ตอนที่ 11-5 บีบีชำระแค้น

เมืองโมลเลอร์ แม้จะเป็นแค่เพียงเมืองเล็กแต่มีสถานะที่เกือบเทียบเท่าหัวเมืองปกครอง เพราะครอบครัวนับพันครัวเรือนในเมืองโมลเลอร์มาจากตระกูลเดียวกันทุกคน  ตระกูลนี้เมื่อหลายร้อยปีที่แล้วเป็นตระกูลธรรมดา แต่หลังจากรูดี้เลื่อนระดับกลายเป็นเซียนจอมเวทสายธาตุดิน  สถานะของตระกูลโมลเลอร์ก็พุ่งขึ้นสูง

อย่างไรก็ตาม...

ในตอนนี้อาคารใจกลางเมืองพังทลายศพของมังกรดำระดับเก้าตัวมหึมานอนนิ่งกับที่ ตัวบิดม้วนเหมือนสปริงมีรูทะลวงผ่านศีรษะของมังกรดำตัวนี้ ในเวลานี้ชาวเมืองทุกคนกำลังจ้องมองฉากภาพที่อยู่ในกลางอากาศอย่างสยดสยอง

ต่อหน้าพวกเขาเป็นเซียนจอมเวทรูดี้ที่หมดความสง่ากำลังถูกสัตว์ประหลาดประเภทหนูดำเหยียบย่ำโดยไม่ให้โอกาสเขาได้สู้ตอบโต้

ชุดของรูดี้ขาดรุ่งริ่ง และโกเล็มเกราะธาตุดินศักดิ์สิทธิ์ถูกตัดขาดเป็นสิบแปดท่อนจากกรงเล็บที่รวดเร็วดุจสายฟ้าของบีบี พลังโจมตีของบีบีความจริงจะสูงกว่าของลินลี่ย์เล็กน้อย  และในช่วงสิบสองปี  เขามีการรู้แจ้งกฎด้วยเช่นกัน

กรงเล็บสิบแปดสายเป็นวิชาที่บีบีใช้ได้ชำนาญที่สุด

แม้แต่สิ่งที่ทรงพลังอย่างโกเล็มเกราะดินระดับเซียนที่ทรงพลังก็ยังแตกกระจาย

“ถ้าเจ้าต้องการฆ่าข้า อย่างนั้นก็ฆ่าข้าได้เลย ทำไมต้องทำอย่างนี้? ลินลี่ย์สั่งให้เจ้ามาหรือ?”  รูดี้คำรามอย่างโกรธเกรี้ยวและเศร้าใจ เขาได้ยินว่าลินลี่ย์ครอบครองอสูรเวทหนูระดับเซียน มีขนสีดำเขาไม่คาดเลยว่าเขาและลินลี่ย์จะมีความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างกัน

แต่เมื่อตอบไปเช่นนั้นแล้ว เขาโดนอีกหนึ่งกรงเล็บ “อ๊า!”  ร่างของรูดี้แข็งเกร็งร้องครางและเลือดเนื้อถูกฉีกออกจากร่างของเขา แม้แต่หน้าของเขาก็ยังมีรอยกรงเล็บบีบี

บีบีโจมตีได้แม่นยำมาก เขาไม่ได้พยายามฆ่ารูดี้ทันที

“เจ้าถามหาเหตุผลข้าน่ะหรือ?”  ตาน้อยๆ ของบีบีเป็นประกายลุกโชนด้วยความโกรธ  “เจ้ายังจำได้ไหม เมื่อสามสิบปีที่แล้ว  เจ้ากับดิลลอนสู้กันแย่งชิงหนูเงาระดับเก้า?”

รูดี้นึกย้อนถึงเหตุการณ์ในอดีตทันที  เขาค่อนข้างไม่สบายใจ  ดิลลอนฆ่าหนูเงาระดับเก้าไปจริงๆรูดี้เข้าใจทันที... ว่าอสูรเวทระดับเซียนนี้ต้องมาล้างแค้นให้หนูเงาตัวนั้นเป็นแน่

“คนที่ฆ่าหนูเงาไม่ใช่ข้า แต่เป็นดิลลอน”  รูดี้รีบกล่าว  เขารู้สึกได้ทันทีว่ายังมีโอกาสรอดชีวิตได้

อยู่ต่อหน้าบีบี รูดี้ไม่มีความสามารถสู้ตอบโต้ได้เลยทันทีที่บีบีเห็นรูดี้เริ่มร่ายเวทหรือแก่นเวทรอบด้านเริ่มเคลื่อนไหวบีบีจะตวัดกรงเล็บใส่ปากเขาทันที และด้วยพลังของบีบี ต่อให้เขาสามารถร่ายเวทชั้นเซียนได้สำเร็จบางทีอาจจะทำอันตรายบีบีไม่ได้

“แน่นอน เจ้าไม่ได้ฆ่าพวกเขาด้วยตัวเอง  แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า  แม่ของข้าอาจจะหนีไปก่อนแล้ว”

“อ๊า!”  รูดี้ส่งเสียงร้องโหยหวน  แขนขวาของเขาถูกกรงเล็บแหลมคมตัดขาดทันทีและแขนของเขาร่วงลงจากฟ้า

“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าดิลลอนจะฆ่าแม่ข้าได้โดยตรงหรือเปล่า?”

บีบีตวัดกรงเล็บอีกครั้งก็มีเสียงร้องโหยหวน  แขนซ้ายของรูดี้ร่วงลงจากท้องฟ้าเช่นกัน รูดี้เซียนจอมเวทผู้ทรงพลังอำนาจยิ่งใหญ่ถูกทรมานจนถึงระดับดังกล่าวเขาสูญเสียพ่ายแพ้อย่างยับเยิน อยู่ต่อหน้าบีบี เขาไม่มีความสามารถต่อต้านได้แม้แต่น้อย

“มหานักพรต ทำไมท่านถึงไม่มา?” รูดี้ครวญครางกระวนกระวายมากขึ้น  ในใจของเซียนแห่งจักรวรรดิยูลาน  มหานักพรตเป็นผู้นำพวกเขาและนี่ด้วยวิธีการอย่างนี้เซียนจากศาสนจักรเจิดจรัสยังไม่กล้ามาสร้างความลำบากในดินแดนจักรวรรดิโอเบรียน

เซียนอื่นก็ไม่กล้าเข้ามาสร้างความลำบากในจักรวรรดิยูลานยิ่งกว่านั้นในเมืองนี้อยู่ใกล้กับเมืองหลวงจักรวรรดิอีกด้วย

“เจ้า..เตรียมตัวตายได้แล้ว”  บีบีพูดอย่างใจเย็น

“มหานักพรตจะต้องล้างแค้นให้ข้าแน่นอน!!!” รูดี้ตะโกนอย่างโกรธแค้นและจากนั้นกรงเล็บสุดท้ายก็ตวัดใส่เขากรงเล็บนี้ผ่าใส่กะโหลกศีรษะของเขา สร้างรูขนาดใหญ่บนกะโหลก  ตาของรูดี้หมองไร้ประกายทันที  และศพที่ไร้แขนของเขาร่วงลงจากฟ้า “ปัง!” ศพกระแทกกับซากหักพัง ฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นเบื้องบน

ในกลางอากาศบีบีจ้องมองดู

พลเรือนที่อยู่ด้านล่างไม่กล้าส่งเสียง บีบีในปัจจุบันนี้ไม่มีความน่ารักหรือร่าเริงตามปกติ ทั้งหมดที่มีตอนนี้คือความดุร้ายโหดเหี้ยมที่เป็นสัญชาตญาณของอสูรเวททั้งหมด

“ควั่บ!”  ร่างเงาดำบินตัดข้ามท้องฟ้าและบีบีหายไปในอากาศ

ศพของรูดี้นอนอยู่ในท่ามกลางซากหักพังตาของเขาเบิกค้างด้วยแววเหลือเชื่อ แม้ว่าเขาจะตาย เขาก็ยังหวังว่ามหานักพรตจะช่วยล้างแค้นให้เขา...แต่อนิจจา.. มหานักพรตไม่ปรากฏกายเพื่อเขา เว้นแต่..มหานักพรตจะเบื่อหน่ายการมีชีวิต

ไม่มีความแตกต่างกันมากนักเมื่อยอดฝีมือระดับเซียนอย่างดิลลอนเป็นเหมือนเด็กทารกเมื่ออยู่ต่อหน้าบีบี ดิลลอนไม่สามารถรับการโจมตีจากโอลิเวอร์ตอนที่เพิ่งเป็นเซียนได้เกินสามครั้ง  แต่ตอนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าบีบีเขาไม่สามารถรับการโจมตีของบีบีได้แม้แต่ครั้งเดียว

ในกลางอากาศ

ร่างบีบีสี่ร่างรายล้อมเขาไว้ทุกทิศ และเปลี่ยนเป็นสี่ร่างเลือนราง ร่างเหล่านั้นเหมือนกับเล่นเกมฟุตบอลเตะใส่ยอดฝีมือระดับเซียนอย่างดิลลอนไปทั่วบริเวณ

“ปัง!”  ดิลลอนรู้สึกว่าเอวของเขาถูกเตะอย่างรุนแรงและจากนั้นตามด้วยเสียง “กร๊อบ” กระดูกของเขาแตก ร่างของดิลลอนถูกเตะไปอีกตำแหน่งอื่นดิลลอนกระตุ้นพลังปราณยุทธในร่างตนทันที เขาต้องการจะหนีไป

แต่ยังมีเงาอีกร่างหนึ่งปรากฏอยู่ต่อหน้าของเขาและอีกร่างหนึ่ง!

“อ๊า!” เลือดเนื้ออีกชิ้นหลุดกระเด็นจากร่างของเขาร่างของดิลลอนกระตุกอย่างเจ็บปวด เขาครวญคราง และกัดฟันหนีไปทางตำแหน่งอื่น

อย่างไรก็ตาม เงาดำอีกร่างมาปรากฏรอเขาอยู่

ไม่ว่าดิลลอนพยายามดิ้นรนหนียังไง เนื่องจากบีบีมีพลังความเร็วที่น่ากลัวและวิชาร่างเงาร่างมายาดิลลอนไม่สามารถหลบหนีได้

วิชาร่างเงาร่างมายา!  เงาร่างทั้งสี่รุมโจมตีเขาจากสี่ตำแหน่ง

“ทำไมกัน?  ข้าไม่เคยล่วงเกินลินลี่ย์เลยสักครั้ง!” ดิลลอนร้องโหยหวนอย่างเศร้าใจและโกรธแค้น เมื่อเห็นหนูเงาเลือนรางระดับเซียนดิลลอนรู้ว่าอสูรเวทที่อยู่ต่อหน้าของเขาเป็นอสูรเวทของลินลี่ย์  ในอดีต บีบีก็ยังเอาชนะเฮนด์เซนมาแล้ว

หลังผ่านการเติบโตมาอีกสิบสองปี  คนอย่างดิลลอนจะรับมือบีบีได้ยังไง?

“พี่ใหญ่ข้าน่ะหรือ?” ตาบีบีเป็นประกายแฝงด้วยเพลิงแค้น “ใครบอกให้เจ้าไปเทือกเขาอสูรวิเศษแล้วฆ่าพ่อแม่ข้าเล่า?”

“ฆ่าพ่อแม่เจ้า?” ดิลลอนสับสน “ข้าเคยฆ่าอสูรเวทหนูที่ทรงพลังด้วยหรือ?”

แต่เพราะอย่างนั้นดิลลอนจึงโดนฟันอีกหนึ่งกรงเล็บและถูกเตะปลิวอีกครั้ง  เขารู้สึกมึนงง ความเร็วของบีบีสามารถเตะดิลลอนได้เป็นสิบครั้งในหนึ่งวินาที  ตอนนี้ดิลลอนถูกเตะไปเกินพันครั้งแล้ว

โชคดีที่เขาเป็นระดับเซียนดังนั้นจึงยังรักษาชีวิตไว้ได้

“ใครบอกให้เจ้าฆ่าแม่ข้าต่อหน้ารูดี้!”  พอเสียงดัง ‘ปัง’ อีกกรงเล็บหนึ่งก็โจมตีใส่เขา

“ต่อหน้ารูดี้? อ๋า! สามสิบปีที่แล้ว... เทือกเขาอสูรวิเศษ...”

ตอนนี้ดิลลอนเข้าใจทุกอย่างแล้ว เขาจำได้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในปีนั้นที่เทือกเขาอสูรวิเศษ ดังนั้นหนูลึกลับนี้ก็คือลูกของหนูระดับเก้าทั้งสอง”

“ฉัวะ!”เสียงกรงเล็บตวัดผ่านหน้าของเขา

ตอนนี้ชุดเสื้อผ้าของดิลลอนมีเลือดกระเซ็นติดและตามตัวเขาเปื้อนเลือด  ไม่มีตรงไหนที่ไม่เปรอะเลือด  หลังจากไล่เตะเป็นพันครั้งและเลือดเนื้อฉีกหลุดจากการเตะ สภาพดิลลอน..

กระดูกหักไปครึ่งตัวและมีสภาพเนื้อตัวท่วมไปด้วยเลือดมองดูน่าสยดสยอง

แม้แต่ตาข้างหนึ่งของเขาก็ยังฉีกออก

“ฆ่าข้าซะ!”  “ฆ่าข้า” “ฆ่าข้า!” ดิลลอนดูสภาพไม่เหมือนมนุษย์อีกต่อไป  เขาพึมพำแต่คำนี้ออกมาโดยไม่สามารถต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย แต่ในดวงตาของบีบีไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย  ทันใดนั้นบีบีกลายเป็นสี่ร่างอีกครั้ง

บีบีปรากฏอยู่ในอากาศเหนือดิลลอนโดยตรง

“ฉัวะ!” กรงเล็บที่อำมหิตทะลวงเข้ากะโหลกศีรษะของดิลลอน  กะโหลกของดิลลอนแตกทันที   สภาพศพของดิลลอนบนพื้นไม่มีใครจำได้อีกต่อไป  กระดูกกระจัดกระจายไปทุกที่จากแรงปะทะ

หลังจากตวัดกรงเล็บครั้งสุดท้ายแล้ว  บีบีเพียงแต่ยืนตะลึงนิ่งอยู่ในกลางอากาศ

บีบีมักจะอิสระไร้กังวลและติดตามเล่นสนุกอยู่รอบตัวลินลี่ย์ตั้งแต่เขายังเด็ก   เขาชอบกินชอบดื่ม.. แต่ในใจของเขาเขามักสงสัยเรื่องพ่อแม่ของเขา ข้ามาจากไหน?  ใครคือพ่อ?  ใครคือแม่ของข้า?

อสูรเวทยิ่งระดับสูงส่ง จะมีปัญญาสูงส่งมาก

และบีบีเป็นหนูกินเทพ อารมณ์และความเฉลียวฉลาดของเขามากกว่ามนุษย์

สามสิบปีแล้ว

ในที่สุด เขาก็พบว่าบิดามารดาของเขาตายแล้วทั้งคู่!

“ท่านพ่อ, ท่านแม่บีบีคิดถึงท่านทั้งสอง  บีบีไม่รู้ว่าพ่อมีความหมายยังไงหรือความรู้สึกที่มีต่อแม่เป็นเช่นไร” ตาของบีบีมีชั้นหมอกปกคลุม “วันนี้, บีบีล้างแค้นให้ท่านทั้งสองแล้ว”

น้ำตาสองหยดไหลไปตามใบหน้าของบีบี

“ชื่อของบีบีเป็นพี่ใหญ่ตั้งให้  แม้ว่าบีบีจะไม่มีพวกท่าน  แต่บีบียังมีพี่ใหญ่  อ้อมกอดพี่ใหญ่ช่างสะดวกสบาย.. บางที..อ้อมกอดของท่านอาจจะคล้ายพี่ใหญ่ก็ได้” บีบีเงียบอยู่ในกลางอากาศเป็นเวลานาน

กว่าสามสิบปีที่เขาใช้ชีวิตอยู่ข้างกายลินลี่ย์ส่งผลต่อบีบี  บีบีไม่สงสัยไม่คลางแคลงใจคิดประหนึ่งว่าเขาคือสมาชิกครอบครัวคนหนึ่ง

เบรุต... แม้ว่าบีบีจะนับถือเขาเป็นปู่เบรุต  แต่พวกเขายังพบกันได้ไม่นาน

“วูบบบ” ลมพัดวูบหนึ่ง ร่างของบีบีหายไปทางขอบฟ้าตะวันออก

ลึกลงไปในเหมืองอัญมณีเวท ที่หน้าประตูมิติ

“วืดดด” บีบีผ่านเข้าประตูได้อย่างง่ายดาย  ประตูมิติโจมตีเป็นรูปดาบฟันใส่ร่างบีบี  แต่ก็ไม่สามารถทำร้ายบีบีได้แม้แต่ขนเส้นเดียว

ลินลี่ย์นั่งขัดสมาธิอยู่เงียบๆ  ลืมตาขึ้นก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรบีบีโถมตัวเข้าอ้อมกอดของลินลี่ย์ทันที “พี่ใหญ่” ตาของบีบียังแดงอยู่

ลินลี่ย์กอดบีบีไว้ “บีบี ไม่เป็นไร, อย่าเสียใจมากเกินไปเลย”

“ก็ได้” บีบีพยักหน้า

ทั้งลินลี่ย์และบีบีสูญเสียพ่อแม่ไปทั้งคู่พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน และทั้งสองสนิทเหมือนกับพี่น้องที่แท้จริงลินลี่ย์เป็นเหมือนพี่ชาย ขณะที่บีบีเป็นเหมือนน้องชาย

วันที่ 2 มีนาคม ศักราชยูลานที่ 10024 ณชานเมืองหลวงของจักรวรรดิโอเบรียน ภูเขาเทพสงคราม

มีแสงสายหนึ่งพุ่งตัดผ่านท้องฟ้าเข้าไปที่ภูเขาเทพสงคราม ลานที่เงียบโดยปกติภายในภูเขาเทพสงครามตอนนี้มีกลุ่มคนมารวมตัวกัน ลานแห่งนี้ก็คือที่ซึ่งเทพสงครามใช้พำนักเป็นปกติในช่วงที่เขาไม่ได้ขังตัวเองฝึกฝีมือ  ในพื้นที่ว่างเปล่าในลานที่เงียบสงบ  มีคนราวๆ สิบคนกำลังคุยสนทนากันเอง

คนเหล่านี้ทั้งหมดแข็งแกร่งทรงพลังสุดยอด  ไม่มีใครที่อ่อนแอกว่าเฮนด์เซนเลย

“บาวดิคก็มาเหมือนกัน” ใครบางคนพูด

บุรุษร่างผอมผมหงอกยาวสยายลงมาจากท้องฟ้า บาวดิคก็เป็นอีกคนหนึ่งในอดีตที่มีชื่อเสียงสั่นสะท้านทวีปยูลาน  แต่เป็นเมื่อสามพันปีที่แล้ว  ในช่วงทุกวันนี้บาวดิคใช้ชีวิตเงียบๆฝึกฝนอยู่ในขั้วโลกน้ำแข็ง

“บาวดิค!  ท่านมาพอดีเลย!”  หนึ่งในสิบคนในลานว่างคนที่ผมหงอกดูน่ากลัวพูดขึ้น

“โอลิเวอร์,ถ้าเจ้ามาได้ ทำไมข้าจะมาไม่ได้?” เสียงของบาวดิคเยือกเย็นเช่นกัน สายตาของเขาจ้องโอลิเวอร์เขม็ง ตอนนี้โอลิเวอร์สะพายกระบี่เล่มเดียวอยู่ที่ด้านหลัง เป็นกระบี่โปร่งใสที่ปล่อยไอเยือกเย็น

ระหว่างที่เขาฝึกฝนอย่างขมขื่นในขั้วโลก โอลิเวอร์สู้กับบาวดิคอยู่หลายครั้งเหมือนกัน  ครั้งแรกที่พวกเขาสู้กัน โอลิเวอร์แพ้  แต่แปดปีต่อมา เมื่อพวกเขาสู้กันอีกทั้งสองคนเสมอกัน

ในไม่ช้ายอดฝีมือทะยอยมาถึงกันทีละคน

“คีฟานด์, ครั้งนี้เจ้ามาสายนะ”เมื่อเห็นยอดฝีมือที่ทยอยมาถึง หลายคนหัวเราะและทักทายทันที

ยอดฝีมือเหล่านี้ฝึกฝนถือสันโดษมาเป็นพันปีรู้จักกันเกือบทุกคน พวกเขาทุกคนเป็นคนฝ่ายเทพสงคราม ตกยามราตรีมียอดฝีมือมาถึงรวมยี่สิบคนตามแผนการเดิมของพวกเขาจะต้องมีจำนวนรวมยี่สิบสองคน

สิบคนจากวิทยาลัยเทพสงคราม สิบสองคนจากยอดฝีมืออื่น

“ศิษย์พี่อาวุโสของเรามาถึงแล้ว”  ใครคนหนึ่งพูด บุรุษร่างผอมผมสั้นสีหยกหลังตรงดุจคันทวนผู้มีรังสีแหลมคมเดินออกมา  ชุดสีฟ้าของเขากระพือในสายลมเขาคือศิษย์คนโตของวิทยาลัยเทพสงคราม...เฟน!

ห้าเซียนสุดยอด เฟนเป็นคนหนึ่งในนั้น!

ขณะที่เฟนมาถึง กลุ่มคนในนั้นยืนขึ้นต้อนรับเขาทันทีพวกเขาทั้งหมดทักทายเขาอย่างคุ้นเคย มีเพียงคนเดียวที่ไม่เคยพบเฟนมาก่อนก็คือโอลิเวอร์

“หืม? ลินลี่ย์อยู่ไหน?”  เฟนพูดขึ้น  “เขายังมาไม่ถึงนี่อีกหรือ?”

ยี่สิบเอ็ดคนมาถึงแล้ว หายไปคนเดียวคือลินลี่ย์!