บทที่ 20: การเผชิญหน้า
บทที่ 20: การเผชิญหน้า
บทที่ 20: การเผชิญหน้า
เช้าวันรุ่งขึ้น
ทั้งสามคนออกเดินทาง
นกกระจิบเมฆาตัวเท่าฝ่ามือสามตัว เกาะอยู่บนไหล่ของสามพี่น้องตระกูลลู่คนละตัว
ลู่ชิงอวี่ล้วงหยิบ ยาเม็ดเกาลัดเหลืองขนาดเท่าเล็บมือออกมาจากถุงผ้าใบเล็กที่เอว วางไว้บนฝ่ามือ
"จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ!"
นกกระจิบเมฆาบนไหล่ของนางส่งเสียงร้องอย่างดีใจ บินวนรอบหนึ่งแล้วกลืนยาเม็ดลงไป ใบหน้าเล็กๆ ของมันแสดงความพึงพอใจ ก่อนจะกลับไปเกาะที่ไหล่ลู่ชิงอวี่ตามเดิม
"เสี่ยวจิ่ว เด็กดี"
ลู่ชิงอวี่หยอกล้อกับนกกระจิบเมฆา ความกังวลที่จะต้องเข้าตัวอำเภอก็พลอยจางหายไปไม่น้อย
"จิ๊บ!"
"จิ๊บ!"
พอเห็นเพื่อนได้กินยาเม็ดเกาลัดเหลือง นกกระจิบเมฆาบนไหล่ของลู่ชิงเฟิงและลู่ชิงซานก็เริ่มร้อนรน ส่งเสียงร้องเซ็งแซ่
"ชิงอวี่ นกกระจิบเมฆาตัวแค่นี้ ให้กินแค่วันละสองเม็ดก็พอแล้ว เจ้าอย่าเอาแต่ป้อนมันสิ ทำเอาเสี่ยวปางอแงตามไปด้วยเลย!" ลู่ชิงซานบ่นอุบ แต่ก็จำใจต้องป้อนยาเม็ดเกาลัดเหลืองให้ 'เสี่ยวปา' บนไหล่ตัวเองหนึ่งเม็ด
"เสี่ยวจิ่วพวกมันทำงานหนัก กินเยอะหน่อยจะเป็นไรไป!"
ลู่ชิงอวี่สวนกลับ เจ้าเสี่ยวจิ่วบนไหล่ก็ส่ายหัวไปมาทำท่าท้าทายใส่ลู่ชิงซานด้วย
ลู่ชิงเฟิงชินกับภาพนี้เสียแล้ว ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
หลายเดือนก่อน ระหว่างทางหลบหนี พวกเขาไปเจอรังไข่นกกระจิบเมฆาบนต้นไม้ และพบแม่นกที่ถูกพิษตายอยู่ใกล้ๆ
ลู่ชิงอวี่เก็บไข่นกกลับมา แล้วฟูมฟักอย่างดี
พอลู่ชิงเฟิงเห็นเข้า ก็เกิดความคิดดีๆ ขึ้นมา เขาเข้าไปศึกษาวิชาควบคุมสัตว์อสูรใน 《หงฮวง》 อยู่พักหนึ่ง แม้จะเรียกว่ารู้แค่หางอึ่งยังไม่ได้ แต่การฝึกนกกระจิบเมฆาไม่กี่ตัวไม่ใช่เรื่องยาก
นกกระจิบเมฆาเก้าตัวที่ฟักออกมา ถูกลู่ชิงเฟิงเลี้ยงด้วยยาเม็ดเกาลัดเหลืองที่แฝงปราณวิญญาณ ทำให้พวกมันมีสติปัญญา ฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง และคล่องแคล่วว่องไวมาก
【ยา: ยาเม็ดเกาลัดเหลือง】
【ระดับ: ระดับต่ำ】
【การอนุมาน: เสริมแกร่ง 5 ครั้ง】
【คำอธิบาย: อาหารนก ใช้สำหรับเลี้ยงนกกระจิบเมฆา】
ตอนอยู่ในป่าลึก ช่วงแรกพวกเขามักถูกสัตว์ร้ายลอบโจมตี หรือเผลอหลุดเข้าไปในถิ่นของสัตว์ดุร้าย หรือไม่ก็โดนคนของสำนักกุยเจินไล่ตามทัน จะนอนหลับก็ไม่สนิท
แต่พอฝึกนกกระจิบเมฆาได้ สถานการณ์ก็ดีขึ้นทันตา
นกกระจิบเมฆาตัวเท่าฝ่ามือ ไม่มีพลังต่อสู้ แต่ชนะที่ความเร็ว และสื่อสารกับคนได้ จึงเหมาะแก่การลาดตระเวนที่สุด
ทันทีที่มีอันตราย นกกระจิบเมฆาจะส่งสัญญาณเตือนเป็นด่านแรก ทำให้ทั้งสามคนรับมือได้ทันท่วงที
แผนที่คร่าวๆ ในมือลู่ชิงเฟิง ก็ได้นกกระจิบเมฆาช่วยสำรวจจนสำเร็จ
"จิ๊บ จิ๊บ!"
ขณะเดินทาง นกกระจิบเมฆาตัวหนึ่งที่บินไปสำรวจข้างหน้าก็บินกลับมา วาดลวดลายกลางอากาศเป็นเส้นโค้งสวยงาม แล้วร่อนลงตรงหน้าลู่ชิงเฟิง พลางส่ายหัวเล็กๆ ไปมา
ส่ายหัว แปลว่าข้างหน้าไม่มีมนุษย์หรือสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ ผ่านไปได้อย่างปลอดภัย
มีนกกระจิบเมฆานำทาง สามพี่น้องตระกูลลู่จึงหลบเลี่ยงสัตว์ร้ายมาได้ตลอดทาง มุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ผ่านไปประมาณสิบกว่าวัน
ในที่สุดก็มีความเปลี่ยนแปลง!
"มนุษย์?"
"ห้าคน?!"
ลู่ชิงเฟิงมองนกกระจิบเมฆาที่ส่งเสียงจิ๊บๆ รายงานสถานการณ์ตรงหน้า ในใจกระตุกวูบ
"พี่ใหญ่ เอาไงดี?" ลู่ชิงซานถามขึ้น
"เข้าไปดูสถานการณ์หน่อย จะได้รู้ข้อมูลแถวนี้ ถ้าเป็นคนสำนักกุยเจิน ก็ฆ่าทิ้งซะ! แต่ถ้าฝ่ายตรงข้ามเก่งเกินไป ก็ใช้ยันต์มุดดินหนี!"
【ยันต์: ยันต์มุดดิน】
【ระดับ: ระดับต่ำ】
【การอนุมาน: เสริมแกร่ง 5 ครั้ง】
【คำอธิบาย: ใช้สำหรับวิชาดินเดินทาง】
การผลีผลามออกจากป่าเข้าสู่ชุมชนมนุษย์มีความเสี่ยง หากได้ข้อมูลพื้นฐานจากคนห้าคนนี้ก่อน ย่อมปลอดภัยกว่า
มียันต์มุดดินอยู่ในมือ จะรุกหรือถอยก็สะดวก ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
"เตรียมยันต์ให้พร้อม วางไว้ในตำแหน่งที่หยิบง่ายที่สุด" ลู่ชิงเฟิงหันไปเตือนชิงซานและชิงอวี่
"พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง เตรียมพร้อมแล้ว!"
ลู่ชิงอวี่ตบที่เอว ตอบอย่างมั่นใจ
ลู่ชิงซานก็พยักหน้ารับ
เมื่อเตรียมพร้อมแล้ว ทั้งสามคนก็ตามการนำทางของนกกระจิบเมฆา มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของคนทั้งห้า
...
"ตรงนี้เข้าเขตอำเภอหลานเจียงแล้วใช่ไหม?"
"น่าจะใช่ อ้อมเขาข้างหน้าไป แล้วเดินไปทางตะวันออกเรื่อยๆ ก็จะเป็นชายแดนอำเภอหลานเจียง ถ้าไปทางเหนือ ก็เป็นเขตอำเภอเหิงซาน"
ในป่าเขา ชายฉกรรจ์ห้าคนสวมชุดผ้ากระสอบหยาบๆ แต่งกายเหมือนชาวบ้าน แต่กลับเคลื่อนไหวในป่าได้อย่างคล่องแคล่ว
ฟังจากบทสนทนา ดูเหมือนพวกเขากำลังจะไปอำเภอเหิงซานหรือไม่ก็อำเภอหลานเจียง
เพียงแต่ไม่รู้ว่าสองอำเภอนี้สังกัดเขตปกครองใด
ทันใดนั้น
ชายจมูกงุ้มวัยประมาณสามสิบปีที่เป็นหัวหน้ากลุ่มก็ยกมือขึ้น พูดเสียงเบาว่า "มีความเคลื่อนไหว!"
อีกสี่คนหยุดทันที เงียบกริบ
ไม่นานนัก
ตึง!
ตึง! ตึง!
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแว่วมา ชายจมูกงุ้มนามว่า เหยียนจาง หน้าเปลี่ยนสี อุทานว่า "หมีภูเขา!"
เสียงฝีเท้าแบบนี้ นอกจากหมีภูเขาแล้วไม่มีทางเป็นอย่างอื่น!
เหยียนจางกลั้นหายใจ
"จิ๊บ!"
บนหัวกลับมีเสียงนกกระจิบเมฆาร้องขึ้นมา ทำลายความเงียบสงัด
โครมคราม!
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาแล้ว!
"บัดซบ!"
"หนี!"
เหยียนจางสบถลั่น ถีบต้นไม้ส่งตัวพุ่งหนีไปทันที หมีภูเขาพลังป้องกันสูง พละกำลังมหาศาล ต่อให้เขามีมีดสั้นซ่อนอยู่และมีวรยุทธ์ติดตัว ก็ยังไม่กล้าปะทะตรงๆ
"หนี!"
อีกสี่คนก็ตกใจ พอเห็นเหยียนจางหนี ก็รีบวิ่งตามไปอย่างไม่คิดชีวิต
ใครช้าแม้แต่ครึ่งก้าว ได้กลายเป็นอาหารหมีแน่!
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงดังสนั่นมาจากด้านหลัง เหยียนจางหันกลับไปมอง เห็นหมีดำตัวมหึมาสูงเกือบหนึ่งวากระโจนทีเดียวข้ามไปหลายวา กำลังพุ่งเข้ามาอย่างดุร้าย
น่ากลัวสุดขีด!
ทั้งห้าคนวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น!
จังหวะนั้นเอง เงาร่างสามร่างก็ปรากฏขึ้นที่ด้านหน้า เป็นเด็กหนุ่มสองคน กับเด็กหญิงอายุสิบเอ็ดสิบสองปีอีกคน
การรวมกลุ่มแบบนี้มาโผล่ในป่าลึก ช่างดูประหลาดตายิ่งนัก
"ชาวบ้านจากหมู่บ้านแถวนี้รึ?"
"ใช้พวกมันล่อหมี!"
ความคิดชั่วร้ายแล่นเข้ามาในหัวเหยียนจางทันที เขาเปลี่ยนทิศทาง วิ่งตรงดิ่งไปหาทั้งสามคน อีกสี่คนเห็นดังนั้นก็เข้าใจเจตนา วิ่งตามไปติดๆ
ลู่ชิงเฟิงมองดูคนห้าคนที่วิ่งตรงเข้ามา แล้วถอนหายใจโล่งอก
เขากำลังกลุ้มใจว่าจะล้วงข้อมูลเขตปกครองจากห้าคนนี้ยังไงดี จะใช้กำลังโดยไม่มีเหตุผลก็ดูไม่ดี แต่ในเมื่อห้าคนนี้จิตใจอำมหิต งั้นก็ไม่ต้องเกรงใจกันแล้ว
"ชิงซาน ชิงอวี่ ระวังตัวด้วย"
ลู่ชิงเฟิงใช้เนตรสวรรค์กวาดตามอง พบว่าตบะบารมีของคนห้าคนนี้ พอๆ กับหน่วยคุมกฏรอบนอกของสำนักกุยเจิน ชายจมูกงุ้มที่เก่งที่สุด ก็อยู่แค่ขอบเขตลมหายใจครรภ์ระดับสาม
ด้วยความแข็งแกร่งของเขาตอนนี้ ต่อให้มาอีกสามเท่าห้าเท่า ก็จัดการได้สบาย
"รับทราบ!"
ลู่ชิงซานและลู่ชิงอวี่ขานรับ ในมือบีบ ยันต์แสงทอง ไว้แน่น เตรียมป้องกันศัตรู
ลู่ชิงเฟิงยืนอยู่หน้าสุด ในมือถือดาบเก้าห่วงที่ส่องประกายวาววับ!
《เคล็ดวิชากระบี่ชิงหยวน》 ระดับสายตรงผสานกับ 'วิชาดาบคลุมพายุ' ที่เสริมแกร่งห้าครั้ง เอามาจัดการไอ้พวกขี้ขลาดที่กลัวแม้กระทั่งหมีดำ แค่นี้เหลือเฟือ!
"ไอ้หนู! หลบไป!"
เหยียนจางวิ่งตะบึงเข้ามา นอกจากจะล่อหมีดำมาทางลู่ชิงเฟิงแล้ว ปากยังตะโกนไล่ เจตนาจะวิ่งฝ่ากลางกลุ่มพวกเขาไปดื้อๆ
ในมือของมัน มีดสั้นเปล่งประกายเย็นเยียบโผล่ออกมาครึ่งเล่ม
รังสีฆ่าฟันปกคลุม!
ชัดเจนว่า
คนผู้นี้ไม่ได้เห็นลู่ชิงเฟิงและน้องๆ อยู่ในสายตาเลย
ก็แน่ล่ะ แค่เด็กหนุ่มสองคน กับเด็กหญิงตัวกะเปี๊ยกอีกคน จะไปมีน้ำยาอะไร?
...