ตอนที่ 3-19 มีดดำ (1)

วันที่ห้าสิบเอ็ดที่อยู่ในเทือกเขา

“นักฆ่าเหล่านี้ทุกคนคิดว่าข้าจะถูกเล่นงานได้ง่ายหรือ?” ลินลี่ย์ปรายตามองศพของมือสังหารสาวชุดดำหญิงสาวคนนี้เป็นเพียงนักรบระดับ 5 เพียงแค่ใช้เวทลินลี่ย์ก็สามารถจัดการนางได้

เดลิน โคเวิร์ทหัวเราะ  “ใครๆเห็นเจ้าก็คงบอกได้ว่าเจ้าก็แค่เด็กคนหนึ่ง เด็กโง่ๆ ที่ไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเพียงไหน เด็กที่กล้าเดินทางเข้ามาในภูเขานี้ตามลำพัง  ทำไมเขาจะไม่เข้าใจว่าฆ่าคนอย่างเจ้าได้ง่ายๆเล่า?”

ลินลี่ย์รู้สึกพูดไม่ถูก

เขายังคงอายุแค่สิบห้าปี แม้จะมีรูปร่างเหมือนคนโตเต็มวัย แต่หน้าของเขาก็ยังเด็กอยู่ดี

“ผู้หญิงคนนี้ทำร้ายข้า ขณะที่นางต้องตายไปไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่ข้าจะมีรอยแผลเป็นเพิ่มอีกรอย แต่นางทำชุดข้าขาดด้วยนี่สิข้าเหลือชุดอีกเพียงชุดเดียวเท่านั้น” มองไปยังรูบนชุดลินลีย์ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ลินลีย์ตั้งใจจะใช้ชุดจากพวกนักฆ่าแต่เขากลับทำชุดเสียหายมากกว่าจำนวนชุดที่ได้มาระหว่างเดินทางในหุบเขาอสูรเวท

“เจ้านาย! แก่นเวทในกระเป๋าของคนผู้นี้คงมีค่าสัก 2,000 เหรียญทอง ราคาเสื้อผ้าจะแพงขนาดนั้นเชียวหรือ?” บีบีแย้งทันที

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ลินลี่ย์อดหัวเราะไม่ได้

หลังจากใช้เวลาในเทือกเขานี้เกินกว่าหนึ่งเดือน แม้ว่ารอยแผลเป็นบนร่างกายของเขาจะเพิ่มขึ้นมากมายแต่ก็เทียบไม่ได้เลยกับจำนวนแก่นเวทในกระเป๋าของเขา

“ช่างมันเถอะ จากนี้ไปข้าจะเปลือยท่อนบนเพื่อรักษาชุดสุดท้ายไว้ใส่ตอนกลับ ยังไงเสียในภูเขานี้ก็ไม่มีใครมาเห็นข้าอยู่แล้ว” ลินลี่ย์เหวี่ยงเสื้อที่เสียหายทิ้งเหลือเพียงอกเปลือยเปล่ามีดสั้นสีดำสนิทในมือเป็นรางวัลแห่งชัยชนะของเขา

ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีดสั้นสีดำเล่มนี้ได้ปกป้องลินลี่ย์จากการถูกฆ่าหลายต่อหลายครั้ง

หลังจากเดินไปสักพัก ลินลี่ย์ก็เริ่มพึมพำบทเวทขึ้นมา หลังจากนั้นเองสายลมหมุนแผ่กระจายทั่วอาณาบริเวณโดยมีลินลี่ย์เป็นจุดศูนย์กลางนี่เป็นอีกครั้งที่เขาใช้เวท สายลมสอดส่อง ในพื้นที่ 300 ตารางเมตรรอบตัวลินลี่ย์ไม่มีสิ่งใดจะเล็ดรอดจากการรับรู้ของลินลี่ย์ไปได้

กล่าวโดยทั่วไปก็คือ หลังจากเดินไปสักพัก ลินลี่ย์ก็จะเริ่มร่ายเวทสายลมสอดส่องด้วยความรอบคอบตลอดการเดินทาง

“อา, มีคนกลุ่มหนึ่งหรือนี่? ทำไมคนพวกนั้นซ่อนตัวอยู่บนยอดไม้เล่า?” ลินลี่ย์สงสัย

ยามนี้ ห่างออกไปทางทิศใต้ประมาณร้อยเมตร คนราวๆ สิบคนซ่อนตัวอยู่บนยอดไม้ขนาดมหึมาขนาดเจ็ดคนโอบ ด้วยความสงสัยลินลี่ย์อดไม่ได้ที่จะลอบเข้าไปใกล้ๆ

ลินลี่ย์เข้าไปในพงหญ้าสูงหนาที่ซึ่งเขาจะได้เปรียบในการเฝ้าสังเกตการณ์กลุ่มคนบนต้นไม้อย่างเชื่องช้าและระมัดระวัง

ทั้งสิบคนแต่งกายด้วยชุดดำเหมือนกันหมด แต่ละคนมีมีดสั้นสีดำสนิทเหน็บข้างเอว

“มีดสั้นสีดำ?” ลินลี่ย์ปะติดปะต่อเรื่องได้จากจุดเด่นของมีดสั้น

ในด้านของรูปร่างและลักษณะทางกายภาพเหมือนกับมีดสั้นในมือลินลี่ย์ไม่มีผิดยิ่งกว่านั้นทั้งสิบคนบนต้นไม้ยังให้ความรู้สึกคุ้นๆกับลินลี่ย์ความรู้สึกน่าขนลุกนั้นทำให้ลินลี่ย์นึกถึงนักฆ่าคนแรก

“ชุดสีดำเหมือนกัน มีดสั้นสีดำแบบเดียวกัน และ...” ลินลี่ย์สังเกตเห็นรอยนูนเล็กๆบนหลังของพวกเขาแต่ละคน

ลินลี่ย์ได้แต่คิดไปถึงนักฆ่าคนแรกที่มัดกระเป๋าติดกับแผ่นหลังและซ่อนไว้ใต้ชุดถ้าไม่ใช่เพราะบีบีกระชากชุดของเขาจนขาด เขาคงไม่มีทางพบกระเป๋านั่น

“พวกมันมาจากองค์กรเดียวกัน” แม่แต่คนปัญญาอ่อนก็สามารถโยงเรื่องราวได้

หัวใจของลินลีย์เริ่มเต้นเร็วขึ้น ในตอนนี้กลุ่มคนที่ซ่อนตัวอยู่กำลังพูดคุยด้วยเสียงแผ่วเบา

“ทำไมหมายเลข 18 กับหมายเลข 7 ยังไม่กลับมาอีก?” หนึ่งในชายชุดดำกล่าวอย่างไม่สบายใจ

“อาจจะตายแล้ว” ชายอีกคนตอบอย่างเยือกเย็น

“ดูเวลาด้วย เราจะรอถึงพลบค่ำ ถ้าพวกมันยังไม่มา ไม่ว่าจะอยู่หรือตายก็ให้คิดเสียว่าพวกมันล้มเหลว”ชายชุดดำอีกคนพูดเสียงเย็นชา ได้ยินดังนั้น คนอื่นๆได้แต่เงียบ

ในดงหญ้าหนา ลินลี่ย์เดาได้ว่าชายที่เพิ่งพูดคงเป็นหัวหน้าของกลุ่มคนชุดดำเขาลอบตกใจ “เจ้าคนที่พยายามจะฆ่าข้าเดิมทีเป็นนักรบระดับ 6 ที่เชี่ยวชาญสายความมืดเป็นไปได้ว่าหัวหน้ามันจะแข็งแกร่งกว่า”

ลินลี่ย์ถอนตัวทันที แต่เมื่อถอยกลับได้เพียงไม่กี่ก้าว...

คนที่เป็นหัวหน้าขมวดคิ้วและหันมาจ้องทางลินลี่ย์ทันที

“ควั่บ!”

เงาดำพุ่งที่เข้าหาลินลี่ย์ด้วยความเร็วสูงทำให้ลินลี่ย์ตกใจ  เขารู้ตัวได้ว่า “ถูกพบ!”เขารีบเรียกใช้เวทธาตุลม ความเร็วเสียงด้วยความเร็วสูงสุดที่เขาจะทำได้ทะยานลึกเข้าไปในป่า

เมื่อทะยานออกมาไกลลินลี่ย์ก็ตระหนักว่ายิ่งเข้าไปในหุบเขาลึกเท่าใดก็ยิ่งอันตรายเท่านั้นเมื่ออีกฝ่ายเห็นเขาวิ่งเข้าไปในส่วนที่ลึกและอันตรายของหุบเขาเป็นไปได้ว่าพวกมันอาจลังเลที่จะตามมา ลินลี่ย์ตั้งใจว่าจะเข้าไปให้ลึกกว่านี้อีกเล็กน้อยแล้วค่อยเปลี่ยนเส้นทางแล้วหนี

แต่เมื่อเห็นกระเป๋าบนหลังลินลี่ย์และมีดสั้นสีดำปฏิกิริยาของบนหน้าของหัวหน้าพวกมันเปลี่ยนทันที

“หมายเลข 2 จัดการมัน” หัวหน้าของกลุ่มชุดดำออกคำสั่ง

ยิ่งลำดับหมายเลขสูงเท่าไรก็ยิ่งแข็งแกร่งเท่านั้นหัวหน้าของพวกมันตัดสินความสามารถของลินลี่ย์จากการเคลื่อนไหวในตอนนั้น

“ขอรับ ท่าน” ชายชุดดำคนหนึ่งกระโดดลงมาจากต้นไม้ในทันทีและเริ่มไล่ล่าลินลี่ย์ด้วยความเร็วสูงแต่เมื่อลินลี่ย์ออกตัวก่อนทำให้ยังพอมีระยะห่างระหว่างพวกเขาประมาณ 70 เมตร

แต่บุรุษชุดดำผู้นี้รวดเร็วมากจริงๆ  ดูเหมือนจะไวกว่านักฆ่าคนแรกเสียอีก

“ความเร็วอะไรกันนี่” ลินลี่ย์เร่งรีบพุ่งตรงไปยังเทือกเขาบางครั้งที่ต้องก้มหลบและกระโจนข้ามสิ่งกีดขวาง

แต่เบื้องหลัง ชายชุดดำก็เริ่มกวดเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งสองค่อยๆกระชั้นลง60 เมตร 50 เมตร 40 เมตร 30 เมตร ยิ่งลินลี่ย์วิ่งนานเท่าไรนักฆ่าก็ยิ่งไล่กระชั้นเข้ามายิ่งขึ้น

10 เมตร 9 เมตร 8 เมตร 7 เมตร!

เมื่อจิตสำนึกรับรู้ถึงหายนะ ลินลี่ย์พุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางหุบเขา

“จอมเวทธาตุลม?” ชายชุดดำเอ่ยเมื่อเห็นลินลี่ย์ใช้เวทธาตุลม“แม้จะใช้เวทธาตุลมก็ยังถือว่าช้า เหมือนว่ามันจะเป็นนักรบระดับ 4 ด้วยคงอยู่จุดสุดท้ายของระดับ 4 แล้ว” เมื่อมั่นใจว่าสามารถฆ่าลินลี่ย์ได้แน่นอนชายชุดดำก็เร่งความเร็ว

ดูผิวเผิน ลินลี่ย์ดูเหมือนจะหวาดหวั่น แต่ความจริงเขาค่อนข้างใจเย็นและมั่นคง

“เราวิ่งมาหลายกิโลเมตรแล้ว นักฆ่าสิบคนนั้นคงมองไม่เห็นเราจากตรงนี้แล้ว” รังสีฆ่าฟันปรากฏบนดวงตาของลินลี่ย์ในขณะเดียวกัน หนูเงาน้อยบีบีที่หมอบ ‘ตื่นกลัว’อยู่บนบ่าของลินลีย์ก็เริ่มเคลื่อนไหว

ควั่บ

หนูเงาน้อยขยายร่างใหญ่ขึ้นทันทีต่อหน้าต่อตานักฆ่าเพียงพริบตามันปรากฏตัวต่อหน้าเขา! จากนั้น นักฆ่าก็ไม่เห็นสิ่งใดนอกจากฟันอันแหลมคมของมัน