บทที่ 211 เดี๋ยวนะ? คุณเรียกของแบบนี้ว่าปืนใหญ่? นี่มันปืนใหญ่ที่ไหนกัน!
บทที่ 211 เดี๋ยวนะ? คุณเรียกของแบบนี้ว่าปืนใหญ่? นี่มันปืนใหญ่ที่ไหนกัน!
บทที่ 211 เดี๋ยวนะ? คุณเรียกของแบบนี้ว่าปืนใหญ่? นี่มันปืนใหญ่ที่ไหนกัน!
เดี๋ยวนะ?
คุณใช้วัสดุนาโนแค่ชิ้นเดียวก็สร้างสถานีหน้าด่านเทียนกงได้แล้ว!
ตอนนี้คุณเอาวัสดุนาโนสองชิ้นมารวมกันเนี่ยนะ?
นี่มันหมายความว่ายังไง?
หา?
ประเทศมังกร คุณจะสร้างของใหญ่ขนาดไหนกันแน่?
ถึงกับ...
ถึงกับต้องใช้วัสดุนาโนสองชิ้นมารวมกันเลยเหรอ?
ขณะที่ทุกคนกำลังงงงวย
“ปัง—!”
วัสดุนาโนก็ระเบิดออก!
กระจายตัวเป็นม่านฝุ่นทั่วท้องฟ้า!
อนุภาคเล็กละเอียดนับพันล้านเม็ดสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายเจิดจ้า
ระยิบระยับ
ราวกับสายธารแห่งดวงดาวที่หยุดนิ่ง!
สายธารแห่งดวงดาวที่สว่างไสวและเจิดจ้ายิ่งกว่าครั้งก่อน!
สว่างไสวจนกระทั่งบนพื้นหลังของจักรวาลอันมืดมิด ทำให้ผู้คนเผลอคิดไปว่านั่นคือทางช้างเผือกของจริง!
หลังจากหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง!
สายธารแห่งดวงดาวสายนี้ก็เริ่มเคลื่อนไหว!
พวกมันรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ผสานเข้าด้วยกันอย่างต่อเนื่อง และเริ่มแข็งตัวขึ้น!
และในขณะที่กระบวนการรวมตัวดำเนินต่อไป
ดวงตาของผู้คนนับพันล้านคู่ก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ!
คอมเมนต์ทะลักเข้ามาทันที!!!
“ฟัก!! ของนี่... ของนี่ทำไมเป็นทรงยาวๆ? เดี๋ยวนะ? อะไรวะเนี่ย? ทำไมถึงเป็นทรงยาว?”
“เชี่ย! บ้าเอ๊ย! นี่มันยาวสองร้อยเมตรแล้วมั้ง? เดี๋ยวนะ? ตกลงจะสร้างอะไรกันแน่? ทำไมต้องทำให้ยาวขนาดนี้?”
“ยังยาวขึ้นอีก! ยังยาวขึ้นอีก! ห้าร้อยเมตรแล้ว! เชี่ย! ห้าร้อยเมตรแล้ว! ยังไม่หยุดเลย!!!”
“เจ็ดร้อยเมตร! เจ็ดร้อยเมตรแล้ว! แม่เจ้าโว้ย! ความยาวขนาดนี้ นอกจากท่อระบายน้ำแล้ว ฉันนึกอย่างอื่นที่คล้ายๆ กันไม่ออกแล้ว!”
“...”
ไม่เพียงแต่ชาวโลกจะตะลึงงัน
แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญด้านการวิเคราะห์ทางการทหารของแต่ละประเทศก็ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่รู้เลยว่าประเทศมังกรกำลังจะสร้างยุทโธปกรณ์แบบไหนออกมากันแน่
บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินในปัจจุบัน ไม่มียุทโธปกรณ์ใดที่จะเทียบเคียงกับสิ่งที่อยู่บนหน้าจอได้เลย
เจ็ดร้อยเมตร!
ไม่...
ไม่ใช่!
ตอนนี้ของสิ่งนี้ยาวถึงเก้าร้อยเมตรแล้ว!
เก้าร้อยเมตร!
เส้นผ่านศูนย์กลางภายในของทรงกระบอกยาวถึงหนึ่งเมตร!
ท่อเหล็กทรงกระบอกที่ทั้งยาวและหนาขนาดนี้ พระเจ้ามาเห็นก็คงต้องเกาหัวแกรกๆ
คิดไม่ออก
คิดไม่ออกเลยว่านี่มันคืออะไรกันแน่
นอฟสกี ผู้เชี่ยวชาญด้านการวิเคราะห์ทางการทหารของต้าเหมา ขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นอย่างลังเล:
“ขออภัยครับ”
“ท่านอาปิซ”
“ผมวิเคราะห์ไม่ออกจริงๆ ว่านี่มันคืออะไรกันแน่”
“สิ่งเดียว...”
“สิ่งเดียวที่พอจะสมเหตุสมผลคือ ของสิ่งนี้อาจจะเป็นกล้องโทรทรรศน์อวกาศบางชนิด?”
“มิฉะนั้น”
“ผมก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่ามันจะมีประโยชน์อะไรได้อีก?”
บาบาก้า อาปิซ ได้ฟังแล้วก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
กล้องโทรทรรศน์อวกาศ?
คุณเคยเห็นกล้องโทรทรรศน์อวกาศยาวเก้าร้อยเมตรเหรอ?
สมเหตุสมผลไหม?
นี่มันสมเหตุสมผลไหม?
บาบาก้า อาปิซ ส่ายหน้า “นอฟสกี?”
“คุณคิดว่าประเทศมังกรจะลงทุนลงแรงขนาดนี้ เพียงเพื่อจะสร้างกล้องโทรทรรศน์อวกาศงั้นเหรอ?”
“บางที...”
“สำหรับประเทศอื่น นี่อาจจะเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญ”
“เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ”
“แต่...”
“สำหรับประเทศมังกรแล้วมันเล็กเกินไป”
“สิ่งที่พวกเขาวางแผนไว้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้อย่างแน่นอน!”
...
ในขณะเดียวกัน
อีกด้านหนึ่ง
ห่างออกไปนับหมื่นลี้
ภายในห้องทำงาน
“หนึ่งพันเมตรแล้ว!”
“บ้าเอ๊ย!”
“หนึ่งพันเมตรแล้ว!”
อเล็กซานเดอร์มองจนตาแทบถลน “ประเทศมังกรกำลังสร้างอะไรกันแน่?”
“ทำไมถึงต้องใช้ท่อทองแดงยาวขนาดนี้?”
นากาตี ริกเตอร์ มองดูอย่างเงียบๆ แล้วหันไปมองชายที่อยู่ข้างๆ
“คีโนเนส?”
“คุณคิดว่ายังไง?”
ชายที่อยู่ข้างๆ เขาชื่อ ดานิโล คีโนเนส
หัวหน้านักออกแบบอาวุธของพญาอินทรี
ในตอนนี้เขาก็มองดูด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยในชีวิต
เขาเชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ เรียกได้ว่ารู้จักอาวุธทุกชนิดที่แต่ละประเทศออกแบบมาเป็นอย่างดี
เขาสามารถบอกข้อมูลรายละเอียดของอาวุธนั้นๆ ได้ถึงระดับมิลลิเมตรเพียงแค่ได้ยินชื่อรุ่น
อาจกล่าวได้ว่า ไม่มีอาวุธใดในโลกนี้ที่เขาไม่รู้จัก
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้คิดค้นอาวุธระดับดาวเด่นขึ้นมามากมาย จนได้รับการยกย่องว่าเป็นนักออกแบบอัจฉริยะ
“นี่...”
ดานิโล คีโนเนส เอ่ยขึ้นอย่างลังเล “บางทีอาจจะไม่ใช่อาวุธบางชนิด?”
“บางที...”
“อาจจะเป็นของที่เกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่หรือการวิจัยอะไรทำนองนั้น?”
อเล็กซานเดอร์ได้ยินดังนั้นก็หันมามองทันที
เมื่อสบสายตาของอเล็กซานเดอร์ เขาก็พูดต่อ: “ผมหมายถึง...”
“นี่มันไม่เกี่ยวข้องกับอาวุธทางการทหารเลย”
“ไม่มีอาวุธทางการทหารชนิดไหนที่ต้องใช้ท่อทองแดงยาวหนึ่งพันเมตร”
“ในประวัติศาสตร์ไม่เคยมีของแบบนี้มาก่อน!”
อเล็กซานเดอร์พยักหน้าอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย ในใจก็รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย
...
ในขณะเดียวกัน
อีกด้านหนึ่ง
บนดวงจันทร์
งานติดตั้งปืนใหญ่เลเซอร์สายวงโคจรยังคงดำเนินต่อไป
ฐานปืนใหญ่แต่ละอันที่หนักหลายร้อยกิโลกรัม กำลังถูกเมคาอัจฉริยะขนย้ายไปยังตำแหน่งที่กำหนดเพื่อทำการประกอบอย่างต่อเนื่อง
สมาชิกในทีมก็คอยสั่งการและตรวจสอบข้อมูลอยู่ตลอดเวลา
เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้นในระหว่างการติดตั้ง
อีกด้านหนึ่ง
ส่วนลำกล้องปืนก็ได้ทำการปรับโครงสร้างด้วยนาโนเทคโนโลยีเสร็จสิ้นแล้ว
ลำกล้องปืนที่ยาวถึงหนึ่งพันเมตร นอนทอดตัวอยู่บนพื้น ดูราวกับกระบองวิเศษของซุนหงอคง
ส่วนลำกล้องปืนนั้นทำได้เร็วกว่า เพราะสามารถทำได้ด้วยการปรับโครงสร้างด้วยนาโนเทคโนโลยี
ส่วนฐานปืนใหญ่นั้นช้ากว่ามาก
แม้จะใช้เมคาอัจฉริยะที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในการประกอบ ก็ยังต้องใช้เวลาพอสมควร
และเมื่อเวลาผ่านไปทีละนาที
เค้าโครงของฐานปืนใหญ่ก็ปรากฏขึ้นทีละเล็กทีละน้อย!
“เชี่ย! ของนี่... ของนี่ทำไมฉันยิ่งดูยิ่งรู้สึกคุ้นๆ? ทำไมมันดูเหมือน... เหมือนฐานปืนใหญ่จัง?”
“ฟัก? บ้าไปแล้วรึไง? ฐานปืนใหญ่? รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรอยู่? ถ้าของนี่มันเป็นฐานปืนใหญ่ ฉันจะยอมกินมันเข้าไปเลย! ดูดีๆ! ใช้สมองคิดหน่อย! บนโลกนี้มีฐานปืนใหญ่ใหญ่ขนาดนี้ที่ไหนกัน? นี่มันใหญ่เกือบเท่าสนามฟุตบอลสองสนามแล้วนะ!”
“ตอนแรกที่เห็น ฉันคิดว่าประเทศมังกรจะสร้างอาคารใหญ่อะไรขึ้นมาอีก เพราะมันกินพื้นที่เยอะมาก! แต่ยิ่งดูไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่! ก้อนนั่นก้อนนี่ซ้อนกันอยู่ รู้สึกเหมือนกำลังสร้างป้อมปราการทางทหาร? แต่พอดูอีกทีก็ไม่ใช่ ป้อมนี้ไม่มีประตูเลยเหรอ? เป็นของแข็งทึบทั้งหมด ยิ่งดูยิ่งแปลก!”
“...”
ฐานปืนใหญ่ก่อสร้างไปได้กว่าเจ็ดแปดส่วนแล้ว แต่ผู้คนนับพันล้านคนทั่วโลกก็ยังคงมองดูอย่างงงงวย
มันใหญ่เกินไป!
มันใหญ่เกินไปจริงๆ!
อะไรก็ตามที่ถูกขยายใหญ่ขึ้นเป็นพันๆ เท่า เมื่อมองแวบแรกโดยทั่วไปแล้วก็ยากที่จะมองออกว่าเป็นอะไรกันแน่
กว่าฐานปืนใหญ่จะสร้างเสร็จสมบูรณ์ ก็เป็นเวลาสิบสามชั่วโมงต่อมา
เมื่อฐานปืนใหญ่สร้างเสร็จ ก็ถึงขั้นตอนการประกอบลำกล้องปืน
ยังคงเป็นหน้าที่ของเมคาอัจฉริยะ
เมคาอัจฉริยะหลายร้อยตัว ยืนเรียงรายอยู่สองข้างของลำกล้องปืน เมื่อได้รับคำสั่งก็เริ่มออกแรงพร้อมกัน
ยกท่อนลำกล้องปืนที่ยาวนับพันเมตรขึ้นมาอย่างแข็งขัน แล้วบินขึ้นไปกลางอากาศ
ฉากที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น คือภาพที่ชาวโลกจะไม่มีวันลืมเลือน!
ลำกล้องปืนที่ยาวนับพันเมตรถูกสอดเข้าไปในฐานปืนใหญ่อย่างแนบสนิท
จนกระทั่งถึงวินาทีนี้!
จนกระทั่งถึงชั่วพริบตานี้!
ชาวโลกถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าสิ่งที่ประเทศมังกรกำลังสร้างอยู่นั้นคืออะไรกันแน่!
ปืนใหญ่!
มันคือปืนใหญ่จริงๆ!
แถมยังเป็นปืนใหญ่ที่มีลำกล้องยาวเป็นพันเมตรอีกด้วย!
โลกทั้งใบต่างก็ฮือฮา!!!
“ฟัก! ปืนใหญ่! มันคือปืนใหญ่จริงๆ! รับไม่ไหวแล้ว! ฉันรับไม่ไหวแล้วจริงๆ! ปืนใหญ่ยาวพันเมตร! ประเทศมังกรสร้างปืนใหญ่ที่เกินจริงขนาดนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร? จะยิงจากดวงจันทร์ถล่มพญาอินทรีให้ราบเป็นหน้ากลองเลยรึไง?”
“เชี่ย! เดี๋ยวนะ? คุณเรียกของแบบนี้ว่าปืนใหญ่? ลำกล้องยาวหนึ่งพันเมตร! นี่มันปืนใหญ่ที่ไหนกัน?”
“ของสิ่งนี้ถ้าได้ยิงออกไปสักนัด... จะมีอะไรต้านทานได้? ไม่ต้องพูดถึงเรือบรรทุกเครื่องบินเลย พระเจ้ามาเองก็คงโดนระเบิดเป็นผุยผงแน่?”
“...”
...
หลังจากติดตั้งเสร็จสมบูรณ์
ฮั่วซื่อต๋านำทีมของเขา ทำการตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง
พารามิเตอร์ข้อมูลต่างๆ ไม่มีข้อผิดพลาด
ตัวชี้วัดต่างๆ อยู่ในเกณฑ์ปกติ
จึงได้เริ่มรายงานต่อเฉิงจินอิ้น “ฐานทัพหน้าเทียนกง!”
“ปืนใหญ่เลเซอร์สายวงโคจรประกอบเสร็จสิ้นแล้ว!”
“ย้ำ!”
“ปืนใหญ่เลเซอร์สายวงโคจรประกอบเสร็จสิ้นแล้ว!”
“เข้าใจแล้ว” เฉิงจินอิ้นตอบกลับ
!!!!!
?????
อะ...?
อะไรนะ?
ปืน... ปืนใหญ่เลเซอร์สายวงโคจร?
คุณพูดอีกทีซิ?
ของสิ่งนี้คืออะไร?
แม่เจ้าโว้ย!
เลเซอร์... ปืนใหญ่เลเซอร์?
เดี๋ยวนะ?
ใครเขาทำปืนใหญ่เลเซอร์ใหญ่ขนาดนี้กัน?
นี่มันลำกล้องยาวเป็นพันเมตรเลยนะ!
ไม่เห็นหัวคนอื่นเลยรึไง?
ไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นตายร้ายดีเลยใช่ไหม?
เฉิงจินอิ้นเริ่มติดต่อกับศูนย์บัญชาการภาคพื้นดิน
“ศูนย์บัญชาการภาคพื้นดิน!”
“ศูนย์บัญชาการภาคพื้นดิน!”
“ที่นี่คือฉางเอ๋อหนึ่ง!”
“ปืนใหญ่เลเซอร์สายวงโคจรประกอบเสร็จสิ้นแล้ว ขออนุญาตทำการทดสอบยิง!”
“ย้ำ!”
“ปืนใหญ่เลเซอร์สายวงโคจรประกอบเสร็จสิ้นแล้ว ขออนุญาตทำการทดสอบยิง!”
ศูนย์บัญชาการภาคพื้นดินตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“ที่นี่คือศูนย์บัญชาการภาคพื้นดิน!”
“ฉางเอ๋อหนึ่ง!”
“อนุญาตให้ทำการทดสอบยิง!”
“ย้ำ!”
“อนุญาตให้ทำการทดสอบยิง!”
[จบตอน]