ตอนที่ 6-31 ยอมรับไม่ได้

“เป็นอย่างที่ข้าสงสัยจริงๆอัจฉริยะของตระกูลบาลุคสามารถแปลงร่างเป็นมังกรได้ แม้ว่าจะยังไม่ใช่ระดับเดียวกับนักรบเลือดมังกรตามบันทึก ถึงอายุเขายังน้อยแต่พลังของเขาก็เทียบเท่ากับนักรบระดับเก้าแล้วนักรบเลือดมังกรมีชื่อเสียงในฐานะที่เป็นหนึ่งในสี่สุดยอดนักรบจริงๆ”

จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งวิหารเจิดจรัส ไฮเดนส์มีรอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาขณะที่เขาเฝ้ามองความเป็นไปเบื้องล่าง

ผู้บาดเจ็บล้มตายเกินกว่าพันและสภาพนองเลือดข้างล่างยังไม่เพียงพอทำให้หัวใจของจักรพรรดิศักดิ์สั่นไหวได้เลยแม้แต่น้อย

“ไกเซอร์,หยุดเขาไว้!” เคลย์ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

เคลย์ไม่เคยคาดคิดเลยว่าแม้ว่าเขาจะครอบครองเกราะชะตา  แต่เขายังต้องอยู่ในสภาพทุลักทุเลขนาดนี้ยิ่งกว่านั้นเรื่องนี้ยังเกิดขึ้นในเมืองหลวงศักดิ์สิทธิ์อย่างเฟนไลอีกด้วย

“พะย่ะค่ะ, ฝ่าบาท!”  ไกเซอร์ขานรับ ขณะที่เขาควงดาบยักษ์เข้าใส่ลินลี่ย์

ลินลี่ย์ไม่พยายามป้องกันการโจมตีนี้แม้แต่น้อย  “ต่อให้ข้าต้องเผชิญกับพลังโจมตีนี้ข้าจะฆ่าเคลย์ให้ได้เสียก่อน” ความตายของบิดามารดาเขาทำให้ลินลี่ย์เต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อเคลย์  ขอเพียงฆ่าเคลย์เท่านั้น เขาจึงจะพอใจ  มิฉะนั้น ต่อให้เขาตายเขาก็คงไม่พอใจ

“ตุ้บ!”ดาบยักษ์กระแทกใส่ร่างของลินลี่ย์

ลินลี่ย์กำลังวางแผนรับพลังโจมตีนี้  แต่ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักว่าคนผู้นี้ไม่ได้โจมตีเขาเลยแม้แต่น้อยพลังฟันครั้งนี้ใช้ป้องกันการบุกเข้าทำร้ายของลินลี่ย์  ขณะเดียวกันไกเซอร์ใช้ความได้เปรียบพลังตอบโต้เขาขณะที่พุ่งเข้าหาเคลย์ด้วยความเร็วน่าพิศวง

“ควั่บ!”บีบีพุ่งโจมตีใส่เคลย์อีกครั้ง

“ปัง!”ดาบยักษ์ตัดฝ่าอากาศ สกัดทางบีบีไว้  บีบีใช้กรงเล็บของมันเข้าปะทะกับดาบยักษ์

“แคล้ง!”

บีบีรู้สึกถึงกลิ่นอายที่ร้อนแรงระเหยออกมาจากผิวดาบยักษ์ขณะเดียวกันพลังปราณรุนแรงโถมเข้าใส่มัน บีบีหลบหนีอย่างรวดเร็วทันที แต่ถึงกระนั้นปราณยุทธที่รุนแรงก็กระแทกใส่มัน  อย่างไรก็ตามอาศัยพลังป้องกันที่น่าทึ่งของมันบีบีแค่ตีลังกาก็ลงมายืนอยู่บนพื้นได้

ไกเซอร์ยืนอยู่หน้าเคลย์จ้องมองลินลี่ย์และบีบีด้วยสายตาเย็นชา

“เจ้านาย,คนผู้นี้จัดการได้ยากจริงๆ!” ขนบีบีตั้งชันและมันจ้องไกเซอร์ไม่วางตา

ลินลี่ย์สามารถรู้สึกถึงพลังของไกเซอร์ได้ว่าในเรื่องความเร็ว ไกเซอร์ไม่ได้เร็วกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย  เมื่อโจมตีด้วยดาบของเขาความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาด ไกเซอร์ผู้นี้เป็นนักรบระดับเก้าโดยแท้ ทั้งยังมากประสบการณ์ด้วยเช่นกัน

“เจ้าเป็นใคร?  ทำไมเจ้าถึงพยายามปลงพระชนม์ฝ่าบาท?”ดาบในมือของไกเซอร์ชี้มาที่ลินลี่ย์อย่างเย็นชา

ลินลี่ย์ไม่พูด เมื่อเขาแตะที่เอวเทพกระบี่เลือดม่วงก็ปรากฏอยู่ในมือของเขาอีกครั้ง  ขณะเดียวกันลินลี่ย์เสริมเวทสายลมความเร็วเสียงเพิ่มไปด้วย เวทความเร็วเสียงระดับเจ็ดยังสามารถเพิ่มความเร็วให้ลินลี่ย์ได้อีกเล็กน้อย

“ยอดฝีมือสองสายเป็นทั้งจอมเวทและนักรบ” สีหน้าของไกเซอร์เปลี่ยน

“เคลย์” เสียงตะโกนเรียกของลินลี่ย์ดังขึ้น

ในตอนนี้มีนักรบกลุ่มหนึ่งรายล้อมเคลย์ไว้  แต่ก็ยังไม่น่ากังวลมาก  เพราะนอกจากไกเซอร์แล้วในคนพวกนี้ไม่มีใครสามารถต่อต้านเขาได้

“ตุ้บ!ลินลี่ย์กระทืบเท้าอย่างรุนแรงจนพื้นแตกร้าว อาศัยพลังส่งที่รุนแรงลินลี่ย์กลายเป็นภาพเงาดำเลือนลางและพุ่งเข้าหาเคลย์

“ควั่บ”บีบีที่เชื่อมโยงทางจิตกับลินลี่ย์พุ่งเข้ามาพร้อมกัน

“ชี่! ชี่!” เทพกระบี่เลือดม่วงเปลี่ยนสภาพเป็นเงาม่วงเลือนลางแทงใส่ไกเซอร์ไกเซอร์พลิกข้อมือดาบยักษ์ของเขาขยับอย่างคล่องแคล่วน่าอัศจรรย์ป้องกันเทพกระบี่เลือดม่วงของลินลี่ย์ไว้ได้  แต่ช่วงเวลาขณะนั้น

เทพกระบี่เลือดม่วงพลันโค้งงอหลบหลีกดาบยักษ์ของไกเซอร์และฉกเข้าหาไกเซอร์โดยตรง

มันใกล้เกินไป!

ไกเซอร์ไม่มีโอกาสหลบได้เลยแม้แต่น้อย

“ปัง!”

เทพกระบี่เลือดม่วงชะงักค้างช่วงระยะห่างจากร่างของไกเซอร์สามเซนติเมตร ชั้นพลังปราณคุ้มครองกายสีแดงร้อนแรงกำลังปกป้องร่างให้ไกเซอร์  ในฐานะนักรบระดับเก้า  ไกเซอร์ถือว่าแข็งแกร่งเหลือเชื่อมากกว่าลินลี่ย์เล็กน้อย

การรุกโจมตีครั้งนี้ล้มเหลว  แต่ลินลี่ย์ไม่ลังเลแม้แต่น้อยพุ่งเข้าไปใกล้เคลย์โดยตรง

“หยุดนะ!”ไกเซอร์ตวาดเสียงทุ้ม เตรียมเข้ามาป้องกันลินลี่ย์

แต่จากหางตาของเขา ไกเซอร์สังเกตเห็นเงาดำเลือนลางพุ่งเข้ามาที่ด้านหลังคอของเขาทันที ไกเซอร์รู้แน่ชัดว่าอสูรเวทประหลาดที่น่ากลัวตัวนี้น่ากลัวขนาดไหนและเขาไม่กล้าใช้ลมปราณป้องกันกรงเล็บที่ร้ายกาจนั้น

ไกเซอร์รีบฉากหลบอย่างคล่องแคล่วทิ้งระยะห่างระหว่างเขากับบีบี เขาพลิกดาบยักษ์ในมืออีกครั้งแล้วฟันใส่บีบีโดยตรง

“ไกเซอร์,มาช่วยข้าด้วย!  เคลย์ร้องเรียกอย่างร้อนรน

ไกเซอร์อดกังวลเพิ่มขึ้นไม่ได้  ทั้งลินลี่ย์และอสูรเวทที่น่ากลัวนี้  ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามีพลังของนักสู้ระดับเก้า  ยิ่งกว่านั้นอสูรเวทที่ลินลี่ย์ครอบครองมีทั้งพลังความคล่องแคล่วและพลังป้องกันตัวที่น่ากลัวเหลือเชื่อ  ไกเซอร์มั่นใจในความสามารถตนเองว่าสามารถรับมือหนึ่งในสองคนสัตว์นี้ได้แต่เมื่อต้องรับมือทั้งสองพร้อมกัน กลับเป็นสร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้เขามาก

“ฉัวะ!”

เมื่อเทพกระบี่เลือดม่วงตัดฝ่าอากาศ  มันทิ้งร่องรอยความเสียหายจากการตัดแขนขาและเลือดที่ฉีดพุ่งกระจาย

ดวงตาสีทองเข้มของลินลี่ย์จ้องมองแต่เคลย์เขาพุ่งเข้าหาเคลย์ด้วยความเร็วสูง ทุกคนพยายามเข้ามาขวางป้องกันเขาไว้แต่ก็ถูกตัดฟันด้วยเทพกระบี่เลือดม่วงในมือของลินลี่ย์  โลหิตย้อมเกล็ดสีดำของลินลี่ย์ไปทุกตารางนิ้ว!

และในแต่ละย่างก้าวลินลี่ย์จะฆ่าคนไปถึงสิบคน!

“ฉัวะ!”หลังจากฟันนักรบที่ปกป้องเคลย์สองคนสุดท้าย ลินลี่ย์ก็พุ่งเข้าหาเคลย์ทันที

“อย่าฆ่าข้าเลย!”  ตอนนี้เคลย์กลัวจริงๆ แล้ว

ไกเซอร์ยังคงต่อสู้ติดพันกับบีบีที่มีพลังทนทานเหลือเชื่อและไม่อาจปลีกตัวไปช่วยเคลย์ได้ ขณะที่นักรบคนอื่น ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะไล่ตามลินลี่ย์ พลังของลินลี่ย์ในร่างมังกรแปลงเพียงพอที่จะทำให้เขาน่ากลัวเหมือนนักสู้ระดับเซียนต่อให้ส่วนใหญ่เป็นนักรบระดับเก้า ก็คงไม่พอทำให้ลินลี่ย์กลัว

“ตายซะเถอะ เคลย์!”

คราวนี้ ลินลี่ย์ไม่ได้ใช้กระบี่ของเขา เขาตวัดกรงเล็บมือขวาใส่คอของเคลย์อย่างรุนแรง  เขาต้องการประหารเคลย์ให้ตายด้วยน้ำมือของเขาเอง

“อ๊าา!”เคลย์รีบถอยหลังสุดแรง ทำให้เขาตกลงไปบนเขาจำลอง

แต่ด้วยการกระตุกครั้งเดียวลินลี่ย์ก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเขาทันทีกรงเล็บที่ร้ายกาจยื่นตรงมาถึงดวงตาของเคลย์แล้ว

“ท่านพ่อ ท่านแม่ในที่สุดข้าก็ล้างแค้นให้ท่านได้เสียที” หัวใจของลินลี่ย์สั่นไหว เขาตวัดกรงเล็บมือขวาฟันลงไปตรงๆ  เคลย์ไร้การป้องกันสิ้นเชิง ยามอยู่ต่อหน้าลินลี่ย์เขาเป็นเหมือนสัตว์ที่ไม่มีเขี้ยวเล็บ

ดวงตาของเคลย์เต็มไปด้วยแววหวาดผวาและความรู้สึกเหลือเชื่อ

“ครืนนนนน”

พลังสั่นสะเทือนที่แปลกประหลาดดังมาจากท้องฟ้าทันทีในชั่วพริบตาก็ล้อมลินลี่ย์ไว้สิ้นเชิงทำให้เขารู้สึกเหมือนจมลงไปในทรายดูดอย่างรวดเร็ว  ทั่วทั้งร่างของเขาถูกตรึงเขาไม่สามารถใช้พลังในกรงเล็บขวาได้อีกต่อไป

ถ้าลินลี่ย์ใช้พลังเพียงแค่เล็กน้อยเขาจะสามารถตัดคอเคลย์ได้ แต่ลินลี่ย์ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลยแม้แต่น้อย

เคลย์ตะลึงจ้องมอง จากนั้น เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ฮะฮะ...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

เคลย์เริ่มหัวเราะลั่น และจากนั้นเขาค่อยๆถอยหลังออกไปหลายก้าวก่อนที่จะเงยหน้ามองดูท้องฟ้า  ถึงตอนนี้ร่างที่อยู่ในชุดขาวยาวค่อยๆลอยละล่องลงมาจากท้องฟ้า เป็นท่านผู้ทรงฤทธิ์ จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ไฮเดนส์นั่นเอง

“ถวายบังคมองค์จักรพรรดิ”  เคลย์น้อมคารวะทันที

นักรบทุกคนที่อยู่ใกล้ๆ รวมทั้งไกเซอร์ตะลึง  แต่ในทันใดพวกเขาทุกคนน้อมคำนับคารวะ “ถวายบังคมองค์จักรพรรดิ!”

ผู้ทรงอำนาจสูงสุดในสหภาพศักดิ์สิทธิ์  บุรุษผู้ทรงอำนาจพอจะปลดผู้ปกครองประเทศที่อยู่ในอำนาจของเขา  จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ไฮเดนส์ปรากฏตัวแล้ว

จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เดินเพียงก้าวเดียวก็มาอยู่ต่อหน้าลินลี่ย์  ขณะที่เขาทำเช่นนี้ลินลี่ย์รู้สึกได้ทันทีว่าเขาสามารถหลบพ้นจากสภาพทรายดูดนี้และขยับเคลื่อนไหวได้แล้ว  แต่เมื่อเผชิญกับสายตาของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์  ลินลี่ย์รู้สึกหัวใจสั่นไหว

“ฝ่าบาท!”ขณะเดียวกันอีกหน่วยงานหนึ่งก็วิ่งเข้ามาทันที นำโดยคาร์ดินัลสองคนและมือปราบอีกหลายคนจากศาลของโบสถ์เจิดจรัส

“เจ้าเดียรถีย์!”  กิลเยโมเมื่อเห็นลินลี่ย์ร่างมังกรเต็มตัว หลังจากพูดไปคำแรกถึงกับสีหน้าเปลี่ยน

จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ไฮเดนส์มองกิลเยโมอย่างสงบ  กิลเยโมได้แต่เงียบไม่กล้าส่งเสียงอะไรอีก

“ออกไป!”

เสียงของลินลี่ย์ดังออกมาทำให้จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์มองดูลินลี่ย์ด้วยความประหลาดใจแม้ว่าจะได้รับผลจากการปรากฏตัวของเขา แต่บุรุษผู้นี้ยังต่อต้านอยู่ได้อีกหรือ? ไฮเดนส์รู้ดีว่าพลังกดดันของเขาทรงพลังยิ่งกว่านักสู้ชั้นเซียนทั้งหมด  เพราะไฮเดนส์พกสมบัติศักดิ์สิทธิ์ล้ำค่าของวิหารเจิดจรัสไว้กับตัวมากมาย

“จงยอมจำนนซะ”  ไฮเดนส์กล่าว

“ควั่บ!”

ลินลี่ย์เคลื่อนไหวทันที กลายเป็นเงาเลือนลางพุ่งเข้าหาเคลย์แล้วใช้หางแส้มังกรหวดใส่อย่างดุร้าย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพลังที่น่ากลัวของหางลินลี่ย์เพียงพอจะฆ่าเคลย์ด้วยการหวดเพียงครั้งเดียวได้

ทันใดนั้นไฮเดนส์ทำท่าโบกมือข้างขวาของเขา  “ควั่บ”ร่างของลินลี่ย์กระเด็นห่างออกไปแล้วกระแทกเข้ากับภูเขาจำลอง  หินแตกกระจายและเลือดซึมออกทั่วร่างลินลี่ย์ จากพลังโจมตีครั้งนี้เกล็ดที่ทนทานของเขาถึงกับแตกทำลายจนเลือดไหลซึมออกมา

ไฮเดนส์ชำเลืองมองกิลเยโม

กิลเยโมเข้าใจสิ่งที่ไฮเดนส์ต้องการเขาตะโกนสั่งมือปราบจากศาลศาสนจักร “คร่ากุมปีศาจนี่ไป!”

ทันใดนั้นมือปราบสี่คนพุ่งเข้าหาลินลี่ย์ทันที

“เจ้านาย!”  เสียงของบีบีดังขึ้นในใจลินลี่ย์

ลินลี่ย์คุกเข่าอยู่ที่เขาจำลองเลือดหยดออกจากปากเขา  “บีบี! หนีไป,  หนีไปเดี๋ยวนี้ขณะที่พวกเขายังไม่ทันสังเกตเห็นเจ้า!”

“ข้าไม่ไป”  บีบีกระโจนมาอยู่ที่มุมกำแพงระยะห่างออกไป  แต่ยังคุยกับลินลี่ย์ทางจิตต่อไป

“ไม่ได้,ด้วยพลังกดดันของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ เราไม่มีโอกาสสู้ต่อไปแม้แต่น้อย เขาไม่ทันสังเกตเห็นเจ้า ดังนั้นเจ้ายังมีโอกาสหนีได้ บีบี.... หนีไปเดี๋ยวนี้  ข้าต้องฆ่าเจ้าเคลย์ให้ได้  ต่อให้ข้าต้องตายก็ตาม  ข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าฆ่าเขา  แต่ถ้าเจ้าถูกจับ  โอกาสในอนาคตของเราจะไม่เหลือแม้แต่น้อย”

“เจ้านาย...”

“ไปซะ!ไม่อย่างนั้น ต่อให้ข้าตาย ข้าจะไม่มีวันยกโทษให้เจ้า!”  ลินลี่ย์คำรามในใจ

ในมุมหนึ่งของกำแพง, บีบีจ้องมองลินลี่ย์  นัยน์ตาน้อยๆของมันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เศร้าโศกและไม่ยินดีจะแยกจากลินลี่ย์

“ไปเดี๋ยวนี้!”

ลินลี่ย์กระชากเสียงในใจกับมัน ถึงตอนนี้มือปราบทั้งสี่ก็เดินมาอยู่ข้างลินลี่ย์และเอื้อมมือออกเตรียมคร่ากุมตัวลินลี่ย์ แต่ลินลี่ย์ที่อยู่ในท่าคุกเข่ายืดขาทันทีเหมือนตั๊กแตนตำข้าวลอบทำร้ายเหยื่อของมัน

“ควั่บ!”แสงสีม่วงปรากฏวูบขึ้น ทั้งสี่คนถูกตัดที่เอวจนขาดสองท่อน

“ตาย!”  ลินลี่ย์พุ่งเข้าหาเคลย์อีกครั้ง

สีหน้าของเคลย์เปลี่ยนไปทันที

“ต่อให้ข้าตาย,ข้าจะต้องฆ่าเจ้าก่อน!”  ลินลี่ย์กู่ร้องด้วยความโกรธ

“ฮึ่ม!”

ดวงตาของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ไฮเดนส์มีประกายเย็นชา เขาแค่นเสียงและใช้มือขวาตบไปที่ลินลี่ย์โดยตรง พลังที่น่ากลัวปรากฏออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยรุมล้อมกดดันลินลี่ย์อยู่ทุกด้าน  ลินลี่ย์รู้สึกเหมือนภูเขาใหญ่มหึมากดทับใส่ร่างของเขา

“บึ้ม!”ลินลี่ย์ถูกอัดกระแทกลงพื้น

“กร๊อบ!”ลินลี่ย์รู้สึกว่ากระดูกในตัวของเขาหักไม่ต่ำกว่าสิบแห่ง  เขาเป็นอัมพาตโดยสิ้นเชิงได้แต่นอนอยู่บนพื้นไม่สามารถขยับได้อีกครั้ง  ไม่ว่าใครจะแข็งแกร่งเพียงไหนก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวทั้งที่กระดูกหักหลายที่ได้

“เอาตัวเขาไป”กิลเยโมออกคำสั่งอีกครั้ง

“เจ้านาย.....” เมื่อเห็นลินลี่ย์อยู่ในสภาพที่น่าอนาถบีบีน้ำตาไหลนองหน้า

ลินลี่ย์นอนอยู่บนพื้นเป็นอัมพาต กระดูกแขน ขาซี่โครงแตกหักทั้งหมด เขาไม่สามารถขยับได้แม้แต่น้อย เกล็ดดำที่ปกคลุมร่างแตกหักผิดรูปและเลือดไหลออกมาจากเนื้อตรงเกล็ดย้อมผิวจนแดงไปทั้งตัว

“เจ้านาย”

“ไปซะ!บีบี  หนีไป!”ลินลี่ย์คำรามอย่างโกรธเกรี้ยวในใจ

มือปราบของศาลศาสนจักรหลายคนกรูเข้ามากระชากตัวลินลี่ย์ให้ลุกขึ้นอย่างไม่ปราณี อาจเป็นเพราะพวกเขาเพิ่งเห็นลินลี่ย์สังหารสหายร่วมงานทั้งสี่ของพวกเขา   แต่มือของพวกเขาไม่มีความอ่อนโยนขณะลากตัวเขาไปพวกเขาไม่สนใจบาดแผลของลินลี่ย์แม้แต่น้อย การลากไปเช่นนี้ทำให้ร่างกายของลินลี่ย์เจ็บปวดทรมานยิ่งขึ้น

ขณะที่เขาถูกยกคร่ากุมตัวออกไปลินลี่ย์ยังคงจ้องมองเคลย์ตาไม่กระพริบ

“ฮ่าฮ่า,ฮ่าฮ่าฮ่า...” เคลย์เริ่มหัวเราะอีกครั้ง

เมื่อจ้องมองเคลย์ด้วยดวงตาสีทองเข้ม  ลินลี่ย์คำรามด้วยความโกรธ  “ถ้าข้ายังฆ่าเจ้าไม่ได้  ข้าจะไม่ยอมหยุด!  ต่อให้ตายข้าก็ไม่ยอมรับ!” เสียงของลินลี่ย์ทำให้หัวใจของบีบีที่อยู่ไกลออกไปสั่นไหว

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจเคลย์ถึงกับสะท้านอย่างช่วยไม่ได้เช่นกัน

“ข้า,ยอมรับมันไม่ได้!” น้ำตาสองสายไหลพรากจากดวงตาลินลี่ย์ เขาเกือบจะคว้าชัยชนะอยู่แล้ว แต่ในที่สุด เขาก็ยังพลาดล้มเหลวในการสังหารเคลย์