ตอนที่ 13-8 หายนะ

สี่เทพชั้นต้นภายใต้การนำของของโอจวินรวมทั้งบุตรของโอจวินเมื่อผ่านประสบการณ์ฝึกฝนอยู่ในดินแดนเกบาโดสมาอย่างยาวนาน  แต่ละคนมีพลังเทียบเท่ากับโบมอนต์ การร่วมมือในกลุ่มลินลี่ย์สามคนจะป้องกันการโจมตีของทั้งสี่คนรวมกันได้ยังไง

“ทั้งสองคนร่วมมือด้วยกันขณะที่ลำนำของสายลมของข้าสามารถโจมตีได้ครั้งละหนึ่งอีกคนหนึ่งจะมีโอกาสโจมตีข้าได้”

ลินลี่ย์เข้าใจเรื่องนี้

ถ้าเขาทุ่มเทกำลังเขาอาจจะฆ่าได้หนึ่ง แต่...

ถ้าเขาทำเช่นนั้นผลลัพธ์สุดท้ายจะกลายเป็นภัยพิบัติทันที

“สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือเวลา  ถ้าเวลาต่อมาโอจวินพบความคงอยู่ของห้องมิติ..คงจะดีถ้าลอร์ดเบรุตมาได้ทันเวลา ตอนนี้สิ่งที่ข้าต้องทำคือถ่วงเวลาให้ยาวนานออกไปให้มากเท่าที่ทำได้”  ลินลี่ย์เร่งความเร็วจะถึงระดับสูงสุด

ถ่วงเวลา!

ลินลี่ย์ผู้อาศัยสัจธรรมแห่งความเร็วจนกลายเป็นเทพมีความเร็วที่เหนือกว่าอีกสองคน

ลินลี่ย์เป็นเหมือนสายลมที่ไร้ลักษณ์เปลี่ยนแปลงตำแหน่งอย่างต่อเนื่องหลบเลี่ยงการโจมตีของเทพทั้งสองได้ครั้งแล้วครั้งเล่า  บุรุษชุดดำทั้สองคนไม่ค่อยจะอดทน  พวกเขามีทักษณะในการโจมตี  แต่ในแง่ความเร็ว พวกเขาด้อยกว่าลินลี่ย์

“เขาค่อนข้างเร็ว” โอจวินพูดและหัวเราะอย่างใจเย็น

ลินลี่ย์รู้สึกทันทีว่าพลังจำกัดพื้นที่รอบตัวเขาเพิ่มขึ้นมาก เห็นได้ชัดว่าโอจวินใช้สนามพลังของเทพชั้นกลางผูกรัดลินลี่ย์  แม้ว่าลินลี่ย์จะมีทักษะด้านความเร็ว  แต่ตอนนี้... เขาถูกจำกัดโดยสนามพลังเทพ  ทั้งหมดที่เขาทำได้คืออาศัยสนามพลังตนเอง  แต่ถึงอย่างนั้นความเร็วของเขาก็ลดลงจนต่ำกว่าบุรุษชุดดำทั้งสองอย่างเห็นได้ชัด

“ฮ่าฮ่า,ข้าอยากดูนักว่าเจ้าจะหลบหนีต่อไปได้ยังไง!!!”  เสียงดังขึ้นในใจของลินลี่ย์มันมาจากหนึ่งในสองของบุรุษชุดดำจากนั้นพวกเขาโกรธเป็นธรรมดาที่ลินลี่ย์ฉวยโอกาสจากความเร็วที่เหนือกว่ามาก  แต่ตอนนี้ลินลี่ย์ถูกจำกัดด้วยสนามพลังเทพ แต่พวกเขาไม่เป็นเช่นนั้น

ความเร็วของพวกเขาในตอนนี้เร็วกว่าลินลี่ย์

ร่างเลือนรางโจมตีขนาบใส่ลินลี่ย์

“ลอร์ดเบรุต ทำไมท่านยังมาไม่ถึง!!!” หัวใจของลินลี่ย์เต็มไปด้วยความเศร้าและความโกรธ แต่จากนั้นลินลี่ย์สังเกตเห็นบางอย่างที่ทำให้เขาประหลาดใจ

ร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ของเดลี่อาการบาดเจ็บหนักรักษาตนเองอย่างรวดเร็ว แต่พลังของบุรุษชุดเงินที่ถือดาบยาวเหนือเขามากสามารถรับพลังโจมตีวิญญาณของเดลี่ได้โดยตรงทั้งในเรื่องความเร็วเขาก็ยังเหนือกว่าเดลี่เล็กน้อย

“อ๊าคคค!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น  เดลี่ถูกโจมตีต่อเนื่องสามดาบ

ดาบแรกฟันผ่าร่างเดลี่ขาดครึ่ง  ดาบที่สองเดลี่ยังรับได้โดยไม่ตาย  แต่ดาบที่สามนี้..

“แคล้ง!”ดาบยาวดำอำมหิตฟันใส่สมองของเดลี่โดยตรงบดขยี้ประกายศักดิ์สิทธิ์ของเดลี่ซึ่งกระพริบแสงสีขาว พลังที่ดาบยาวใช้กับประกายศักดิ์สิทธิ์รุนแรงมากจนประกายศักดิ์สิทธิ์สั่นสะท้าน..และวิญญาณของเดลี่แตกสลาย

วิญญาณของเขาแตกสลาย  จิตวิญญาณกระจัดกระจายไป

“ตาย!”

ทั้งลินลี่ย์และโอลิเวอร์รู้สึกถึงความโศกที่ท่วมทับในใจ

แม้ว่าร่างเดิมของเดลี่จะอยู่ในห้องมิติแต่ความตายของร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็หมายความว่า... เดลี่นั้นไม่มีทางฝึกกฎธรรมชาติธาตุแสงได้อีก  ขณะเดียวกันการฝึกฝนหนักตลอดห้าพันปีของเดลี่ก็ถูกทำลายไปเช่นกัน

ถ้าเขาต้องการกลายเป็นเทพด้วยตัวเองอีกครั้งเขาจะต้องฝึกฝนกฎธาตุที่แตกต่าง

“ภาพนี้จะเป็นจุดจบของข้าด้วยหรือเปล่า?”  ลินลี่ย์รู้สึกเศร้าใจ  เสียงร้องโหยหวนของเดลี่ยังคงกึกก้องอยู่ในหูของเขา

“อ๊าคคค!”

ลินลี่ย์ระเบิดเสียงกู่ร้องจากปากที่โกรธเกรี้ยวดุร้าย กระบี่เลือดม่วงส่งเสียงสำเนียงเพลงกระหึ่มทั้งโลก  และภายในตาของลินลี่ย์มีแววป่าเถื่อนปรากฏ  ขณะนี้เอง เขาไม่สนใจอะไรอื่นอีกต่อไป  ต่อให้เขาตายเขาก็จะฆ่าให้ได้สักคนหรือสองคนเช่นกัน

ลำนำแห่งสายลมถูกปลดปล่อย!!

“ตาย!!!”โอลิเวอร์ปลดปล่อยเสียงกู่ร้องที่คล้ายกันดังก้องมาจากหัวใจของเขาด้วย

ในขณะนั้นทั้งลินลี่ย์และโอลิเวอร์คลั่งไปแล้ว

………………..

ในขณะเดียวกันภายในห้องมิติ

มีคนอยู่หลายคนรวมทั้งห้าพี่น้องบาร์เกอร์และครอบครัวของพวกเขาเดเลีย วอร์ตัน ฮิลแมนและคนอื่นๆ อีกเป็นสิบร่างเดิมของลินลี่ย์และเดลี่ก็อยู่ในที่นั้นด้วย

ใบหน้าร่างหลักของเดลี่ซีดเผือดและตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างยิ่ง

“ฮะฮะ..” เดลี่ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ

ห้าพันปีของความพากเพียรฝึกฝนแต่ในขณะนี้, ตอนนี้รับประกันได้ว่าเขาจะไม่มีทางกลายเป็นเทพสายกฎธาตุแสงได้อีกเลย

“ทุกคน!เร็วเข้า” ร่างในชุดสีฟ้าของลินลี่ย์ตะโกนบอกทุกคน “เร็วเข้า, ทุกคนแยกย้ายกันไป  ทุกคนจงหนีไปในทิศต่างๆ กันโอจวินนั้นไม่สามารถใช้สัมผัสเทพเพื่อให้ความสนใจในใต้ดินทันทีได้”ลินลี่ย์ไม่มีทางเลือก

เบรุตยังไม่มา

ลินลี่ย์ไม่อาจฝากความหวังทั้งมวลไว้บนบ่าของเบรุตได้

“เดลี่ตราบใดที่ร่างเดิมของท่านยังคงอยู่ อย่างน้อยท่านจะสามารถฝึกกฎธาตุอื่นได้  รีบไปเถอะ” ลินลี่ย์พุ่งตรงไปที่ประตูห้องมิติและใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ป้องกันการโจมตีของกระแสมิติที่ประตูไว้

คนนับสิบที่เบียดตัวอยู่ในห้องมิติกังวลกันทุกคน

“ลินลี่ย์” เดเลียรีบกล่าว

“รีบไปเร็วๆ เข้า  อย่ามัวลังเล” ลินลี่ย์คว้าลูกชายของเกทส์และฉุดดึงเขาออกมาจากห้องมิติ ทุกคนรู้ว่าสถานการณ์กลับกลายเป็นร้ายแรงเพียงไหนต้องรีบหนีไปจากห้องมิติโดยเร็ว และจากนั้นเริ่มขุดอุโมงค์ออกไปในทุกทาง

………………..

กระบี่เลือดม่วงสั่นสะท้านปล่อยเสียงครางกระหึ่มขณะที่เสียงขลุ่ยที่นุ่มนวลไพเราะดังขึ้น เพลงขลุ่ยภายใต้การควบคุมของลินลี่ย์ส่งผ่านไปถึงบุรุษชุดดำทั้งสองคนขณะที่บุรุษหนุ่มผมทองที่สู้กับโอลิเวอร์ก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน

ทั้งบุรุษหนุ่มผมทองและบุรุษชุดดำอีกสองคนในช่วงเวลานี้รู้สึกเหมือนกับว่าทั้งโลกตกอยู่ในความเงียบ นอกจากเสียงขลุ่ยที่อ่อนโยนนุ่มนวลเท่านั้นที่ดัง และฟังระรื่นไพเราะหู

“แคล้ง!”

ภาพลวงตากระบี่สีเลือดยิงออกมาจากกระบี่เลือดม่วงยิงตรงเข้าในใจของคนชุดดำทั้สอง  พลังวิญญาณของคนชุดดำคนหนึ่งอยู่ในสภาวะที่ผ่อนคลายและเมื่อภาพลวงตากระบี่แดงยิงใส่พลังวิญญาณของเขาทำให้เขารู้สึกตัวทันที

อย่างไรก็ตามสายเกินไปแล้ว

ภาพหลอนกระบี่แดงแทงเข้าไปในประกายศักดิ์สิทธิ์ของเขาพลังแทงระเบิดวิญญาณของเขาและสลายจิตวิญญาณของเขาออกไป

สัจธรรมแห่งธาตุลม– ลำนำแห่งสายลม!

แม้ว่าจะอธิบายค่อนข้างช้า แต่วิชาลำนำแห่งสายลมใช้ในการประหัตประหารได้ในทันที  แต่สำหรับโอจวิน กลับกลายเป็นหายนะในทันที

“ไม่!!!”  ตาของโอจวินเหลือกทันที

ลินลี่ย์ระเบิดพลังใส่เขาเต็มที่  ขณะที่โอลิเวอร์ก็ทำเช่นเดียวกัน! ลินลี่ย์ใช้วิชาลำนำแห่งสายลม ขณะที่ที่โอลิเวอร์แม้ตัวเขาเองจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ปลดปล่อยประหลาดกระบี่ดำและขาวที่ใช้ผ่าเขื่อนเกรทโบธาอีกครั้งหนึ่ง  สำหรับบุรุษผมทอง ส่วนที่แย่ที่สุดก็คือ....

เพียงแต่ก่อนที่โอลิเวอร์จะโจมตี  เขาได้รับผลจากเพลงกระบี่ของกระบี่เลือดม่วง

“บึ้ม!”

พลังตัดเต็มกำลังของโลกน้ำแข็งสับลงที่ดาบศึกของบุรุษหนุ่มผมทองครั้งเดียว  แต่พลังโจมตีนี้ของโอลิเวอร์เหลือเชื่อมากมันทำให้ดาบศึกของบุรุษหนุ่มผมทองถูกกระแทกกลับไปที่ตัวบุรุษหนุ่มผมทอง ขณะเดียวกันประกายกระบี่ดำขาวยังฟันลงต่อเนื่องจนถึงศีรษะของบุรุษหนุ่มผมทอง

“อ๊า...” เสียงร้องโหยหวนดุร้ายดังขึ้น

ศีรษะของเขาถูกผ่าครึ่ง  ทำให้ประกายศักดิ์สิทธิ์กระบี่ดำขาวตัดโดยตรง  วิญญาณภายในประกายศักดิ์สิทธิ์สั่นสะท้าน  จากนั้นแตกสลาย

“ไม่, คิงสลี่ย์ ไม่!”  ความตายของบุรุษชุดดำโอจวินไม่สนใจเลย  แต่บุรุษหนุ่มผมทองนี้คือคิงสลี่ย์ ลูกชายคนเดียวของโอจวิน กล่าวโดยตรงก็คือเมื่อลูกชายเขาฝึกโอจวินจะให้ลูกชายเข้าร่วมการต่อสู้เสี่ยงเป็นตายอยู่เรื่อย  เพียงแต่เมื่อผ่านการฝึกครั้งนี้ไปได้ลูกชายของเขาจะสามารถเติบโตและก้าวหน้าได้

ในศึกนี้ลูกชายของเขาเพียงแต่จัดการกับคนที่เพิ่งถึงระดับเทพ  โอจวินไม่รู้ว่าโอลิเวอร์ทรงพลังเพียงไหน  เขาเพียงแต่กังวลถึงลินลี่ย์เท่านั้น  แต่ไม่ได้ให้ความสนใจโอลิเวอร์อยู่ในใจเลย

โอจวินไม่ให้ความสนใจเขาแม้แต่น้อย  แต่ใครจะคิดกันเล่า...

โอจวินให้ความรักลูกชายเขามากที่สุดเขารักลูกชายมากพอๆ กับชีวิตตัวเองในช่วงเวลาหลายปีนับไม่ถ้วน  เขาตายแล้วด้วยอาการอย่างนั้น!

“ตาย!!!”ไม่ว่าเขาจะสงบไม่หวั่นไหวเพียงไหน แต่เขาก็ยังมีอารมณ์ปุถุชน ขณะนั้นเองแม้แต่โอจวินถึงกับบ้าทันที ร่างของโอจวินมีใบหน้าดุร้ายพร้อมกับพลังเทพของเขา สนามพลังเทพของเขาเพิ่มพลังจนถึงระดับสูงสุดทันทีเหมือนกับว่ามีคลื่นนับไม่ถ้วนรายรอบทุกคนไว้

ขณะเดียวกันนั้นโอจวินเปลี่ยนไปแสงรังสีขาวพุ่งเข้าหาโอลิเวอร์ ดาบใหญ่ปรากฏในมือของเขา

โอลิเวอร์บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วย่อมไม่มีแรงต่อต้านแม้แต่น้อย

โอลิเวอร์แบ่งร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ของเขาเป็นสองร่าง ร่างแยกศักดิ์สิทธิ์แสงและร่างแยกศักดิ์สิทธิ์มืด แต่ร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองได้รับบาดเจ็บหนักไม่มีโอกาสหลบได้แม้แต่น้อย

“ฮ้ากกกกกก!”  โอจวินกู่ร้องอย่างดุร้ายดาบใหญ่ของเขาฟันลงด้วยพลังลึกซึ้งนับไม่ถ้วน!

ประกายแสงสีม่วงวาบขึ้น...

“แคล้ง!”

ร่างที่บาดเจ็บสาหัสของลินลี่ย์ถูกกระแทกกระเด็นกลับไป แต่จากนั้นเขาก็ชะงักแข็งอยู่ในกลางอากาศจากสนามพลังเทพ

ตอนนั้นเขาได้ฆ่าบุรุษชุดดำคนหนึ่งได้ แต่แขนข้างหนึ่งของเขาถูกบุรุษชุดดำอีกคนหนึ่งตัด  บุรุษชุดดำผู้ดุร้ายเมื่อตระหนักได้ถึงเรื่องอันตรายที่โอลิเวอร์ก่อขึ้น  ลินลี่ย์รีบเข้ามาช่วยโอลิเวอร์รับท่าฟันอย่างสุดกำลังทันที  แผลขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ในหน้าอกของเขา อย่างไรก็ตามเลือดของเขากระเด็นไปทั่วทุกที่  ลินลี่ย์เรียกพลังศักดิ์สิทธิ์ใช้รักษาตัวเองทันที

“ขอบคุณ” ร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองของโอลิเวอร์มองลินลี่ย์

“ขอบคุณข้าทำไม? ทั้งหมดที่ข้าทำก็คือยืดเวลาตายของเราออกไปอีกเล็กน้อย”  ดวงตาของลินลี่ย์และโอลิเวอร์เต็มไปด้วยรอยยิ้มสุดฝืนและทุกข์ทนปนเปกันไป

พวกเขาไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป!

ในการเผชิญหน้ากับโอจวินผู้โกรธเกรี้ยวบ้าระห่ำ ทั้งลินลี่ย์และโอลิเวอร์มีแต่เดือดร้อนและสิ้นหวัง

แรงฟันของดาบนั้นแฝงด้วยพลังโจมตีวิญญาณ ลินลี่ย์อาศัยสมบัติมหาเทพที่เสียหายนั้นและพลังชีพจรป้องกันต้านรับพลังโจมตีนั้นไว้อย่างยากลำบาก  แต่แม้กระนั้น พลังจิตวิญญาณของลินลี่ย์ก็แทบจะใช้ไปเกือบหมด

เขาคงไม่สามารถใช้ลำนำแห่งสายลมโจมตีอีกครั้งได้แน่

“ข้าจะทำลายและสลายวิญญาณของพวกเจ้า”  โอจวินเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเป็นที่สุดเขาคำรามด้วยความโกรธขณะกวาดฟันดาบใหญ่ในมือของเขา

“โฮกกกกกกก!”

เสียงคำรามสะเทือนดินด้วยความโกรธเกรี้ยวและระลอกพลังที่มองไม่เห็นยิงใส่โอจวินเหมือนกับกระสุนปืน โอจวินตกใจหนักรู้สึกได้ถึงพลังที่โจมตีกะทันหัน  “พลังโจมตีนี้มาจากไหนกัน?”  ขณะเดียวกันโอจวินรีบควงดาบและโจมตีตอบโต้

“บึ้ม!”  ร่างของโอจวินกระเด็นถอยหลังและเขายังถลาถอยหลังต่อไปอีก

ในกลางอากาศสิ่งมีชีวิตคล้ายราชสีห์สีรุ้งขนาดมหึมาโฉบลงมาจากที่นั้นในกลางหน้าผากของราชสีห์ มีตาที่สาม ราชสีห์ขนาดมหึมาแปลงร่างกลับเป็นบุรุษหนุ่มที่แฝงกลิ่นอายดุร้ายในชุดยาวสีทอง

เป็นไดลิน!

“ไดลิน!”ตาของลินลี่ย์และโอลิเวอร์เต็มไปด้วยแววประหลาดใจและดีใจ

โอจวินเจ็บตัวจากพลังจิตโจมตีนั้นสนามพลังเทพของเขาแตกสลาย โอลิเวอร์ผสานร่างแยกเข้าด้วยกันอีกครั้งหนึ่งและลินลี่ย์กับโอลิเวอร์บินเข้าไปหาไดลินด้วยความเร็วสูง

“อย่าคิดว่าจะหนีพ้น”  ตอนนี้สายตาของโอจวินเพ่งมองโอลิเวอร์ตาของเขาเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันไม่มีขีดจำกัด ขณะเดียวกันเขาพุ่งเข้าหาโอลิเวอร์ โดยไม่สนใจอะไรอื่น  หน้าของไดลินเย็นชาขึ้นอีกเล็กน้อยและตาที่สามของเขาเปิดขึ้น....

ระลอกพลังที่มองไม่เห็นทะลักออกอีกครั้ง

โอจวินเปล่งเสียงคำรามต่ำปล่อยให้ระลอกพลังที่มองไม่เห็นปะทะใส่ร่างของเขา เขาเพียงแต่ชะงักเล็กน้อย ก่อนที่ความเร็วของเขาจะเพิ่มกลับมาอีกครั้ง

ไดลินเพิ่มบรรลุถึงระดับเทพชั้นกลางแต่ก็เป็นเทพชั้นกลางระดับต้น เทียบกับโอจวินยังมีความแตกต่างในเรื่องพลังของทั้งสอง  ถ้าไม่ใช่เพราะเขาอาศัยพรสวรรค์ในตอนแรกของเขาโจมตีก่อนนั้นก็คงยากที่จะบังคับให้โอจวินถอยไปได้

“หือ?”โอจวินหันไปมองอีกด้านหนึ่งด้วยความประหลาดใจ

รังสีดำนับสิบๆสายยิงมาทางโอจวินจากตำแหน่งในระยะไกล ครั้งนี้โอจวินไม่กล้ารับโดยตรง และพยายามหลบหลีกด้วยความเร็วสูงทันที  อย่างไรก็ตามแสงสีดำนับสิบๆ สายโค้งไล่ตามเขาจนโอจวินต้องใช้ดาบยักษ์ของเขาป้องกันแสงดำสายหนึ่งเอาไว้

ร่างมนุษย์คนหนึ่งปรากฏข้างตัวไดลิน

บุรุษหนุ่มกลิ่นอายดุร้ายผมยาวสีเขียว

“ไดลิน เจ้าคืออสูรกลืนสวรรค์และเลื่อนระดับได้รับคำว่าเทพอสูรได้จริงๆ ร่างแท้จริงของเจ้า และความเร็วของเจ้าน่าทึ่งจริงๆแม้แต่ข้ายังไล่ตามเจ้าไม่ทัน” บุรุษหนุ่มผมเขียวหัวเราะ

“ทารอส, คุยกันพอแล้วพลังของเจ้าผู้นี้ค่อนข้างสูง ตอนนี้เราจะพึ่งพาพลังของเจ้า” ไดลินพูดด้วยสีหน้าเย็นชา  “อย่าโดนไล่ทุบตีจนเสียหน้าเล่า”

“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง?” ทารอสมองดูโอจวิน

โอจวินจ้องมองทั้งสองอย่างเย็นชา  “สุภาพบุรุษ, ข้าแค่ต้องการฆ่าเจ้าเด็กหัวขาวดำ  สำหรับลินลี่ย์ข้าสามารถไว้ชีวิตได้  สุภาพบุรุษ, โปรดอย่าขัดขวาง”โอจวินรู้สึกถึงพลังคุกคามซึ่งยอดฝีมือทั้งสองนี้แสดงออก