ตอนที่ 1-15 ศึกกลางเวหา (2)

มังกรดำจัดว่าเป็นอสูรเวทที่ทรงพลังที่สุดในโลก เผ่าพันธุ์มังกรดำโดยทั่วไปจะต้องเป็นอสูรระดับเก้าเป็นอย่างน้อย  สมาชิกเขาเผ่าพันธุ์เต็มไปด้วยพลังนี้อาจเป็นได้ถึงอสูรระดับเซียน  แต่ไม่ว่าจะเป็นมังกรดำระดับเก้าหรือระดับเซียนก็ยังนับว่ามีพลังมากกว่ามังกรลมกรดมากมายนัก

ในตอนนี้ กลุ่มเด็กๆ และครูผู้ฝึกยังอยู่ห่างจากมังกรดำหลายร้อยเมตร  พอเห็นมังกรดำตัวยาวร้อยเมตรจากระยะใกล้ขนาดนั้นนับเป็นประสบการณ์น่าสะพรึงกลัวที่มิอาจอธิบายเป็นคำพูดได้

เป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าสิ่งใดทั้งหมด

ด้านบนหัวของมังกรดำมีบุรุษในชุดยาวสีเทายืนอยู่ท่าทางดูหยิ่งยโส ลมพัดหวีดหวิวรอบตัวเขา แต่แม้ว่าชุดเทาของบุรุษนั้นจะกระพือเล็กน้อย เขายังคงรักษาท่วงท่ายืนตรงแน่วราวกับรูปสลัก  สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่บุรุษวัยกลางคนชุดยาวสีเขียวผู้ลอยตัวอยู่กลางอากาศข้างหน้าเขาเขาสะพายดาบอยู่ด้านหลัง

บุรุษชุดยาวสีเทาที่อยู่บนหลังมังกรดำและบุรุษชุดเขียวที่สะพายดาบต่างจ้องหน้ากัน

กำลังลอยตัวอยู่ในท้องฟ้า

นอกจากจอมเวทสายธาตุวายุผู้สามารถใช้พลังเวทระดับเจ็ด “วิชาเหินหาว”มีเพียงแต่นักสู้ระดับเซียนจึงจะสามารถยืนลอยตัวอยู่ในท้องฟ้าได้  บุรุษชุดเขียวที่สะพายดาบพิสูจน์ให้เห็นสถานะที่แท้จริงของเขา

เขาคือนักรบ นักรบระดับเซียน

“บุรุษชุดเทาสามารถกำราบมังกรดำได้ด้วยหรือ? และนักรบระดับเซียนยังบินได้ด้วยหรือ?” ลินลี่ย์วัยแปดขวบตกตะลึง แม้หลังจากได้เป็นประจักษ์พยานในการต่อสู้ที่น่าทึ่งในวันก่อนก็ตาม  ไม่ใช่เพียงแต่เขาเท่านั้น  แม้แต่ฮิลแมน นักรบระดับหกก็พลอยงุนงงไปหมดด้วย

“นักรบระดับเซียน นักรบระดับเซียนจริงๆ”  ฮิลแมนพึมพำขณะที่ร่างของเขาสั่นเทิ้ม

ฮิลแมนเป็นบุรุษที่ผ่านประสบการณ์โชกเลือดและเสี่ยงตายมาแล้วจึงเป็นคนแรกที่เรียกสติกลับคืนมาและทำใจว่างเปล่า  แต่หลังจากได้สติแล้ว  ฮิลแมนยังคงรู้สึกคิดว่าเขาฝันไป “เมื่อวานนี้ จอมเวทสองสายธาตุระดับแปดก็มาที่นี่  วันนี้มีเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่งกว่า  นักสู้ระดับเซียนสองคน และมังกรดำ  ทั้งชีวิตของข้าไม่เคยพบเรื่องมหัศจรรย์อย่างนี้มาก่อน”

ฮิลแมนรู้สึกงงงวยเล็กน้อย

มังกรดำเป็นอสูรเวทที่ทรงพลังมากที่สุด  อย่างน้อยก็มีพลังระดับเก้า คนที่จะกำราบมันได้ก็ต้องเป็นนักสู้ระดับเซียนแน่นอน  และจากที่เห็นข้างหน้าที่คนที่เผชิญหน้ากับเขาก็เป็นนักสู้ระดับเซียน

นี่พอจะพิสูจน์ได้ว่าบุรุษชุดเทาเป็นนักสู้ชั้นเซียนเช่นกัน

ฮิลแมนและคนอื่นๆ อยู่ห่างจากมังกรดำหลายร้อยเมตร  ไม่ว่าหูพวกเขาจะไวแค่ไหน  ก็ไม่มีทางได้ยินคำสนทนาของทั้งสองคนได้

ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังสนทนาอะไรกัน  พวกเขาแค่มองหน้า  ทันใดนั้น...

“กรรรรรรร...”

ทันใดนั้น มังกรดำขนาดมหึมาคำรามด้วยความโกรธ  ปีกยักษ์ของมันเริ่มกระพืออย่างรุนแรง   มันปล่อยแรงกดดันที่น่ากลัวทำให้ทุกคนรวมทั้งฮิลแมนรู้สึกแข้งขาอ่อนมากขึ้นทุกที  ขณะที่พวกเขาไม่สามารถหายใจได้

“มังกรขู่คำรามหรือนี่?” ลินลี่ย์ยังคงรู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจถูกหินก้อนโตบีบอัดใส่ทำให้เขาหายใจอย่างยากลำบาก แต่ถึงกระนั้นลินลี่ย์ก็รู้สึกตื่นเต้นมากและเลือดของเขาเริ่มเดือด

มังกรดำมีพลังมากจริงๆ

“รูดี้ อย่ากกำแหงมากนักนะ”  จู่ๆ บุรุษชุดเขียวตะโกนเต็มที่ เสียงระเบิดจากคำพูดของเขาก้องอยู่ในอากาศราวกับเสียงฟ้าผ่า  ไม่เพียงแต่ฮิลแมนเท่านั้นที่ได้ยิน  ชาวเมืองอู่ซันก็ยังได้ยินชัดเจน

ฮิลแมนชะงัก เขาพึมพำคำว่า “รูดี้?  รูดี้?”

แต่ฮิลแมนตระหนักรู้ได้อย่างรวดเร็วว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น  เขารีบหันไปตวาดใส่เด็กๆ อย่างเกรี้ยวกราด “ทุกคน,กลับบ้านเดี๋ยวนี้! กลับไปซ่อนตัวที่บ้าน!  เดี๋ยวนี้!”  เสียงคำรามของฮิลแมนและการแสดงออกของเขาทำให้เด็กทุกคนตะลึง

กระบวนการความคิดของฮิลแมนชัดเจนมาก

นักสู้ระดับเซียนทั้งสองคนนี้กำลังโต้เถียงกันอย่างเห็นได้ชัด  และพวกเขากำลังจะประมือกัน

เมื่อนักสู้ระดับเซียนเริ่มสู้  เด็กๆ ยืนดูการต่อสู้อยู่ตรงนั้น  จะไม่สามารถได้รับการปกป้องได้เลย แค่แรงสะท้อนออกด้านข้างเล็กน้อยก็สามารถฆ่าเด็กๆ ได้  ขึ้นชื่อว่านักสู้ระดับเซียนย่อมมีพลังถล่มฟ้าทลายดินได้

แม้ว่าเรื่องนั้นอาจพูดเกินจริงไปบ้าง  แต่พวกเขาก็มีพลังล้างผลาญเมืองทลายภูเขาได้แน่

“เร็วเข้า, ไปเร็วๆ อย่ายืนงงอยู่ตรงนั้น รีบไป”  ฮิลแมนตะโกนขณะที่เขาผลักเด็กๆ ให้ไปข้างหน้า

ตอนนี้เด็กที่เหลือฟื้นจากอาการมึนงงแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจถึงเหตุผลที่ฮิลแมนขับต้อนพวกเขากลับบ้านและต้องการจะดูนักสู้ระดับเซียนต่อ  แต่ท่าทางที่น่ากลัวของฮิลแมนก็ทำให้เด็กๆรีบโกยอ้าวกลับบ้านทันที

“ลอร์รี่, โรเจอร์ เร็วเข้า พาเด็กหกขวบ เจ็ดขวบกลับไปบ้าน เร็วๆ!  ถ้านักสู้ระดับเซียนปะทะกันผลจากแรงปะทะกันทั้งสองฝ่ายจะมาถึงเรา ผลที่ตามมาก็จะ...”

สีหน้าของฮิลแมนเต็มไปด้วยอาการลุกลี้ลุกลน

“เข้าใจแล้ว หัวหน้า” ลอร์รี่และโรเจอร์เข้าใจถึงความคิดของหัวหน้าแล้ว

ลอร์รี่และโรเจอร์หันไปอุ้มเด็กที่วิ่งช้าที่สุดทันที  พวกเขาอุ้มเด็กด้วยแขนข้างละคนและขี่หลังของพวกเขาสองคน  ฮิลแมนมาร่วมสมทบช่วยพวกเขาและอุ้มเด็กคนแล้วคนเล่า

“ลินลี่ย์, กลับบ้านเร็วเข้า” ฮิลแมนยังคงอุ้มเด็กหลายคน และตะโกนบอกลินลี่ย์ที่กำลังวิ่งเช่นกัน

“ข้าทราบแล้ว, ลุงฮิลแมน” ลินลี่ย์ตอบเสียงดัง

แม้ว่าลินลี่ย์จะอายุเพียงแปดขวบ  แต่เขาวิ่งเร็วพอๆ กับเด็กสิบสี่ขวบ  ขณะที่วิ่งลินลี่ย์มักหันหลังไปมองท้องฟ้าอยู่บ่อยๆ มังกรดำที่ขดตัวขนาดมหึมาและนักสู้ระดับเซียนทั้งสองคนได้รับความสนใจจากเขา

“หัวหน้า, ท่านฮ็อกสั่งให้เรามาช่วยท่าน” นักรบสิบสองคนวิ่งมาจากคฤหาสน์บาลุค และตะโกนบอกทันทีที่พวกเขาเห็นฮิลแมน

“เร็วเข้า พาเด็กๆพวกนี้กลับบ้าน” ฮิลแมนสั่งทันที

“ขอรับ, หัวหน้า”  เหล่านักรบรีบตอบรับและรีบพาเด็กหกขวบและเจ็ดขวบไปส่งที่บ้าน

“พวกเจ้าทุกคน กลับบ้าน! ไปบ้านและซ่อนตัวซะ” ดูแลตัวเองให้ดี”  ฮิลแมนตะโกนลั่นอีกครั้ง

ฮิลแมนมีอำนาจมากในเมืองอู่ซัน  พอได้ยินเสียงเขา  ชาวบ้านหลายคนหวาดกลัวภาพมังกรดำพวกเขารู้ทันทีว่าจะต้องทำยังไง  ตอนนี้ ตลอดทั้งเมืองอู่ซันอยู่ในความตื่นตระหนกวุ่นวาย  เด็กๆ ทุกคนและคนทำงานต่างก็วิ่งกลับบ้าน ถึงตอนนี้สิ่งเดียวที่จะปกป้องพวกเขาได้ก็คือบ้านที่ทำจากศิลา

ลินลี่ย์ตรงเข้าไปที่บ้านของเขา

“เร็วเข้า  ไปซ่อนตัวอยู่ในห้องเก็บของใต้ดิน”  ฮ็อกกำลังยืนอยู่กลางลานบ้าน  พอเห็นลินลี่ย์มาเขาออกคำสั่งทันที  ห้องเก็บของใต้ดินเป็นสถานที่ใหญ่มาก  ทนทานที่สุด อยู่ภายในคฤหาสน์ตระกูลบาลุค  คนที่ซ่อนตัวอยู่ในนั้นจะอยู่รอดปลอดภัยแน่นอน

“ขอรับ, ท่านพ่อ” ลินลี่ย์พยักหน้าซ้ำๆ และวิ่งเข้าไปที่ห้องเก็บของทันที

ขณะที่กำลังวิ่งไปอย่างเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้  จิตใจของลินลี่ย์หวนนึกถึงมังกรดำ,คนขับขี่ชุดเทาและบุรุษชุดเขียว เขาไม่อาจทำอะไรได้ แต่กลับหันไปดูข้างหลังทางท้องฟ้าด้านตะวันออก เนื่องจากอาคารทั้งหมดในเมืองเล็กค่อนข้างต่ำอยู่ในที่สูง  เขาจึงสามารถมองเห็นได้ไกลหลายร้อยเมตร

ตอนนี้ มังกรดำกำลังขู่คำรามเสียงต่ำไม่ยอมหยุด

“ดิลลอน, ถ้าเจ้าจะยืนกรานเรื่องนี้ อย่างนั้นอย่าตำหนิว่าข้าต้องลงมือเองนะ” เสียงเย็นชาดังมาจากท้องฟ้า หลังจากนั้น มังกรดำก็คำรามลั่นด้วยความโกรธทันทีและพ่นไฟสีดำออกมาจากปากของมัน

“รูดี้, วันนี้ข้าจะดูว่าเจ้าเป็นจอมเวทระดับเซียนที่มีพลังมากขนาดไหน”  บุรษชุดเขียวตะโกนลั่นด้วยความโกรธ