บทที่ 420 - หุบเขาเซียนหมอ! ล่อไป๋จือเย่าออกมา

บทที่ 420 - หุบเขาเซียนหมอ! ล่อไป๋จือเย่าออกมา

หอเทียนตี้

เสอเจิ้งหมิงและคนอื่นๆ ซ่อนตัวอยู่ที่นี่

สถานที่แห่งนี้เป็นหน่วยงานข่าวกรองของราชวงศ์ต้าอวี้ อันดับในทำเนียบสวรรค์และทำเนียบปฐพีล้วนประกาศโดยหอเทียนตี้

เนื่องจากที่นี่เป็นศูนย์รวมข่าวสาร ผู้คนมากมายจึงหลั่งไหลมาซื้อข่าวสาร ทำให้ผู้คนพลุกพล่าน ร้อยพ่อพันแม่ ปะปนกันไป

การที่เสอเจิ้งหมิงเลือกซ่อนตัวที่นี่นับเป็นความคิดที่ดี

อย่างน้อย

ต่อให้เสวี่ยซางตามมาเจอจริงๆ ก็คงไม่กล้าอาละวาดในหอเทียนตี้

หรือต่อให้อาละวาด ก็ยังมีผู้ดูแลและผู้อาวุโสของหอเทียนตี้คอยระงับเหตุ

สรุปคือ หนีมาหลบภัยที่นี่ไม่มีคำว่าขาดทุน

ณ ห้องรับรองชั้นสาม

เสอเจิ้งหมิงสีหน้าเปลี่ยนไป "ข้าสัมผัสได้ว่าเกล็ดชิ้นหนึ่งของข้ากำลังใกล้เข้ามา..."

สิ้นเสียง

ก็มีเสียงเคาะประตู "ข้าเอง"

ทุกคนถอนหายใจโล่งอก

จ้าวไท่เสวียนรีบเปิดประตู ร้องทัก "ท่านปู่จาง ท่านปลอดภัยดี เยี่ยมไปเลย"

"อืม"

จางหลิงซานเดินเข้ามาในห้อง "ท่านอ๋องหลิ่วหนีไปแล้ว ไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน แต่ช่างมันเถอะ มาคุยเรื่องภารกิจที่สั่งเจ้าไปก่อนหน้านี้ ข่าวของไป๋จือเย่าสรุปว่าหาได้หรือยัง?"

จ้าวไท่เสวียนรีบตอบ "หาได้แล้ว! ว่ากันว่าไป๋จือเย่าผู้นี้เป็นศิษย์คนเล็กของสำนักลึกลับชื่อหุบเขาเซียนหมอ

"ต่อมาหุบเขาเซียนหมอเกิดเหตุเปลี่ยนแปลง เจ้าหุบเขาคนเก่าข้ามหน้าข้ามตาศิษย์คนอื่น ยกตำแหน่งเจ้าหุบเขาให้ไป๋จือเย่า ทำให้หลายคนไม่พอใจ จนสำนักแตกเป็นเสี่ยงๆ

"หากไม่ใช่เพราะเจ้าหุบเขาคนเก่าจัดเตรียมสี่ผู้พิทักษ์ไว้คุ้มกัน ไป๋จือเย่าคงหนีออกจากหุบเขาไม่ได้

"และเพราะไป๋จือเย่าถือครองป้ายเจ้าหุบเขาอยู่ คนในสำนักจึงจ้องจะแย่งชิง เขาเลยไม่กล้าอยู่ที่ไหนนานๆ ต้องร่อนเร่ไปทั่ว ทำตัวลึกลับ

"แต่คนผู้นี้มีจิตใจเมตตาอารี ข้าสืบมาว่าใครที่ได้รับการรักษาจากเขาต่างซาบซึ้งในบุญคุณ แม้แต่ขอทานยาจกที่ไม่มีเงินจ่ายสักแดงเดียว ไป๋จือเย่าก็รักษาให้ฟรีๆ"

เล่ามาถึงตรงนี้ จ้าวไท่เสวียนก็ตื่นเต้น "ท่านปู่จาง ท่านดูสิ ไป๋จือเย่าต้องหลบๆ ซ่อนๆ เพราะไม่มีคนหนุนหลัง ถ้าท่านยอมเป็นคนหนุนหลังให้ มีหรือเขาจะไม่รีบแจ้นมาช่วยท่าน?"

"ไม่แน่" เสอเจิ้งหมิงแย้ง "คนผู้นี้หมอเทวดาเลื่องชื่อ ย่อมมีคนมากมายอยากเสนอตัวเป็นผู้หนุนหลัง แต่เขากลับเลือกที่จะร่อนเร่พเนจร ไม่ยอมพึ่งพาใคร แสดงว่าเป็นคนมีทิฐิและหยิ่งในศักดิ์ศรีพอตัว"

จ้าวไท่เสวียนปรายตามองเสอเจิ้งหมิง

แม้จะไม่สบอารมณ์ที่โดนขัดคอ แต่เห็นแก่ที่เสอเจิ้งหมิงมาช่วยชีวิตเขาพร้อมกับฮวาหลิวซิน เขาจึงไม่กล้าบ่นสักคำ

ดังนั้น

จ้าวไท่เสวียนจึงกล่าวว่า "ก็จริงอย่างท่านว่า งั้นจะทำยังไงดี เพราะไป๋จือเย่ากลัวคนในสำนักตามเจอ ข้าเลยสืบได้แค่ประวัติ แต่หาตำแหน่งที่อยู่ไม่ได้"

"ชายชราชุดเขียวที่รักษาอาการบาดเจ็บให้พวกชุดแดงก่อนหน้านี้ พอได้ยินชื่อไป๋จือเย่าก็ทำหน้าไม่พอใจ หรือว่ามันจะเป็นคนของหุบเขาเซียนหมอ?"

เสอเจิ้งหมิงเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน

จางหลิงซานตาเป็นประกาย "ใช่แล้ว นี่เป็นวิธีที่ดี ฮ่าฮ่า"

"วิธีดีอะไรหรือ?" จ้าวไท่เสวียนงงเป็นไก่ตาแตก

พูดอะไรกัน ข้าตามไม่ทัน

ไม่ใช่แค่เขาที่ไม่รู้เรื่อง

เสอเจิ้งหมิงเองก็งง

เขาแค่หมายความว่าอาจจะสืบหาเบาะแสคนอื่นๆ ในหุบเขาเซียนหมอจากชายชราชุดเขียว แล้วค่อยแกะรอยหาไป๋จือเย่าจากคนเหล่านั้น

แต่ทว่า

เขายังไม่ได้พูดออกมาสักคำ แค่เกริ่นนำเฉยๆ น้องซานก็เข้าใจแล้วรึ?

"เอาล่ะ พวกเจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่ ข้าจะไปจัดการเอง ถ้าโชคดี น่าจะเจอตัวไป๋จือเย่า"

จางหลิงซานกล่าวจบ ร่างก็วูบหายไป ทิ้งให้ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"รู้อะไรกันแน่เนี่ย?"

จ้าวไท่เสวียนบ่นอุบ

ตู้เหล่าจิ่วผายมือ "ใครจะไปรู้ อย่าคิดมากเลย ดูซิว่าหอเทียนตี้มีอะไรน่าซื้อบ้าง หาของมาอัปเกรดตัวเองดีกว่า คิดไปก็ปวดหัวเปล่าๆ"

"เอ้อ..."

จ้าวไท่เสวียนหน้าเจื่อน

ต่อหน้าเสอเจิ้งหมิง ตู้เหล่าจิ่ว และเฉินเซี่ยงเสวี่ย เขากับฮวาหลิวซินอ่อนแอปานมดปลวก เงยหน้าแทบไม่ขึ้น

ดังนั้น ก็อย่างที่ตู้เหล่าจิ่วว่า เอาเวลามาพร่ำบ่นไปหาวิธีเพิ่มพลังดีกว่า

ฟุ่บ

เหนือน่านฟ้าเมืองฮวา จางหลิงซานยืนสงบนิ่งอยู่หลังก้อนเมฆ

ทว่า จิตสัมผัสภายในร่างกายกำลังไล่ล่าพิษที่ตาเฒ่าชิงเฉินทิ้งไว้ในกระแสเลือด รวบรวมมันกลั่นออกมาเป็นเม็ดยาสีแดงเม็ดหนึ่ง อยู่ในฝ่ามือ

เม็ดยาสีแดงนี้แหละ คือกุญแจสำคัญในการตามหาไป๋จือเย่า

อย่างที่เสอเจิ้งหมิงสันนิษฐาน ตาเฒ่าชิงเฉินนั่นน่าจะเป็นศิษย์หุบเขาเซียนหมอ

พิษประหลาดที่มันคิดค้นขึ้น ต่อให้เป็นสูตรใหม่ แต่รากฐานย่อมต้องมาจากวิชาของหุบเขาเซียนหมอ

ดังนั้น

ขอเพียงใช้เม็ดยาสีแดงนี้เป็นสื่อนำ ก็มีโอกาสสัมผัสถึงศิษย์คนอื่นๆ ของหุบเขาเซียนหมอได้

ไม่แน่ว่า อาจจะสัมผัสถึงตัวไป๋จือเย่าได้เลยด้วยซ้ำ

แม้โอกาสจะน้อยนิด แต่ไม่ลองก็ไม่รู้

ถ้าเจอจริงๆ ก็ถือว่าคุ้มค่าเหนื่อย

'ลองเริ่มสัมผัสจากในเมืองฮวาก่อนแล้วกัน'

จางหลิงซานกลืนเม็ดยาสีแดงลงไป

เม็ดยานี้ถูกสกัดออกมาจากร่างกาย เท่ากับผ่านการชำระล้างมาแล้วรอบหนึ่ง พอกินเข้าไปใหม่จึงไม่มีพิษหลงเหลือ เหมาะแก่การทำความเข้าใจพลังละเอียดอ่อนที่ซ่อนอยู่ภายใน

ครู่ต่อมา

ดวงตาของจางหลิงซานหรี่ลง มองไปยังป่าเขาแห่งหนึ่งนอกเมืองฮวา

ที่นั่น มีกลิ่นอายที่คุ้นเคยหลงเหลืออยู่

ถ้าเดาไม่ผิด นั่นน่าจะเป็นเส้นทางที่พวกท่านอ๋องหลิ่วและชิงเฉินใช้หลบหนี

พวกมันฉีกมิติหนีเข้าโลกแห่งหมอกไปจริงๆ แต่กลิ่นอายของชิงเฉินยังตกค้างอยู่ภายนอก

แม้น้อยนิด แต่จางหลิงซานก็จับสัมผัสได้

จางหลิงซานถอนหายใจ

ถ้ารู้เร็วกว่านี้ รีบสกัดเม็ดยาแดงออกมา ป่านนี้คงไล่ตามจับพวกท่านอ๋องหลิ่วได้ทันควัน

น่าเสียดายจริงๆ

ถือว่าพวกมันยังไม่ถึงที่ตาย

ยังดีที่สัมผัสกลิ่นอายของชิงเฉินได้ แสดงว่าวิธีนี้ได้ผล

ลำพังจิตสัมผัสของเขาไม่มีทางรับรู้ได้ไกลขนาดนั้น

แต่เมื่อดูดซับกลิ่นอายพิเศษในเม็ดยาแดง เขาก็สามารถจับกลิ่นหอมประหลาดเฉพาะตัวของศิษย์หุบเขาเซียนหมอได้

คาดว่าอาหารการกินและการฝึกฝนพลังในหุบเขาเซียนหมอคงแตกต่างจากโลกภายนอก ทำให้ร่างกายของพวกเขามีกลิ่นเฉพาะตัว

คนนอกไม่มีทางสัมผัสได้

แต่จางหลิงซานได้ความสามารถนี้มาจากพิษของชิงเฉิน

คิดได้ดังนั้น โอกาสเจอตัวไป๋จือเย่าก็ยิ่งสูงขึ้น

จางหลิงซานเหาะเหินเดินเมฆ ไม่นานก็มาถึงป่าเขาที่ชิงเฉินใช้หลบหนี แล้วซุ่มรออย่างใจเย็น

เขาเชื่อว่าความสามารถในการรับรู้กลิ่นอายนี้ ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว ศิษย์หุบเขาเซียนหมอคนอื่นก็ต้องมี

ชิงเฉินหนีหัวซุกหัวซุน ทิ้งกลิ่นอายไว้ค่อนข้างเข้มข้น ย่อมต้องดึงดูดศิษย์หุบเขาเซียนหมอคนอื่นให้มาตรวจสอบแน่

ข้าจะหาเบาะแสของไป๋จือเย่าจากคนพวกนี้แหละ

เป็นไปตามคาด

รอจนถึงพลบค่ำ ก็มีสตรีโพกหน้าสองนาง ย่องเข้ามาในพื้นที่อย่างระมัดระวัง

ทั้งสองระแวดระวังตัวแจ มองสำรวจจากระยะไกล พอไม่เห็นใคร คนหนึ่งก็กระซิบว่า "ทำไมไม่มีใครเลย?"

"ไม่รู้สิ ชัดเจนว่าเป็นกลิ่นอายของศิษย์พี่ใหญ่ชิงเฉิน ศิษย์พี่ใหญ่หายตัวไปตั้งนาน จู่ๆ ก็ปล่อยกลิ่นอายออกมา ไม่ใช่เพื่อเรียกพวกเรามาหรอกหรือ ทำไมไม่ยอมปรากฏตัว?"

สตรีอีกนางเอ่ยอย่างสงสัย

จางหลิงซานเดินออกมา "ศิษย์พี่ใหญ่ชิงเฉินมีธุระต้องไปทำ จึงวานให้ข้ามารอแม่นางทั้งสองที่นี่"

"ใคร!!?"

สองสาวสะดุ้งสุดตัว ถอยกรูดไปข้างหลัง จ้องมองชายหนุ่มที่โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยด้วยความตกตะลึง

หมอนี่เป็นใคร

เก่งกาจนัก

ไร้สุ้มเสียง ไปมาไร้ร่องรอย

ด้วยสายตาและประสาทสัมผัสของพวกนาง กลับไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนอยู่ แถมยังโดนแอบฟังการสนทนาไปหมดแล้ว

เหลือเชื่อ!

คนผู้นี้ต้องเก่งกว่าศิษย์พี่ใหญ่ชิงเฉินแน่

เขาเป็นใครกันแน่?

"เจ้าเป็นใคร ทำไมต้องแอบฟังพวกเราคุยกัน!"

สตรีทางซ้ายตวาดถาม

จางหลิงซานยิ้มละไม "แม่นางทั้งสองจากหุบเขาเซียนหมออย่าได้ตกใจไป ท่านชิงเฉินเคยช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจึงสมัครใจเป็นผู้ติดตามท่าน ข้าเป็นคนดี มารอพวกท่านแทนท่านชิงเฉินจริงๆ"

"รอพวกเรา?"

สตรีทางขวาแค่นเสียง "เจ้ารู้รึว่าพวกเราชื่ออะไร?"

จางหลิงซานชะงัก แล้วถอนหายใจยาว "ทำไมต้องจ้องจับผิดกันขนาดนี้ด้วย ให้ความร่วมมือกันดีๆ ไม่ได้รึไง? ข้าก็บอกแล้วว่าเป็นคนดี พวกเจ้ายังระแวงกันอีก น่าเสียใจจริงๆ"

ว่าแล้ว

เขาก็พุ่งพรวดเข้าไป แขนขยายใหญ่ ฝ่ามือขยายกว้างดุจใบลาน ตะปบหัวสองสาวไว้ราวกับปลอกเหล็ก "รู้ไหมว่าไป๋จือเย่าอยู่ที่ไหน ข้ามีธุระจะคุยกับเขา"

"เจ้า... อื้อ..."

สองสาวเบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัว ทันทีที่จางหลิงซานลงมือ ร่างกายของพวกนางก็ปล่อยหมอกขาวพิษร้ายออกมาป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ

ทว่า

หมอกพิษเหล่านั้นพอสัมผัสตัวจางหลิงซาน ก็เหมือนหิมะเจอกองไฟ ระเหยหายไปในพริบตา

อย่าว่าแต่ทำร้ายเลย แค่ถ่วงเวลาสักเสี้ยววินาทียังทำไม่ได้

คนผู้นี้เป็นใครกันแน่

ทำไมถึงมาดักรอตรงจุดที่ศิษย์พี่ใหญ่ชิงเฉินปล่อยกลิ่นอายไว้

หรือว่า เขาฆ่าศิษย์พี่ใหญ่ชิงเฉินไปแล้ว?

"ให้เวลาสามลมหายใจ ถ้ายังไม่ตอบคำถามข้า อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยมก็แล้วกัน"

จางหลิงซานเสียงเย็น "หนึ่ง"

"ข้าบอกแล้ว"

สตรีทางซ้ายรีบตะโกน "ข้ารู้ว่าไป๋จือเย่าอยู่ที่ไหน เราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องที่สนิทกัน เขาไม่เคยปิดบังข้า แต่ข้าต้องรู้ก่อนว่าเจ้าตามหาศิษย์น้องไป๋ทำไม ถ้าจะทำร้ายศิษย์น้องไป๋ ข้าไม่ช่วยเจ้าเด็ดขาด"

"วางใจได้ ข้าแค่จะให้เขาไปช่วยรักษาคน อย่างที่บอก ข้าเป็นคนดี ไม่ทำร้ายไป๋จือเย่าโดยไร้เหตุผลหรอก"

จางหลิงซานตีหน้าซื่อตาใส

ในใจลิงโลด นึกไม่ถึงว่าจะเจอศิษย์พี่ของไป๋จือเย่าเข้าจริงๆ

และฟังจากที่พวกนางเรียกชิงเฉินว่าศิษย์พี่ใหญ่ แสดงว่าชิงเฉินก็เป็นศิษย์พี่แท้ๆ ของไป๋จือเย่าด้วยสินะ

"จริงสิ ในเมื่อพวกเจ้าสัมผัสกลิ่นอายของชิงเฉินได้ ไป๋จือเย่าก็ต้องสัมผัสได้เหมือนกัน ทำไมเขาไม่มาสมทบด้วยล่ะ?"

จางหลิงซานถาม

สตรีทางซ้ายตอบ "คุณชายอาจจะไม่ทราบ ศิษย์พี่ใหญ่ชิงเฉินไม่พอใจที่อาจารย์ยกตำแหน่งเจ้าหุบเขาให้ศิษย์น้องไป๋ จึงพาคนไปแย่งชิงป้ายเจ้าหุบเขา ทั้งสองคนบาดหมางกัน ศิษย์น้องไป๋ย่อมไม่มาหรอก"

"อ้อ?"

จางหลิงซานไม่นึกว่านางจะให้ความร่วมมือดีขนาดนี้

แต่คิดอีกที ในเมื่อเขาเอ่ยถึงหุบเขาเซียนหมอ และเจาะจงตามหาไป๋จือเย่า ก็แปลว่าต้องรู้อะไรมาบ้าง

ดังนั้น

นางจึงไม่มีความจำเป็นต้องปิดบัง

ให้ความร่วมมือดีๆ คือทางรอด

ผู้หญิงคนนี้ รู้จักรักษาตัวรอดเป็นยอดดี

จางหลิงซานกล่าวต่อ "ชิงเฉินแย่งชิงป้ายเจ้าหุบเขา ถือเป็นกบฏอกตัญญู!

"พวกเจ้าสัมผัสกลิ่นอายมันได้ก็รีบแจ้นมาหา แสดงว่าพวกเจ้าสนิทกับชิงเฉินมากกว่า ตอนที่ชิงเฉินก่อกบฏ พวกเจ้าคงมีส่วนรู้เห็นเป็นใจด้วยสินะ

"ถ้าอย่างนั้น พวกเจ้าจะไปรู้ที่อยู่ของไป๋จือเย่าได้ยังไง เขาคงหนีพวกเจ้าแทบไม่ทัน จะยอมบอกที่อยู่ให้พวกเจ้ารู้รึ?"

จางหลิงซานจับพิรุธได้ทันควัน

ใบหน้าของสองสาวฉายแววตื่นตระหนก

"ฮ่าฮ่า!"

จางหลิงซานหัวเราะลั่น ออกแรงบีบฝ่ามือ เล็บจิกทะลุหนังศีรษะและใบหน้าของทั้งสอง ลึกจนเห็นกระดูก

"ไว้ชีวิตด้วย!"

สองสาวร้องเสียงหลง "พวกเราไม่รู้ที่อยู่ที่แน่นอนของศิษย์น้องไป๋ก็จริง แต่มีวิธีล่อเขาออกมาได้ ขอคุณชายไว้ชีวิต เราจะช่วยคุณชายตามหาศิษย์น้องไป๋ให้เจอ"

จางหลิงซานคลายมือออกเล็กน้อย "หวังว่าพวกเจ้าจะทำได้อย่างที่พูด"

"ขอบพระคุณคุณชาย"

สองสาวละล่ำละลัก "คุณชายวางใจ ศิษย์น้องไป๋เป็นคนรักพวกพ้อง ขอแค่รู้ว่าพวกเราคนใดคนหนึ่งบาดเจ็บสาหัส เขาต้องมาช่วยแน่"

จางหลิงซานถาม "จะบาดเจ็บยังไง ให้พวกเจ้าลงมือเองหรือให้ข้าลงมือ?"

"มิกล้ารบกวนคุณชาย พวกเราวางยาพิษตัวเองได้ ขอแค่ปล่อยข่าวออกไป พอศิษย์น้องไป๋มาถึงละแวกนี้เขาก็จะสัมผัสได้เอง"

สองสาวรีบเสนอตัว

พวกนางไม่กล้าให้จางหลิงซานลงมือหรอก

คนผู้นี้ลงมือหนักหน่วง บีบหัวพวกนางเหมือนบีบลูกเจี๊ยบ ขืนพลาดพลั้งบีบพวกนางตายคามือ จะไปร้องเรียนกับใครได้

ยังดีที่เป้าหมายของคนผู้นี้ไม่ใช่พวกนาง แต่เป็นเจ้าโง่ไป๋จือเย่า

ถ้าเป็นคนอื่น อย่างเช่นศิษย์พี่ใหญ่ชิงเฉิน พวกนางคงไม่มีปัญญาหลอกมาได้หรอก

มีแต่ไป๋จือเย่าเท่านั้น ที่รู้ทั้งรู้ว่าเป็นกับดัก ก็ยังจะเอาตัวมาเสี่ยง

"งั้นจะมัวพร่ำเพ้ออะไรอยู่ รีบวางยาตัวเองซะ แล้วปล่อยข่าว ภายในสามวัน ข้าต้องเห็นตัวไป๋จือเย่า!"

จางหลิงซานสั่งเสียงเฉียบขาด

สองสาวขมขื่นในใจ แต่เห็นท่าทางดุดันของอีกฝ่าย ก็ไม่กล้าปริปากบ่น สตรีทางซ้ายกล่าว "ศิษย์น้อง ลำบากเจ้าหน่อยนะ ข้าจะไปปล่อยข่าวที่หอเทียนตี้เอง"

"ข้า..."

ศิษย์น้องสบถในใจ แต่เห็นจางหลิงซานจ้องเขม็ง จึงไม่กล้าอิดออด รีบกลืนยาพิษลงไป "พิษนี้กินแล้วถ้าไม่ได้รับยาแก้ภายในสามวัน ข้าตายแน่ ศิษย์พี่ ต้องทุ่มเงินปล่อยข่าวให้หนักนะ ภายในสามวัน ต้องให้ศิษย์น้องไป๋โผล่หัวออกมาให้ได้!"

[จบแล้ว]