ตอนที่ 12-39 สร้างหายนะ!

พวกเซียนที่ได้รับคำสั่งพากันถอยไปที่ริมฝั่งแม่น้ำทั้งหมด ขณะที่จำนวนผู้ชมดูมากขึ้นทุกคนต้องมองอย่างตกตะลึง ความตายของบลูมทำให้คนธรรมดาเหล่านี้ตกตะลึงเพราะพวกเขาเห็นว่าบลูมบินลงมาจากอากาศ

บลูมเป็นเซียนคนหนึ่ง แต่เขาตายโดยไม่สามารถสู้ตอบโต้ได้แม้แต่น้อย

สำหรับคนธรรมดาเหล่านี้ นั่นเป็นเรื่องเหลือเชื่อ

นั่นคือเซียนคนหนึ่ง

ถึงตอนนี้.....

โบมอนต์ผู้มีใบหน้าดุร้ายส่งเสียงโห่ร้องพุ่งผ่านอากาศบุกใส่โอลิเวอร์ ดาบสีน้ำเงินเข้มในมือของเขาฟันใส่โอลิเวอร์  แต่สิ่งที่รอรับเขาก็คือ.. กระบี่แสงของโอลิเวอร์!

ความมืดและแสงปะทะกัน!

“ปัง!”

ดาบศึกและกระบี่น้ำแข็งลึกลับปะทะกันและพลังปะทะที่น่ากลัวระเบิดออกไปตามพื้น ชั้นผิวของเขื่อนเกรทโบธาแตกด้วยคลื่นระเบิดเสียงและจากนั้นสลายกลายเป็นฝุ่น ชั้นผิวของเขื่อนเกรทโบธาลึกหนึ่งเมตรปลิวหายไปเผยให้เห็นวัสดุคล้ายหินสีดำอยู่ภายใน

สาเหตุที่เขื่อนเกรทโบธาสามารถทนอยู่ได้ไม่เสียหายมานานหมื่นปีเป็นเพราะวัสดุประหลาดเหล่านี้

คลื่นระเบิดยังคงไปต่อทำให้เกิดแรงกดดันใหญ่ภายในน้ำในทวีปยูลานจากนั้นระเบิดออก คลื่นซัดกระจายไปทั่วทุกทิศ หยดน้ำพุ่งออกไปเหมือนลูกธนูและไม่ว่ากระทบที่ใดจะมีเสียงผู้คนร้องครวญคราง เลือดสาดกระจายไปทั่วทุกที่

ทันใดนั้นประชาชนหลายคนที่มองดูจากริมฝั่งยิ่งหวาดผวาและรีบถอยห่างออกไปไม่หยุด

“ครืนนน...”คลื่นแสงสีขาวแปลกประหลาดแผ่เป็นระลอกออกมาจากอกของเดลี่  คลื่นระลอกแสงแปลกประหลาดนี้ไวมากเข้ามาถึงร่างโบมอนต์ทันที โบมอนต์รู้สึกเจ็บปวดปล่อยเสียงครางออกมาคราหนึ่ง

“เจ้าพวกเขาบัดซบนี่”โบมอนต์จ้องมองเดลี่และโอลิเวอร์จากที่ไกล

เขาคำนวณผิด!

เขาคิดว่าเนื่องจากเดลี่และโอลิเวอร์เพิ่งกลายเป็นเทพ  พวกเขาน่าจะมีพลังระดับธรรมดา การจัดการพวกเขาก่อนไม่ควรเป็นเรื่องที่ยาก  แต่ใครจะคาดคิดกันว่า...พลังโจมตีของโอลิเวอร์จะค่อนข้างทรงพลังมากกว่าพลังโจมตีของดาบศึกของเขา  สำหรับเดลี่เขามีพลังโจมตีวิญญาณที่แปลกประหลาด

“เจ้าต้องการฆ่าเรา? ฝันไปเถอะ”  หน้าของโอลิเวอร์เย็นชา

ขณะนี้ลินลี่ย์ชำเลืองมองดูเดลี่และลอบถอนหายใจ  “เดลี่ฝึกมาทางกฎธาตุแสง เน้นไปที่วิญญาณ  แน่นอนเมื่อกลายเป็นเทพพลังโจมตีเกี่ยวกับวิญญาณจึงยากจะป้องกันได้ แม้แต่โบมอนต์ก็เจ็บตัวได้”

เดลี่เชี่ยวชาญที่สุดในเรื่องเกี่ยวกับวิญญาณ!

“ลินลี่ย์,ข้าสามารถจัดการกับโบมอนต์ด้วยตัวเองได้”

โอลิเวอร์ส่งข้อความทางใจ โอลิเวอร์มั่นใจตัวเองอย่างมาก และเขาเปลี่ยนเป็นลำแสงทันทีพุ่งผ่านฟ้าเข้ามาถึงหน้าโบมอนต์ทันที

“ปัง!”

ร่างของโบมอนต์เริ่มเปล่งระลอกคลื่นรังสีเทาคลุมพื้นที่สิบเมตรรอบตัว

“วืดดด” โอลิเวอร์บินถอยหลังและถอยกลับทันที

หน้าของโอลิเวอร์ซีด ขณะที่บินถอยหลังเขาคุยทางจิตทันที“ระวังให้ดีพลังเทพสีเทาที่คลุมร่างของเขานั่นมีพลังแปลกประหลาดมากเมื่อข้าเข้าไปใกล้  ข้ารู้สึกว่าทั่วทั้งร่างของข้าอ่อนแอมันแปลกประหลาดมาก”  โอลิเวอร์สูดหายใจลึกหน้าของเขาค่อยเริ่มดูดีขึ้น

เดลี่และลินลี่ย์เริ่มตกใจทั้งคู่

ลินลี่ย์รู้ว่าโบมอนต์เป็นระดับเทพมานานย่อมมีพลังโจมตีที่ทรงพลังแน่นอน

“ฮ่าฮ่า...” โบมอนต์หัวเราะอย่างบ้าคลั่งจากนั้นจ้องดูลินลี่ย์และพวกอีกสองคนด้วยแววตาอำมหิต  “ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ำไป  ถ้าข้าไม่ใช้พลังแท้จริงของข้าก็คงยากจะฆ่าเจ้าได้จริงๆ .. ฉะนั้น... เตรียมตัวตายได้”

หลังจากพูดจบโบมอนต์บุกเข้าหาทันที  ตลอดทั้งร่างของเขาคลุมไปด้วยรัศมีกลมเป้าหมายของเขาคือโอลิเวอร์และเดลี่!

โอลิเวอร์และเดลี่มีสีหน้าเครียด

“ครืน....” อกของเดลี่เปล่งระลอกแสงสีขาวแปลกประหลาดพุ่งเข้าหาโบมอนต์อีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ โบมอนต์ดูเหมือนไม่ได้รับผลอะไร ขณะเดียวกันเขาฟันดาบของเขาซึ่งมีรัศมีสีเทาใส่โอลิเวอร์รวดเร็วราวกับสายฟ้า

“ฮากกกกก!”  โอลิเวอร์เปล่งเสียงด้วยความโกรธ และพลังเทพมืดกับสว่างคลุมรอบตัวเขากลายเป็นเกราะคุ้มกันกระบี่ดำและขาวเปล่งประกายและพื้นมิติฉีกขาด เมื่อกระบี่ดำ-ขาวเปล่งประกายและปะทะกับดาบศึกน้ำเงิน  จึงได้ยินแต่เสียงปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่า

“แย่แล้ว!”  ลินลี่ย์รู้ว่าสถานการณ์แย่

ทันใดนั้นร่างสีเขียวจางบุกเข้าใส่ทันที

ประกายกระบี่สีม่วงชั่วร้ายนับไม่ถ้วนปรากฏสร้างรอยฉีกในมิตินับไม่ถ้วน  นี่คือระลอกลม – พลังโจมตีดาบมิติบั่นเศียร! ประกายแสงสีม่วงนับไม่ถ้วนแต่ละประกายบรรจุกระบี่มิติบั่นเศียรแทงออกทันที ลักษณะเงากระบี่นับไม่ถ้วนและพลังโจมตีทำให้แม้แต่โบมอนต์ด้วยพลังของเขาก็ได้แต่ตอบสนองอย่างเฉื่อยชา

“แปลกประหลาด”  ลินลี่ย์ใจสั่น

เขาสามารถรู้สึกได้ว่าดาบศึกของโบมอนต์ดูเหมือนจะแปลงเป็นชั้นคลื่นกระแทกใส่เขา  ขณะที่เขาเองไม่มีอะไรมากไปกว่าเรือที่อยู่ภายในคลื่นที่สามารถล่มได้ทุกขณะ  นอกจากนี้ คลื่นดาบศึกที่บรรจุอยู่ภายในนั้นก็แปลกประหลาดรังสีมรณะยังส่งผลต่อวิญญาณของเขา ถ้าวิญญาณของเขาอ่อนแอ เขาอาจจะมึนงงจากรังสีมรณะนั้นและไม่สามารถสู้ตอบโต้ได้

“ถอย”ลินลี่ย์หลังจากแทงวิชาระลอกลมออกไปก็คว้าตัวโอลิเลอร์บินถอยกลับมาทันที

โอลิเวอร์หน้าซีดวิญญาณของเขาไม่แข็งแกร่งเท่ากับลินลี่ย์ และผลของรังสีมรณะที่มีต่อเขานั้นก็มีมาก เดลี่อยู่ในอาการตกใจ  พลังโจมตีของเขาไม่มีผลเลยแม้แต่น้อย

ในอากาศเหนือเขื่อนเกรทโบธาของแม่น้ำยูลาน  ลินลี่ย์เดลี่และโอลิเวอร์ยืนเคียงไหล่กัน พวกเขารู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ดีเลย

“ไม่มีอะไรที่ข้าจะต่อต้านเขาได้เลย”  เดลี่พูดกับลินลี่ย์และโอลิเวอร์ทางใจ

ลินลี่ย์ไม่พูดอะไร เดลี่มีเพียงทักษะในทางโจมตีวิญญาณ แต่ศัตรูของเขาสามารถป้องกันได้ง่าย จากนั้นจะมีอะไรที่เดลี่ทำได้เล่า? ลินลี่ย์มองดูโอลิเวอร์ คุยข้อความทางใจ “โอลิเวอร์ เจ้ามีวิธีอะไรที่ใช้จัดการกับโบมอนต์ผู้นี้บ้างไหม?”

โอลิเวอร์หรี่ตาแคบตอบกลับลินลี่ย์“ข้ามีพลังโจมตีเต็มที่  แต่หลังจากใช้แล้วพลังจิตของข้าจะถูกใช้ไปมากและวิญญาณข้าจะอ่อนแอลงเช่นกัน ข้าจะไม่สามารถโจมตีต่อหลังจากนั้นได้”

ลินลี่ย์ลอบพยักหน้า

“เจ้ายังต้องการจะฆ่าข้าหรือ?”  โบมอนต์หัวเราะลั่น  “เจ้าคนที่ใช้พลังโจมตีวิญญาณ  พลังโจมตีวิญญาณของเจ้าก็ไม่เลวอยู่  แต่ข้า..โบมอนต์ไม่กลัวแม้แต่พ่อมดผู้วิเศษแล้วข้าจะกลัวพลังโจมตีทางวิญญาณของเจ้าได้ยังไง? ความสามารถของเจ้าเมื่อเทียบกับพ่อมดผู้วิเศษแล้วยังห่างไกลอยู่มาก!!”

ลินลี่ย์นึกย้อนไปถึงพลังโจมตีของพ่อมดผู้วิเศษเช่นกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะสมบัติมหาเทพที่ได้รับความเสียหายนั้นและเพราะหยดน้ำสีฟ้าเขาคงไม่สามารถต้านทานไม้ตายสุดท้ายของพ่อมดผู้วิเศษได้อย่างแน่นอน

“สำหรับเจ้า, เจ้าคนผมสองสี”โบมอนต์รู้สึกว่าชัยชนะเป็นของเขาแน่นอน  “เจ้าสามารถใช้พลังเทพแสงและพลังเทพธาตุมืดได้  นี่ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ แต่...การฟันกระบี่อย่างง่ายๆ ก็แค่นั้น? ถ้าข้า..โบมอนต์ต้านทานไม่ได้ ข้าคงตายอยู่ในพิภพจองจำไปนานแล้ว”

“แค่กระบี่โจมตีง่ายๆงั้นหรือ? ฮึ่ม กระบี่นี้พอจะฆ่าเจ้าได้เลย” โอลิเวอร์คำราม

เขาเตรียมจะทุ่มกำลัง

“ฮ่าฮ่า...” โบมอนต์โกรธจัดจนหัวเราะออกมา “ก็ได้เจ้าอยากตายนักใช่ไหม? ข้าจะมอบความตายให้เจ้า” รังสีมรณะรอบตัวโบมอนต์เริ่มหนาแน่นทวีความรุนแรงขึ้นและม้วนเป็นคลื่นโจมตีใส่ลินลี่ย์ เดลี่และโอลิเวอร์

ลินลี่ย์แข็งใจ

“ฆ่า!”

โอลิเวอร์มีสีหน้าโกรธดุร้ายควบกระบี่น้ำแข็งลึกลับและเขาพุ่งเข้ามาออกหน้าลินลี่ย์ไปก่อน แต่ลินลี่ย์ไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย ติดตามออกมาด้านหลัง ทั้งลินลี่ย์และโอลิเวอร์ตัดสินใจใช้พลังโจมตีสูงสุดของพวกเขา

“ฮ่าฮ่า...” โบมอนต์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง  ขณะเดียวกันเขาเริ่มควงดาบศึกสีน้ำเงินเข้มของเขา

ดาบศึกสีน้ำเงินเข้มเปลี่ยนเป็นเงาดาบเลือนรางรับไม่ถ้วนรวมตัวเป็นคลื่นเงาดาบ ขณะเดียวกันตาของโบมอนต์เริ่มเป็นสีแดงคลื่นดาบน้ำเงินมีสีแดงเลือนรางผสมอยู่ด้วย

แม้ว่าลินลี่ย์จะเคลื่อนไหวหลังโอลิเวอร์  แต่ความเร็วของลินลี่ย์ไวกว่าของโอลิเวอร์ดังนั้นเขาจึงเข้าปะทะกับโบมอนต์ก่อน

“ข้าจะฆ่าเจ้าเด็กผมดำและทำร้ายลินลี่ย์นี้ก่อน”  โบมอนต์ไม่ถอยอีกต่อไป แต่ทันใดนั้นโบมอนต์พบว่ารัศมีสีม่วงที่งดงามอย่างน่าประหลาดเปล่งออกมาจากร่างของลินลี่ย์ขณะเดียวกันเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลคล้ายกับเสียงขลุ่ยดังได้ยิน

เสียงนี้ฟังแล้วช่างน่าพอใจนัก

ในขณะนั้น ทั่วทั้งโลกดูเหมือนจะปลอดสรรพสำเนียงมีแต่เสียงขลุ่ยที่นุ่มนวล

“แคร้ง!”

ประกายแสงสีม่วงปะทะเข้ากับคลื่นดาบเลือนรางแต่เงากระบี่สีแดงยิงออกมาจากกระบี่เลือดม่วงแทงเข้าสมองของโบมอนต์วิญญาณของโบมอนต์ทรงพลังมากและทันทีที่ใช้พลังวิญญาณของเขา  เขาสามารถสร้างกำแพงที่ทรงพลังขึ้นมาปกป้องได้

แม้ในยามเผชิญหน้ากับกับพลังโจมตีตีสูงสุดของพ่อมดผู้วิเศษโบมอนต์ก็ยังมั่นใจว่าอย่างน้อยเขาก็เอาตัวรอดได้

แต่....

เสียงขลุ่ยอ่อนโยนทำให้โบมอนต์ตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่งจนไม่อาจควบคุมพลังวิญญาณก่อตั้งกำแพงขวางได้  ในขณะนั้นพลังโจมตีของลินลี่ย์ก็มาถึงนั่นเป็นช่วงเวลาที่เงากระบี่โลหิตถูกยิงออกมาทันที!

“อ๊าคคคค”หลังจากเงากระบี่โลหิตแทงเข้าไปในทะเลจิตสำนึกของเขา โบมอนต์ตกตะลึงทันที

แต่สายเกินไปแล้ว

เงากระบี่โลหิตแทงเข้าไปในประกายศักดิ์สิทธิ์ของโบมอนต์โดยตรง  ประกายศักดิ์สิทธิ์ของโบมอนต์สั่นสะเทือนและจากนั้นเงากระบี่โลหิตก็ระเบิด...วิญญาณที่บรรจุอยู่ภายในประกายศักดิ์สิทธิ์แตกกระจายจากการปะทะกัน  และดวงตาของโบมอนต์หมองประกายลงทันที

วิญญาณของเขาถูกทำลาย!

คลื่นดาบสีน้ำเงินของเขาหยุดนิ่งเช่นกัน

สัจธรรมแห่งความเร็ว – ลำนำแห่งสายลม!

“ตาย!” ลินลี่ย์ไวกว่าโอลิเวอร์ขณะหนึ่งซึ่งพลังโจมตีที่ทรงพลังที่สุดก็ยังคงมาถึงนี่คือการสู้รบระหว่างเทพ และโอลิเวอร์ช้ากว่าลินลี่ย์แค่เศษเสี้ยว พอโบมอนต์ตายแล้วกระบี่ของโอลิเวอร์จึงค่อยมาถึง

กระบี่น้ำแข็งลึกลับมีรัศมีดำขาวล้อมก่อตัวเป็นเยื่อใสรอบตัว

เยื่อใสห้อมล้อมกระบี่ยาว มีรอยฉีกขาดในมิตินับไม่ถ้วน

นี่คือพลังโจมตีทรงพลังที่สุดของโอลิเวอร์นับตั้งแต่กลายเป็นเทพ

“ฉัวะ!”

กระบี่แสงดำขาวส่งดาบศึกน้ำเงินจนปลิวออกไป  กระบี่แสดงขาวดำเป็นประกายพุ่งต่อไปตัดร่างของโบมอนต์ขาดครึ่งตั้งแต่ศีรษะถึงเท้าอย่างไม่ต้องใช้กำลังอะไรเห็นได้ชัดว่าการผ่าร่างเทพของโบมอนต์ขาดครึ่งไม่สิ้นเปลืองพลังของเขามากนักเนื่องจากกระบี่แสดงดำขาวยังผ่าเลยต่อไป

“ปัง!”

เหมือนกับขวานฟันต้นไม้ กระบี่แสงขาวดำตัดหินดำของเขื่อนเกรทโบธาขาด  กระบี่ของโอลิเวอร์แข็งแกร่งมากแรงฟันของเขาทำให้เขื่อนเกรทโบธาที่ไม่เคยได้รับความเสียหายมาเป็นหมื่นปีต้องขาดเป็นสองเสี่ยงได้ในที่สุด

“เป็นไปได้ยังไง” พลังจิตของโอลิเวอร์ถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุด  แต่เขายังต้องมองลินลี่ย์ด้วยความประหลาดใจ

เมื่อพลังโจมตีของเขาตัดเข้ากับโบมอนต์เขาสามารถตัดร่างโบมอนต์ขาดครึ่งได้ ตอนนั้นโอลิเวอร์ตระหนักได้ว่า..โบมอนต์ตายแล้ว  เห็นได้ชัดว่าก่อนที่เขาโอลิเวอร์จะโจมตี  โบมอนต์ก็ตายแล้ว  ที่สำคัญเขาใช้พลังที่แทบไม่เหลือสับโบมอนต์จนขาดครึ่ง

“ลินลี่ย์, เจ้าฆ่าเขาได้หรือ?”  โอลิเวอร์พูดอย่างประหลาดใจ

“ข้าแค่ไวกว่าเจ้าเล็กน้อย” ลินลี่ย์โบกมือและเก็บประกายศักดิ์สิทธิ์ สมบัติเทพและแหวนมิติเก็บของเข้ามาในภายใน

เดลี่บินมาหาด้วยเช่นกัน หน้าของเขามีรอยยิ้ม  “ลินลี่ย์,พวกเจ้าทั้งสอง...” แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค...

“ปัง!!!” จากด้านล่างของเขื่อนเกรทโบธาที่โอลิเวอร์ตัดขาดเป็นสองเสี่ยงเกิดการระเบิดทันที เศษศิลากระจายเป็นชิ้นนับไม่ถ้วน เขื่อนเกรทโบธาที่โอลิเวอร์เพิ่งใช้พลังเต็มที่โจมตีใส่เกิดระเบิดขึ้นอย่างเต็มที่

“ฮ่าฮ่า...หลังจากผ่านไปหมื่นปี,ในที่สุดข้าก็กลับมาได้!!!”

“ทวีปยูลาน,สิบล้านปีมาแล้ว ข้าโลคาร์ดกลับมาจนได้ ฮ่าฮ่า...”

“ทวีปยูลาน!  ข้ากลับมาแล้ว!”

“ข้ากลับมาแล้ว!”

“ข้ากลับมาแล้ว!!!”

เหมือนกับฝูงตั๊กแตนร่างมนุษย์นับไม่ถ้วนกรูออกมาจากเขื่อนเกรทโบธาบินไปทั่วทุกทาง

“ขอบคุณสหายน้อย” เสียงดังขึ้นในใจของลินลี่ย์เดลี่และโอลิเวอร์ ฉากภาพที่น่ากลัวนี้ทำให้ทั้งสามคนตะลึง รัศมีของยอดฝีมือเหล่านั้นสร้างความตกใจให้กับลินลี่ย์

“บึ้ม!”  ร่างชุดดำปรากฏในกลางอากาศทันที

พื้นที่ถูกแช่แข็งทันที

“ลอร์ดเบรุต”ลินลี่ย์รู้ได้ทันทีว่าคนที่อยู่ในอากาศคือเบรุต หน้าของเบรุตเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาเหยียดมือขวาออกเปลี่ยนเป็นฝ่ามือสีดำมหึมาและตบลงไปที่เขื่อนเกรทโบธา

กระแสคนที่พรั่งพรูออกมาจากเขื่อนเกรทโบธาเหมือนสายน้ำถูกฉุดรั้งทันที

“ลอร์ดเบรุต” ลินลี่ย์ โอลิเวอร์และเดลี่สับสนหนัก

หน้าของเบรุตซีดคล้ำ ขณะที่เขาจ้องลินลี่ย์  โอลิเวอร์ และเดลี่  “พวกเจ้า..ก่อหายนะครั้งใหญ่เสียแล้ว!!!”