10 การจำลองครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้น

ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้าไปทางทิศตะวันตก

เรื่องเล่าของคุณยายก็จบลงพอดี

ด้วยการเสียชีวิตของเพื่อนร่วมทีมของเธอ

ทันใดนั้น ข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของ อากิยามะ มาโคโตะ

ทำให้เขาถอนหายใจโล่งอก

[ติ๊ง! เวลาที่ติดต่อกับนินจาหญิงผู้มีสายเลือดชั้นสูง ฮาเซงาวะ รุย เกินหนึ่งชั่วโมงแล้ว ข้อมูลที่เพียงพอถูกเก็บรวบรวมแล้ว]

[จำนวนครั้งการจำลอง +1, เป้าหมายการจำลอง +1]

[คำเตือน: เป้าหมายการจำลอง ฮาเซงาวะ รุย มีอายุกว่า 60 ปีแล้ว และมีสามีรวมถึงลูกหลาน ความน่าจะเป็นของการจำลองสำเร็จต่ำมาก กรุณาเลือกอย่างระมัดระวัง]

มุมปากของ มาโคโตะ กระตุก

เขาไม่มีความคิดจะทำให้คุณยายตรงหน้าเป็นเป้าหมายการจำลองแน่นอน!

สิ่งที่เขาทำไปก็แค่หว่านแหกว้าง ๆ เพื่อเก็บสะสมจำนวนครั้งการจำลองเท่านั้น

เมื่อเทียบกับเงื่อนไขสองข้อ

หนึ่งคือการติดต่อกับนินจาหญิงที่มีคุณสมบัติครบหนึ่งชั่วโมง

หรือสองคือการมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับ เท็นเท็น

มาโคโตะ รู้สึกว่าข้อแรกง่ายกว่าสำหรับตอนนี้

เพราะ “คุณสมบัติ” ไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุ

เขาอาจเข้าถึงนินจาหญิงที่ยังแอคทีฟและมีคุณสมบัติสูงได้ยาก

แต่การติดต่อกับเด็กหญิงก่อนเข้าโรงเรียน หรืออดีตนินจาที่ปลดเกษียณแล้ว

มันง่ายกว่ามาก

ตอนนี้เอกสารราชการที่อยู่ในมือของเขา

พร้อมตราประทับจากโฮคาเงะ

ก็เป็นข้ออ้างที่ทำให้เขาสามารถทำบางสิ่งได้อย่างเปิดเผย

“คุณยาย ผมหิวแล้ว!”

เด็กชายตัวเล็ก ๆ วิ่งโครมเข้ามา

ก่อนจะโผกอดหญิงชรา

ก่อนที่คุณยายจะพูดอะไร

มาโคโตะ ก็ยื่นรอยยิ้มพลางว่า

“นี่ ขนมลูกกวาด ถือเป็นรางวัลสำหรับคุณยายที่เล่าเรื่องดี ๆ ให้ผมฟัง”

“มาโคโตะ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก...”

คุณยายพยายามปฏิเสธ

แต่หลานชายกลับเอาลูกกวาดยัดเข้าปากตัวเองไปแล้ว

ยังเอามือปิดปากไว้แน่น

ไม่ให้เธอมีโอกาสปฏิเสธได้อีก

มาโคโตะ ยิ้มพลางลูบหัวเด็กชาย

จากนั้นก็หันไปพูดกับเด็กคนอื่น ๆ ที่รุมกันเข้ามา

“สามเม็ดต่อคน

ตั้งแต่นี้ไป ถ้าเจอฉันก็จะได้ขนมทุกครั้ง”

เสียงเฮดังลั่นขึ้นทันที

เห็นว่า มาโคโตะ ขนลูกกวาดมาเยอะขนาดนี้

เหล่าผู้เฒ่าผู้แก่ก็รู้แล้วว่าเขามีการเตรียมตัวมา

จึงไม่ได้ห้ามอีก

บางคนยังถามด้วยซ้ำว่า

“จะมาอีกพรุ่งนี้ไหม? พวกเรายังมีเรื่องเล่าอีกเยอะเลย

แต่วันนี้คุณยายเล่าไปคนเดียวหมดแล้ว”

มาโคโตะ ก็ตอบตามมารยาทว่าจะมา

แต่ในใจเขาก็เริ่มคิดวิธีอื่นแล้ว

เพราะแม้วิธีนี้จะใช้ได้ผล

แต่มันก็ยังไม่ค่อยมีประสิทธิภาพนัก

เขาควรหาวิธีเจอกับนินจาหญิงเหล่านี้ทีละคน

โดยไม่ให้ใครสงสัยได้หรือไม่?

คำตอบคือ ได้สิ

แค่ต้องเตรียมตัวเพิ่มอีกนิดหน่อย

หลังจากกล่าวลาผู้เฒ่าผู้แก่

มาโคโตะ ก็แวะสั่งซื้อวัสดุสำหรับปรับปรุงบ้าน

กะว่าจะซ่อมแซมลานบ้านของเขาให้ดูดีขึ้นสักหน่อย

เมื่อกลับถึงบ้าน

เขาก็จัดอาหารมื้อใหญ่กินอย่างเอร็ดอร่อย

จากนั้นก็เริ่มบันทึกสิ่งที่เจอในวันนี้

แน่นอน เขาเขียนลงไปแค่ข้อมูลพื้นฐาน

ส่วนความคิดที่เกี่ยวกับระบบนั้น เขาเก็บไว้ในใจทั้งหมด

วันนี้เขาเริ่มจับทางกฎของระบบได้มากขึ้น

เช่น คำว่า “คุณสมบัติ” ของนินจาหญิงที่ระบบยอมรับ

คืออย่างน้อยต้องมีพรสวรรค์ถึงระดับ “จูนิน”

เช่น ฮาเซงาวะ รุย

ในวัยสาวเธอเคยเป็นจูนินมาก่อน

ซึ่งเรื่องนี้ก็ได้รับการยืนยันจากเด็กหญิงบางคนเช่นกัน

แม้พวกเธอยังไม่ได้เข้าโรงเรียนนินจา

แต่พอ มาโคโตะ แจกขนมให้

ระบบก็ตีความว่าเธอมีคุณสมบัติครบแล้ว

ปัญหาคือ เขาไม่อาจไปคว้าตัวเด็กพวกนั้นมา

แล้วบังคับให้อยู่ใกล้กับเขาเป็นชั่วโมงได้

ไม่อย่างนั้น คงโดนเหล่านินจาแก่ ๆ รวมตัวกันอัดตายแน่

โชคดีที่แม้จะสัมผัสกันแค่ชั่วครู่

ชื่อและแถบความคืบหน้าก็ยังถูกบันทึกไว้ในโฟลเดอร์ของระบบ

ทำให้สามารถสะสมเวลาติดต่อได้เรื่อย ๆ

บางทีอีกสักปีหนึ่ง

พวกเธออาจจะมอบโอกาสการจำลองใหม่ให้เขาก็ได้

หลังจากสรุปความคิดและเขียนต้นฉบับต่ออีกหลายชั่วโมง

มาโคโตะ ก็เอนตัวลงนอน

เตรียมเริ่มการจำลองครั้งใหม่

และเป้าหมายก็ยังคงเป็น เท็นเท็น

เพราะเขาคุ้นเคยกับเธอมากพอ

แทบจะรับประกันได้ว่าจะสามารถมีทายาทกับเธอได้แน่นอน

สิ่งนี้ทำให้เขามีอิสระมากขึ้นในการทำตามแผน

เขากำหนดหลักการสามข้อสำหรับการจำลองครั้งนี้

ข้อแรก หลังจากจีบ เท็นเท็น สำเร็จ

เขาจะถ่วงเวลาเรื่องการมีลูกให้นานที่สุด

เพราะทันทีที่มีทายาท การจำลองก็จะจบลง

แต่ถ้าเลื่อนออกไป เขาก็จะทำสิ่งที่อยากทำต่อได้

ข้อสอง ในการจำลองครั้งนี้

เขาจะบอกความจริงกับ เท็นเท็น ว่าเขามีจักระแล้ว

จากนั้นก็เรียนคาถาและฝึกฝนอย่างจริงจังจากเธอ

แม้คาถาของ เท็นเท็น จะไม่ใช่ระดับสูงสุด

แต่ในฐานะศิษย์ของ ไมโตะ ไก

เธอย่อมมีประสบการณ์มากมายในด้านการฝึกฝนร่างกาย

ซึ่งเป็นสิ่งที่ มาโคโตะ ต้องการที่สุด

ข้อสาม เขาจะวางรากฐาน

เพื่อเร่งสะสมจำนวนครั้งการจำลองให้เร็วขึ้นในอนาคต

ดังนั้น ในการจำลองครั้งนี้

เขาจึงวางแผนจะศึกษา “คาถารักษา”

เพราะจะมีเหตุผลไหนที่เหมาะไปกว่าการตรวจชีพจร

หรือฝังเข็มเพื่อสัมผัสตัวเหล่าคุณยาย?

เมื่อยืนยันเป้าหมายทั้งสามข้อแล้ว

มาโคโตะ ก็เริ่มต้นการจำลองครั้งที่สอง

[เริ่มการจำลอง...]

[จำนวนครั้งการจำลองที่เหลือ: 0]

[เป้าหมายการจำลอง: เท็นเท็น]

[ความสัมพันธ์เริ่มต้น: เธอยังคงจำคุณได้ชัดเจน]

[ติง! การจำลองกำลังจะเริ่ม คุณมีโอกาสชี้นำทิศทางฟรี 3 ครั้ง]

[ต้องการชี้นำทิศทางการจำลองหรือไม่?]

มาโคโตะ เลือก “ใช่” ทันที

เขาป้อนประสบการณ์จากการจำลองครั้งก่อนที่ประสบความสำเร็จ

พร้อมกับเป้าหมายใหม่ทั้งหมดลงไปในคราวเดียว

และเขาก็พบว่าไม่มีข้อจำกัดใด ๆ เกี่ยวกับรายละเอียดที่เขาจะป้อน

หมายความว่า เขาสามารถทำให้การจำลองกลายเป็นการทดลองชีวิตที่ละเอียดสุด ๆ ได้เลย

ปัญหาเดียวที่เหลืออยู่คือ

การจำลองส่วนใหญ่ทำงานอัตโนมัติ

ซึ่งทำให้เขาไม่อาจแก้ไขปัจจัยสุ่มที่เกิดขึ้นได้

[วันใหม่มาถึง คุณลืมตาตื่นจากความฝัน

และยังคงหาวิธีสะสมจำนวนครั้งการจำลองต่อไป]

[ชื่อเสียงของคุณเริ่มแพร่กระจายออกไป

ผู้คนเริ่มเข้ามาหาคุณด้วยตัวเอง

อยากเล่าเรื่องราวให้คุณฟัง

เพราะคนชราไม่อาจปฏิเสธชายหนุ่มที่เต็มใจรับฟังได้]

[เมื่อชื่อเสียงของคุณโตขึ้น

คุณจึงตัดสินใจเปลี่ยนบ้านให้กลายเป็นโรงน้ำชา

และตั้งชื่อว่า “หอชาเล่านิทาน”

เพื่อให้ใครก็ตามที่อยากเล่าเรื่อง สามารถมาหาคุณได้ทุกเมื่อ]

เมื่อเห็นข้อความนี้ มาโคโตะ ก็ยิ้มออกมา

เพราะนี่คือเหตุผลที่เขาไปสั่งซื้อวัสดุซ่อมบ้าน

เขาสามารถใช้การจำลองเพื่อทดสอบความเป็นไปได้ของแผนนี้ได้เลย

[บ้านของคุณค่อยๆกลายเป็นสถานที่รวมตัวที่มีชื่อเสียงใน โคโนฮะ

แม้แต่โฮคาเงะยังแวะมาเยี่ยม]

[ด้วยหอชาเล่านิทาน คุณสะสมโอกาสการจำลองได้เฉลี่ยสัปดาห์ละหนึ่งครั้ง

แต่คุณยังไม่พอใจกับประสิทธิภาพนี้]

มาโคโตะ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจจริง ๆ

แต่ก็เข้าใจเหตุผลทันที

[เพราะเวลาของคุณไม่เหลือแล้ว

นอกจากต้องฟังเรื่องเล่าของผู้เฒ่า

ยังต้องเขียนหนังสือ ฝึกฝนร่างกาย

รักษาความสัมพันธ์กับ เท็นเท็น

เรียนคาถา และศึกษาคาถารักษาไปพร้อมกัน

คุณรู้สึกว่าตัวเองกระจายพลังมากเกินไป]

เมื่ออ่านข้อความนี้

มาโคโตะ ก็ตัดสินใจใช้โอกาสชี้นำครั้งที่สองทันที

จบตอน