บทที่ 24 การบรรลุธรรมของหงจวิน

บทที่ 24 การบรรลุธรรมของหงจวิน

ในระบบการบำเพ็ญเพียรของโลกหงฮวง องค์ประกอบที่สำคัญที่สุดคือกฎมหาเต๋าที่ดำเนินอยู่ระหว่างฟ้าดิน

การทะลวงสู่ระดับ 'เสวียนเซียน' (เซียนลึกลับ) คือการรู้แจ้งว่ามี 'เต๋า' ดำรงอยู่ในฟ้าดิน

การทะลวงสู่ระดับ 'จินเซียน' (เซียนทองอมตะ) ช่วยให้หยั่งรู้การทำงานของฟ้าดิน เข้าถึงแก่นแท้แห่งมหาเต๋า และสามารถเด็ดมรรคผลอมตะได้

การทะลวงสู่ระดับ 'ไท่อี่จินเซียน' (มหาเซียนทองอมตะ) ทำให้สามารถเข้าใจโครงสร้างของโลกหงฮวง ตระหนักถึงอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของกฎมหาเต๋า และใช้ 'เต๋า' เสริมแกร่งให้กับตนเอง จนบรรลุความเป็นอมตะและมีอายุขัยยืนยาวชั่วนิรันดร์

และการทะลวงผ่านระดับ 'ไท่อี่จินเซียน' ไปสู่ระดับที่สูงกว่านั้น นับเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญยิ่ง เปรียบเสมือนสันปันน้ำที่แบ่งแยกผู้ฝึกตน จากเดิมที่ทำได้เพียง 'รู้เต๋า' 'เข้าใจเต๋า' และ 'หยั่งรู้เต๋า' เปลี่ยนไปสู่การ 'กุมอำนาจแห่งเต๋า' อย่างแท้จริง!

การควบคุมกฎมหาเต๋าเพื่อใช้ประโยชน์แก่ตน เพียงแค่ความคิดเดียวก็สามารถกระโดดออกจากแม่น้ำแห่งโชคชะตา อยู่เหนือความตาย ดำรงอยู่เคียงคู่กับหงฮวง และได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้มีอิทธิฤทธิ์ที่แท้จริง!

ก่อนที่จะทะลวงสู่ระดับ 'ต้าหลัว' (มหาเทพ) ผู้ฝึกตนยังพอจะอาศัยอานุภาพของสมบัติวิเศษในการสังหารศัตรูข้ามระดับได้

อย่างไรก็ตาม หลังจากทะลวงสู่ระดับต้าหลัวและอยู่เหนือความตายแล้ว ผู้ฝึกตนจะเปลี่ยนสถานะจาก 'ผู้หยั่งรู้เต๋า' เป็น 'ผู้ควบคุมเต๋า' ซึ่งกล่าวได้ว่าแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

การจะพยายามสังหารศัตรูข้ามระดับด้วยพลังของสมบัติวิเศษโดยกำเนิดเพียงอย่างเดียวนั้น จะกลายเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญในทันที!

เมื่อครั้งที่ซูเฉินยังอยู่ในระดับจินเซียน เนื่องด้วยเขาได้กลั่น 'กงล้อมหาบุญกุศลมหาเต๋า' สำเร็จ เขาจึงได้รับความโปรดปรานจากมหาเต๋า และได้รับคุณสมบัติในการหยั่งรู้กฎมหาเต๋าล่วงหน้า

หลังจากผ่านการขัดเกลาและ 'หยั่งรู้เต๋า' มาเกือบแสนปี ประกอบกับการใช้พลังงานจาก 'ผลึกแก่นแท้ห้าธาตุโดยกำเนิด' ถึงสิบเท่า และใช้อำนาจแห่งกฎมหาเต๋าในการหลอมรวมและยกระดับธาตุทั้งห้าภายในอก

เขาต้องผ่านประสบการณ์เฉียดเป็นเฉียดตายมาหลายครา

ในที่สุด เขาก็สามารถขัดเกลาอวัยวะภายในทั้งห้าจนถึงขีดสุด ทะลวงสู่ระดับไท่อี่จินเซียนได้ในคราเดียว และได้รับคุณสมบัติในการควบคุมกฎมหาเต๋าล่วงหน้า!

ก้าวเร็วหนึ่งก้าว ก้าวต่อไปย่อมเร็วกว่า

ความสำเร็จทั้งหมดนี้ ล้วนแลกมาด้วยชีวิตและความพากเพียรของซูเฉินทั้งสิ้น!

"เมี๊ยว!"

เมื่อไป๋เหมียวเหมียวเห็นเจ้านายลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตสีดำขลับของนางก็กระพริบปริบๆ มองดูเขาด้วยความเทิดทูนและตกตะลึง

"เจ้านาย ท่านทะลวงผ่านจากระดับจินเซียนไปสู่ระดับต้าหลัวโดยตรงเลยหรือ?"

การที่สามารถควบคุมกฎมหาเต๋าและเรียกขานแม่น้ำแห่งกาลเวลาของหงฮวงได้ เป็นสัญญาณของการทะลวงสู่ระดับต้าหลัว จึงไม่แปลกที่นางจะมีคำถามเช่นนี้

การก้าวกระโดดข้ามระดับใหญ่โดยตรงเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในทั่วทั้งหงฮวง!

"ไม่ใช่"

ซูเฉินยิ้มและส่ายหน้า จากนั้นลุกขึ้นอุ้มนางมาไว้ในอ้อมแขน

"ข้าเพียงแค่สามารถหยั่งรู้กฎมหาเต๋าได้ล่วงหน้าในขณะที่อยู่ระดับจินเซียน และตอนนี้เมื่อข้าทะลวงสู่ระดับไท่อี่จินเซียน ข้าจึงสามารถควบคุมกฎมหาเต๋าได้ล่วงหน้าเช่นกัน"

"พูดง่ายๆ ก็คือ ข้าครอบครองขีดความสามารถบางส่วนของต้าหลัว แต่ข้ายังไม่มีพละกำลังที่แท้จริงของยอดฝีมือระดับต้าหลัว!"

หลังจากได้ฟังคำอธิบายอย่างใจเย็นของเจ้านาย ไป๋เหมียวเหมียวก็เข้าใจ

"เจ้านาย ท่านช่างน่าทึ่งจริงๆ"

"ท่านสามารถควบคุมกฎมหาเต๋าได้ทันทีที่ทะลวงสู่ระดับไท่อี่จินเซียน เช่นนั้นแล้ว หากท่านใช้พลังแห่งกฎมหาเต๋าขัดเกลาอวัยวะภายในทั้งห้า และยกระดับธาตุทั้งห้าในอกต่อไป เมื่อท่านทะลวงสู่ระดับต้าหลัวอย่างแท้จริง มรรคผลต้าหลัวของท่านจะฝืนลิขิตฟ้าเพียงใดกันนะ?"

ไป๋เหมียวเหมียวรู้สึกคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง

นางอยากจะเห็นกับตาตัวเองว่า มรรคผลต้าหลัวของเจ้านายหลังจากทะลวงผ่านแล้ว จะสามารถเทียบชั้นความสำเร็จของ 'หงจวิน' ผู้เป็นเซียนมนุษย์อันดับหนึ่งในหงฮวงตอนนี้ได้หรือไม่?

ว่ากันว่าเมื่อหงจวินทะลวงสู่ระดับต้าหลัว ดอกไม้สามดอกเหนือมรรคผลต้าหลัวของเขาบานถึงสิบเอ็ดฉัตร

ด้วยระดับความฝืนลิขิตฟ้าของเจ้านายในตอนนี้ เขาไม่น่าจะด้อยไปกว่าหงจวินใช่หรือไม่?

เมื่อเห็นแววตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของไป๋เหมียวเหมียว ซูเฉินก็ยิ้มออกมา

ประโยชน์สูงสุดของการที่เขาสามารถควบคุมกฎมหาเต๋าได้หลังจากทะลวงสู่ระดับไท่อี่จินเซียน ไม่ใช่การเพิ่มความแข็งแกร่งในการเอาตัวรอดอย่างมหาศาล แต่เป็นความสามารถในการใช้กฎมหาเต๋าเพื่อทำให้รากฐานแห่งเต๋าแข็งแกร่งถึงขีดสุดก่อนที่จะทะลวงสู่ระดับต้าหลัว!

หากตอนที่ทะลวงสู่ระดับต้าหลัว ดอกไม้สามดอกเหนือมรรคผลบานได้ถึงสิบฉัตร ย่อมมีความหวังที่จะบรรลุธรรมเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งบรรพกาลในอนาคต

แต่หากดอกไม้สามดอกเหนือมรรคผลต้าหลัวสามารถบานได้ถึงสิบสองฉัตร เขาจะเทียบเท่ากับมหาเทพผานกู่ และมีความหวังที่จะบรรลุธรรมสู่ระดับมหาเต๋าสูงสุดที่แท้จริง ก้าวข้ามความเป็นนิรันดร์และเป็นผู้ปกครองจักรวาล!

"ครืน!"

ในขณะที่ซูเฉินกำลังเตรียมตัวเดินทางท่องเที่ยวในหงฮวงกับไป๋เหมียวเหมียวเพื่อหาลานธรรมที่เหมาะสมกับตนเอง จู่ๆ โลกหงฮวงทั้งใบก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ราวกับว่าหินก้อนยักษ์ที่กดทับอยู่ได้ถูกยกออกไป ทำให้ทุกสรรพสิ่งราบรื่นขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

"วิ้ง!"

ทันใดนั้น

ท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตพลันปรากฏเมฆมงคลมหาศาล ส่องสว่างไปทั่วจักรวาล แสงสีรุ้งทอประกายเต็มท้องนภา

ไอม่วงบูรพาพาดผ่านเป็นระยะทางแสนล้านลี้ ดอกไม้ทิพย์โปรยปรายลงมา ดอกบัวทองผุดขึ้นจากพื้นดิน แสงมงคลแห่งมหาเต๋าย้อมทั่วนภากาศ

ห้วงดาราแห่งบรรพกาลระเบิดแสงดาวเจิดจรัสล้านล้านดวง กว้างใหญ่ไพศาลไร้ที่สิ้นสุด ดวงดาวโบราณแห่งกลุ่มดาวจระเข้ (Big Dipper) เปล่งรัศมีเจิดจ้า แผ่กลิ่นอายแห่งเต๋าอันไร้ขอบเขต บรรเลงสัจธรรมสูงสุดแห่งฟ้าดิน

"เปรี้ยง!"

ชั่วพริบตาเดียว

ปรากฏการณ์สวรรค์อันไร้ขอบเขตบนท้องฟ้าควบแน่นกลายเป็นเมฆมงคลแห่งบุญกุศลสีทอง พร้อมกับเสียงแห่งมหาเต๋าที่กึกก้อง สะพานสวรรค์สีทองขนาดยักษ์เก้าสายก่อตัวขึ้นจากเก้าทิศของหงฮวง พุ่งตรงเสียดแทงเข้าสู่ท้องฟ้าแห่งความโกลาหล

สรรพชีวิตในหงฮวงต่างจ้องมองภาพนี้ด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและสงสัยใคร่รู้

"บรรทมเหนือเมฆาสูงเก้าชั้นฟ้า เบาะรองนั่งเผยสัจธรรมแห่งเต๋า

นอกเหนือฟ้าดินเสวียนหวง ข้าคือศาสดาผู้ยิ่งใหญ่

ผานกู่ให้กำเนิดไท่จี๋ ตามด้วยทวิลักษณ์และจตุรทิศ

หนึ่งเต๋าถ่ายทอดสู่สามสหาย แบ่งแยกเป็นสองนิกาย ฉาน และ เจี๋ย

ผู้นำแห่งสำนักเต๋า หนึ่งปราณแปรเปลี่ยนเป็นหงจวิน"

เหนือสะพานยักษ์สีทองทั้งเก้า ร่างในชุดสีม่วงรายล้อมด้วยมหาเต๋าทั้งสามพันสาย มองลงมายังโลกบรรพกาล แผ่กลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์และความยิ่งใหญ่อันไร้ที่สิ้นสุด

"ตัวข้าคือหงจวิน บัดนี้ได้บรรลุธรรมเป็นนักบุญ เมื่อพิจารณาว่าสรรพชีวิตในหงฮวงไร้ซึ่งหนทางในการบำเพ็ญเพียรและไร้หนทางสู่การบรรลุธรรม เพื่อประโยชน์แก่สรรพสัตว์ทั้งหลาย ข้าจะเปิดแท่นเทศนาธรรม ณ ตำหนักจื่อเซียวในแดนโกลาหล อีกหนึ่งยวนฮุ่ยให้หลัง ผู้มีวาสนาสามารถมาสดับฟังได้!"

"ครืน!"

"ครืน!"

สิ้นเสียงประกาศิตของหงจวิน ท้องฟ้าก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง เมฆมงคลสีทองบนฟากฟ้าควบแน่นเป็นบุญกุศลอันมหาศาล แปรเปลี่ยนเป็นดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ผสานเข้าสู่โลกหงฮวง

ในชั่วพริบตา

ดินแดนตะวันตกที่ค่อนข้างรกร้างได้ขยายพื้นที่โอเอซิสออกไปนับสิบล้านกิโลเมตร ชีพจรวิญญาณโดยกำเนิดที่แห้งเหือดได้รับการหล่อเลี้ยง ระเบิดพลังวิญญาณโดยกำเนิดอันไร้ขอบเขตออกมา

ยาวิเศษนับไม่ถ้วนงอกเงยจากผืนดิน ภูเขาผุดขึ้นจากพื้นราบ นกหายากและสัตว์วิเศษต่างวิวัฒนาการตนเอง บินวนและกระโดดโลดเต้นระหว่างฟ้าดิน ส่งเสียงร้องด้วยความปิติยินดี

โลกหงฮวงทั้งใบ ณ ขณะนี้ ดูเหมือนจะวิวัฒนาการขึ้น ภูเขา แม่น้ำ และสิ่งมีชีวิตนับล้านล้านล้วนได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่และโชคลาภมหาศาล

"หงจวินบรรลุธรรมเป็นนักบุญแล้ว!"

ซูเฉินที่อาบไล้ด้วยดอกไม้เทพสีทอง เงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

แม้เขาจะเตรียมใจมานานแล้ว แต่เมื่อวันนี้มาถึงจริงๆ ซูเฉินจึงได้ตระหนักว่า 'นักบุญ' เป็นตัวตนระดับใด และหนทางที่เขาต้องเดินต่อไปในอนาคตนั้นยากลำบากและอันตรายเพียงใด

หลังจากหงจวินบรรลุธรรมเป็นนักบุญ มหาเต๋าก็เริ่มถอยห่างออกไป หลังจากเขาเทศนาธรรมครบสามครั้งและเสียสละตนเพื่อผสานเข้ากับเต๋า กลายเป็นผู้แทนแห่งวิถีสวรรค์ โลกหงฮวงก็จะถูกปกครองโดย 'วิถีสวรรค์' อย่างเป็นทางการ!

ในฐานะผู้แปลงกายมาจากดอกบัวม่วงสังสารวัฏ ซึ่งเป็นสมบัติแห่งวิถีปฐพี เขาแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งในการทำให้วัฏสงสารทั้งหกแห่งยมโลกสมบูรณ์

ในอนาคต ไม่เพียงแต่เขาต้องต่อกรกับ 'หกนักบุญแห่งวิถีสวรรค์' เท่านั้น แต่เขายังต้องตกเป็นเป้าหมายในการกดดันจากวิถีสวรรค์บรรพกาลอีกด้วย แล้วเขาจะทำตามปณิธานให้สำเร็จได้อย่างไร?

"เฮ้อ!"

หลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆ

จิตใจของซูเฉินก็สงบลงในทันที และแววตาของเขาก็ยิ่งแน่วแน่มั่นคงขึ้น

ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะขรุขระเพียงใด ไม่ว่าความท้าทายจะยากลำบากและอันตรายแค่ไหน เขาจะไม่ละทิ้งอุดมการณ์ และจะก้าวเดินบน 'วิถี' ของตนเองอย่างมั่นคง!

"เจ้านาย นักบุญคือตัวตนแบบไหนกันแน่?"

หลังจากได้สติ ไป๋เหมียวเหมียวมองไปที่เจ้านายของนาง ซูเฉิน หัวใจเปี่ยมไปด้วยความยำเกรงและสงสัยใคร่รู้

เพียงแค่ชั่วครู่เมื่อกี้ นางสามารถทะลวงผ่านพันธนาการการบำเพ็ญเพียร ก้าวหน้าจากระดับไท่อี่จินเซียนขั้นต้นสู่ระดับไท่อี่จินเซียนขั้นกลางได้โดยตรง

"เหมียวเหมียว สักวันหนึ่ง ข้าจะพาเจ้าไปสัมผัสความยิ่งใหญ่สูงสุดของระดับนักบุญด้วยตัวเอง!"

ซูเฉินยื่นมือขวาดึงนางเข้ามาที่ข้อศอก ขณะที่มือซ้ายลูบขนบนหัวของนางอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงของเขาเรียบง่าย แต่แววตานั้นมุ่งมั่นอย่างถึงที่สุด