ตอนที่ 11-16 อสูรจ้าวอัคคี

ยอดฝีมือสามสิบกว่าคนมารวมตัวกันที่หน้าทางเดินชั้นห้ามุ่งสู่ชั้นหกของสุสานเทพเจ้า

ลินลี่ย์สามารถบอกได้ว่าราศีของโอลิเวอร์ดูเหมือนมีการเปลี่ยนแปลง  ในใจของเขา เขารู้สึกอดประหลาดใจไม่ได้  “โอลิเวอร์ผู้นี้เป็นไปได้หรือว่าเขาผู้นี้บรรลุขึ้นไปอีกระดับ?” ในฐานะที่เป็นเซียนกระบี่อัจฉริยะโอลิเวอร์ต้องการเพียงสิบสองปีก็มาถึงจุดที่แม้แต่เฮนด์เซนก็ไม่ใช่คู่มือของเขาและยกระดับฝีมือจนเป็นรองแค่ห้าเซียนสุดยอดเท่านั้น

ความก้าวหน้าระดับนี้นับว่าน่ากลัวมาก

ตอนนี้ผ่านไปอีกแปดปี  ถ้าโอลิเวอร์ไม่ก้าวหน้าก็คงเป็นเรื่องแปลก

เดลี่มองดูฮาร์เวิร์ดและเซียนอื่นอีกยี่สิบคนจากนั้นพูดเสียงดัง “พวกเจ้าควรจะรู้สถานการณ์ที่ชั้นหก พวกเราสิบคนจะรับผิดชอบสู้กับอสูรจ้าวอัคคี  ขณะที่พวกเจ้าที่เหลือจะรับผิดชอบเบากว่า  ตราบใดที่พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้ให้ค้นหาทางออกไปชั้นที่เจ็ด”

ยอดฝีมือทั้งยี่สิบพยักหน้า

งานของพวกเขาง่ายกว่ามาก  แม้ว่าเดลี่จะไม่สั่งให้พวกเขาทำเช่นนั้นพวกเขาก็ยังต้องไปค้นหาทางออกอยู่ดี

“พอแค่นี้ก่อน เราจะไปกันเดี๋ยวนี้” เดลี่พูดเสียงดังชัด

จากนั้นเดลี่และสุดยอดเซียนที่เหลือลินลี่ย์ บีบี คลีโอและน้องๆ ราชสีห์ทองหกตาเดินนำก้าวเข้าไปในชั้นที่หกโดยมีเซียนยี่สิบคนที่เหลือตามเข้ามาติดๆ

ลินลี่ย์กับบีบีมองหน้ากัน

พวกเขาทั้งสองมั่นใจมาก  เทียบกับเมื่อแปดปีที่แล้ว ลินลี่ย์ไม่เพียงแต่ก้าวหน้าในวิชาสัจธรรมแห่งธาตุดินเท่านั้น  แต่พลังจิตของเขาก็ก้าวหน้าด้วยเช่นกัน  ความจริงลินลี่ย์รู้สึกว่าเขาใกล้จะบรรลุเป็นระดับเซียนจอมเวทแล้ว

ที่สำคัญคือปราณยุทธที่ก้าวหน้าขึ้นมาแล้วนี้ต้องการพลังจิตเพียงเล็กน้อยเพื่อควบคุม

แต่การฝึกฝนแปดปีทำให้ปราณยุทธของลินลี่ย์ขึ้นถึงระดับสูงสุดเต็มที่เท่าที่นักรบเลือดมังกรคนหนึ่งจะเข้าถึงได้

“วืดดด!”  “วืดดด!” .....

เซียนผู้ทรงพลังทั้งสิบของทวีปยูลานกลายเป็นร่างเงาเลือนราง  ในพริบตา พวกเขาก็เข้าสู่ชั้นที่หก.. โลกของอสูรจ้าวอัคคี

“ร้อน!”  แทบจะทันทีที่เขาเข้าสู่ชั้นหก ลินลี่ย์รู้สึกถึงความร้อนที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ตอนนี้ลินลี่ย์และยอดฝีมืออีกเก้าคนกำลังยืนอยู่เหนือหินสีแดง  ที่ชั้นหกนี้ปกคลุมไปด้วยหินหลอมเหลวลาวาสีแดง

“ครึก.. ครึก..” ลาวาสีแดงสดไหลเหมือนกับแม่น้ำผ่านชั้นที่หกมีฟองแก๊สเดือดปุดๆ ต่อเนื่อง ในพื้นที่รอบแม่น้ำลาวามีหินร้อนสีแดงสิ่งมีชีวิตธรรมดาจะไม่สามารถรอดชีวิตอยู่ในที่อย่างนี้ได้

ยอดฝีมืออีกยี่สิบคนเข้ามาที่ชั้นที่หกด้วยเหมือนกัน

“เร็วเข้า, รีบหาทางออก”  เดลี่สั่งทางใจทันที  ยอดฝีมือยี่สิบกว่าคนไม่พูดอะไรบินออกไปทันที

เดลี่มองลินลี่ย์และคนอื่น  ไม่จำเป็นต้องพูดทุกคนเริ่มบินออกไปพร้อมกัน  ถูลี่โรซารีและลูเธอร์ฟอร์ดบินแนวกลาง ขณะที่ยอดฝีมืออีกเจ็ดบินรายล้อมพวกเขาไว้ ถูลี่และคนอื่นเริ่มเตรียมตัวไว้พร้อมแล้ว

พวกเขาอาจเผชิญหน้ากับอสูรจ้าวอัคคีได้ทุกเมื่อ

“ถ้าเราสามารถหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับอสูรจ้าวอัคคีได้เราก็สามารถเข้าสู่ชั้นเจ็ดได้เลย นั่นก็คงเป็นการดี”  ลินลี่ย์คิดในใจ ขณะเดียวกันก็ตรวจสอบรอบตัวอย่างระมัดระวังมองหาเส้นทางที่จะนำพวกเขาเข้าชั้นเจ็ด

ทันใดนั้นภายในหนึ่งในแม่น้ำลาวา หินก้อนหนึ่งโผล่ออกมา นี่เป็นหินที่แปลกประหลาด... หินนี้มีตาและปากหินลอยออกมาจากภายในแม่น้ำแม็กมาทันที ความจริงมันคือหัวของปีศาจแม็กมา

ปีศาจแม็กมาตัวนั้นคำรามลั่น  “มนุษย์!”

“แย่แล้ว” หน้าของลินลี่ย์และคนอื่นเปลี่ยนไปทันที

“ควั่บ!”  “ควั่บ!”  “ควั่บ!” .....

จากภายในแม่น้ำลาวาปีศาจแม็กมาโผล่ขึ้นมาทีละตัวๆ ร่างของปีศาจแม็กมามีสีแดงล้วน  และมีชั้นไฟสีแดงหุ้มเลือนราง  พวกมันมีส่วนสูง 2.5 เมตรและกวัดแกว่งขวานหินเป็นอาวุธ และอาวุธหนักอย่างอื่น

ในพริบตาเดียวลินลี่ย์เห็นปีศาจแม็กมาสามร้อยตนปรากฏอยู่ในบริเวณกลุ่มของเขา

“ในชั้นที่หกมีขนาดใหญ่มาก ถ้าปีศาจแม็กมาในพื้นที่ใกล้เคียงรวมตัวเป็นกลุ่มใหญ่ที่นี่  อย่างนั้นจะต้องมีพวกมันเป็นพันแน่”  ลินลี่ย์คิดในใจ  ขณะเดียวกันยอดฝีมือเริ่มบินด้วยความเร็วสูง ขณะที่คนที่เหลือตื่นตัวอย่างสูงเตรียมพร้อมรับการโจมตีได้ทุกเมื่อ

“โอว, พวกมนุษย์มากันแล้ว?”  เสียงพึมพำดังสนั่นอยู่ภายในชั้นที่หก

พื้นหินที่ชั้นหกเริ่มสั่นสะเทือนและแม้แต่กระแสลาวาก็เริ่มเป็นฟองและกระเพื่อมขณะที่ร่างขนาดมหึมาผุดขึ้นมาจากกลางแม่น้ำลาวา มันมีขนาดที่ใหญ่โตมาก ขณะที่มันยืน แม้แต่ระดับของแม่น้ำลาวาก็ลดลงอย่างรวดเร็ว

“มันเหมือนกับภูเขาจริงๆ”  ลินลี่ย์เห็นสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่อยู่ห่างออกไป  อสูรจ้าวอัคคี!

ตลอดทั้งตัวของอสูรจ้าวอัคคีประกอบจากหินแข็งไม่มีข้อต่อมีไฟล้อมรอบไปทั้งตัว ด้วยร่างกายที่มีขนาดใหญ่อย่างนั้นลำพังแค่พลังร่างกายอย่างเดียวย่อมอยู่ในระดับที่น่ากลัวอย่างมิต้องสงสัย

“ทุกคน, ระวังตัวด้วย”  หน้าของยอดฝีมือทั้งสิบเคร่งขรึม

อสูรจ้าวอัคคีมองดูพวกเขาด้วยท่าทีเหยียดหยามจากนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “พวกเจ้ายังชอบฝันว่าจะได้เข้าไปยังชั้นที่เจ็ดอีกหรือ?  ก็คงได้แต่ฝัน วันนี้, พวกเจ้าทุกคนจะต้องตาย!  เด็กๆ จงมาฆ่าเจ้าคนนอกให้กับข้า!” เสียงของอสูรจ้าวอัคคีดังมากกว่าธรรมดา คำพูดของเขาก้องราวกับฟ้ากระหึ่มไปทั่วทุกส่วนของโลกนี้

ขณะที่อสูรจ้าวอัคคีพูดเขาเรียกขวานยักษ์สีแดงเข้มออกมาถือไว้ในมือ

แค่หัวของขวานยักษ์นี้อย่างเดียวก็กว้างเกินกว่าร้อยเมตรอย่างไรก็ตามในเงื้อมมือของอสูรจ้าวอัคคีขวานยักษ์กระหายเลือดนี้ไม่มีอะไรต่างไปจากแค่ขวานเล็ก  และเขาควงขวานได้อย่างง่ายดายและสง่างาม

“ฆ่า!”

พอได้รับคำสั่งแล้วปีศาจแม็กมาจำนวนมากก็โฉบลงมาจากอากาศส่งเสียงโห่ร้องอย่างต่อเนื่องขณะพุ่งเข้าหากลุ่มของลินลี่ย์  แม้แต่โอลิเวอร์และกลุ่มยอดฝีมือเซียนเกินกว่ายี่สิบคนตกอยู่ภายใต้การจู่โจมของปีศาจแม็กมาด้วยเช่นกัน

“โจมตีพวกมัน” ถูลี่สั่ง

สิบยอดฝีมือหลักไม่ลังเลใจและบุกเข้าหาอสูรจ้าวอัคคี พอไปได้ครึ่งทางก็มีปีศาจแม็กมาเกินกว่าร้อยตนล้อมพวกเขาไว้

ก่อนหน้านั้นที่ชั้นห้าเป็นเดลี่ บีบีและกลุ่มยอดฝีมือฆ่าสังหารปีศาจแม็กมาไปหลายตน  แต่ตอนนี้กลับมีปีศาจแม็กมาเกินกว่าร้อยโจมตีใส่พวกเขา

“ต้องป้องกันพวกมันไว้ให้ได้”  ยอดฝีมือเจ็ดคนรอบนอกรู้เรื่องนี้ดี  เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของปีศาจแม็กม่า  ลินลี่ย์สู้ด้วยมือเปล่า

“ไอ้บ้าเอ๊ย” ลินลี่ย์ปล่อยหมัดใส่พวกมันตนหนึ่ง

“ฮ่าฮ่า...” ปีศาจแม็กมาหัวเราะลั่นขณะที่มันปล่อยหมัดใส่ลินลี่ย์  ลินลี่ย์ใช้เกล็ดมังกรและพลังชีพจรคุ้มกันชั้นนอกรับหมัดนี้ไว้  เขารับหมัดหินที่รุนแรงของปีศาจแม็กมาไว้โดยตรง

ร่างของลินลี่ย์สั่นเล็กน้อย  แต่ร่างของปีศาจแม็กมาสั่นสะเทือนจากนั้นระเบิดเป็นเศษหิน

“พลังน่ากลัวจริงๆ”  ลินลี่ย์ลอบตกใจ

ถ้าเขารับพลังโจมตีเหล่านี้เต็มที่  เขาคงไม่สามารถขับพลังออกไปเบาๆ ได้แน่ เพียงแค่นั้นตอนแรกเขาใช้พลังชีพจรคุ้มกันป้องกันพลังได้ 90% ของพลังโจมตีของศัตรู  อีก 10% จะผ่านเกล็ดมังกรของลินลี่ย์ไปได้ยังไง?

สู้กับปีศาจแม็กมาลินลี่ย์ใช้งานพลังคลื่นชีพจรโลกเพียง 256 ชั้น

“บึ้ม!” ปีศาจแม็กมาที่พยายามโจมตีเฟนถูกหมัดสายฟ้าของเฟนกระแทกปลิวกระเด็น  ความเร็วของเฟนนั้นรวดเร็วมาก ปีศาจแม็กมาเหล่านั้นไม่สามารถแตะต้องเขาได้แม้แต่น้อย  แต่ปีศาจแม็กมาก็ความแข็งแกร่งทนทานมาก และพลังโจมตีของเฟนเพียงแต่ทำให้พวกมันบาดเจ็บหนักเท่านั้น

ไม่ใช่ว่าเฟนไม่มีพลังพอ  แต่เป็นเพราะเฟนไม่กล้าใช้พลังเต็มที่  เขาต้องสงวนพลังเก็บไว้

ปีศาจแม็กมาอีกกลุ่มหนึ่งโจมตีใส่เดลี่เมื่อเข้ามาใกล้เขา ก็จะร่วงลงมาจากท้องฟ้าโดยหาสาเหตุไม่ได้แม้แต่น้อย

เดิมทีเดลี่ก็เป็นเซียนจอมเวทธาตุแสงอยู่แล้ว  ปัจจุบันนี้เขาเป็นเซียนชั้นสุดยอด พลังโจมตีวิญญาณของเขายังอยู่ในระดับน่ากลัว  แม้ว่าปีศาจแม็กมาเหล่านี้จะมีพลังโจมตีและป้องกันตัวที่น่ากลัว แต่พลังจิตของเดลี่สามารถโจมตีจุดอ่อนของพวกเขาได้

“ฉัวะ!”  ราชสีห์ทองหกตาใช้พลังอุ้งเท้าตะปบใส่ปีศาจแม็กมาอย่างดุเดือดส่งผลให้หินกระเด็นกระจายไปทุกที่และปีศาจแม็กมาบาดเจ็บล้มตายไปหลายตน

บางครั้งเมื่อราชสีห์ทองหกตาก็ต้องการจะอ้าปากกลืนปีศาจแม็กมาลงท้องพวกมัน

แต่บีบี..บีบีก็น่ากลัว ความเร็วของเขาเทียบได้กับเฟนและปีศาจแม็กมาไม่สามารถแตะต้องบีบีได้แม้แต่น้อย  แต่ส่วนใหญ่กรงเล็บจากบีบีได้แต่ทำร้ายปีศาจแม็กมาให้บาดเจ็บหนักเท่านั้น

“พี่ใหญ่ปีศาจแม็กมาแข็งมากยากจะรับมือจริง ร่างของพวกมันแข็งมาก ”เสียงของบีบีดังขึ้นในใจของลินลี่ย์

“แน่นอนพวกมันแข็งมาก”  ลินลี่ย์เข้าใจ

เมื่อเขาพยายามทำอย่างบีบีและใช้ความเร็วหลบการโจมตีของศัตรู จากนั้นใช้พลังล้วนๆโจมตีใส่ร่างของปีศาจแม็กมา แต่พลังป้องกันของปีศาจแม็กมาแข็งแกร่งมาก พลังโจมตีล้วนๆของลินลี่ย์ได้แต่ทำร้ายมันบาดเจ็บเท่านั้น

“ปัง!”แต่อีกหมัดหนึ่งจากลินลี่ย์สั่นสะท้านและเปลี่ยนสภาพของปีศาจแม็กมาอีกตัวหนึ่งเป็นผุยผง

“ความรู้แจ้งที่แตกต่างกันส่งผลต่อระดับพลังโจมตีที่แตกต่างกัน” ลินลี่ย์อดลอบถอนหายใจไม่ได้ “สัจธรรมแห่งธาตุดินของข้า แม้ว่ายังไม่ถึงขีดจำกัด แต่ในแง่พลังกลับอยู่เหนือกว่าพลังสัจธรรมแห่งธาตุลมไปมาก”

แม้แต่เซียนระดับสูงก็ยังมีความแตกต่างกันในเรื่องพลังอย่างมากมาย  ตัวอย่างเช่นผู้นำของแมวแพนด้าหิมะผู้เชี่ยวชาญและแข็งแกร่งรู้แจ้งในสัจธรรมแห่งธาตุลม  สำหรับเดลี่และเฟนความรู้แจ้งที่พวกเขาได้รับอาจนับได้ว่ามีพลังโจมตีต่ำมากเมื่อเทียบในบรรดากฎแห่งธาตุต่างๆ

“บึ้ม!”  “บึ้ม!” ....

ปีศาจแม็กมาแต่ละตัวที่ถูกลินลี่ย์โจมตีใส่จะพังทลายกลายเป็นผุยผง  ภาพนี้ทำให้เซียนอื่นรู้สึกประหลาดใจมาก  แค่พลังกายโจมตีล้วนๆพวกเขาส่วนใหญ่อาจทำร้ายปีศาจแม็กมาสะเก็ดหินหลุดแค่ชิ้นเล็กๆ  แต่พวกเขาไม่สามารถขยี้พวกมันให้เป็นผุยผงได้

“อสูรจ้าวอัคคีอยู่ที่นี่”  เดลี่เรียกเบาๆ

“เจ้าตัวเล็กน่ารำคาญ  เจ้าจะต้องตายก่อน” อสูรจ้าวอัคคีจ้องมองลินลี่ย์อย่างโกรธกร้าว  จากนั้นเหมือนกับสายฟ้าฟาดมันกระโจนออกจากพื้นหินทำให้พื้นหินสั่นสะเทือนและแตกแยกขณะที่มันฟันขวานยักษ์กระหายเลือดในมือของมัน

เห็นได้ชัดว่าความเชี่ยวชาญในการรบของลินลี่ย์ถูกอสูรจ้าวอัคคีสังเกตได้

“โรซารี” ถูลี่พึมพำ

โรซารีถูลีและลูเธอร์ฟอร์ดที่เตรียมพร้อมไว้ตลอดเวลา ในที่ก็เริ่มโจมตี  ในทันใดนั้นน้ำแข็งนับไม่ถ้วนไหลเทลงมาครอบคลุมพื้นที่หลายกิโลเมตรและแม้แต่แม่น้ำลาวาก็ยังถูกแช่เย็นจนกลายเป็นหินธรรมดา

ไฟที่คลุมอยู่รอบตัวอสูรจ้าวอัคคีมอดลงและเนื้อหินสีแดงบนร่างของเขามีสีแดงที่หม่นหมองลงเช่นกันเกล็ดน้ำแข็งนับไม่ถ้วนปกคลุมรอบตัวเขา

ความเคลื่อนไหวโจมตีของอสูรจ้าวอัคคีชะงักลงทันที  เหมือนกับว่าเขาถูกแช่แข็ง

เวทต้องห้ามธาตุน้ำ:ศูนย์สัมบูรณ์

ภายใต้พลังโจมตีของเวทศูนย์สัมบูรณ์กล่าวโดยทั่วไปเมื่อเวทนี้ถูกใช้อุณหภูมิจะลดลงอย่างน่ากลัวจนทำให้ฝ่ายตรงข้ามถูกแช่แข็ง  จากนั้นจะแตกเป็นเสี่ยงๆแม้แต่วิญญาณศัตรูที่ถูกแช่แข็งก็แตกสลายไปด้วย

แต่เป้าหมายของเวทนี้ก็คืออสูรจ้าวอัคคี เวทต้องห้ามศูนย์สัมบูรณ์นี้สามารถส่งผลต่อวิญญาณของเขาและทำให้เขามึนงงได้ชั่วคราว  นอกจากนี้การผนึกอยู่ในน้ำแข็งนับไม่ถ้วนทำให้เขาอ่อนแอลง และพลังของเขาตกลงด้วยเช่นกัน

“ควั่บ!”ทันทีจากนั้นลูเธอร์ฟอร์ดเปลี่ยนรัศมีแสงบุกตรงใส่อสูรจ้าวอัคคี

ลูเธอร์ฟอร์ดเป็นเซียนหมายเลขหนึ่งของแดนน้ำแข็งขั้วโลกเขาฝึกฝนอยู่ที่นั่นมาหลายพันปีจนถึงระดับใช้พลังธารน้ำแข็งได้อย่างสมบูรณ์แบบ  ฝ่ามือของลูเธอร์ฟอร์ดเรืองแสงสีฟ้าทันทีและเขาบดกระแทกใส่ร่างของอสูรจ้าวอัคคี

เรื่องที่แปลกก็คือ....

น้ำแข็งจำนวนนับไม่ถ้วนและร่างที่ถูกแช่แข็งเป็นชั้นรอบตัวอสูรจ้าวอัคคีซึมลึกเข้าไปในร่างของอสูรจ้าวอัคคีทันที  “แคร็ก” ร่างขนาดมหึมาของอสูรจ้าวอัคคีเริ่มมีรอยร้าวบางๆ นับไม่ถ้วนเกิดขึ้น

ร่างของอสูรจ้าวอัคคีมีความร้อนมาก แต่หลังจากถูกปกคลุมด้วยคาถาธาตุที่ตรงกันข้ามอย่าง ‘เวทศูนย์สัมบูรณ์’  และจากนั้นยังถูกพลังที่ลูเธอร์ฟอร์ดฝังพลังงานลึกลงไปในร่างของเขา ร่างหินแกร่งที่ไม่มีใดเทียบของอสูรจ้าวอัคคีเริ่มมีรอยร้าวกว้างหลังจากอุณหภูมิเปลี่ยนแปลงกะทันหัน

“บัดซบ” อสูรจ้าวอัคคีฟื้นคืนจากสภาพมึนงง เมื่อเขาตระหนักได้ถึงสถานการณ์ เขาอดคำรามด้วยความโกรธไม่ได้

“ตาย!”  ถูลี่มาถึงตัวของอสูรจ้าวอัคคี

เพลิงสีดำรอบหมัดของถูลี่และพื้นที่ทั้งหมดรอบตัวเขาเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวในห้วงเวลานับไม่ถ้วน  หมัดของถูลี่ดูเหมือนจะแฝงด้วยพลังถล่มฟ้าในตัวมันเอง ขณะที่เขากระแทกหมัดใส่ร่างของอสูรจ้าวอัคคี  รอยแตกในร่างของเขา..

“บึ้ม!!”

หินนับไม่ถ้วนปลิวว่อนไปทั่วทุกที่จากแรงระเบิดที่น่ากลัว อสูรจ้าวอัคคีระเบิดเป็นหินชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน

“สำเร็จ” ถูลี่ โรซารีและลูเธอร์ฟอร์ระบายลมหายใจโล่งอกกันทุกคน

นี่คือพลังโจมตีสูงสุดร่วมกันของทั้งสามคน ก่อนอื่นพวกเขารวบรวมพลังไว้ด้วยกันทำให้วิญญาณของอสูรจ้าวอัคคีถูกโจมตี ขณะเดียวกันก็โจมตีตอบโต้ร่างกายของอสูรจ้าวอัคคีที่มีความร้อนสูงด้วยเวทต้องห้าม‘ศูนย์สัมบูรณ์’  จากนั้นลูเธอร์ฟอร์ดจะควบคุมน้ำแข็งให้ฝังลึกลงไปในร่างของอสูรจ้าวอัคคี

ไฟและนำแข็งเป็นขั้วพลังที่ตรงกันข้ามและจู่ๆ ขั้วตรงข้ามทั้งสองปะทะกัน จะทำให้หินซึ่งสร้างเป็นร่างของมันเกิดรอยแตกร้าว  นี่ทำให้พลังป้องกันของอสูรจ้าวอัคคีตกลงมาถึง90%ด้วยพลัง 10% ที่เหลืออยู่ถูกเป่ากระจัดกระจายไปเมื่อเผชิญกับพลังโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของถูลี่

“ถ้าพวกเขาไม่ร่วมสู้พร้อมกันพลังป้องกันที่น่ากลัวของอสูรจ้าวอัคคีบางทีอาจทำให้มันรับพลังโจมตีจากถูลี่ได้โดยไม่มีผลอะไรมาก”  ลินลี่ย์กล่าว

ตอนนี้อสูรจ้าวอัคคีตายแล้ว  ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเป็นธรรมดา  คงจะจัดการปีศาจแม็กมาที่เหลือได้ตามปกติ

“เรารีบหาทางออกให้เจอกันเถอะ”  เดลี่กล่าว ทุกคนพยักหน้าและรู้สึกผ่อนคลายมาก

อย่างไรก็ตาม...

สิ่งที่ไม่มีใครสังเกตก็คือระหว่างที่มีการระเบิดรุนแรงก่อนนั้นเมื่อเศษหินศิลานับไม่ถ้วนระเบิดออกไปทั่วทุกตำแหน่ง  ดูเหมือนมีหินโปร่งใสขนาดเท่ากำปั้นยิงออกไปในระยะไกล  หินใสที่อยู่ในที่ไกลนี้เริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว

“ครืนนน...”

พื้นหินข้างล่างเริ่มสั่นสะเทือน

“เกิดอะไรขึ้น?”  ถูลี่ ลูเธอร์ฟอร์ด ลินลี่ย์และคนอื่นๆรู้สึกตกใจ

“ครืนนน”รอยแยกขนาดมหึมาปรากฏอยู่ที่พื้นชั้นหก และจากนั้นหินก้อนมหึมาก้อนแล้วก้อนเล่าเป็นล้านๆ ชิ้นลอยสูงขึ้น

ลินลี่ย์และคนอื่นๆตะลึงมองปากอ้าตาค้าง

“แย่แล้ว” ทุกคนมีความรู้สึกว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม...ไม่มีใครรู้ว่าปัญหาคืออะไร เซียนยอดฝีมือทั้งสิบตั้งท่าป้องกัน และตรวจสอบรอบๆ อย่างระมัดระวัง  แต่บนชั้นที่หก  หินก้อนแล้วก้อนเล่ายังคงลอยขึ้นไปในอากาศ

“ควั่บ!”  “ควั่บ!”  “ควั่บ!’

หินยักษ์ทั้งหมดเหมือนกับกำลังฟังคำสั่งพุ่งไปยังตำแหน่งเดียวกันมีเสียงคลื่นระเบิดดังขึ้นต่อเนื่อง หินเป็นล้านๆก้อนรวมกลุ่มกันในตำแหน่งหนึ่งทันที และตำแหน่งนั้นเป็นที่ซึ่งหินแก้วใสลอยอยู่

หินนับไม่ถ้วนรายล้อมหินแก้วใส

ในพริบตาเดียว...

อสูรจ้าวอัคคีอีกตนหนึ่งก็ปรากฏ!

ยอดฝีมือทั้งสิบถึงกับสีหน้าเปลี่ยน

“ศิลาใสนั่น” ดูเหมือนยอดฝีมือทั้งสิบจะรู้กันแล้ว เพียงแค่นั้นหินนับไม่ถ้วนได้หุ้มรอบศิลาแก้วใสนั้นไว้  หน้าของเดลี่หม่นหมองลง  “นั่นคือแก่นพลังของอสูรจ้าวอัคคี  เมื่อไม่ได้ทำลายศิลาใสนั่น เราก็ฆ่าอสูรจ้าวอัคคีไม่ได้  เขาสามารถสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ได้”

“พวกเจ้าทำให้ข้าโกรธจริงๆ แล้ว”

ร่างของอสูรจ้าวอัคคีที่มีขนาดภูเขามีเพลิงหุ้มอีกครั้งหนึ่ง และตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเช่นกัน  มันควงขวานยักษ์กระหายเลือด ตะคอกด้วยความโกรธ  “เจ้าพวกมนุษย์ที่น่ารังเกียจต้องจะเข้าไปที่ชั้นเจ็ดหรือ?  ฝันไปเถอะ!  พวกเจ้าทุกคนจะต้องตายกันหมด!”

เสียงตะโกนที่เปี่ยมพลังของอสูรจ้าวอัคคีดังกึกก้องไปทั้งชั้นที่หก!