหรือ ?!

มาร์โคมองไปที่ใบหน้าของอลันอีกครั้ง และรู้สึกถึงความลึกลับและหยั่งลึกมากขึ้นกว่าเดิม

"โอ้ว?! วิญญาณธรรมชาติอีกดวง! นี่หน่ะหรือจิตวิญญาณข้าวสาลี?!"

เมื่ออลันกลับมาที่ปราสาท เหล่าคนรับใช้ต่างตกตะลึง

ปฏิกิริยาของพวกเขาเหมือนกับชาวเมือง

และพวกเขาทั้งหมดคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อบูชาศักดิ์ศรีและความยิ่งใหญ่ของอลัน

อลันไม่ได้มีแผนจะอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ ลูกรักของเหล่าทวยเทพเป็นคำอธิบายที่ดีที่สุด