ตอนที่ 12-27 สู้ตาย

ในห้องใต้ดินที่สลัวมืดหมอกสีเทานั้นกระจายเต็มไปทั้งห้องทันที ถ้าลินลี่ย์เลือกจะหลบหนีเงื่อนไขเดียวที่มีคือเขาจะต้องถอยหลังซึ่งในกรณีนั้นผู้วิเศษก็จะฉวยโอกาสหนี เมื่อเทพสู้กัน ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ทันที

“ฮึ่ม!”  ตาของลินลี่ย์ดุร้ายและมุ่งมั่น ไม่สนใจหมอกเทาเขาพุ่งตรงเข้าหาผู้วิเศษ

“ข้าเป็นปฏิปักษ์กับคนผู้นี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

ผู้วิเศษเห็นว่าลินลี่ย์ไม่หลบและยังคงบุกตรงเข้าหาเขาก็ตกใจหนักจนไม่ทำอะไรอย่างอื่น  เขาบินขึ้นไปข้างบน

“ปัง!”  เพดานหินเบื้องบนแยกจากกันเหมือนกับเต้าหู้และเกิดอุโมงค์ที่ขุดออกไปอย่างง่าย

หมอกเทาไม่สนใจพลังเทพปกป้องสายธาตุลมและเกล็ดมังกรของลินลี่ย์ยังคงเข้าไปในร่างของลินลี่ย์ตรงเข้าหาใจของเขา  ลินลี่ย์หัวเราะกับตนเองอย่างเยือกเย็น  “อย่างที่ข้าคิด โจมตีวิญญาณ!”

ลินลี่ย์เตรียมตัวมาสำหรับการต่อสู้กับผู้วิเศษนี้แล้ว

“แครก แครก...” หมอกเทาพยายามโจมตีใส่วิญญาณลินลี่ย์ แต่โชคร้ายแทบจะทันทีที่มันสัมผัสกับเยื่อพลังใสที่น่ากลัวก็สูญสลายไปทันทีมีเพียงหมอกบางส่วนที่ยังเกาะช่องว่างที่ลินลี่ย์ใช้พลังวิญญาณของเขาอุดไว้ จึงอยู่ได้นานขึ้นเล็กน้อย

แต่ปริมาณหมอกเทาที่โจมตีช่องว่างน้อยมาก  ขณะที่ลินลี่ย์เพ่งพลังจิตของเขาป้องกันส่วนที่แยกนั้น

“เจ้าเฒ่าบัดซบนี่ไวจริงๆ” ลินลี่ย์เร่งความเร็วจนถึงขีดจำกัด ไล่ตามผ่านอุโมงค์ที่เพิ่งสร้างใหม่ไป

ความจริงเมื่อเข้าถึงระดับเทพไม่มีความแตกต่างกันมากนักระหว่างจอมเทพกับนักรบ เป้าหมายสูงสุดของทั้งจอมเวทและนักรบก็คือกลายเป็นเทพ  หลังจากกลายเป็นเทพ ระดับชั้นของทั้งสองจะเน้นไปที่การฝึกกฎธาตุ  เพราะการเป็นนักรบหรือจอมเวทเป็นเรื่องในอดีต  เมื่อการสู้รบเริ่มขึ้นคนผู้นั้นอาจเชี่ยวชาญสู้ระยะประชิดหรือห่างก็ได้

แต่ในแง่ของความเร็ว!

เซียนจอมเวทธาตุแสงอย่างเช่นเดลี่เมื่อกลายเป็นเทพมีแนวโน้มว่าจะไวกว่านักรบที่กลายเป็นเทพทั้งหมด

ผู้วิเศษมีความเร็วมากแทบจะเหนือกว่าเทพชั้นต้นทั่วไป แต่ความเร็วของลินลี่ย์..ก็สูงอย่างน่าประหลาด พื้นที่ซึ่งลินลี่ย์กล้าพูดได้ว่ามีความเร็วเหนือกว่าเทพอื่นและจากห้องใต้ดินขึ้นมาผิวดินเบื้องบนมีระยะแค่พันเมตร

ระยะห่างเล็กน้อยแค่นี้นับว่าไม่มีอะไรเลย  ลินลี่ย์ไล่ทันผู้วิเศษอย่างรวดเร็ว

กระบี่ส่งเสียงครางกระหึ่มและชัดเจนมาก ผู้วิเศษบังคับตนเองให้สงบไม่ยอมให้วิญญาณได้รับผลกระทบ  “เทพผู้นี้สามารถใช้เสียงโจมตีวิญญาณได้  เราไปทำให้คนผู้นี้โกรธเมื่อใดกัน?”  ผู้วิเศษโกรธตัวเอง  เมื่อเผชิญหน้ากับกระบี่มรณะอย่างนี้ ผู้วิเศษก็ต้องกวัดแกว่งเคียวดำของเขาต้านรับด้วยเช่นกัน

“แคล้ง!”

ความเร็วในการโจมตีของผู้วิเศษนับว่าสูงอย่างไม่น่าเชื่อและสามารถป้องกันพลังโจมตีของลินลี่ย์ได้

หลังจากเข้าถึงระดับเทพ พลังอำนาจของดาบมิติบั่นเศียรก็เพิ่มขึ้นอีกมาก  เกิดริ้วระลอกมิติใกล้ๆและพลังที่น่ากลัวกระแทกใส่เคียวดำ อย่างไรก็ตามผู้วิเศษมีกลยุทธและประสบการณ์มากกว่าลินลี่ย์อย่างเห็นได้ชัด

“ปัง!”

อาศัยแรงเหวี่ยงที่เกิดจากการปะทะ ผู้วิเศษก็บินข้ามท้องฟ้าไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับแรงระเบิดตามหลังเขา  อาคารบนภาคพื้นถูกระเบิดพังกระจัดกระจายจากแรงปะทะ  ขณะที่ผู้วิเศษพุ่งสูงขึ้นไปในท้องฟ้า

อย่างไรก็ตามลินลี่ย์เร็วกว่าและไล่ตามทันเขาในพริบตาขวางผู้วิเศษไว้ในกลางอากาศ

ต้องเข้าใจไว้ว่าช่องเขานี้เป็นฐานที่สำคัญสำหรับหอการค้าดอว์สันซึ่งรับผิดชอบภารกิจในกิจการของหอการค้าดอว์สันในจักรวรรดิบาลุค  มีคนเป็นหมื่นประจำการที่นี่อยู่นานแล้ว และการต่อสู้ของลินลี่ย์กับผู้วิเศษทำให้พื้นที่ของหุบเขาทั้งหมดสั่นสะเทือน  และแม้แต่อาคารเหล่านั้นเริ่มพังทลาย  โคมไฟเริ่มถูกจุดไปทั่วหุบเขาทันที

เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวไม่พอใจได้ยินอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ผู้จัดการสาขาของหอการค้าดอว์สันเริ่มตั้งตัวได้และสั่งคนของพวกเขา

“เกิดอะไรขึ้น?” เยลตวาดขณะที่เดินออกมาที่ว่างด้วยความโกรธ

ตอนนี้เกือบทุกคนในหุบเขากำลังเดินออกมานอกบ้านพักมาอยู่ในพื้นที่ว่าง ขณะนั้นแผ่นดินไหวและอาคารนั้นระเบิดทำให้หลายคนตกใจ ตอนนี้พวกเขาไม่กล้าอยู่ในบ้านของตนเองต่อไปอีกแล้ว

“ท่านประธาน, จู่ๆ อาคารที่พักระเบิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยมีคนถูกฆ่าตาย ศีรษะของพวกเขาถูกหินปลิวกระแทก ขณะที่อีกสามคนได้รับบาดเจ็บ”

“มีคนอยู่เหนือพวกเรา!”  ทันใดนั้นเสียงตะโกนตื่นเต้นดังจนได้ยิน  “พวกเขาลอยตัวอยู่ในอากาศ!”

“เซียน!”  หลายคนร้องตกใจ คนที่นี่ทั้งหมดเงยหน้าจ้องมองในอากาศเหนือหุบเขา  แม้ว่าจะเป็นยามราตรี  แต่หลายคนจุบคบเพลิงและแสงโคมเหล่านั้นรวมทั้งแสงจันทร์เลือนรางทำให้พวกเขาเห็นเงาร่างในอากาศเลือนราง

เมื่อเห็นร่างทั้งสองในอากาศ เยลสีหน้าเปลี่ยน

“ผู้วิเศษ? และ...นักรบเลือดมังกร?”  เพราะความเชื่อมโยงกันทางวิญญาณของเขาเยลรู้สึกได้ชัดว่าผู้วิเศษอยู่เหนือเขา  แต่นักรบเลือดมังกรนี้เป็นใคร  เยลไม่แน่ใจ เพราะเกล็ดของนักรบเลือดมังกรเรืองแสงเป็นสีฟ้าทอง

“นั่นคือนักรบเลือดมังกร!”  ใครบางคนพูดด้วยความประหลาดใจ

คนข้างล่างทุกคนจ้องมองด้วยความตื่นเต้น

ลินลี่ย์จ้องมองเซียนจอมเวทข้างหน้าเขา  เขาลอบตกใจ “ข้าคิดไม่ถึงเลยว่า เจ้าผู้นี้จะน่าทึ่งขนาดนี้ สามารถสู้ระยะประชิดได้”

เขาเพิ่งโจมตีไปสามกระบี่แล้วซึ่งทั้งหมดนั้นผู้วิเศษนี้สามารถป้องกันรับไว้ได้ด้วยเคียวดำ

ถ้าเขาสู้ระยะประชิดได้ย่ำแย่พ่อมดผู้วิเศษนี้คงตายไปตั้งแต่อยู่ในพิภพเกบาโดสนานแล้ว  สามารถรอดอยู่ได้ในที่อย่างนั้นไม่มีใครสามารถเห็นจุดอ่อนของเขาได้ชัดเจน ถ้าคนเรามีจุดอ่อนใหญ่เกินไป ก็จะต้องมีเวลาที่คนอื่นฉวยจุดอ่อนและฆ่าท่านได้แน่นอน

“เจ้าเป็นใคร? ดูเหมือนเราทั้งสองไม่เคยเป็นปฏิปักษ์ต่อกันมาก่อนใช่ไหม?”  ผู้วิเศษยืนอยู่ในอากาศจ้องมองลินลี่ย์ขณะพูด “บางทีเจ้าคงเข้าใจอะไรผิด?” ผู้วิเศษไม่ต้องการเริ่มการต่อสู้ที่ไร้ประโยชน์  โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้  เมื่อเขายังบาดเจ็บหนักอยู่

เมื่อดูร่างมังกรแปลงที่อยู่หน้าเขา  ผู้วิเศษนึกถึงลินลี่ย์เป็นคนแรก

แต่ต่อมาในทันทีเขาละทิ้งความคิดนั้นไป  “ไม่ใช่ลินลี่ย์  ลินลี่ย์เป็นแค่เซียนคนหนึ่ง นอกจากนี้เยลยังบอกข้าว่าหลังจากลินลี่ย์แปลงเป็นนักรบเลือดมังกรระดับเซียนแล้วเกล็ดมังกรของเขาเป็นสีน้ำเงินเข้มและไม่ใช่สีอย่างนี้... คนที่อยู่ต่อหน้าข้าเห็นได้ชัดว่าเป็นเทพ”

“เป็นไปได้ไหมว่าเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสตระกูลนักรบเลือดมังกร?”  ผู้วิเศษพึมพำในใจ

หลังจากกลับมาทวีปยูลาน เขาเรียนรู้เรื่องราวได้ไม่มากแต่ก็ยังรู้ว่าห้าพันปีที่แล้ว ปรากฏตระกูลสี่สุดยอดนักรบขึ้น

“หรือว่าจะเป็นผู้อาวุโสของตระกูลนักรบเลือดมังกรค้นพบว่าข้าส่งเยลไปฆ่าลินลี่ย์?”  ผู้วิเศษอดคาดเดาไปในทางนั้นไม่ได้

“ไม่มีความเป็นปฏิปักษ์หรือ?”

เสียงเยือกเย็นดังออกมาจากปากลินลี่ย์  “ถ้าเราไม่มีความเป็นปฏิปักษ์กันข้าจะมาทำไม...” พูดไม่ทันขาดคำลินลี่ย์ก็กลายเป็นสายลมโจมตีใส่ผู้วิเศษ  เคียวดำของผู้วิเศษกลายเป็นเงาดำเข้ามาป้องกันไว้อีกครั้ง

“ฮึ่ม” พ่อมดผู้วิเศษในตอนนี้เต็มไปด้วยเพลิงอำมหิตต้องการจะฆ่าเช่นกัน  เนื่องจากคู่ต่อสู้ไม่ต้องการเจรจาด้วย อย่างนั้นต่อให้เขาต้องเสี่ยงต่ออาการบาดเจ็บอีกครั้งเขาจะฆ่าเจ้าคนที่อยู่ต่อหน้าเขาให้ได้

เคียวดำสั่นสะท้านและแสงสีเขียวในดวงตาของพ่อมดผู้วิเศษสว่างเจิดจ้าขึ้น เสียงต่ำที่น่ากลัวเปล่งออกจากปากของพ่อมดผู้วิเศษและในทันใดนั้นเคียวดำขนาดมหึมาปรากฏออกมาอย่างไม่มีสัญญาณเตือนฟันตรงใส่ลินลี่ย์  สำหรับลินลี่ย์เขาเอียงตัวหลบขณะที่โจมตีด้วยกระบี่เลือดม่วงในมือของเขาแทงใส่ร่างของพ่อมดผู้วิเศษ

กระบี่เป็นล้านๆ ปรากฏขึ้น...

สัจธรรมแห่งสายลม – ระลอกลม!

ระดับปัจจุบันของเขาเมื่อใช้เคล็ดระลอกลม  ทุกๆกระบี่สามารถสร้างและฉีกพื้นที่มิติได้ กระบี่เป็นล้านๆคลุมรอบตัวพ่อมดจอมเวททันที  แม้ว่าพ่อมดผู้วิเศษจะกวัดแกว่งเคียวได้รวดเร็วก็ตาม  แต่ไม่ว่าเขาจะเร็วมากเพียงใด  ก็ไม่สามารถป้องกันเงากระบี่เป็นล้านๆเหล่านี้ได้

ใจพ่อมดผู้วิเศษเต็มไปด้วยความโกรธ

เคียวของเขาตวัดฟันทันทีและเปลี่ยนสภาพเลือนรางป้องกันเงากระบี่ที่แทงเข้ามาที่ศีรษะของเขาทักษะควงดาบของเขา นี่คือสิ่งที่เขาทำได้ดีที่สุดเขาไม่สามารถป้องกันเงากระบี่ได้ทั้งหมดเงากระบี่ม่วงหลายสายฟันใส่ร่างของผู้วิเศษที่เหลือจนเหมือนเนื้อบดซึ่งถูกกลืนกินโดยรอยฉีกเล็กๆในมิติ

หัวของพ่อมดผู้วิเศษปลิวไปไกลทันทีและแม้แต่เคียวดำก็บินตามไปพร้อมกันด้วย

“ข้าบาดเจ็บหนักจริงๆ แต่เจ้ากำลังจะตาย” พ่อมดผู้วิเศษรู้ดีว่าท่าโจมตีของเขานั้นทรงพลังถึงเพียงไหน  กล่าวโดยทั่วไป วิญญาณของเทพชั้นต้นทั้งหมดเมื่อเผชิญกับพลังโจมตีของเคียววิญญาณมหึมาที่เขาเพิ่งใช้ไปจะต้องถูกตัดขาดครึ่ง

เคียวดำมหึมาที่สร้างขึ้นโดยพ่อมดผู้วิเศษ

พ่อมดผู้วิเศษไม่มีอะไรแต่พลังจิตของเขาตัดผ่านกะโหลกผ่าเข้าไปในจิตใจของลินลี่ย์

“แคล้ง!”

เคียวดำเมื่อกระแทกกับเยื่อเกล็ดใส ก็แตกสลายทันที  พลังงานมากกว่าครึ่งสลายไปทันที

พลังงานที่ยังเหลืออยู่ปริมาณเล็กน้อยกลายเป็นพลังงานสีดำแต่ก็ยังมีมากพอโจมตีอย่างรุนแรงบ้าคลั่งได้พลังงานสีดำโจมตีอย่างไม่เจาะจงและปะทะใส่รูที่ลินลี่ย์ใช้พลังจิตอุดเอาไว้ พลังจิตที่ลินใช้อุดไว้คงอยู่ได้ระยะหนึ่งก่อนที่จะแตกสลายและจากนั้นมีพลังสีดำเพียงเล็กน้อยที่เหลืออยู่ ลินลี่ย์รีบใช้พลังจิตวิญญาณที่ยังเหลือของเขาทำลายมันทั้งหมด

“เป็นพลังโจมตีวิญญาณที่น่ากลัวจริงๆ”  ลินลี่ย์ประหลาดใจ

เป็นเรื่องยากมากที่ควบคุมพลังวิญญาณ  กล่าวโดยทั่วไปจอมเวทระดับเก้าก็ทำได้เพียงขยายและรั้งพลังจิตของตนได้เท่านั้น

ขณะที่เซียน พวกเขาสามารถเคลื่อนพลังวิญญาณได้เพียงเล็กน้อยแต่เป็นเรื่องยากมากในการใช้พลังวิญญาณโจมตี สำหรับเทพที่อยู่ต่อหน้าเขานี้ เขาสามารถใช้พลังจิตสร้างเป็นเคียวดำที่เป็นของแข็งได้  นี่เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆ

“เขามีชีวิตสร้างชื่อเสียงในฐานะเป็นยอดฝีมือผู้กลั่นวิญญาณ  นับว่าเป็นผู้น่ากลัวในแดนวิญญาณจริงๆ”  ลินลี่ย์รู้สึกอัศจรรย์ใจ

ถ้าไม่มีการป้องกันความเสียหายนั้นไว้เยื่อพลังใสซึ่งดูดซับพลังโจมตีส่วนใหญ่ไว้บางทีลินลี่ย์คงได้รับบาดเจ็บหนักจากพลังโจมตีนั้นได้ง่ายแน่

“แคร็ก  แคร็ก...”

ร่างของผู้วิเศษเริ่มรักษาตัวอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันเขาคว้าแหวนมิติเก็บของที่หล่นลงไปมาสวมไว้ ร่างของเทพปกติจะเก็บพลังศักดิ์สิทธิ์ไว้มากมาย  พ่อมดผู้วิเศษปกติจะไม่เข้าใจผิดกระทำการผิดพลาด  ร่างของเขาฟื้นฟูเป็นปกติสมบูรณ์อย่างรวดเร็ว

“ตอนนี้เจ้านั่นน่าจะตายแล้ว”  พ่อมดผู้วิเศษมองดูลินลี่ย์ด้วยความระมัดระวัง

เขาพบว่า..ลินลี่ย์กำลังมองดูเขา มุมปากของเขายกโค้ง  เขากำลังยิ้ม?

“อะไรกัน?” พ่อมดผู้วิเศษประหลาดใจ

แม้แต่ในพิภพจองจำเกบาโดสเขาอาศัยการโจมตีนี้เพื่อครอบงำ การโจมตีนี้ล้มเหลวเพียงครั้งเดียว นั่นก็คือ เมื่อเขาเผชิญกับเทพชั้นต้นยอดฝีมืออย่างมูบา หลังจากนั้นได้รับบาดเจ็บทางวิญญาณอย่างหนักเพราะใช้งานพลังโจมตีสูงสุดซึ่งทำให้มูบาบาดเจ็บลึกและบังคับเขาให้หนีไป

“ข้าแค่ต้องการดูว่าพลังเทพของเจ้าสามารถใช้ฟื้นฟูได้มากแค่ไหนเท่านั้น!”  ลินลี่ย์แค่นเสียง

ลินลี่ย์รู้ดีว่าการรวบรวมพลังเทพให้มากขึ้นเป็นกระบวนการที่ช้ามาก  สามารถซ่อมแซมร่างกายคนได้รวดเร็วเป็นผลของการใช้พลังเทพที่สะสมอยู่ในร่างกายมานาน แต่ปริมาณพลังเทพเพียงพอใช้ได้ครั้งหรือสองครั้งที่สำคัญปริมาณพลังเทพที่พ่อมดผู้วิเศษเพิ่งใช้ไป กับร่างกายที่ถูกทำลายไปนับว่าเป็นปริมาณที่น่าทึ่ง

ประกายแสงม่วงที่ร้ายกาจวาบขึ้นอีกครั้งและเสียงครางกระหึ่มดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

เงากระบี่เป็นล้านๆถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

หน้าของพ่อมดผู้วิเศษซีดขาว หลังจากมีประสบการณ์ต่อสู้ที่คุกคามชีวิตหลายครั้งในพิภพจองจำเกบาโดส เขาสามารถกำหนดผลที่ออกมาของการต่อสู้ครั้งนี้ได้ทันที  ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป พลังเทพของเขาจะใช้ไปทั้งหมดและจากนั้นเขาจะไม่สามารถป้องกันการโจมตีของลินลี่ย์ และเขาจะต้องตายแน่นอน!

“อ๊าคคค! นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว!!!”  พ่อมดผู้วิเศษรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

พ่อมดผู้วิเศษไม่มีความลังเลใจต่อไปและตัดสินใจเลือกใช้..... ไม้ตายสุดท้ายที่เขาใช้กับมูบา

“ครั้งสุดท้ายที่ข้าใช้วิชานี้  วิญญาณของข้าได้รับความเสียหายอย่างหนัก  ข้าหวังว่าครั้งนี้ หลังจากใช้วิชานี้วิญญาณของข้าคงจะไม่พังทลายโดยตรง” พ่อมดผู้วิเศษไม่มีทางเลือกอื่น ถ้าเขาไม่ทำเช่นนี้ เขาจะต้องตายแน่นอน  ตาของเขาพ่อมดผู้วิเศษยิงรังสีดำสองสายซึ่งทะลุเข้าไปในเคียวดำโดยตรงและเริ่มสั่น

ในทันทีนั้นรังสีเคียวเก้าสายปรากฏออกมากลางอากาศอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเคลื่อนไหวไปตามจังหวะแปลกประหลาดเคียวดำทั้งเก้าม้วนเป็นวงจากนั้นฟันใส่ลินลี่ย์ไม่ให้โอกาสเขาได้หลบ

ไร้เสียงและที่สำคัญคือ ป้องกันไม่ได้!

“แย่แล้ว”ลินลี่ย์ต้องการหนี แต่เคียวดำทั้งเก้าบินเป็นแนวโค้งทำให้เขาไม่มีที่หนี

ลินลี่ย์ไม่สามารถป้องกันเคียวดำทั้งเก้าซึ่งฟันลงมาที่ใจของเขา

“ปัง!”

เคียวดำทั้งเก้าส่วนใหญ่ปะทะใส่เยื่อเกล็ดพลังสีใสและกระจายออกไปแต่มีอยู่เล่มหนึ่งฟันใส่ช่องว่างที่ลินลี่ย์ใช้พลังจิตอุดไว้จนพังทลายทันทีและเคียวดำนั้นฟันเข้าใส่วิญญาณลินลี่ย์

พลังจิตทะลักเข้าช่องว่างเหมือนคลื่นมุ่งจู่โจมใส่วิญญาณรูปกระบี่

“แคล้ง!” เคียวดำฟันใส่วิญญาณรูปกระบี่โดยตรง

“ครืนนน...”วิญญาณรูปกระบี่สั่นสะท้านรุนแรง

ขณะนั้นเองหยดน้ำสีฟ้าสามหยดที่ซ่อนอยู่ภายในแหวนมังกรขนดที่ลินลี่ย์สวมอยู่มีอยู่หยดหนึ่งเปล่งพลังงานทันที แสงสีฟ้าปกป้องฉาบผิววิญญาณรูปกระบี่ของลินลี่ย์เพิ่มขึ้นทันทีในที่สุดก็ทำลายเคียวดำนั้นได้

“อา!” ลินลี่ย์กุมศีรษะตนเองร่วงลงจากฟ้าส่งเสียงร้องเต็มที่  วิญญาณเขาไม่ได้ถูกทำลาย  แต่ได้รับบาดเจ็บจากการปะทะที่รุนแรงครั้งนี้

ขณะที่มองดูร่างลินลี่ย์ร่วงลงจากท้องฟ้าพ่อมดผู้วิเศษมีรอยยิ้มที่ใบหน้า “ในที่สุดเขาก็ตายจนได้”

แต่ขณะที่ร่างหลักของลินลี่ย์ร่วงลงจากอากาศ...

“ควั่บ!”  ร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ก็บินออกมาจากร่างหลักกระบี่เลือดม่วงอยู่ในมือของเขาร่างแยกศักดิ์สิทธิ์จับกระบี่เลือดม่วงไว้แน่นและพุ่งตรงเข้าหาพ่อมดผู้วิเศษที่วิญญาณของเขาใกล้จะพังทลาย

ประกายกระบี่นับไม่ถ้วนสว่างวาบ

พ่อมดผู้วิเศษเงื้อเคียวดำอย่างสิ้นหวัง  “ไม่....!”

ร่างของพ่อมดผู้วิเศษถูกสับเละจากเงากระบี่นับล้านๆและพลังบางส่วนของกระบี่เลือดม่วงกระแทกใส่ประกายศักดิ์สิทธิ์อย่างรุนแรงทำให้วิญญาณของพ่อมดผู้วิเศษซึ่งผสานเข้ากับประกายศักดิ์สิทธิ์แตกสลาย  ขณะที่ประกายศักดิ์สิทธิ์ร่วงลงไป

ร่างแยกศักดิ์สิทธิ์เหยียดมือคว้าประกายศักดิ์สิทธิ์ไว้ จากนั้นเปลี่ยนเป็นร่างเลือนรางบินไปที่ร่างหลัก

ประกายสับสนฉายผ่านในดวงตาเยล  แต่จากนั้นเวลาต่อมา สายตาเขาก็เห็นชัดอีกครั้ง

ขณะที่มองลินลี่ย์ที่กลับคืนร่างเป็นมนุษย์บนพื้นแล้ว  เยลถึงกับตาแดงและเขารีบเข้าไปหาทันที  “น้องสาม!”