ตอนที่  4-20 การแปรสภาพของผลึกมังกร

แม้จะเป็นเดลิน โคเวิร์ทในสมัยที่ยังมีพลังของปรมาจารย์จอมเวทระดับเซียนก็ยังไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้หลังจากสูญเสียร่างกายไปแล้ว

เมื่อใดที่ร่างกายถูกทำลายมีแต่ความตายเท่านั้นที่รอคอยอยู่

แม้แต่อำนาจของพระเจ้ายังไม่สามารถฟื้นคืนร่างกายได้อย่างง่ายดายนัก

เมื่อพลังชีวิตไหลออกจากร่างเซียนหมีลายม่วงรู้สึกว่าวิญญาณถูกเรียกจากโลกเบื้องล่าง ความรู้สึกนั้นดำเนินอยู่นานหลายนาทีก่อนวิญญาณจะถูกดึงลงไป“ซาร์เทียส!”สิ่งสุดท้ายที่เซียนหมีลายม่วงทำได้บนแผ่นดินยูลานคือใช้กำปั้นทั้งสองฟาดใส่กะโหลกของมังกรเกราะหนามอย่างรุนแรง

ดวงตาข้างหนึ่งของมังกรเกราะหนามถูกทำลายในขณะที่เกล็ดรอบศีรษะและลำคอแตกกระจาย เลือดไหลทะลักออกมามากมาย

แต่มังกรเกราะหนามไม่ต่อต้านขัดขืนแม้สักน้อยเพราะมันได้มาถึงปลายทางชีวิตแล้ว หลังจากยิงหนามแหลมทั้งหมดออกไปพลังชีวิตของมันก็เริ่มรั่วไหลออกมาเช่นกัน

“ข้ายังไม่อยากตาย!”

เสียงกราดเกรี้ยวโหยหวน

“ตึง!” แล้วร่างขนาดมหึมาก็ล้มลงกับพื้นบัดนี้วิญญาณของเซียนหมีลายม่วงไม่อาจต้านทานเสียงเรียกขานโลกเบื้องล่างได้อีกแล้วและเลือนหายไปจากโลกกายหยาบบนแผ่นดินยูลาน

ลินลี่ย์จ้องมองร่างของหมีลายม่วงที่ล้มลงแต่กระนั้นมังกรเกราะหนามก็ยังคงฝังเขี้ยวอยู่กับแขนของเจ้าหมี“มันยังมีเรี่ยวแรงอยู่อีกหรือ?” มังกรเกราะหนามได้มายืนอยู่หน้าประตูแห่งความตายแล้วเลือดยังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่องจากบริเวณหางและลำคอ เปลือกตาค่อยๆปิดลง

แต่ทันใดนั้น

มังกรเกราะหนามก็เปิดตาขึ้นข้างหนึ่งนัยน์ตาสีทองเข้มที่ลืมอยู่จับจ้องไปที่ลินลี่ย์อย่างเย็นชาและไร้ความรู้สึก

“อ๊ะ!” เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาเย็นยะเยือกหัวใจของลินลี่ย์ก็พลันเต้นอย่างบ้าคลั่ง

ทั้งมังกรเกราะหนามและเซียนหมีลายม่วงนั้นสัมผัสถึงลินลี่ย์ได้ตั้งแต่แรกเพียงแต่ไม่สนใจก็เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม...

มังกรเกราะหนามไม่อยากให้ร่างกายหลังจากตายแล้วของมันถูกมนุษย์เอาไปใช้ประโยชน์มังกรเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทะนงในศักดิ์ศรีและมังกรเกราะหนามก็นับเป็นมังกรที่หยิ่งทะนงที่สุดในบรรดามังกรทั้งหมดแม้จะต้องตายก็ไม่ปล่อยให้ศัตรูลอยนวลไปอย่างง่ายดายไม่ต้องพูดถึงการที่ศพจะถูกแยกส่วนโดยมนุษย์

“ไม่ดีแน่” โดยไม่ลังเล ลินลี่ย์ก็ม้วนหางและเริ่มวิ่งหนี

“มันกำลังจะตาย แต่ก็ยังต้องการฆ่าอยู่” ลินลี่ย์รู้สึกไม่สบายใจ

มังกรเกราะหนามจับจ้องลินลี่ย์อย่างอาฆาตด้วยดวงตาสีทองเข้มที่เหลืออยู่จากนั้นก็ร้องคำรามอย่างกราดเกรี้ยวและใช้พลังเฮือกสุดท้ายเปลี่ยนเป็นร่างสีดำลางเลือนและในชั่วพริบตาก็ปรากฏตัวใกล้กับลินลี่ย์กรงเล็บอันแหลมคมตะปบใส่ร่างลินลี่ย์อย่างรวดเร็ว

เมื่อรู้สึกถึงสายลมเย็นยะเยือกจากเบื้องหลังลินลี่ย์หมอบลงทันทีเหมือนรู้ว่าจะมีกรงเล็บมังกรหมายเอาชีวิตแม้ว่าพลังชีวิตของมังกรเกราะหนามจะแห้งเหือดกว่าเขามาก แต่เกราะหยกของเขาไม่อาจทานทนแรงตะปบของกรงเล็บมังกรระดับ9 ได้

“เคร้ง!”

เสียงปะทะดังขึ้นเจ้าบีบีน้อยใช้ร่างกายเล็กๆของมันเข้าปะทะกับกรงเล็บอันแหลมคมของมังกรเกราะหนาม

“บีบี!” เมื่อถูกเชื่อมโยงกันไว้ด้วยสายใยวิญญาณเมื่อบีบีขยับ ลินลี่ย์ก็สัมผัสได้ และบัดนี้หัวใจของลินลี่ย์เริ่มสั่นด้วยความกลัว

“แควก!”

เสียงตะปบดังขึ้นร่างของบีบีถูกกรงเล็บของมังกรเกราะหนามส่งลอยขึ้นไปในอากาศด้วยความเร็วสูงกระแทกเข้ากับผนังอุโมงค์ไกลออกไปหลายสิบเมตร ทิ้งรอยกระแทกไว้ที่กำแพงเป็นร่องลึก

และที่รอยกระแทกนั่นก็มีรอยเลือดขนาดใหญ่อยู่

“เลือดของบีบี” ในเวลานั้น ลินลี่ย์ก็ถูกความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่ความเจ็บปวดเป็นพันเท่า ไม่สิ หมื่นเท่าของความเจ็บปวดที่เขาเคยรู้สึกเมื่อตอนสูญเสียอลิซ

ในมโนจิตขณะนั้นภาพที่เขาใช้ชีวิตร่วมกับบีบีกำลังฉายซ้ำไปซ้ำมา

เขาจำครั้งแรกที่พบกันได้จำได้ว่าเจ้าบีบีตัวน้อยแอบอยู่ในห้องศิลาเก่าๆ และจ้องมองลินลี่ย์ด้วยสายตาหวาดกลัว

เขาจำท่าทางมั่นอกมั่นใจของบีบีและท่าทางน่ารักยามมันขยับจมูกน้อยๆ

เขายังคงจำได้เมื่อยามบีบีขดตัวงีบอยู่ในเสื้อคลุมของเขาว่ามันน่ารักเพียงใดยามนอน

….

ตั้งแต่ลินลี่ย์อายุ8 ขวบจนถึงบัดนี้

ผู้ที่อยู่เคียงข้างเขาอย่างแท้จริงก็คือบีบีแม้ว่ามันจะพูดมากและช่างล้อเลียน แต่ในหัวใจของลินลี่ย์ก็ยกให้มันเป็นคนสำคัญ

“กรรรรร....” ปากของมังกรเกราะหนามอ้ากว้างและฝังเขี้ยวลงบนร่างของลินลี่ย์

“อ๊ากกกกกก!” ลินลี่ย์ร้องลั่นทัศนะวิสัยปกคลุมไปด้วยเลือด และเมื่อมังกรเกราะหนามกำลังจะใช้กรงเล็บโจมตีซ้ำลินลี่ย์เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนไหวขึ้นมากกว่าทุกครั้งเขาอ้าปากกว้างแล้วกัดเข้าที่ลำคอของมังกร

“แควก” ชิ้นส่วนขนาดใหญ่บริเวณไหล่ของลินลีย์ถูกฉีกออก

แต่ลินลีย์ยังคงฝังเขี้ยวอยู่ที่แผลเก่าบริเวณลำคอของมังกรเกราะหนาม!

“ตาย ตาย ตายไปกับข้าเสียเถอะ”

เมื่อเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่งลินลี่ย์ดื่มเลือดมังกรเป็นๆเข้าไปปริมาณมาก เขากัดอย่างรุนแรงจนแผลฉีกออก

“อ๊ากกกกก!”

เมื่อเลือดมังกรกระเด็นมาใส่ร่างกายของลินลี่ย์เขาก็พลันรู้สึกเจ็บปวดเหมือนผิวหนังถูกน้ำเดือดราดใส่ และยิ่งกว่านั้นเลือดมังกรในกระเพาะกำลังทำให้ลินลี่ย์เริ่มสั่นและกระตุกเกร็ง

เจ็บ!เจ็บที่สุดเท่าที่เคยเจอมาในชีวิต!

ความเจ็บปวดยามเลือดมังกรราดรดยังพอทนไหวแต่เลือดมังกรในกระเพาะของเขา เมื่อมันเข้ามาในร่างกายเล่า? ยิ่งกว่าความทรมานภายนอกคงเป็นความความทรมานภายในที่ยังคงต่อเนื่องไม่จบสิ้น

เขาทุกข์ทรมานแต่ในเวลานั้นลินลี่ย์แทบจะหลงลืมความทรมานนั้นไป

สิ่งสุดท้ายที่เขาสัมผัสได้คือความสิ้นหวังการโจมตีเต็มที่ของมังกรเกราะหนาม...ใครก็คงบอกได้ว่ามันน่าหวาดกลัวเพียงใด และกรงเล็บแหลมคมที่เป็นเรื่องเล่าขานของมันอีกแม่แต่อสูรเวทระดับ 9 ก็ยังไม่อาจทานทน แล้วบีบีเล่า?

ในสายตาของลินลี่ย์เห็นเพียงรอยเลือดที่ผนัง

เมื่อร่างกายเล็กๆของบีบีถูกกรงเล็บนั่นแยกออกเป็นส่วนๆมันจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร? ช่างสิ้นหวังยิ่ง ลินลี่ย์สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตของบีบีที่ค่อยๆอ่อนแรงลง

“อ๊ากกก!” หัวใจของเขาถูกความโศกเศร้าปกคลุมเขากัดย้ำที่บาดแผลของมังกรสุดแรง ดื่มเลือดสดลงไปอย่างต่อเนื่องปล่อยให้เลือดมังกรแผดเผาอวัยวะของเขาตามที่มันต้องการปล่อยให้ภายในร่างกายเจ็บปวดทรมานจนยากจะทานทน ลินลี่ย์ไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว

“ลินลี่ย์ หยุด หยุดก่อน!” เดลิน โคเวิร์ทตะโกนลั่น“ใช้หญ้าใจฟ้า เร็วเขา กินหญ้าใจฟ้าเข้าไป! หากเจ้ายังคงทำเช่นนี้ร่างกายเจ้าจะระเบิด!”

แต่ไร้ผล ลินลี่ย์ยังคงสูบเลือดมังกรเข้าไปอย่างต่อเนื่องทันใดนั้น ผลึกเย็นเฉียบก็หลุดเข้าไปในลำคอของลินลี่ย์ ผ่านเข้าสู่กระเพาะทำให้ความเจ็บปวดเพิ่มขึ้นทับทวี และร่างกายของลินลี่ย์ก็เริ่มกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

เจ็บปวด?

ลินลี่ย์ปรารถนาความเจ็บปวดเขาอยากให้ความเจ็บปวดของร่างกายนี้มากลบฝังความเจ็บปวดภายในจิตใจ

“ลินลี่ย์!” เดลิน โคเวิร์ทหมดปัญญา

“จะ...เจ้านาย!” เสียงเล็กๆดังขึ้นในหัวของลินลี่ย์

ทั่วร่างของลินลี่ย์สั่นเทาและในที่สุดก็หยุดลง เขาอ้าปากปลดกรามออกจากร่างของมังกรเกราะหนามไม่ปรารถนาจะดื่มกินเลือดอีกต่อไป

“บีบี?”

ทั้งอุโมงค์ปกคลุมด้วยความเงียบลินลี่ย์มองไปที่บีบี ที่ร่างของมันฝังอยู่ในรอยแยกของหินจากแรงกระแทกเขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตของบีบีที่เริ่มแข็งกล้าขึ้นเมื่อเห็นร่างของบีบีค่อยๆคลานออกมาจากส่วนลึกของรอยแยก ลินลีย่ก็ปลาบปลื้มจนพูดไม่ออกแต่ทันทีที่สติกลับคืนมา ความเจ็บปวดก็ถาโถมกัดกินลึกถึงวิญญาณ

“เร็วเข้า! กินหญ้าใจฟ้า!” เสียงตะโกนของเดลินโคเวิร์ทดังลั่น

ลินลี่ย์เร่งรีบกระชากกระเป๋าเปิดออกคว้าหญ้าใจฟ้าออกมาเต็มกำมือ และกลืนลงไปทั้งกำมือนี้ประกอบไปด้วยหญ้าใจฟ้ามากกว่า 10 กอ เมื่อเขากินลงไป ลินลี่ย์ก็รู้สึกถึงความเย็นภายในร่างกายของเขาจากนั้นความเจ็บปวดที่ดำเนินต่อเนื่องมาเป็นเวลานานก็บรรเทาลง

แต่ลินลี่ย์ยังคงรู้สึกว่าส่วนหนึ่งของกระเพาะยังคงเจ็บปวดอย่างมากหลังจากอาการถูกเผาในบริเวณอื่นของร่างบรรเทาลงแล้วแต่ความเจ็บปวดในบริเวณนั้นยังคงมากมายจนยากจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

โดยไม่ลังเลเลย ลินลี่ย์คว้าหญ้าใจฟ้าขึ้นมาอีกกำและกินอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ลินลี่ย์ก็จดจำเนื้อหาการโคจรลมปราณและการปลุกเลือดมังกรของนักรบเลือดมังกรในคัมภีร์ลับเลือดมังกรได้เขาเริ่มโคจรเลือดไปตามที่คัมภีร์บันทึกไว้ เมื่อได้ทำตามเคล็ดลับนั้นเลือดของนักรบเลือดมังกรที่เคยหลับใหลอยู่ในส่วนลึกของกระแสเลือดเขาก็เริ่มแสดงตัวออกมา

“สำเร็จ”

โอกาสสำเร็จของการใช้เลือดมังกรระดับ9 นั้นด้อยกว่าการใช้เลือดมังกรระดับเซียนอยู่บ้าง แต่มังกรเกราะหนามตัวนี้ทั้งอยู่จุดสูงสุดของระดับ9 และเป็นมังกรสายพันธุ์ที่ทรงอำนาจแม้จะมีขนาดเล็กแต่คุณภาพของเลือดมังกรนับว่าอยู่ในระดับที่สูงมาก

“วูซซซ” “วูซซซซ!”เลือดมังกรในกระแสเลือดของลินลี่ย์ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงเช่นกันการเปลี่ยนแปลงไล่มาเรื่อยๆดั่งคลื่นทะเล เปลี่ยนเป็นพลังปราณเลือดมังกร

แต่เมื่อสัมผัสบริเวณกระเพาะส่วนที่เจ็บปวดที่สุดด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ความเจ็บปวดนั้นยังคงอยู่ไม่ว่าเขาจะกินหญ้าใจฟ้าเข้าไปมากเพียงใดก็ตาม บัดนี้ลินลี่ย์ไม่อาจรู้ได้ว่าเขากินหญ้าใจฟ้าไปมากเท่าใดแล้วเป็นผลมาจากผลึกมังกรของมังกรเกราะหนาม

ถ้าพูดตามความเป็นจริงผลึกมังกรนั่นนับว่าน่ากลัวกว่าเลือดมังกรมากนัก แม้ว่าจะกินหญ้าใจฟ้าไปมากเท่าใดก็ไม่สามารถบรรเทาความเจ็บปวดที่ถูกแผดเผาอย่างรุนแรงได้

แต่อย่างไรก็ตามนักรบเลือดมังกรไม่ใช่สายเลือดธรรมดาเช่นกัน!

สายเลือดของนักรบเลือดมังกรนี้ได้รับการสืบทอดมาจากนักรบเลือดมังกรคนแรก“บาลุค” ในอดีต เมื่อบาลุคชำนาญทักษะความสามารถของเขาแล้ว เขาสามารถสังหารอสรพิษ 9เศียรที่อยู่จุดสูงสุดของระดับเซียนได้ พลังอำนาจของเขานั้นทำให้สามารถเดินทางไปทั่วแผ่นดินยูลานได้อย่างไร้ผู้ต้าน นับว่ายอดเยี่ยมนัก

ขนาดเผ่าพันธุ์มังกรยังไม่อยากเผชิญหน้าตรงๆกับบาลุคและตระกูลของเขายังไม่นับข้อเท็จจริงที่บาลุคเคยจับมังกรระดับเซียนหลายตัวเพื่อให้สมาชิกในตระกูลดื่มเลือด

นี้เป็นพลังอำนาจอันน่าสะพรึงของนักรบเลือดมังกร!

เป็นเวลายาวนานที่คัมภีร์เลือดมังกรได้ตกทอดกันมาในตระกูลบาลุคพร้อมกับคำพูดที่ว่าไม่เคยมีใครมีชีวิตรอดหลังจากการดื่มเลือดมังกรซึ่งความจริงถูกซุกซ่อนโดยเผ่าพันธุ์มังกร ว่าบาลุคเคยใช้วิธีนี้เพิ่มจำนวนนักรบเลือดมังกรมานักต่อนัก

ความพิเศษของสายเลือดนักรบเลือดมังกรและลูกหลานของพวกเขาเมื่อเทียบกับสายเลือดเชื้อพระวงศ์ของเหล่ามังกร ก็ยังถือว่าสูงส่งกว่า

แม้มีสายเลือดเพียงน้อยนิดไหลเวียนอยู่ในร่างก็สามารถเพิ่มความเป็นไปได้ที่มนุษย์จะบรรลุถึงระดับเซียน ด้วยข้อนี้หากใครรู้ก็ต้องยอมรับว่าสายเลือดของนักรบเลือดมังกรนั้นทรงอำนาจเพียงใด!

บัดนี้เลือดของนักรบเลือดมังกรเริ่มไหลเวียนไปทั่วร่าง เมื่อเลือดมาเผชิญกับผลึกมังกรของมังกรเกราะหนามการเปลี่ยนแปลงอย่างแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น! ผลึกมังกรนี้ถูกกลั่นจากพลังมังกรบริสุทธิ์ทำให้ผลึกนี้บริสุทธิ์ยิ่งและยิ่งกลั่นจากอณูพลังของมังกรเกราะหนามที่อยู่จุดสูงสุดของระดับ9.......ในขณะที่ความหนาแน่นของเลือดมังกรในสายเลือดลินลี่ย์นั้นเบาบางจนเกินไป....

“แฮก, แฮก”

ความเจ็บปวดปะทุขึ้นจากทุกอณูบนร่างของลินลี่ย์ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นแล้วร้องโหยหวนอย่างทรมาน ที่ผิวของลินลี่ย์เกล็ดสีดำประหลาดเริ่มผุดขึ้นมา ความแหลมคมของมันฉีกเสื้อผ้าของลินลี่ย์เป็นชิ้นๆ

แขนและขาของลินลี่ย์เริ่มมีเกล็ดงอกออกมาอย่างช้าๆความเจ็บปวดเกินกว่ามนุษย์จะทนไหว ส่งผลให้เส้นเลือดทั่วร่างของลินลี่ย์โป่งพองใบหน้าของลินลี่ย์บิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว

ทันใดนั้นคลื่นความเจ็บปวดที่มากกว่าทุกคราก็โถมเข้าใส่ลินลี่ย์เมื่อเขาแหลมแทงทะลุออกมาจากหน้าผากของลินลี่ย์...