ตอนที่ 2-20 ใครคืออันดับหนึ่ง? (2)

ตอนนี้ ลินลี่ย์เกือบอยู่ในระดับสุดยอดของนักรบระดับสองแล้ว แค่ใช้พลังของนักรบระดับหนึ่งธรรมดาก็ยกน้ำหนักร้อยปอนด์ได้  นักรบระดับสองสามารถยกของหนักร้อยปอนด์โยนเล่นได้สบายๆ

“เจ้า...แค่ก...แค่ก...”  แรนด์จับคอของตนเองไออยู่สองสามคราจากนั้นจ้องมองลินลี่ย์อย่างโกรธเคือง “เจ้า..เจ้า...”

“ใช่แล้ว!”  ทันใดนั้นเยลตะโกนลั่น  หน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น  “ความรู้สึกแบบนั้นดีมาก  น้องสาม ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะแข็งแกร่งขนาดนั้น!”

“เด็กคนนั้นตัวเล็กมาก  แต่ก็แข็งแรงมาก...”

นักเวทระดับห้าและระดับหกเหล่านั้นประหลาดใจกันทั้งหมด  มีบางคนเป็นครูจอมเวทที่อยู่ในโรงแรมนั่นด้วยเช่นกัน  และพวกเขาทุกคนจ้องมองลินลี่ย์ด้วยความประหลาดใจ

เด็กที่ดูเหมือนอายุสิบสองหรือสิบสามปีสามารถเหวี่ยงคนหนักเก้าสิบปอนด์ด้วยมือข้างเดียวได้

และเด็กคนนี้ก็เป็นจอมเวทคนหนึ่ง

“เฮ้แรนด์ เจ้าคุยนักคุยหนาว่าเจ้าเป็นอันดับหนึ่งในหมู่นักเรียนระดับหนึ่งไม่ใช่เหรอ?”เยลเยาะเย้ย

แรนด์หน้าแดงขณะที่จิตใจเขาเต็มได้วยความโกรธและอาย  เขาจ้องดูลินลี่ย์แล้วตะโกนอย่างดุร้าย “เจ้า..เป็นจอมเวทหรือเปล่า?  ถ้าเจ้ามีฝีมือจริง  มาประลองใช้เวทกับข้า  ทำอย่างนั้นจะได้อะไร?  จอมเวทผู้สูงส่งใช้ฝีมือของนักรบชั้นต่ำ”  แรนด์ทั้งโกรธและอับอาย เขาเพิ่งชนะการแข่งขันประจำปีของนักเรียนระดับหนึ่ง  แต่ตอนนี้ เมื่อลินลี่ย์จับคอเขาและยกขึ้น เขากลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นรู้สึกว่าชีวิตของเขาตกอยู่ในเงื้อมมือคนอื่น

“ว่าไง, ถ้าเจ้ามีฝีมือพอ งั้นมาประลองใช้เวทกัน! เจ้าเป็นนักเรียนของสถาบันเอินส์หรือเปล่า?”  เพื่อนๆ ของแรนด์ร่ำร้องสนับสนุนทันที

แต่ต่อหน้าลินลี่ย์ พวกเขาสี่คนรู้สึกหวาดกลัวในใจอยู่บ้าง พละกำลังที่แข็งแรงน่าทึ่งของลินลี่ย์ทำให้พวกเขาตกใจ

“เวท?”

ทันใดนั้นเรย์โนลด์เริ่มหัวเราะลั่นพลางพูดอย่างทะนง “แรนด์ เจ้าเชื่อจริงๆหรือว่าแค่เพราะเจ้าชนะเลิศการแข่งขันนักเรียนระดับหนึ่ง แล้วเจ้าจะเป็นนักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่นักเรียนระดับหนึ่งจริงๆ?  ฝันไปเถอะ อันดับหนึ่งของนักเรียนระดับหนึ่งก็คือพี่สามแห่งหอพักของเรา  เจ้าน่ะหรือ? หลบไปข้างๆ เลย”

“น้องสาม แสดงพลังของเจ้าสักเล็กน้อยก็พอ” เยลยุยงเช่นกัน

จอร์จเพิ่งถูกแรนด์ตวาดใส่ ดังนั้นตอนนี้ เขาจึงไม่มีอารมณ์เห็นแก่หน้าแรนด์แต่อย่างใด  “แรนด์ ให้ข้าบอกอะไรเจ้าสักอย่างนะ  เจ้าควรรู้ขีดจำกัดของตัวเอง  ยอดฝีมือหลายคนในสถาบันเราไม่ลดตัวเข้าแข่งขันประจำปี  เจ้าเชื่อจริงๆ หรือว่าเจ้าจะมีอะไรพิเศษ”

หน้าของแรนด์ยิ่งบูดเบี้ยวกว่าเดิม

“เจ้าจะรู้ความจริงต่อเมื่อประลองกัน, แรนด์ แข่งขันกับพวกเขา” พวกนักเรียนระดับห้าและหกเหล่านั้นตะโกนอย่างสนุกสนาน พวกเขามองเห็นการต่อสู้ของนักเรียนระดับหนึ่งว่าไม่มีอะไรมากไปกว่าความบันเทิง

แรนด์เป็นเด็กอายุสิบขวบ  ที่สำคัญคือเขาถูกเรียกว่าเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่ยังเล็ก

แม้แต่ที่สถาบันเอินส์ เขาก็ยังอยู่ในระดับกลุ่มนักเรียนสุดยอด มีครั้งไหนบ้างที่เขาได้รับความอับอายขายหน้าอย่างนี้?

“อันดับหนึ่งน่ะหรือ?” แรนด์พูดเกรี้ยวกราด “อันดับหนึ่งไม่ใช่สิ่งที่จะพูดกันได้ง่ายๆมันมาจากการแข่งขัน  ถ้าเจ้ามีฝีมือพอ  อย่างนั้นมาประลองกับข้า”  แรนด์มั่นใจในทักษะวิชาเวทของเขามาก  ที่สำคัญ เขาชนะการแข่งขันประจำปีสำหรับเด็กนักเรียนเวทระดับหนึ่ง

“เฮ้, ทำไมผู้จัดการโรงแรมไม่เข้ามาระงับเหตุการณ์เล่า?”  คนดูบางคนรู้สึกประหลาดใจและสงสัยในเรื่องนี้

ความจริงผู้จัดการโรงแรมหัวเดลียืนดูอยู่ห่างๆ  แต่เขาไม่ต้องการเข้ามายุ่ง

เพราะเขาจำนักเรียนเหล่านี้ได้

นอกจากความจริงที่ว่าเด็กพวกนี้เป็นนักเรียนจากสถาบันเอินส์แล้ว  สถานะของเด็กเหล่านี้  เขาไม่ต้องการจะยั่วโมโหพวกเขา  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...เยล

“คุณชายเยลอยู่ที่นี่เหรอ? อึก.. ช่างมันเถอะ เขาจะทำอะไรก็ตามใจเขา ต่อให้เขาพังโรงแรมทั้งหลังก็ไม่ใช่กงการอะไรของเขา”  ผู้จัดการโรงแรมลูบและสั่นหัวอย่างช่วยไม่ได้  เขาไม่กล้าต่อต้านแข็งขืนคุณชายเยล

และพอได้เข้าศึกษาในสถาบันเอินส์ สถานะของเยลในตระกูลก็เพิ่มขึ้นมากมาย

“พูดได้ดี, อันดับหนึ่ง ไม่ใช่ได้มาด้วยการยกยอตัวเอง แต่เป็นคว้าชัยชนะได้มา” ลินลี่ย์ยืนขึ้นเช่นกัน หน้าของเขาเย็นชาขณะจ้องมองแรนด์ “แรนด์!  ถ้าเจ้าต้องการประลองเวท   มาทำให้มันตื่นเต้นเถอะ  ถ้าเจ้าชนะ เมื่อข้าเห็นเจ้าในอนาคต  ข้าจะต้องหลบหน้าเจ้าไปห่างๆ  แต่ถ้าข้าชนะ เจ้าก็ต้องทำอย่างเดียวกันด้วย”

แรนด์อดแค่นเสียงไม่ได้ “แค่นั้นเจ้าเรียกว่าตื่นเต้นหรือ? เมื่อผู้แพ้พบผู้ชนะไม่เพียงแต่ต้องหลีกไปให้ไกลเท่านั้น  แต่จะต้องจ่ายทองร้อยเหรียญด้วย  เอาอย่างนั้นดีไหม?”

ลินลี่ย์ขมวดคิ้ว

ร้อยเหรียญทอง?

เขาได้เพียงร้อยเหรียญทองเป็นค่าดำรงชีพในแต่ละปี  เขาไม่ได้ร่ำรวยเหมือนใครบางคน

“ฮ่าฮ่า! แรนด์ แค่ร้อยเหรียญทองเองหรือ? เจ้าไม่อายบ้างหรือไง ที่บอกว่าเป็นอันดับหนึ่ง? เอาอย่างนี้ดีไหม  คนแพ้จ่ายหมื่นเหรียญทอง ตกลงไหม?”  เยลที่อยู่ใกล้ๆ ตะโกนลั่น

“หมื่นเหรียญทอง?”

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ นักเรียนหลายคนในโรงแรมสูดลมหายใจหนาวเหน็บ หมื่นเหรียญทองเป็นจำนวนเงินไม่ใช่เล็กน้อย  บางทีอาจมีนักเรียนเพียงไม่กี่คนในโรงแรมนี้ที่สามารถนำเงินจำนวนมากขนาดนั้นออกมาได้

“หมื่นเหรียญทอง” แรนด์อดสะท้านใจไม่ได้

แม้ว่าตระกูลของเขาจะเป็นตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่ง  แต่เขาก็ได้รับเงินยังชีพเพียงปีละสามพันเหรียญทอง  เขาไม่ได้มาใช้เงินที่โรงแรมหัวเดลีทุกวัน  วันดีเขาแค่มาเพื่อฉลองให้เขากับริกสันที่กลายเป็นผู้ชนะอันดับหนึ่งและอันดับสามในการแข่งขันประจำปี

“ฮ่าฮ่า, ไม่มีน้ำยาหรือไง?” เยลหยิบบัตรเครดิตเวทออกมาโบกไปมาขณะที่เขาพูด

“แรนด์ รับปากเขาเลย”  ริกสันพูด “เราสี่พี่น้องสามารถรวบรวมทองหมื่นเหรียญได้ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าตัวเล็กที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าจะเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าได้”

แรนด์และพี่น้องร่วมหอพักอีกสามคนของเขามองกันและกัน

“ก็ได้! หมื่นเหรียญทองตามนั้น!”

แรนด์พูดดังๆ และจากนั้นแค่นเสียงใส่ลินลี่ย์ “ไปกันเลย  ที่นี่เล็กเกินไป  เราจะที่สนามที่ใช้แข่งขันต่อสู้  ถ้าเจ้ามีความกล้าพอ ก็ตามข้ามา!”  หลังจากพูดแล้ว แรนด์ออกไปจากโรงแรมด้วยอาการเย่อหยิ่งและพี่น้องร่วมหอพักอีกสามคนก็ตามเขาไป

“ไปกันเถอะ”  นัยน์ตาของเยลเป็นประกาย

เรย์และจอร์จก็ตื่นเต้นเช่นกัน ลินลี่ย์พยักหน้าและหัวเราะเบาๆ “มีคนต้องการจะให้ทองข้าหมื่นเหรียญเหรอ?เราจะปฏิเสธได้ยังไง?”

ลินลี่ย์, เยล,เรย์โนลด์และจอร์จทุกคนเดินออกมาจากโรงแรมมุ่งหน้าไปยังเวทีต่อสู้

ทั่วทั้งโรงแรมตอนนี้มีเสียงเอิกเกริกวุ่นวาย การประลองมีเดิมพันหมื่นเหรียญทองเป็นเรื่องหาดูได้ยาก  แม้แต่นักเรียนระดับหก  และยิ่งกว่านั้นผู้เข้าประลอง คนหนึ่งเป็นผู้ที่เพิ่งชนะการแข่งขันประจำปีของเด็กนักเรียนระดับหนึ่ง  แรนด์และอีกคนหนึ่งเป็นเด็กลึกลับที่ไม่มีใครรู้จักง

ในทันใดนั้น ผู้คนหลายคนต่างชำระบิลและมุ่งหน้าไปทางนั้นทันที

….

พื้นเวทีต่อสู้ทำจากหินปูนที่มีความแข็งมาก

ตอนนี้แรนด์และลินลี่ย์ยืนอยู่คนละด้านของเวทีต่อสู้

ข้างล่างเวทีต่อสู้มีผู้คนกลุ่มใหญ่ ที่สำคัญนี่เป็นเวลาอาหารต่ำ ดังนั้นหนทางจากโรงแรงหัวเดลีมาถึงที่นี่ จึงเพิ่มจำนวนคนจากหนึ่งเป็นสิบและจากสิบเป็นร้อย  ในช่วงเวลาสั้นๆ คนกลุ่มใหญ่ก็มารวมตัวกัน การประลองที่น่าตื่นเต้นนี้มีเงินหมื่นเหรียญทองเป็นเดิมพันมีคุณค่ามากพอจะดึงดูดความสนใจของคนเป็นจำนวนมาก

พอเห็นจำนวนคนที่มากมายมาสมทบและเอะอะโวยวาย ท่าทีมั่นใจก็ปรากฏบนใบหน้าของแรนด์

“วันนี้ ข้าจะประลองเวทกับเด็กที่ชื่อลินลี่ย์คนนี้ ผู้แพ้จะต้องจ่ายหมื่นเหรียญทองและหลบลี้หนีหน้าอีกฝ่ายหนึ่งในอนาคต  ทุกคน โปรดเป็นพยานให้ข้าด้วย”  แรนด์พูด เขามีความรู้สึกยินดีที่มีคนดูมากมาย เขาไม่เคยเจ็บตัวจากการต่อสู้แม้แต่น้อย

ทันใดนั้น เสียงเชียร์โห่ร้องจำนวนมากดังมาจากข้างล่าง  ระหว่างการแข่งขันประจำปี  แรนด์มีผู้สนับสนุนมากมาย ตรงกันข้ากับลินลี่ย์มีคนเชียร์เขาน้อยมาก

แต่ลินลี่ย์ยังคงยืนอย่างสงบอยู่บนเวทีประลอง

“พูดพอหรือยัง?” ลินลี่ย์พูดใจเย็น

แรนด์ยิ้มอย่างยโส “เริ่มได้”

แรนด์และลินลี่ย์แทบจะร่ายเวทพร้อมกัน ขณะที่ทั้งสองคนเป็นนักเวทระดับสอง เวทที่พวกเขาใช้เป็นเวทระดับหนึ่งและระดับสองทั้งหมดและเวทที่ร่ายได้ง่ายมีแค่คำสองคำเท่านั้น

“วืดดดด!”

ดาบสายลมเจ็ดเล่มปรากฏขึ้นทันทีและฟันตรงเข้าหาแรนด์

“จอมเวทระดับสองหรือนี่?” คนดูที่มีประสบการณ์สามารถบอกได้ทันที

แต่แรนด์ก็ปล่อยเวทในขณะเดียวกันบอลไฟสีแดงเข้มห้าลูกยิงเข้าหาลินลี่ย์เช่นกัน ดาบสายลมไวกว่าบอลไฟมาก อย่างไรก็ตาม แรนด์บังคับตัวให้หลบอย่างเก้งก้าง แต่ลินลี่ย์กลับก้าวฉากหลบบอลไฟด้านข้างได้อย่างสบาย  และขณะที่ทำเช่นนั้นปากของลินลี่ย์ยังคงร่ายคาถาต่อเนื่องพลางปล่อยเวทที่สอง

เวทธาตุดิน – แผ่นดินไหว

“ครืนนนน...”

แรนด์รู้สึกว่าพื้นหินใต้เท้าเขาเริ่มสั่นรุนแรง  ภายใต้สถานการณ์นี้  แรนด์ไม่สามารถสงบจิตใจร่ายเวทได้  ทันใดนั้นลินลี่ย์ปล่อยเวทที่สามก้อนหินสีน้ำตาลขนาดเท่ากำปั้นห้าก้อนพุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว

แรนด์ไม่สามารถยืนหยัดมั่นคงบนพื้นที่สั่นไหวได้  เขาหลบหินได้แค่สองก้อน

“ตุ้บ”

หินก้อนหนึ่งกระแทกเข้าที่ท้องของแรนด์ ทำให้เขากระอักเลือดทันที แรนด์รีบใช้แขนเขากุมหน้าอก หินอีกสองก้อนกระแทกจนได้ยิน  และแรนด์กระเด็นลอยลงมาจากเวทีทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยฝุ่น

ผลประลองเวท ลินลี่ย์เป็นฝ่ายชนะ

ลินลี่ย์จ้องมองแรนด์อย่างสงบ ลินลี่ย์มั่นใจว่าพลังโจมตีของเขาจะได้ผล คงต้องใช้เวลาพักฟื้นเดือนหนึ่งเป็นอย่างมาก  แรนด์จึงจะหายดี  ถ้าลินลี่ย์ตัดสินใจสู้อย่างไม่ปราณีเขาคงยิงหินไปที่ศีรษะของแรนด์และมีแนวโน้มว่าจะกำจัดแรนด์ได้

“จอมเวทสองสายธาตุระดับสอง   เรามีคนเก่งขนาดนั้นในหมู่นักเรียนระดับหนึ่งด้วยหรือ?”

นักเรียนเวทระดับหนึ่งที่ชมดูร้องออกมาอย่างประหลาดใจ สำหรับจอมเวทระดับสองที่ปรากฏตัวอยู่ในนักเรียนเวทระดับหนึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยาก ไม่ต้องพูดถึงจอมเวทสองสายธาตุที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขา

“เด็กคนนี้ควบคุมพลังเวทของเขาได้แม่นยำมาก และการเคลื่อนไหวร่างกายของเขาคล่องแคล่วว่องไวมาก”

นักเรียนระดับห้าและหกบางคนประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อครู่นี้ เมื่อเผชิญกับบอลไฟ ลินลี่ย์สามารถหลบได้ขณะที่ยังร่ายเวทต่อเนื่อง จากตรงนี้เองสามารถบอกได้ว่าลินลี่ย์นั้นคล่องแคล่วขนาดไหน

“ฮ่าฮ่า, แรนด์, เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าจะเป็นอันดับหนึ่ง? น้องสามของหอพักเราสามารถใช้เวทย่ำยีเจ้าได้อย่างง่ายดาย” เยลหัวเราะลั่น

“แค่ก, แค่ก” แรนด์ลุกขึ้นยืน กุมหน้าอกเขา

แรนด์รู้อยู่แก่ใจในตอนนั้นว่าลินลี่ย์ยั้งมือไว้

“เยล, พรุ่งนี้พาลินลี่ย์มาด้วย ข้าจะไปสาขาธนาคารทองสี่จักรวรรดิกับพวกเจ้าเพื่อแลกเงิน  หมื่นเหรียญทอง ข้าจะรักษาคำพูด”  แรนด์มองไปทางลินลี่ย์ที่อยู่ในระยะไกลความพ่ายแพ้จากเงื้อมมือลินลี่ย์ครั้งนี้ปลุกแรนด์ให้ตื่นจากความทนงตนว่าเป็นอัจฉริยะ

แม้ว่าคนผู้มีพรสวรรค์ ถ้าเขาแข็งแกร่งไม่พอ เขาก็ยังจะพ่ายแพ้ต่อคนอื่น

“ลินลี่ย์, ขอบใจเจ้า” แรนด์พูดพร้อมกับโค้งให้ ทำให้เยลและคนอื่นสะดุ้ง  จากนั้นแรนด์จ้องดูลินลี่ย์และพูดอย่างห้าวหาญว่า“แต่คงมีสักวันที่ข้าจะเอาชนะเจ้าให้ได้”

และจากนั้น แรนด์ยังคงคลำหน้าอกตนเดินจากไปด้วยความช่วยเหลือจากพี่น้องในหอพัก กลับไปยังที่พักของตนเอง

“ลินลี่ย์, เจ้ายอดเยี่ยมมาก เจ้าชนะกู้หน้าให้เราพี่น้องได้มากเลย” เรย์โนลด์วิ่งเข้ามากอดลินลี่ย์ทันทีที่เขาก้าวลงมา

ลินลี่ย์มองไปรอบๆ

ตอนนี้คนเป็นจำนวนมากกำลังมองมาทางเขาและคุยเรื่องเขา ส่วนใหญ่คนผู้มีพรสวรรค์ที่สถาบันเอินส์จะกลายเป็นที่รู้จักกันดี ไม่มีใครคาดว่าจะมีใครจากไหนก็ไม่รู้ปรากฏตัวอยู่ในท่ามกลางเด็กนักเรียนระดับหนึ่งและเอาชนะแรนด์ผู้ชนะเลิศการแข่งขันได้อย่างง่ายดาย

“เฮ้, ลินลี่ย์ ข้าชื่อแดนนี่ เป็นจอมเวทน้ำระดับหนึ่งยินดีที่ได้รู้จักเจ้านะ”  ทันใดนั้นเด็กผู้หญิงผมทองร่างสูงเพรียวบางเดินมาคุยและยิ้มให้ลินลี่ย์

“หวัดดี ข้าชื่อลินลี่ย์”  ลินลี่ย์มีนิสัยไม่ค่อยคุยกับคนแปลกหน้ามากนัก“ขอโทษด้วยนะ ข้าต้องไปฝึกและทำสมาธิต่อ”

หลังจากพูดจบ ลินลี่ย์จ้องไปที่สามพี่น้องของเขาด้วยอารมณ์ความรู้สึก  เยลและคนอื่นๆ รู้ว่าลินลี่ย์กำลังคิดอะไรและทันใดนั้น สี่พี่น้องก็ไม่สนใจคนรอบๆ ตัวเขาทุกคนและเดินจากไปปล่อยสาวน้อยแดนนี่ที่ขมวดคิ้วไม่สบายใจไว้ด้านหลัง