ตอนที่ 1-19 วิญญาณในแหวนมังกรขนด (2)

จักรวรรดิพูเอนท์ดำรงอยู่มาเป็นเวลานานมากและอาณาจักรถูกสร้างเมื่อแปดพันปีมาแล้ว จักรวรรดิพูเอนท์ดำรงมาได้สามพันปี แต่ในที่สุดก็ถูกทำลายจนได้  ดินแดนที่เป็นอาณาจักรพูเอนท์เดิมถูกแย่งชิงกันและผนวกเข้าเป็นดินแดนชายแดนของสหภาพศักดิ์สิทธิ์และพันธมิตรมืด

กล่าวอีกอย่างหนึ่ง....

ตลอดเทือกเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์ สิบสองอาณาจักรและสามสิบสองแคว้นเคยเป็นของจักรวรรดิพูเอนท์มาก่อน  จากมุมมองนี้เพียงอย่างเดียว ใครๆ ก็บอกได้ทันทีว่านี่เคยเป็นจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่มาก่อน

แต่จักรวรรดิพูเอนท์ถูกทำลายนานมาแล้ว

“เกินกว่าห้าพันปีมาแล้วเหรอ?”  ชายชราผมขาวตะลึงอยู่ชั่วขณะ  และจากนั้นก็ถอนหายใจ “ไม่มีทางที่ข้าจะรู้ถึงเวลาที่ผ่านไปจากภายในโลกของแหวน  คาดไม่ถึงเลยว่าเวลาผ่านไปจะเหลือแต่ข้าอยู่ในโลกเกินกว่าห้าพันปีแล้วสินะที่ประเทศชาติของข้าล่มสลาย”

“ปู่! ท่านพูดเรื่องอะไรน่ะ?ข้าสับสนไปหมดแล้ว”

ลินลี่ย์มีความรู้สึกว่าความคิดของเขาถูกยัดโคลน  ผู้เฒ่าผู้นี้ไม่รู้มาจากไหน จู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นและอ้างว่าเป็นจอมเวทผู้วิเศษยุคจักรวรรดิพูเอนท์ซึ่งถูกทำลายมานานห้าพันปีแล้ว  ยังมีเรื่องอะไรที่ไร้สาระมากไปกว่านี้อีก?

ลินลี่ย์ยังสงสัยว่าเขากำลังฝันไป

“เด็กน้อย” ชายชราผมขาวมองดูลินลี่ย์ ยิ้มพลางกล่าวว่า“แหวนที่เจ้าคล้องอยู่บนอกคือวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ข้าเคยใช้มาแล้ว นามว่าแหวนโลกา”

“เดี๋ยว เดี๋ยว  เดี๋ยว!”

ลินลี่ย์โพล่งขึ้นมาทันที“แหวนโลกาเหรอ? แหวนที่อยู่บนหน้าอกข้าถูกบรรพบุรุษในตระกูลข้าทิ้งไว้  มีชื่อว่าแหวนมังกรขนด!”

“แหวนมังกรขนด? มันถูกตั้งชื่อว่าแหวนมังกรขนดแทนชื่อเดิมหรือ?”  ชายชราพูดอย่างประหลาดใจ

ลินลี่ย์ตกตะลึง

“ชื่อเดิม? ท่านหมายความว่ายังไง, ชื่อเดิม?” ลินลี่ย์มองชายชราอย่างสงสัย

ถึงตอนนี้ชายชราเริ่มหัวเราะ“โอว, แหวนมังกรขนด ต้องเป็นชื่อที่เจ้าตั้งให้เองแน่ หรือบางทีคงเป็นชื่อที่ญาติผู้ใหญ่ของเจ้าตั้งให้เมื่อตอนที่ข้าพบแหวนนี้แต่เดิม ข้าค้นดูจากเอกสารทุกอย่าง ก็ไม่ได้ข้อมูลแต่อย่างใด ดังนั้นข้าถือสิทธิ์ตั้งชื่อเองว่าแหวนโลกา  แต่เดิมทีจะเรียกแหวนนี้ว่ายังไงข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“โอ, ท่านปู่ท่านเลือกชื่อเองได้ดีเหมือนกัน แต่ตอนนี้มันเป็นของข้าแล้ว และข้าเรียกมันว่าแหวนมังกรขนด”  ลินลี่ย์ค่อนข้างยืนกราน

“ก็ได้, ก็ได้ เรียกว่าแหวนมังกรขนดก็ได้ถ้าเจ้าต้องการ”  ชายชราหัวเราะไม่ต้องการจะต่อล้อต่อเถียงกับลินลี่ย์

“ท่านปู่, ท่านบอกเหตุผลข้าได้ไหมทำไมท่านเพิ่งจะปรากฏตัวออกมาจากแหวนมังกรขนด?” ลินลี่ย์ตั้งคำถาม

ชายชรายิ้ม  “ในปี 4280 ตามปฏิทินยูลาน  ข้า..”

พอได้ยินเช่นนี้  ลินลี่ย์ลอบตกใจ “ปี 4280?  ปีนี้คือปี 9990!”

“ในปี 4280 ตามปฏิทินยูลานข้าเผชิญหน้ากับศัตรูเก่าของข้า จอมเวทผู้วิเศษระดับเซียนนามว่าฮาเมลินและเราทั้งสองต่อสู้กัน คิดไม่ถึงเลยว่านักสู้ระดับเซียนคนที่สองจะลอบทำร้ายข้า  ในที่สุด ข้าพ่ายแพ้และร่างของข้าถูกทำลายข้าไม่ต้องการให้ฮาเมลินศัตรูของข้าจับวิญญาณข้าไปทรมาน  ดังนั้นข้าจึงผนึกตนเองไว้ในแหวนโลกะ..เอ๊ย..แหวนมังกรขนดวงนี้” ชายชราเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต

“แหวนมังกรขนดนี้ เป็นของที่น่าอัศจรรย์มากไม่ปรากฏกลิ่นอายของวัตถุวิเศษแต่อย่างใด แต่ประโยชน์ของมันเทียบได้กับสิ่งประดิษฐ์ของเทพเจ้า  เมื่อข้าผนึกวิญญาณข้าไว้ในแหวน  ฮาเมลินและคนอื่นมองหาข้าอยู่เป็นเวลานาน  แต่ก็ไม่อาจหาข้าพบได้  นี่ก็ต้องขอบคุณแหวนมังกรขนดเช่นกัน”ชายชรายิ้มขณะพูด

ลินลี่ย์ลอบพยักหน้า

ลักษณะของแหวนมังกรขนดความจริงดูธรรมดามาก  ในฐานะที่เป็นสมาชิกของตระกูลเก่าลินลี่ย์นับว่ามีสายตาอยู่เหมือนกัน

ตามปกติ ของมีค่าอย่างน้อยจะต้องมีกลิ่นอายของธาตุบางอย่าง  แต่แหวนมังกรขนดนี้ดูเหมือนเป็นของธรรมดาไม่มีอะไรมาก ดูไร้ค่า

“ท่านปู่!  ท่านบอกว่าห้าพันปีที่แล้ว ท่านถูกจอมเวทผู้วิเศษระดับเซียนและนักรบระดับเซียนลอบทำร้ายและจากนั้นท่านผนึกตนเองไว้ในแหวนใช่ไหม? และแหวนนี้เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่มีพลังเท่ากับสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์?”ลินลี่ย์พูดในที่สุด

“ถูกแล้ว” พอเห็นว่าลินลี่ย์เข้าใจ,ท่านผู้เฒ่ามิได้ทำเช่นไร ได้แต่ยิ้มและพยักหน้าให้

“อย่างนั้น ท่านปู่,ท่านปรากฏตัวออกมาจากแหวนนี้ได้ยังไง?” ลินลี่ย์มองดูชายชราอย่างระมัดระวัง

ชายชราหัวเราะขณะอธิบาย“ความจริง เมื่อข้าผนึกวิญญาณไว้ในแหวนมังกรขนด ข้าก็ถูกขังอยู่ในแหวน จนกระทั่งเมื่อมีเจ้าของแหวนคนใหม่ ข้าจึงถูกปล่อยให้ออกมาได้”

“กลายเป็นเจ้าของแหวนคนใหม่เหรอ?

“ถูกแล้วโดยผ่านการหยดเลือดลงบนแหวนมังกรขนด” ชายชราหัวเราะ

ลินลี่ย์ขมวดคิ้วขณะพึมพำ“หยดเลือดลงบนแหวน?” เขาหน้ามุ่ยขณะพยายามทบทวนถึงเรื่องที่เกิดขึ้น  ทันใดนั้นลินลี่ย์จำได้ว่าเมื่อก้อนหินกรีดสร้างแผลที่ศีรษะเขา  เลือดไหลรดเสื้อผ้าและหน้าอกเขาเป็นส่วนใหญ่จากนั้นคงซึมไปรดลงบนแหวน

“โอ อย่างนั้นนั่นก็เป็นการทำให้ข้าเป็นเจ้าของแหวนมังกรขนดสินะ”  ลินลี่ย์พยักหน้า

“ถูกแล้ว ตอนนี้ หลังจากที่เจ้ากลายเป็นเจ้าของแหวนมังกรขนดแล้วข้าก็สามารถแยกตัวออกมาจากแหวนได้  และจะได้สัมผัสกับอากาศในทวีปยูลานอีกครั้ง”  รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าของชายชรา “เอาล่ะเด็กน้อย ข้าเพิ่งบอกนามของข้าไปแล้ว แต่เจ้าล่ะ ชื่ออะไร?”

ลินลี่ย์ยิ้มสดใส“ข้าชื่อลินลี่ย์!  ลินลี่ย์ บาลุค”

“ลินลี่ย์, เป็นชื่อที่ดี” ชายชรายิ้ม

“ท่านปู่,ท่านจะต้องผูกพันอยู่กับแหวนไม่สามารถได้รับอิสรภาพตลอดไปอย่างนั้นหรือ?”  ลินลี่ย์รู้สึกเสียใจต่อเขา

ชายชรายิ้มและพยักหน้า  “ลินลี่ย์, เจ้าต้องรู้ไว้ว่าเมื่อคนส่วนใหญ่ตาย วิญญาณของพวกเขาจะต้องไปสู่ปรภพ แต่เพราะข้าเป็นจอมเวทผู้วิเศษระดับเซียน ทันทีที่ข้าตาย  พลังจิตของข้ายังคงรูปที่เหมือนกายหยาบเดิมได้ นั่นคือเหตุผลเดียวที่ข้าต้านทานการเพรียกหาจากปรภพและผนึกตนเองไว้ในแหวนมังกรขนด  ตอนนี้ มีเพียงหนทางเดียวที่ข้าจะไปจากแหวนได้ คือใช้พลังจิตของข้าที่เหลือให้หมด”

“ใช้พลังจิตที่เหลือทั้งหมดหรือ?”ลินลี่ย์ไม่ค่อยเข้าใจ

“สิ่งที่เราเรียกกันว่าพลังจิต, ผีก็อาจเรียกว่า พลังวิญญาณก็ได้ เมื่อพลังจิตของคนถูกใช้ไปอย่างเต็มที่ วิญญาณของพวกเขาจะกระจายไปตามธรรมชาติ กล่าวอีกอย่างก็คือ  เมื่อพลังวิญญาณข้าสลายไป  ก็จะพ้นจากขอบเขตอำนาจของแหวนมังกรขนด”  ชายชรากล่าวอย่างใจเย็น “แต่สถานะปัจจุบันนี้ก็ดีเหมือนกัน แม้ว่าข้ายังถูกจองจำอยู่ในแหวนมังกรขนดป้องกันมิให้ข้าห่างจากแหวนเกินกว่าสามเมตร ก็นับว่าไม่เลวเกินไปนัก”

หัวใจลินลี่ย์สั่นสะท้าน

ทันใดนั้นในใจลินลี่ย์รู้สึกสงสารเห็นใจชายชราผู้นี้

“หึหึ ลินลี่ย์  ข้าพอใจมากอยู่แล้ว เจ้าไม่รู้เรื่องนี้  แต่...ถ้าวิญญาณข้าถูกฮาเมลินจับได้จะต้องประสบชะตาเลวร้ายยิ่งกว่าตาย” ชายชราถอนหายใจ

“ปู่! ท่านบอกว่าท่านคือเดลินโคเวิร์ทใช่ไหม? ให้ข้าเรียกท่านว่าปู่เดลินได้ไหม?” ลินลี่ย์พูดขึ้นทันที

เดลินโคเวิร์ทเป็นจอมเวทผู้วิเศษผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวรรดิพูเอนท์ดังนั้นเขาจึงมีสถานะที่สูงส่ง คราวนั้นเขาถูกจัดอยู่อันดับบุคคลห้าสุดยอดในทวีปยูลาน  เขาพลาดท่าเสียทีเพราะถูกจอมเวทผู้วิเศษฮาเมลินและนักรบระดับเซียนอีกคนหนึ่งลอบทำร้าย

อย่างไรก็ตาม...

เดลินโคเวิร์ทไม่เคยมีลูก ไม่เคยมีหลาน พอได้ยินลินลี่ย์เรียกเขาว่าปู่เดลิน หัวใจของเดลิน โคเวิร์ทที่ว้าเหว่มานานหลายพันปีพลันรู้สึกอบอุ่น

“ได้สิ ได้” เดลิน โคเวิร์ทรู้สึกมีความสุขมาก

ทันใดนั้นแววตื่นเต้นปรากฏอยู่ในดวงตาของลินลี่ย์“ปู่เดลิน, เมื่อครู่นี้ท่านบอกว่าท่านเป็นจอมเวทผู้วิเศษอย่างนั้นท่านสอนวิธีใช้เวทให้ข้าได้ไหม?” หัวใจของลินลี่ย์กำลังพองโต คนที่อยู่ต่อหน้าเขาคือจอมเวทผู้วิเศษระดับเซียนอายุห้าพันปี”

ในใจลินลี่ย์นึกถึงมังกรลมกรดร่างมหึมา, ระบำอสรพิษเพลิงที่น่าหวาดหวั่นและก้อนหินนับไม่ถ้วนที่ตกลงมาจากฟ้าปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง  รวมทั้งบุรุษชุดเทาที่ยืนอยู่บนมังกรดำ

เขาปรารถนาลึกๆว่าสักวันหนึ่ง...

เขาจะก้าวไปยืนอยู่บนศีรษะของมังกรดำเช่นกันและทำให้ท้องฟ้าสั่นสะเทือน

เดลินโคเวิร์ทลูบเคราสีขาว นัยน์ตาของเขาเป็นประกายพูดว่า “แน่นอนว่าข้าสอนเจ้าได้!ปู่เดลินของเจ้าคือจอมเวทผู้วิเศษระดับเซียนสายธาตุดิน  และในบรรดาองค์ประกอบธาตุทั้งหมด  ธาตุดินมีความแกร่งกล้ามากที่สุด”  ขณะที่เขาอธิบายเกี่ยวกับเวท  เดลิน โคเวิร์ทก็เริ่มตื่นเต้น