ตอนที่ 3-22 หุบเขาสายหมอก (2)

เหยี่ยวมังกรเกินกว่า 10 ตัวพุ่งทะยานขึ้นมาไล่ล่าลินลี่ย์แต่ละตัวมีขนาดใหญ่โตยิ่งกว่ากริฟฟินลินลี่ย์ส่งพลังเวทผ่านแหวนมังกรขนดช่วยให้เขาสามารถบินได้เร็วขึ้นพร้อมกับร่ายเวทเรียกเกราะผู้พิทักษ์ดินขึ้นมา

“วืดดด!”

ได้ยินเพียงสายลมหวีดหวิว แม้ว่าลินลี่ย์จะหนีพ้นจากงูเขียวยักษ์มาได้ไกลแต่เหยี่ยวมังกรกลับเร็วเหลือเชื่อ และพวกมันยิ่งไล่กระชั้นเข้ามาเรื่อยๆแม้ว่าจะพ้นจากหุบเหวขึ้นมาแล้วแต่การไล่ล่าอย่างดุเดือดของฝูงเหยี่ยวมังกรก็ยังไม่มีทีท่าเลิกรา

ลินลี่ย์ทะยานผ่านป่าด้วยความเร็วสูงสุด แต่ไม่มีทางที่กำลังขาของเขาจะเปรียบเทียบได้กับความเร็วจากการกระพือปีกของเหยี่ยวมังกร

“แคว้กกกกกก!” เหยี่ยวมังกรร้องอย่างกราดเกรี้ยว

ความยาวปีกของเหยี่ยวมังกรนั้นมากกว่า 20 เมตร ฝูงเหยี่ยวมังกรกว่า 10ตัวบนฟ้าพุ่งตรงเข้าหาลินลี่ย์ เขารู้สึกว่าโลกของเขามืดมิดลงเมื่อเหยี่ยวมังกรโฉบลงมา จะงอยปากของพวกมันเปิดอ้าลมหายใจของมันกลายเป็นเพลิง 4สายพุ่งเข้าหาเขา ทุกสิ่งสรรพรอบตัวกลายเป็นเถ้าถ่านทันที

โชคดี เวทเกราะผู้พิทักษ์ดินที่ลินลี่ย์ร่ายก่อนหน้านี้ปกป้องเขาไว้ มันปกคลุมทั่วทั้งร่างกายของเขา

“แครก แครก” เปลวไฟยังคงลุกลามและเผาไหม้อยู่บนเกราะผู้พิทักษ์ดินสีของธาตุดินปกคลุมทั่วร่างกายลินลี่ย์

ในบรรดาสิ่งมีชีวิตประเภทมังกรเหยี่ยวมังกรและมังกรดินถือเป็นสายพันธุ์ที่อ่อนแอที่สุดแต่ถึงกระนั้นก็ยังเป็นถึงอสูรเวทระดับ 6 ยิ่งกว่านั้นคือพวกมันมักจะอยู่รวมกันเป็นฝูงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝูงอสูรเวทระดับ 6 นับสิบตัว แม้แต่นักรบระดับ 7ยังต้องหลีกหนี

ฝูงเหยี่ยวมังกรพุ่งเข้าโจมตีลินลี่ย์....

“แครก..!”กรงเล็บแหลมคมของเหยี่ยวมังกรปะทะกับเกราะผู้พิทักษ์ดินของลินลี่ย์เกราะผู้พิทักษ์ดินถึงกับสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัดและจุดสีทองค่อยๆเริ่มปรากฏบนผิวเกราะ

“ข้าทนรับการโจมตีอีกไม่ได้แน่!”

พลังโจมตีของกรงเล็บนั่นทำให้ลินลี่ย์ตื่นตระหนก เขาพุ่งเข้าสู่ป่ารกทึบด้วยความเร็วสูงสุดในชีวิตหวังว่าป่าจะทำให้พวกมันติดตามได้ยากขึ้น เขากระโดด มุด ปีนป่ายเพื่อเอาชีวิตรอดแต่อุปสรรคไม่มีผลใดๆกับเหยี่ยวมังกรมันพุ่งเข้าใส่ศีรษะของลินลี่ย์ด้วยกรงเล็บมหาภัย

“จี๊ดดด!”

บีบีกรีดร้องอย่างดุร้ายและยืดตัวตรงบนขาหลังทั้งสองมันก็ขยายร่างเป็นขนาดสูงครึ่งเมตรในทันที แต่เมื่อเปรียบเทียบกับปีกยาว 20เมตรของเหยี่ยวมังกรแล้ว บีบีก็เหมือนมดตัวเล็กๆ

“ควั่บ!” บีบีพุ่งตัวจากบนไหล่ของลินลี่ย์อย่างรวดเร็วจนเห็นเพียงภาพติดตามันพุ่งเข้าโจมตีเหยี่ยวมังกรที่ใกล้ที่สุด

เสียงเหมือนกระดูกแหลกเป็นชิ้นๆดังขึ้นในทันทีพร้อมกับเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเหยี่ยวมังกรมันร่วงลงจากอากาศทันทีแต่ก่อนจะเป็นเช่นนั้นบีบีก็ใช้มันเป็นฐานพุ่งเข้าไปขย้ำเหยี่ยวมังกรตัวข้างๆตายกลางอากาศ

เหยี่ยวมังกรเป็นเพียงอสูรเวทระดับ 6 ต่อหน้าบีบีที่สามารถขับไล่อสูรเวทระดับ7 เอาชนะอสูรอย่างมังกรลมกรดได้

ยิ่งกว่านั้น

ระหว่างอสูรเวทระดับ 6 และระดับ 7 นั้นมีช่องว่างด้านพลังที่ใหญ่มากแม้บีบีจะไม่สามารถบินได้แต่การโจมตีของมันสามารถสังหารเหยี่ยวมังกรได้อย่างง่ายดาย ในเวลาสั้นเหยี่ยวมังกร 3 ตัวก็ตกตาย

เหยี่ยวมังกรที่เหลือรู้สึกหวาดกลัวแต่เมื่อเห็นพวกมันยังคงอยู่เหนือขึ้นไปในอากาศบีบีก็ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะมันบินไม่ได้นั่นเอง

เหยี่ยวมังกรยังบินโฉบเฉี่ยวลินลี่ย์อยู่ห่างๆสักพักก่อนจะร้องออกมาเบาๆแล้วเริ่มบินกลับหุบเหว

“เป็นสถานการณ์ที่น่าหวาดเสียวยิ่ง” สุดท้ายลินลี่ย์ได้แต่ถอนหายใจ

ขณะกำลังชำแหละเอาแก่นเวทจากศพของเหยี่ยวมังกรลินลี่ย์ก็เริ่มสงสัยเกี่ยวกับหุบเหวสายหมอก

“ปู่เดลิน” เมื่อลินลี่ย์เอ่ยเรียก เดลินโคเวิร์ทก็ปรากฏตัวจากแหวนมังกรขนดในชุดแบบโบราณสีเหลืองนวลอย่างทุกที เดลินโคเวิร์ทยิ้มและกล่าวกับลินลี่ย์ “ลินลี่ย์! มีอะไรที่ให้ข้าช่วยหรือไม่?”

ลินลี่ย์ยังไม่อาจสงบอารมณ์ลงได้

“ปู่เดลิน! เมื่อสักครู่ข้าได้เข้าไปในหุบเหวสายหมอก ข้าไม่ได้คาดคิดว่าที่นั้นจะเต็มไปด้วยอสูรเวทมีทั้งงูเขียวยักษ์และสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่มากมาย ข้าไม่ได้เห็นพวกมันชัดนักหรอกแต่ขนาดของพวกมันไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ามังกรลมกรดเลย และยังมีเหยี่ยวมังกรอีกข้าบอกได้ว่านี่ยังเป็นส่วนน้อยในหุบเหวนั่นข้าไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าหุบเหวสายหมอกจะใหญ่โตเพียงใด”

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ตอนนั้นลินลีย์ก็เริ่มรู้สึกกลัวอีกครั้งเขาเพิ่งจะเข้าไปเหยียบสถานที่ที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดมากมาย

“งั้นเหรอ?”

เดลิน โคเวิร์ทรู้สึกประหลาดใจ “หุบเหวสายหมอกที่เต็มไปด้วยอสูรเวทอย่างนั้นรึ? น่าสนใจตามปกติแล้วมีแต่อสูรเวทชนิดเดียวกันเท่านั้นที่จะอยู่ร่วมกันได้แต่อสูรเวทที่เจ้ากล่าวถึงล้วนเป็นอสูรต่างชนิดกันพวกมันอยู่ร่วมกันในหุบเหวสายหมอกอย่างนั้นรึ? น่าสนใจ ช่างน่าสนใจหากข้ามีชิวิตอยู่คงต้องขอไปดูเองให้เห็นกับตาสักครา”

ลินลี่ย์ส่ายหัวอย่างอ่อนใจและหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้“ในเหวยังมีหญ้าใจฟ้าขึ้นอยู่อีกด้วย มีต้นหนึ่งที่ข้าเกือบจะเก็บได้อยู่แล้วแท้ๆอีกนิดเดียวเท่านั้นเอง”

“หญ้าใจฟ้า?” ดวงตาของเดลินโคเวิร์ทเบิกกว้าง “สถานที่ที่มีหญ้าใจฟ้าขึ้นอยู่ต้องไม่ใช่ที่ธรรมดาต้องมีสมบัติล้ำค่าซุกซ่อนอยู่ในหุบเหวสายหมอกเป็นแน่หรือไม่ก็เป็นอสูรเวทที่ทรงพลังมาก อย่างพวกอสูรเวทระดับ 9 หรือระดับเซียนแต่อย่างไรก็แล้วแต่...”

เดลิน โคเวิร์ทเริ่มขมวดคิ้ว“ตามปกติแล้วอสูรเวทที่แข็งแกร่งมากก็ยิ่งอันตรายมาก หากพวกมันมีอยู่ในหุบเหวนั้นจริงย่อมไม่มีทางยอมให้สิ่งมีชีวิตอื่นอย่างเหยี่ยวมังกรหรืองูเขียวยักษ์อยู่ร่วมกับมันแน่”

“แต่เหยี่ยวมังกร งูเขียวยักษ์และสัตว์ประหลาดยักษ์พวกนั้นสามารถอยู่ร่วมกันได้? แปลกประหลาดอะไรเช่นนี้” เดลินโคเวิร์ทไม่สามารถเข้าใจได้เช่นกัน หุบเหวสายหมอกด้วยเหมือนจะเต็มไปด้วยปริศนา

ลินลี่ย์หัวเราะลั่น “ปู่เดลินไม่ต้องคิดมาก เมื่อข้าเป็นจอมเวทระดับ 7เมื่อใดข้าคงสามารถใช้ ‘วิชาทะยานฟ้า’ ได้แน่แล้วเมื่อนั้นเราค่อยมาไขปริศนานั้นกัน”

เมื่อเป็นจอมเวทจะดับ 7เกราะผู้พิทักษ์ดินของเขาจะสามารถพัฒนาขึ้นมาเป็นเกราะศิลาหยกและความเร็วของเวทความเร็วเสียงย่อมเพิ่มขึ้น เมื่อนั้นลินลี่ย์มั่นใจว่าเขาจะมีความสามารถเพียงพอที่จะต่อกรกับเหยี่ยวมังกรได้และด้วยวิชาทะยานฟ้า การเข้าไปยังหุบเหวสายหมอกจะกลายเป็นเรื่องง่าย

“จอมเวทระดับ 7 อย่างนั้นรึ? ตอนนี้เจ้าเป็นเพียงจอมเวทระดับ 5 หนทางยังอีกยาวไกลนัก”คำพูดของเดลิน โคเวิร์ทเหมือนน้ำเย็นที่สาดลงบนไฟที่ลุกโชนของลินลี่ย์

ในใจของลินลี่ย์ย่อมรู้เรื่องนี้ดี

แม้การจะเป็นจอมเวทระดับ 6 จะไม่ใช้เรื่องยากมากนัก แต่ช่องว่างระหว่างระดับ 6กับระดับ 7 นั้นใหญ่หลวงนัก

“ทุกเส้นทางย่อมเริ่มต้นด้วยก้าวแรก” ลินลี่ย์ยิ้ม “เป็นเวลากว่า 2เดือนแล้วที่ข้าอยู่ในเทือกเขาอสูรเวท ถึงเวลาที่ข้าควรจะกลับออกไปได้แล้ว คงใช้เวลาหลายวันกว่าจะออกไปถึงชายป่าซึ่งข้าจะใช้เวลาเหล่านั้นในการฝึกฝน”

ลินลี่ย์เริ่มต้นเดินทางกลับบ้านโดยมีบีบีอยู่บนไหล่