ตอนที่ 7-16 เตาหลอม

ลินลี่ย์มีความต้องการอาวุธดีๆ ดังนั้นมอนโรดอว์สันตัดสินใจพาลินลี่ย์ไปหาอาจารย์วินเซนต์ทันที  มอนโร ดอว์สัน, เยล,จอร์จและเรย์โนลด์ทุกคนรวมกลุ่มไปยังที่พักซึ่งอยู่ไม่ไกล

“ท่านผู้อำนวยการ!”  ยามเฝ้าประตูคำนับด้วยความเคารพทันทีที่เห็นมอนโรดอว์สัน

บ่าวทาสและคนใช้ของตระกูลไฮด์ตั้งแถวต้อนรับมอนโร ดอว์สันทุกคนแต่เดิมเป็นคนของหอการค้าดอว์สัน

“ท่านดอว์สันเดินทางมาเองเชียวหรือ?” บุรุษวัยกลางคนกำลังนอนพักอย่างสงบในลานหน้าบ้านรีบลุกขึ้นยืนและเดินมาหาทันที  หน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งคุณ  เขากล่าว “ท่านดอว์สันถ้าท่านต้องการพบข้า  แค่ส่งคนมาตามข้าก็ได้ข้าจะไปหาท่านถึงที่เอง”

วินเซนต์ผู้นี้รู้สึกซาบซึ้งขอบคุณมอนโร ดอว์สันจากใจจริง

ครึ่งปีที่ผ่านมานี้ มอนโร ดอว์สันแสดงไมตรีและมีมารยาทกับตระกูลไฮด์ของเขามาก  แต่กลับไม่ต้องการอะไรจากพวกเขา  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาหนีเอาชีวิตรอดถ้าหอการค้าดอว์สันไม่ช่วยพวกเขาขณะที่ยังอยู่ในอาณาจักรฮั่น  บางทีสมาชิกของตระกูลไฮด์อาจต้องตายอีกมากมาย

“ฮ่าฮ่า, เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ” มอนโร ดอว์สันแตะไหล่ของวินเซนต์

“ก็ได้”

สมาชิกคนอื่นของตระกูลไฮด์ เช่นบิดาของวินเซนต์และบุตรสองคนของวินเซนต์ล้วนออกมากันหมด

“มาเถอะท่านวินเซนต์ ให้ข้าแนะนำท่านหน่อย” มอนโร ดอว์สันยิ้มกว้างขณะชี้ไปที่ลินลี่ย์  “พวกท่านสามคนคงรู้จักลูกชายข้าแล้ว  แต่คนผู้นี้ก็คืออัจฉริยะจอมเวทที่ข้าพูดให้ท่านฟังบ่อยๆเขาคือ...”

“ลินลี่ย์แห่งตระกูลบาลุค ยอดฝีมือนักแกะสลักและเป็นจอมเวทอัจฉริยะ” วินเซนต์พูดต่อ

วินเซนต์หันไปมองลินลี่ย์ แม้แต่บิดาของวินเซนต์และบุตรชายทั้งก็หันไปมองลินลี่ย์อย่างทึ่ง

“ลินลี่ย์! ข้าคาดว่าเจ้าก็รู้เรื่องตระกูลไฮด์ของเรา”มีความรู้สึกพิเศษมากที่สามารถรู้สึกได้ในดวงตาของวินเซนต์  แม้ว่าทั้งตระกูลไฮด์และตระกูลบาลุคทั้งสองจะเคยเรืองอำนาจมาหลายปี  แต่ในหัวใจพวกเขา  พวกเขารู้สึกภูมิใจและมีความหยิ่งบางอย่าง

ตระกูลของสี่สุดยอดนักรบมีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงห้าพันปี

ไม่ว่าจะตกต่ำมากเพียงไหน แต่ความภาคภูมิใจและความหยิ่งในศักดิ์ศรีนี้จะเกิดขึ้นเองในใจตามธรรมชาติ

ทายาทของสุดยอดตระกูลนักรบทั้งสองต่างมองกันและกันแลกเปลี่ยนความรู้สึกที่พิเศษ

“ตระกูลนักรบเพลิงม่วง” ลินลี่ย์กล่าวอย่างสุภาพ  “ในตำราที่ได้รับตกทอดจากตระกูลบาลุคของเรามีการอธิบายเรื่องตระกูลไฮด์ไว้อย่างระมัดระวัง นั่นคือหนึ่งในสี่ของตระกูลสุดยอดนักรบ”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ วินเซนต์รู้สึกราวกับว่าได้หน้าตาอย่างช่วยไม่ได้และมีความรู้สึกที่ดีต่อลินลี่ย์มากขึ้น “ลินลี่ย์, ข้าขอแนะนำเจ้า นี่คือโยเทียน ไฮด์บุตรคนโตของข้า  และนี่เทรย์ ไฮด์บุตรคนรอง”วินเซนต์ภูมิใจบุตรชายทั้งสองของเขา “ลินลี่ย์, บุตรชายทั้งสองของข้ามีพรสวรรค์มากทีเดียวแต่แน่นอนเทียบกับเจ้าแล้ว พวกเขายังห่างอยู่มาก”

โยเทียนและเทรย์ได้แต่พยักหน้า แต่จากท่าทีที่แข็งกร้าวในดวงตาพวกเขา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ยอมรับคำพูดของบิดาพวกเขาที่ทำให้สองพี่น้องด้อยกว่าลินลี่ย์เล็กน้อย

“ฮ่าฮ่า, เอาเถอะ ท่านวินเซนต์ ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อขอให้ท่านช่วยเหลือ” มอนโร ดอว์สันพูดเข้าเรื่อง

วินเซนต์พูดอย่างเกรงใจ  “ท่านดอว์สันถ้าท่านต้องการอะไร ก็แค่บอกข้ามา ตราบใดที่ข้าทำได้ ข้าจะทำให้สุดฝีมือแน่นอน”ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมานี้ หอการค้าดอว์สันช่วยเหลือตระกูลไฮด์ไว้หลายเรื่องแต่ตระกูลไฮด์ยังไม่สามารถตอบแทนได้แต่อย่างใด ที่สำคัญคือหอการค้าดอว์สันยังไม่ได้ขอให้พวกเขาทำอะไรให้เลย

ความรู้สึกเป็นหนี้ใครสักคนเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเลย

มอนโร ดอว์สันหัวเราะขณะที่ชี้มาทางลินลี่ย์ “ลินลี่ย์ต้องการอาวุธดีๆ ข้าอยากจะขอให้ท่านสร้างอาวุธดีๆ ให้เขา”

“สร้างอาวุธน่ะหรือ?” วินเซนต์มองดูลินลี่ย์  “ลินลี่ย์!อาวุธสำหรับตัวเจ้าเองใช่ไหม?”

“ถูกแล้ว” ลินลี่ย์พยักหน้า

แววพอใจปรากฏอยู่ในสายตาวินเซนต์ เขาพยักหน้ากล่าว “ถูกแล้ว พวกเราทายาทของสุดยอดนักรบไม่อาจปล่อยร่างกายให้บอบบางและอ่อนแอได้  เราต้องฝึกฝนตัวในฐานะนักรบและเราต้องมีอาวุธดีๆ เป็นธรรมดา บอกข้ามาเถอะ เจ้าต้องการอาวุธแบบไหน”

ทั้งวินเซนต์และบุตรชายของเขาเมื่อได้ยินว่าลินลี่ย์เป็นอัจฉริยะจอมเวทก็รู้สึกดูถูกอยู่ในใจอยู่บ้าง ในสายตาพวกเขาทายาทสี่สุดยอดนักรบควรจะเป็นนักรบที่แข็งแกร่งทรงพลังไร้ผู้ต้านติดตอนนี้ลินลี่ย์กำลังขอให้พวกเขาสร้างอาวุธชิ้นหนึ่ง ทำให้พวกเขารู้สึกยินดี

“เป็นดาบหนัก” ลินลี่ย์ตอบช้าๆ “ท่านวินเซนต์ ข้าสูง 1.9 เมตร ท่านประเมินดูว่าดาบหนักควรยาวเท่าใด ท่านน่าจะรู้ความยาวที่เหมาะสมกับคนที่มีความสูงระดับข้า”

วินเซนต์ประหลาดใจเล็กน้อย “ดาบ(สองคม) หนัก? ไม่ใช่พวกดาบยักษ์หรือดาบสงครามหรือ?”

ดาบยักษ์ กับดาบหนักเป็นประเภทอาวุธที่แตกต่างกันสองอย่าง  “ดาบหนัก” ลินลี่ย์พูดยืนยัน

“ก็ได้ มีคำขออื่นอีกไหม?” วินเซนต์คือประมุขตระกูลไฮด์ ลูกหลานทายาทตระกูลไฮด์ไม่ได้เป็นนักรบที่ทรงพลัง  แต่พวกเขาก็มีความชำนาญในการทำอาวุธได้ดี

ลินลี่ย์เปิดถุงที่เขานำมาด้วย “วัสดุสำหรับสร้างดาบหนักต้องมีสิ่งนี้รวมอยู่ด้วย”

จากภายในถุง ลินลี่ย์ดึงแร่อดาแมนเทียมขนาดกำปั้นออกมา

แค่เพียงแต่ดู วินเซนต์ไม่สามารถบอกได้ว่านี่คืออดาแมนเทียม ที่สำคัญคือวิเซนต์ไม่เคยเห็นอดาแมนเทียมมาก่อน  เขาถามด้วยความสงสัยทันที“นี่เรียกว่าแร่อะไร?”

“อดาแมนเทียม”

ลินลี่ย์ตอบตามตรง

“อดาแมนเทียม?” วินเซนต์,บิดาของเขาและบุตรทั้งสองจ้องมองก้อนแร่สีดำขนาดเท่ากำปั้นในมือของลินลี่ย์ด้วยความประหลาดใจ

วินเซนต์ข่มความตื่นเต้นในใจ เขามองดูลินลี่ย์พลางกล่าว “ขอข้าดูได้ไหม?”

“ได้สิ”

วินเซนต์รับก้อนอดาแมนเทียมมาอย่างระมัดระวัง แม้ว่าเขาไม่เคยเห็นอดาแมนเทียมมาก่อน แต่วินเซนต์รู้ว่าอดาแมนเทียมหนักมากดังนั้นเขาจึงเตรียมตัวไว้ก่อน แน่นอน...

“หนักอย่างน้อยพันปอนด์” วินเซนต์นัยน์ตาเป็นประกาย  “อดาแมนเทียมของแท้แน่นอนหนักกว่าทองถึงร้อยเท่า ตำนานกล่าวไว้ถูกต้อง”

ทันใดนั้นวินเซนต์เรียกความรู้สึกกลับคืนมาเขาจ้องมองลินลี่ย์อย่างประหลาดใจ “ลินลี่ย์! เจ้าต้องการใช้ก้อนแร่อดาแมนเทียมทั้งหมดนี้สร้างอาวุธดาบหนักของเจ้าหรือ?”

“ถูกแล้ว ทั้งหมดนี้” ลินลี่ย์ตอบ

วินเซนต์ส่ายศีรษะย้ำอีกที “ลินลี่ย์! แร่อดาแมนเทียมนี้โดยตัวมันเองก็หนักพันปอนด์ เมื่อใช้อดาแมนเทียมเป็นหลัก วัสดุอื่นๆที่เจ้าต้องการผสมลงไปจะต้องเป็นของคุณภาพดีเช่นกัน  ด้วยขนาดดาบหนักของเจ้ามีแนวโน้มว่าจะมีน้ำหนักเกือบสามพันปอนด์ นี่จะเป็นครั้งแรกที่ข้าสร้างดาบหนักขนาดนั้นสามพันปอนด์! เจ้าต้องการใช้มันเองใช่ไหม?ต่อให้เป็นนักรบระดับเจ็ดทั้งหมดก็ไม่สามารถใช้ได้อย่างสะดวก  แม้แต่นักรบระดับแปดก็ยังจะใช้ได้เชื่องช้าลงแม้ว่าจะสามารถกวัดแกว่งมันได้ง่ายก็ตาม”

“ท่านวินเซนต์แค่กังวลกับการสร้างก็พอ”ลินลี่ย์หัวเราะ

นักรบเลือดมังกรมีสภาพร่างกายที่แข็งแกร่งมากหากจะเทียบกันในแง่ของพลังปราณศึก พลังปราณรบยังอ่อนกว่าเล็กน้อย

ในสี่สุดยอดนักรบนั้น นักรบเลือดมังกรและนักรบอมตะมีพลังที่แข็งแกร่งกว่าใคร บาลุคที่เป็นผู้ก่อตั้งตระกูลบาลุคคือคนที่กล้าต่อสู้กับจักรพรรดิอสรพิษเก้าหัวและชนะฆ่ามันตายได้ในที่สุด

จักรพรรดิอสรพิษเก้าหัวเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เหลือเชื่อ  ด้วยพลังที่คู่ควร อาจถูกมองว่าเป็นอสูรเวทระดับเซียนที่ทรงพลังที่สุดที่มีอยู่ในตอนนั้น  แต่บาลุคยังกล้าสู้กับมันและสังหารมันได้  จากตรงนี้เองผู้คนถึงได้รับรู้ว่านักรบเลือดมังกรทรงพลังแข็งแกร่งเพียงไหน  วินเซนต์พยักหน้าให้ลินลี่ย์“ภายในตระกูลข้า  เรามีวิธีลับสำหรับหลอมอดาแมนเทียมแน่นอน  แต่มันจะลำบากสำหรับข้าในการหาส่วนผสมหายากชนิดอื่นๆในตอนนี้”

“เรื่องนั้นให้ข้าจัดการเอง”  มอนโร ดอว์สันกล่าว

วินเซนต์พยักหน้า ด้วยอำนาจและอิทธิของหอการค้าดอว์สันการจัดหาแร่บางอย่างเป็นเรื่องง่ายมาก วินเซนต์มองลินลี่ย์ และกล่าวอย่างเคร่งขรึม  “ลินลี่ย์, อาวุธอดาแมนเทียมจะต้องน่ากลัวมากแน่นอนถ้าเจ้าใช้แร่อดาแมนเทียมจำนวนน้อยสร้างอาวุธเจ้า ข้าสามารถขึ้นรูปและฉาบอดาแมนเทียมเฉพาะคมก็ได้  แต่ถ้าเจ้าต้องการใช้มากขนาดนี้  ข้าสามารถทำขอบดาบให้บางลงได้  แต่ข้าไม่สามารถใส่คมดาบได้”

ก้อนแร่อดาแมนเทียมหนักถึงพันปอนด์!  วินเซนต์ไม่เคยได้ยินของแบบนั้นมาก่อน

ความแข็งแรงของอาวุธที่ถูกสร้างขึ้นช่างเหลือเชื่อจะใส่ขอบคมกับอาวุธแบบนั้นได้หรือ? วินเซนต์รู้ขีดจำกัดตัวเอง

“ไม่สามารถใส่คมดาบได้?”

ทันใดนั้นลินลี่ย์นึกย้อนไปถึงบันทึกของตระกูลนี้ นักรบเลือดมังกรคนแรกใช้ดาบศึกเพื่อต่อสู้ แต่นักรบเลือดมังกรรุ่นต่อมากลับไม่ใช้เขาใช้ค้อนยักษ์อาศัยแต่น้ำหนักและพลัง

ดาบหนักสามพันปอนด์โดยรวมแล้วก็คงพอๆ กับค้อนศึกที่บรรพบุรุษเขาใช้

“ถ้าท่านไม่สามารถใส่คมได้ งั้นก็ไม่เป็นไร” ลินลี่ย์มั่นใจมาก ด้วยดาบหนักอย่างนั้น น้ำหนักอย่างนั้นสามารถบดขยี้ให้อสูรตายได้ด้วยพลังงานเหวี่ยงมหาศาลของนักรบเลือดมังกร

“ดี, ตราบเท่าที่เรามีแร่อื่นที่จำเป็น ข้าก็เริ่มสร้างอาวุธให้เจ้าได้ทันที อาวุธชิ้นเดียวใช้เวลาไม่เกินครึ่งวัน” วินเซนต์พูดอย่างมั่นใจ วินเซนต์สร้างอาวุธมานับไม่ถ้วนและเขามีความมั่นใจมากกับวิธีลับในการสร้างอาวุธของตระกูลของเขา

มอนโร ดอว์สันหัวเราะ  “วินเซนต์ อย่างนั้นท่านให้ข้าได้เห็นสูตรลับในการสร้างอาวุธจากอดาแมนเทียมในตอนนี้ได้ไหม?”

“ได้เลย  ข้าจะไปเอามาเดี๋ยวนี้”วินเซนต์ออกไปทันที

ระดับประสิทธิภาพของหอการค้าดอว์สันสูงส่งน่ากลัวจริงๆ  ก่อนถึงพลบค่ำ พวกเขาจัดหาแร่คุณภาพดีจำนวนมากมาให้ ความจริง ความลับสร้างอาวุธของตระกูลไฮด์ไม่ได้จำกัดชนิดแร่เนื่องจากวัสดุทุกอย่างมีโอกาสทดแทนกันได้เช่นกัน

แต่วัสดุที่หอการค้าดอว์สันจัดหามาให้เป็นของชั้นยอด

คืนนั้น

“คุณภาพของวัสดุเหล่านี้จัดอยู่ในระดับสูง และแร่ทั้งหมดนี้ก็มีมูลค่าสูงด้วย” ขณะมองดูแร่วินเซนต์ตื่นเต้นมากจนหน้าเป็นประกาย เขาหัวเราะลั่น  “ลินลีย์  ได้วัสดุดีๆ อย่างนั้นมาใช้สร้าง ข้าเกรงว่าดาบหนักจะหนักกว่าที่ข้าคาดไว้เล็กน้อย”

“ดีแล้ว” ลินลี่ย์หัวเราะ

น้ำหนักอาวุธแค่เกินกว่าสามพันปอนด์เล็กน้อยนักรบระดับเก้าส่วนใหญ่ยังกวัดแกว่งได้ง่ายๆ นักรบเลือดมังกรแข็งแกร่งน่าทึ่งอยู่แล้ว

“ตกลง พรุ่งนี้ ข้าจะเริ่มสร้าง” วินเซนต์พูดอย่างห้าวหาญ

คืนนั้นลินลี่ย์ไม่ได้กลับไปคฤหาสน์ของเขาเอง เขาคุยทางจิตกับบีบีที่ยอมอยู่โยงที่บ้านอย่างเชื่อฟังและไม่ได้มาที่นี่  ถึงบีบีจะกังวลแค่ไหน  แต่ตอนนี้ชีวิตของมันก็แค่กินกับนอน  นี่คือชีวิตที่มันชอบ

เช้ามืด ท้องฟ้าค่อยๆ สว่าง

สมาชิกตระกูลไฮด์ทั้งสามบิดากับบุตรอีกสองคนไม่สวมเสื้อขณะที่พวกเขาเริ่มกระบวนการสร้างอาวุธวินเซนต์เป็นคนทำงานหลัก ขณะที่โยเทียนกับเทรย์คอยช่วยอยู่ข้างๆเพลิงที่พ่นลามเลียออกมาจากเครื่องสูบลมมีอุณภูมิสูงอย่างไม่น่าเชื่อ

“ฟู่, ฟู่”

ร่างของวินเซนต์เริ่มเปล่งไฟสีน้ำเงินซึ่งผสานเข้ากับเพลิงในเตาหลอมอย่างรวดเร็ว  สีของเพลิงในเตาหลอมเปลี่ยนไปด้วยเช่นกันและแร่อื่นๆ เริ่มละลายเป็นของเหลวช้าๆมีแต่เพียงแร่อดาแมนเทียมที่ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

วินเซนต์หยิบถ้วยน้ำสมุนไพรสีเขียวแล้วเทใส่แร่อดาแมนเทียมโดยตรง “ฟู่ ฟู่”น้ำสมุนไพรเขียวเริ่มแปรสภาพให้แร่อดาแมนเทียม ขณะที่มันเริ่มละลายช้าๆ เช่นกัน

ในที่สุดรูปลักษณ์ของดาบก็มองเห็นกันได้

“แคล้ง!”  “แคล้ง!”  “แคล้ง!”

ค้อนตีเหล็กกระหน่ำใส่ครั้งแล้วครั้งเล่าความเร็วในการตีเหล็กอยู่ในระดับน่ากลัว ค้อนที่ใช้หวดกระหน่ำในมือของวินเซนต์ทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังชมดูงานศิลปะชั้นสูง เห็นได้ชัดว่าจังหวะที่วินเซนต์กระหน่ำค้อนและรูปลักษณ์ของดาบหนักยิ่งชัดมากขึ้นทุกที

“ฟู่  ฟู่”

ร่างของวินเซนต์ปล่อยเพลิงสีฟ้าต่อเนื่องตลอดทำให้ดาบหนักตกอยู่ภายใต้อุณหภูมิที่สูงตลอดเวลา เขายังคงกระหน่ำค้อนต่อไปอีกสามชั่วโมง ดาบหนักซึ่งแต่เดิมมีหลากสี ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท  วินเซนต์มีเหงื่อท่วมไปทั้งตัวและหน้าของเขาซีดเล็กน้อย นี่อาจเป็นงานสร้างอาวุธที่เหนื่อยที่สุดที่เขาเคยทำ

“เอาน้ำผุดจากภูเขามาให้ข้า” วินเซนต์ตะโกนลั่น

โยเทียนบุตรชายคนโตนำถังน้ำที่อยู่ใกล้มาทันที  จากนั้นผสมกับของเหลวในถ้วยที่เตรียมเอาไว้การใช้ส่วนผสมลับที่เป็นของเหลวของตระกูลของพวกเขาพร้อมกับน้ำผุดจากภูเขาจะก่อให้เกิดผลที่ดีที่สุด

“ฟู่ ฟู่” ดาบหนักวางอยู่ในราง

เมื่อมองดูจากด้านข้าง ลินลี่ย์และมอนโร ดอว์สันตาเป็นประกายหลังจากผ่อนอุณหภูมิแล้ว ดาบจะขึ้นรูปสำเร็จ แต่พอถึงตอนนี้เองเมฆฟ้าครึ้มก่อตัว จู่ๆ สายฟ้าก็แลบแปลบปลาบ

“สำเร็จ!” วินเซนต์ดึงดาบหนักออกมา หน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น  เขาชูดาบขึ้นในอากาศ หัวเราะลั่น “ฮ่าฮ่าลินลี่ย์, สำเร็จแล้ว! นี่คืออาวุธประดิษฐ์ที่ดีที่สุด ที่ข้าเคยสร้าง”

“เปรี้ยงงงง!”

เสียงดังน่ากลัวสามารถได้ยินชัดขณะที่สายฟ้าสีน้ำเงินพุ่งเป็นสายคดเคี้ยวลงบนปลายดาบหนัก