ตอนที่ 11-1 ก่อตั้งจักรวรรดิ

เบรุต!

ลินลี่ย์และบีบีมองหน้ากันเอง ลินลี่ย์ยังจำได้ถึงเรื่องที่บีบีเล่าให้เขาฟังตอนที่เขาเกิดตอนนั้นเขายังไม่สามารถลืมตาได้ เสียงที่อบอุ่นและอ่อนโยนบอกเขา.. เขามาจากตระกูลเบรุต

“ลอร์ดเบรุต?” บีบีกล่าว  “ก็ได้ข้าจะไปกับพวกเจ้า”

ลินลี่ย์มองดูบีบี ดวงตาที่น่ารักของบีบีตอนนี้เคร่งเครียด และมีแฝงแววตื่นเต้น! บีบีไม่เคยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับพ่อแม่เขา  และเมื่อเขาลืมตาเขาไม่พบอสูรเวทประเภทหนูตัวใดอยู่ใกล้เลย

บีบีมักสังสัยว่าเสียงที่อบอุ่นอ่อนโยนนั้นอาจเป็นเสียงของมารดาเขา

โชคไม่ดี บีบีไม่เคยเห็นนาง เบาะแสที่เขามีก็คือคำว่า ‘เบ-รุต’

จ้าวมุสิกม่วงทองแฮร์รี่หัวเราะ  “อย่าคิดเกินไปเลย  ท่านพ่อข้าเชิญบีบีไปพบเขาไม่ใช่เพราะเหตุผลแง่ลบแน่นอน” ขณะที่เขาพูด เขามองดูบีบี  “บีบี! ไปกันเถอะ” จ้าวมุกสิกม่วงทองอีกสองตัวยังคงมองดูบีบี

บีบีบินขึ้นไปในอากาศทันที

“การเดินทางไปไพรทมิฬของบีบีครั้งนี้อาจต้องใช้เวลามากสักนิด  ไม่ต้องเร่งรัดเกิน”  จ้าวมุสิกม่วงทองตัวที่สามแฮร์รี่กล่าว

ลินลี่ย์พยักหน้า จากนั้นพูดกับบีบี  “บีบี!ถ้ามีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้น บอกให้ข้ารู้ทันที” ลินลี่ย์กับบีบีสามารถพูดคุยกันได้ในระยะที่ไกลมากผ่านการเชื่อมโยงทางวิญญาณ  กล่าวโดยทั่วไป ขณะที่บีบีอยู่ในไพรทมิฬเขายังติดต่อทางจิตกับลินลี่ย์ได้

“เข้าใจแล้ว,พี่ใหญ่”  บีบียิ้ม

ลินลี่ย์ยิ้มให้กำลังใจเขา

ความลึกลับของบิดามารดาเขาเป็นสิ่งเรื่องที่ค้างคาใจของบีบีมาทั้งชีวิต  ตอนนี้เขามีโอกาสคลี่คลายได้แล้วบีบีจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย

…..

ปุยหิมะร่วงลงปกคลุมพื้นปฐพี  การสนทนาพูดคุยในวังหลวงมีความเคลื่อนไหวมาก

“อย่างนั้นราชันย์ผู้ลึกลับแห่งไพรทมิฬก็มีชื่อว่าลอร์ดเบรุต”  รีเบ็คกาเอามือกุมหัวใจสูดหายใจอย่างตื่นเต้น สุดยอดผู้ทรงพลังทั้งห้าแห่งทวีปยูลานห้านักสู้ระดับเทพนับว่าน่าเกรงขามอย่างแท้จริง อำนาจของนักสู้ชั้นเทพยิ่งใหญ่มากกว่าระดับเซียนมาก

ตัวอย่างเช่นสเตลห์ยังไม่สามารถต่อต้านแค่เพียงซีซาร์กระดิกนิ้วเท่านั้น

“ท่านพ่อ!”  นัยน์ตาบริสุทธิ์ของเทย์เลอร์เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นขณะมองลินลี่ย์  “เบรุตผู้นั้นทรงพลังมากนักเหรอ?  ยังแข็งแกร่งมากกว่าท่านพ่ออีกหรือ?”

ลินลี่ย์และวอร์ตันหัวเราะทั้งคู่

ในสายตาของเด็กๆ ลินลี่ย์นั้นไร้เทียมทาน

“ลอร์ดเบรุต...” ลินลี่ย์มองไปทางทิศเหนือเหมือนกับเห็นยอดฝีมือผู้ยืนอยู่จุดบนสุดของทวีปยูลานจากภายในถ้ำในไพรทมิฬ  “ตามที่จ้าวมุสิกม่วงทองทั้งสามบอกลอร์ดเบรุตมีแนวโน้มว่าจะเป็นเทพที่มีพลังน่ากลัวที่สุดในทวีปยูลาน”

ลินลี่ย์ลูบหัวเทเลอร์และพูดด้วยความเอ็นดู  “เทย์เลอร์, พ่อของลูกยังไม่มีพลังแข็งแกร่งพอจะไปท้าทายเขา”

“อย่างนั้นท่านพ่อจะต้องเหนือเขาในอนาคต”  เทเลอร์พูดด้วยความมั่นใจ “ท่านพ่อข้าเป็นอัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในทวีปยูลาน และเป็นนักรบเลือดมังกรที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์”

“ฮ่าฮ่า...” ลินลี่ย์ไม่ตอบ ได้แต่หัวเราะอย่างเดียว

ลินลี่ย์มองดูวอร์ตัน จากนั้นสั่ง “วอร์ตัน,พรุ่งนี้ข้าตั้งใจจะไปที่ห้องฝึกส่วนตัวที่ใต้ดินและเริ่มฝึกฝนต่อ  การก่อตั้งจักรวรรดิบาลุคข้าจะไม่เข้าไปยุ่งด้วย”ที่เรียกว่าห้องใต้ดินส่วนตัวก็คือห้องมิติที่อยู่ใจกลางเหมืองอัญมณีเวท

“พี่ใหญ่, ท่านจะไม่เข้าร่วมด้วยหรือ?”  วอร์ตันตกใจ

การตั้งจักรวรรดิเป็นเหตุการณ์ใหญ่ที่สำคัญ

“ช่างเถอะน่า” ลินลี่ย์มองดูเดเลีย  พลังเวทและพลังจิตของเดเลียเพิ่มขึ้นในระดับที่เหลือเชื่อ  หลังจากเป็นจอมเวทระดับเก้าแล้วระดับความก้าวหน้าของนางมีแต่จะเพิ่ม ความก้าวหน้าระดับนี้สร้างความประหลาดใจให้กับลินลี่ย์

ดูเหมือนว่าเดเลียจะไม่มีอุปสรรคที่เรียกว่าคอขวด

“เดเลีย, ข้าคาดว่าเมื่อจักรวรรดิถูกก่อตั้ง จักรวรรดิยูลานจะส่งทูตมาด้วยแน่นอนบิดามารดาของเจ้าหรือคนอื่นอาจจะมาด้วยเช่นกัน เจ้าควรจะอยู่ที่วังและรอต้อนรับพวกเขาก่อน”

“ได้สิ” เดเลียอดคิดไม่ได้ว่าบิดามารดานางจะเป็นยังไงบ้าง

นางจากตระกูลมาสิบสองปีแล้ว ตระกูลและเดเลียคืนดีกันนานแล้ว เพียงแต่ระยะห่างระหว่างทั้งสองห่างไกลกันมาก  พวกเขาจึงยากจะมีโอกาสได้พบกัน

ตอนนี้มีการก่อตั้งจักรวรรดิบาลุค  บิดามารดาของนางมีแนวโน้มว่าอาจจะมาก็ได้

ลินลี่ย์ยังคงแนะนำต่อ “เดเลีย, ห้องใต้ดินส่วนตัวกว้างเกินสิบเมตรข้าแบ่งไว้เป็นสองชั้นแล้วหลังจากเสร็จงานแล้วเจ้ามาหาข้าได้ ข้าจะออกมารับเจ้าในเวลานั้นข้าจะช่วยให้เจ้าเข้าไปในห้องส่วนตัวใต้ดิน  เจ้ากับข้าจะฝึกด้วยกัน  ข้าคาดว่าในช่วงสองสามปีเจ้าจะเข้าถึงระดับเซียนจอมเวทได้อาจจะก่อนข้าด้วยซ้ำ” ลินลี่ย์ถอนหายใจขณะกล่าว

ดวงตาของเดเลียมีประกายตื่นเต้น

แต่ละครั้งที่ลินลี่ย์ถือสันโดษเพื่อฝึกฝน  เขาจะหายไปเป็นเวลานาน ปกติเดเลียต้องการจะอยู่เคียงข้างลินลี่ย์ในเวลานั้น

“ได้, ข้าจะมาหาเจ้าในวลานั้นแน่นอน”  เดเลียรีบกล่าว

วันต่อมาลินลี่ย์บินไปที่เหมืองอัญมณีเวท  หลังจากการสู้รบแล้ว ที่เหมืองอัญมณีเวทได้มีคำสั่งให้ดำเนินการขุดอีก  ในช่วงเวลาสั้นๆ เดือนเดียวอัญมณีเวทราว 60-70% ในเหมืองอัญมณีเวทถูกขุดออกไป ปัจจุบันมีอัญมณีเวทเหลืออยู่น้อย

แต่แน่นอนว่าอาคารใหญ่ต่างๆ ถูกปลูกสร้างล้อมรอบ ‘ประตู’

ลินลี่ย์เดินเข้าไปในอุโมงค์เปิดประตูหินและจากนั้นก็มาถึงประตูมิติลึกลับ ร่างของลินลี่ย์คลุมไปด้วยชั้นปราณยุทธสีน้ำเงินซึ่งโคจรรอบตัวเขาเป็นจังหวะ  ลินลี่ย์ก้าวเท้าเข้าไปในทันที

“แคร็ก แคร็ก”

พลังงานระเบิดที่เหมือนมีดที่น่ากลัวโจมตีใส่ลินลี่ย์  แต่ชีพจรคุ้มกันของลินลี่ย์สามารถป้องกันไว้ได้หมด

เมื่อเข้ามาในห้องมิติแล้วลินลี่ย์รู้สึกว่าใจของเขาปลอดโปร่งธาตุดิน ไฟ น้ำ ลม แก่นธาตุทั้งหมดดูเหมือนจะเข้ามาใกล้ชิดมาก แม้แต่การเต้นของชีพจรแผ่นดินก็ชัดเจนมากสำหรับเขา  พอเงยหน้าดู เขาเห็นเยื่อโปร่งแสงและเห็นมิติที่วุ่นวายสับสนอยู่ภายนอกนั้น

“ข้าเข้าถึงพลังคลื่น 256 ชั้นมานานแล้ว  หวังว่าในครั้งนี้ข้าจะได้บรรลุระดับใหม่อย่างแท้จริง” ลินลี่ย์นั่งขัดสมาธิทันที และเริ่มปรับใจ

ครั้งล่าสุดลินลี่ย์มีความเข้าใจ  แต่เขาเพียงแต่เรียนรู้ได้จากพลังคลื่น 256ชั้นเท่านั้น  ตอนนี้เขาจำเป็นต้องรวบรวมพลังคลื่นเหล่านั้นให้เป็นหนึ่ง  จากนั้นสัจจธรรมแห่งธาตุดินจะบริบูรณ์พร้อมแต่ว่าจะทำให้สำเร็จได้ยังไง ลินลี่ย์ยังไม่แน่ใจ

ภายในห้องมิตินั้น กระแสเวลาไม่สามารถสังเกตได้แม้แต่น้อย

ลินลี่ย์เริ่มฝึกฝนอย่างสันโดษ

วันที่ 28 ธันวาคม ศักราชยูลานที่ 10022  อีกสองวันจะเป็นปีฉลองศักราชยูลาน  นี่จะเป็นการเฉลิมฉลองศักราชยูลานที่พิเศษสุดในประวัติศาสตร์  เพราะ..ในปีใหม่งานฉลองศักราชยูลานนี้จักรวรรดิบาลุคจะได้รับการก่อตั้งอย่างเป็นทางการ

พระนครบาลุคดูคึกคักสนุกสนาน  นครบาลุคเต็มไปด้วยผู้คนยันชายขอบ

องครักษ์สิบคนนำทางรถม้าที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายวิ่งไปตามถนนในนครบาลุค เท่าที่มององครักษ์เหล่านั้นเป็นนักรบระดับห้าหรืออาจสูงกว่า  ใครๆก็รู้ได้ว่าคนที่อยู่ภายในรถม้าไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน  สักพักต่อมารถม้าก็วิ่งมาถึงโรงแรม

องครักษ์หยุดม้าทันที

“นายหญิง, เรามาถึงโรงแรมแล้ว”  สารถีพูดกับคนในรถด้วยความเคารพ

“เข้าใจแล้ว” เสียงเยือกเย็นดังมาจากภายในรถม้า  เจ้าของมือที่ขาวดุจหยกผลักม่านรถม้าจากนั้นก้าวออกออกมา เป็นสุภาพสตรีชั้นสูงในชุดสีม่วง ผ้าคลุมสีดำ  ถ้าลินลี่ย์อยู่ที่นี่ด้วย  เขาคงจำนางได้อย่างแน่นอน...

อลิซ!

เป็นเวลาเกือบยี่สิบสามปีแล้ว ตั้งแต่วันหายนะโลก

ย้อนกลับไปตอนนั้น อลิซยังอายุน้อย  หลังจากผ่านไปยี่สิบสามปีบัดนี้นางสง่างามสวยตามธรรมชาติ และกลายเป็นสุภาพสตรีที่สวยสง่า

“ยี่สิบสามปีแล้ว” อลิซมองดูเมืองหัวใจนางเต็มไปด้วยความตื้นตัน นางรู้จักชื่อเมืองนี้ นครบาลุคเมืองนี้ตั้งชื่อตามชื่อตระกูลของลินลี่ย์จักรวรรดิลำดับที่ห้าของทวีปยูลานก่อตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อสองวันที่แล้ว

ชื่อยังคงเป็นจักรวรรดิบาลุค

“ลินลี่ย์ บาลุค” อลิซพึมพำชื่อของลินลี่ย์

ปีนั้นเมื่อนางและคาลันพบกับอันตรายในเทือกเขาอสูรวิเศษ  ลินลี่ย์ลอยลงมาจากฟ้าและช่วยนางไว้  ปีนั้นลินลี่ย์ยังเป็นเด็กหนุ่มไม่มีอะไรมากไปกว่าเด็กหนุ่มที่มีศักยภาพ  ขณะที่นางเด็กสาวสวยร่าเริง   คาลันคือผู้สืบทอดของตระกูลใหญ่

ยี่สิบสามปีต่อไป

ลินลี่ย์เข้าถึงสถานะสูงส่งซึ่งนางไม่สามารถหวังอาจเอื้อมได้

อลิซรู้สึกขอบคุณซาบซึ้งลินลี่ย์จากส่วนลึกของจิตใจ  ในวันมหาวินาศนั้นเป็นลินลี่ย์ที่ฝากฝังนางไว้กับผู้อำนวยการไมอาผู้ยอมทำเพื่อประโยชน์ของลินลี่ย์ได้ดูแลนางกับโรวลิงตลอดเวลาที่พาหนี ผู้อำนวยการไมอาให้ความเมตตากับเด็กสาวทั้งสองเป็นอย่างดี

ตั้งแต่นั้นมาอลิซและโรวลิงก็กลายเป็นธิดาบุญธรรมของผู้อำนวยการไมอา

และจากนั้นอลิซเริ่มช่วยเขาดูแลกิจการของหอศิลป์พรูกซ์โรวลิงไม่ถนัดงานจัดการ  แต่ตรงกันข้าม..อลิซมีพรสวรรค์ในการจัดการหอศิลป์ต่างๆ ดังนั้นผู้อำนวยการไมอาจึงค่อยๆ มอบหมายอำนาจให้นางมากขึ้น ครั้งนี้เป็นผู้อำนวยการไมอาส่งนางมาที่นครบาลุค

เหตุผลก็คือให้นางเปิดหอศิลป์พรูกซ์แห่งใหม่ในนครบาลุคแห่งนี้!

กล่าวโดยทั่วไปเมืองใหญ่ๆทั้งหมดจะมีหอศิลป์พรูกซ์ปรากฏ ในอนาคตนครบาลุคจะกลายเป็นศูนย์กลางจักรวรรดิบาลุคหรือแดนอนารยชนเดิม  พวกเขาจึงต้องจัดสร้างหอศิลป์พรูกซ์ที่นี่เป็นเรื่องปกติ

“นายหญิง?”  องครักษ์ที่อยู่ใกล้ๆเตือนนางอย่างอ่อนโยน “ข้างนอกหิมะกำลังจะตก”

“โอว”

อลิซเพิ่งปรากฏตัวออกมา องครักษ์ที่คุ้มครองอยู่ด้านหลังนางแสดงความเคารพต่อนางเต็มเปี่ยม  พวกเขารู้ว่าสามีของอลิซตายไปหลายปีแล้วในวันหายนะโลก

ความจริงพวกเขายังงงกันอยู่..

ทำไมอลิซไม่คิดจะแต่งงานใหม่?

วันที่ 1 มกราคม ศักราชยูลานที่ 10022เป็นวันก่อตั้งจักรวรรดิบาลุค

ในวันนี้ทูตจากนานาชาติเดินทางมาถึง  และนครบาลุคเต็มไปด้วยงานฉลองเทศกาล  อย่างไรก็ตาม.. ขณะเดียวกันยอดฝีมือเร้นกายด้วยความสันโดษบางส่วนทั้งทวีปยูลานเริ่มปั่นป่วน

พวกเขาได้รับคำสั่งจากยอดฝีมือระดับเทพต่างๆ

ณ ภูเขาเทพสงคราม ชานเมืองหลวงจักรวรรดิของจักรวรรดิโอเบรียน

“ขอต้อนรับการกลับมาของท่านอาจารย์” นักสู้ระดับเซียนเกินกว่ายี่สิบคนกำลังยืนนิ่งด้วยความเคารพ  ขณะที่เทพสงครามโอเบรียนลงมาจากยอดเขา  ผมสีแดงเพลิงของเขาโบกสะบัดราวกับมีด

เทพสงครามโอเบรียนพยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นเริ่มออกคำสั่ง  “คาสโตร”

คาสโตรก้าวออกมาหนึ่งก้าวทันที รอคำสั่งของเทพสงคราม  เทพสงครามสั่งอย่างใจเย็น  “จงไปแดนอนารยชนทันที แจ้งลินลี่ย์ว่าให้เขามาร่วมชุมนุมกับเราในวันที่3 มีนาคมปีหน้า ที่ภูเขาเทพสงคราม”

“ขอรับอาจารย์” คาสโตรรับคำทันที

“แลงค์” เทพสงครามเอ่ยขึ้นอีก  แลงค์ศิษย์ของเขาก้าวออกมาหนึ่งก้าวทันที  เทพสงครามสั่ง “จงไปที่เกาะน้อยในทะเลเหนือซึ่งเคนวานด์พักอยู่  แจ้งเคนวานด์ด้วยว่าไม่ว่ายังไง วันที่ 3มีนาคมปีหน้า เขาต้องมาสมทบกับเราที่ภูเขาเทพสงครามให้ได้”

“ขอรับ, อาจารย์” แลงค์รับคำทันที

เทพสงครามกล่าวอีกครั้ง “เคนยอน”  เคนยอนก้าวออกมาหนึ่งก้าวเทพสงครามสั่งต่อ  “เจ้าจงไป...”

เขาออกคำสั่งศิษย์สิบสองคนรวดเดียว  จากนั้นสั่งศิษย์อีกสิบคนให้รั้งอยู่ ศิษย์สิบคนเหล่านี้ทรงพลังที่สุดในบรรดาศิษย์ที่เทพสงครามสอนด้วยตัวเองและรวมทั้งเฟนรวมอยู่ในนี้ด้วย

“เจ้าทั้งสิบคนเตรียมตัวให้ดี  ข้าไม่ต้องการให้พวกเจ้าจบชีวิตเหมือนกับพี่สามของเจ้า”  เทพสงครามพูดอย่างใจเย็น

“ขอรับ อาจารย์!”

ทั้งสิบคนรับคำโดยเคารพ พวกเขารู้ว่าอาจารย์ของพวกเขากำลังหมายถึงอะไร

“ถ้าพวกเจ้ากลัวตาย พวกเจ้าเลือกถอนตัวก็ได้ ยังมีเซียนอีกหลายคนที่ยินดีจะรับโอกาสนี้”  เทพสงครามพูดอย่างใจเย็น  จากนั้นชำเลืองมองดูศิษย์ทั้งสิบคน  เมื่อเห็นหน้าพวกเขา  เทพสงครามพยักหน้าพอใจและจากไป

……

คาสโตรนั่งอยู่ในโถงใต้ดิน เขาหงุดหงิดเป็นเวลานานแล้ว ครั้งแรกในนครบาลุค จากนั้นก็อยู่ภายใต้การนำทางของบาร์เกอร์  คาสโตรคิดว่าลินลี่ย์ยังอยู่ในภูเขาแบล็คคราเวน

“ท่านคาสโตร รอสักครู่ก่อนนะ  ให้ข้าไปแจ้งลินลี่ย์ก่อน”  บาร์เกอร์ยิ้มพลางพูดพลาง

“ก็ได้” คาสโตรสุภาพมาก

จากนั้นบาร์เกอร์เดินออกจากห้องโถง และในสามก้าวก็มุ่งหน้าไปที่ประตูลึกลับคาสโตรนั่งอยู่กับที่ไม่กล้าจะตรวจสอบด้วยพลังจิตของเขา ที่สำคัญบาร์เกอร์ก็เป็นนักสู้ระดับเซียนด้วยเช่นกัน  เขาสามารถตรวจจับการใช้พลังจิตได้ง่าย

บาร์เกอร์มาถึงที่ประตู

เพียงก้าวเดียว บาร์เกอร์ก็เข้าไปในห้องมิติ