บทที่ 25 ปฏิบัติการสิ้นสุด โปรดให้กรรมการตรวจสอบและประกาศผลคะแนน!

บทที่ 25 ปฏิบัติการสิ้นสุด โปรดให้กรรมการตรวจสอบและประกาศผลคะแนน!

มันบังเอิญเกินไปแล้ว

เธอพลันนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมา

แต่แล้วก็ส่ายหน้าหัวเราะเยาะตัวเอง

อิ่นรั่วซวน!

อิ่นรั่วซวน!

เธอนี่มันสมองมีแต่เรื่องความรักจริงๆ!

เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ขนาดดาวอังคารจะชนโลกเธอยังกล้าคิดอีกเหรอ?!

สมเหตุสมผลไหม?

เป็นไปได้ไหม?

มันอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริงบ้างไหม?

เธอคิดแบบนี้ได้ยังไง?

ก่อนหน้านี้เคยได้ยินคนอื่นพูดว่าคนที่กำลังแอบรักใครสักคนจะยกย่องอีกฝ่ายให้ดูดีเกินจริงโดยไม่รู้ตัว หรือที่เรียกกันว่าความรักทำให้คนตาบอด

ตอนนั้นอิ่นรั่วซวนยังแค่นเสียงอย่างดูถูก พลางคิดในใจว่านั่นมันก็แค่พวกผู้หญิงธรรมดาๆ ทั่วไป

ช่างตื้นเขิน!

ฉันคือใคร?

ฉันคืออิ่นรั่วซวน!

ไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกที่จะทำให้ฉันเป็นแบบนี้ได้!

“ถั่วแขกผัดเบคอนรมควันจานนี้เป็นยังไงบ้าง?” อิ่นรั่วซวนถามอย่างคาดหวัง

ซูเฉินเคี้ยวอีกสองสามคำแล้วประเมินว่า “อร่อยดีครับ”

บนใบหน้าของอิ่นรั่วซวนปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ ดูมีความสุขเป็นพิเศษ

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของอิ่นรั่วซวนที่ยากจะเก็บงำไว้ได้ ซูเฉี่ยวเฉี่ยวก็ทำหน้าเหม็นเบื่อ “เหรอ?”

“ขอฉันชิมหน่อยสิ ว่ามันอร่อยขนาดนั้นจริงหรือเปล่า”

เนื่องจากจานถั่วแขกผัดเบคอนรมควันวางอยู่ตรงหน้าซูเฉินพอดี ซูเฉี่ยวเฉี่ยวจึงลุกขึ้นยืนทันที แล้วตักไปหนึ่งช้อนใหญ่

เพียงช้อนเดียว เบคอนรมควันในจานนั้นก็หายไปกว่าครึ่ง

เหลือเพียงเบคอนรมควันที่น่าสงสารไม่กี่ชิ้นประดับอยู่บนถั่วแขกสีเขียวเต็มจาน

คุณนายเซี่ยคิดในใจว่า ‘นั่นมันลูกสะใภ้ฉันตั้งใจผัดให้ลูกชายฉันกินนะ แกจะไปยุ่งอะไรด้วย?’

เธอไม่ยอมตามใจลูกสาวเลยแม้แต่น้อย ตบเข้าไปที่หลังหนึ่งฉาด “ยัยเด็กบ้า!”

“แม่เลี้ยงแกแบบอดๆ อยากๆ หรือไง?”

“ถึงได้ทำท่าทางเหมือนผีตายอดตายอยากมาเกิดแบบนี้?”

ซูเฉี่ยวเฉี่ยวถูกตีจนร้องโอดโอย แต่ก็ไม่สนใจคำพูดของคุณนายเซี่ยเลยแม้แต่น้อย เธอยัดเนื้อเข้าปากราวกับสุนัขหิวโซที่กำลังแย่งอาหาร

เธอก้มหน้ากินเนื้อ แต่สายตากลับเต็มไปด้วยแววอำมหิต จ้องเขม็งไปที่อิ่นรั่วซวน

อิ่นรั่วซวนเอามือปิดปากหัวเราะ มีท่าทีสะใจอยู่บ้าง

หลังจากสั่งสอนซูเฉี่ยวเฉี่ยวเสร็จ คุณนายเซี่ยจึงหันไปมองลูกชายแล้วยิ้มพูดว่า “อร่อยใช่ไหมล่ะ?”

“เสี่ยวอิ่นตั้งใจเข้าครัวทำให้เลยนะ”

“จานเต้าหู้หม่าโผนั่นก็ฝีมือเสี่ยวอิ่นเหมือนกัน ลูกก็ลองชิมดูสิ?”

ซูเฉี่ยวเฉี่ยวไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าช้อนจะไปตักเต้าหู้หม่าโผ แต่ก็ถูกคุณนายเซี่ยใช้ตะเกียบตีมือเข้าให้ สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความดุร้ายราวกับจะบอกว่า ‘ถ้าแกกล้ายุ่งฉันจะตีแกให้ตาย’

สุดท้ายแล้ว ในบ้านตระกูลซู คุณนายเซี่ยก็ยังเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด

บารมีที่สั่งสมมานั้นยิ่งใหญ่เกินไป!

ซูเฉี่ยวเฉี่ยวจำต้องดึงมือกลับอย่างไม่พอใจ แต่ปากก็ยังไม่ยอมแพ้ “หนูก็อยากกินบ้างนี่นา”

“ซูเฉินคนเดียวก็กินไม่หมด”

“หนูกินหน่อยจะเป็นอะไรไป?”

“กินอย่างอื่น!” น้ำเสียงของคุณนายเซี่ยเริ่มสูงขึ้น “กับข้าวเต็มโต๊ะไม่มีที่แกอยากกินแล้วหรือไง?”

“แต่ตอนนี้หนูอยากกินอันนั้นนี่นา” ซูเฉี่ยวเฉี่ยวทำท่าทางเหมือนหมูไม่กลัวน้ำร้อนลวก

“ซูเฉี่ยวเฉี่ยว!” คุณนายเซี่ยเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว “อย่าทำให้แม่อารมณ์เสียจนต้องลงไม้ลงมือกับแกนะ!”

เมื่อเห็นว่าคุณนายเซี่ยโกรธจริงแล้ว ซูเฉี่ยวเฉี่ยวก็ไม่กล้าส่งเสียงอีก

ซูเฉินลองชิมเต้าหู้หม่าโผไปสองคำ

พบว่ารสชาติทำออกมาได้พอดี เต้าหู้ก็นุ่มมาก

ถ้าไม่มีฝีมืออยู่บ้างคงทำออกมาแบบนี้ไม่ได้แน่

“อืม~” ซูเฉินเอ่ยชม “ทำได้ต้นตำรับมากเลยครับ”

“ดูไม่ออกเลยนะว่าฝีมือทำอาหารจะดีขนาดนี้?”

“เฉี่ยวเฉี่ยวขนาดไข่เจียวยังทำไม่เป็นเลย”

อิ่นรั่วซวนดีใจจนยิ้มไม่หุบ “คุณว่าอร่อยก็ดีแล้วค่ะ”

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคำพูดแก้ตัวส่งๆ ของเธอถึงทำให้พวกหนุ่มน้อยเหล่านั้นตื่นเต้นได้ขนาดนั้น

ที่แท้ก็เป็นความรู้สึกแบบนี้นี่เอง

ที่แท้ก็เป็นความรู้สึกสุขล้นแบบนี้นี่เอง

นี่คือความรู้สึกของความรักสินะ?

ความรู้สึกของความรักนี่มันดีจริงๆ!

......

ทุกคนกำลังพูดคุยกัน มีเพียงซูเหวยอี้ที่เงียบไม่พูดอะไร

มือทั้งสองข้างของเขาจับเข่าไว้แน่น ดวงตาจ้องมองหน้าจอโทรทัศน์ไม่กะพริบ

ในขณะนี้

หลี่เหลียนอู่กำลังจัดทัพหน่วยของเขาใหม่ เพื่อเตรียมปฏิบัติการช่วยเหลือตัวประกันอีกครั้ง

เสียงของพิธีกรก็ดังขึ้นตามมา “เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุในลักษณะเดียวกันขึ้นอีก”

“ทุกประเทศที่เข้าร่วมจะมีโอกาสท้าทายใหม่อีกหนึ่งครั้ง”

“แน่นอนว่าครั้งนี้ก็เป็นโอกาสสุดท้ายเช่นกัน”

“หากในครั้งนี้เกิดอุบัติเหตุขึ้นอีก จะถูกตัดสิทธิ์และยกเลิกคะแนนทันที”

“ปีที่แล้วพญาอินทรีก็เป็นเช่นนี้เช่นกัน แต่หลังจากนั้นก็ทำผลงานได้ค่อนข้างดี”

“ครั้งนี้เชื่อว่าพวกเราก็จะสามารถทำผลงานได้ดีเช่นกัน...”

พิธีกรพูดจาเยิ่นเย้อ แต่จริงๆ แล้วทุกคนก็เข้าใจดี

ก็แค่ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว และนี่ก็เป็นการถ่ายทอดสด จึงต้องหาเรื่องอะไรมาพูดไปเรื่อยๆ เพื่อถ่วงเวลา รอให้หลี่เหลียนอู่เตรียมตัวเสร็จ

เมื่อไม่มีอะไรทำ คอมเมนต์ก็เริ่มหนาแน่นขึ้นมาอีกครั้ง

“ทำผลงานได้ดี? ครั้งนี้ฉันว่ายากนะ หลายปีก่อนอย่างน้อยก็ไม่เคยเกิดอุบัติเหตุแบบนี้ ครั้งนี้ยังไม่ทันจะเริ่มก็เป็นซะแล้ว จะทำผลงานได้ดีได้ยังไง?”

“ขอบอกไว้ก่อนนะ ไม่ใช่ว่าฉันดูถูก! พวกคุณดูสิ อาวุธต่อต้านการก่อการร้ายที่เพิ่งจะเปิดตัวต่อหน้าคนทั้งโลกแบบนี้ ยังไม่ทันจะได้แสดงประสิทธิภาพเลยก็เกิดปัญหาทางเทคนิคซะแล้ว! ต่อให้ทำผลงานได้ดี ตอนขายจะขายดีเหรอ? ปฏิกิริยาแรกของคนอื่นก็ต้องคิดว่าเจ้านี่อัตราการเสียสูงแน่ๆ! ใครจะไปซื้ออาวุธที่อัตราการเสียสูงล่ะ?”

“คิดไปไกลแล้ว! คิดไปไกลแล้ว! จะมีผลงานหรือเปล่ายังไม่รู้เลย ถ้าเกิดครั้งที่สองยังเกิดปัญหาอีก แล้วถูกตัดสิทธิ์ นั่นมันเท่ากับขายหน้าคนทั้งโลกเลยนะ!”

“เรื่องอาวุธพักไว้ก่อน จะเปลี่ยนวิธีการบุกทางยุทธวิธีได้ไหม? อุตส่าห์มีโอกาสครั้งที่สองแล้ว อย่าใช้ยุทธวิธีเมื่อหลายร้อยปีก่อนอีกเลย! ขอร้องล่ะ!”

“.......”

เวลาผ่านไปทีละน้อย

เสียงที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิมของพิธีกรก็ดังขึ้นมาทันที “เอาล่ะครับ!”

“ทีมของเรา หน่วยจู่โจมต่อต้านการก่อการร้ายที่นำโดยหลี่เหลียนอู่ เตรียมพร้อมแล้วครับ!”

“ต่อไป เรามาชมการแสดงอันน่าตื่นเต้นของเขากันเลยครับ”

บนหน้าจอ

หลี่เหลียนอู่ถือปืนไรเฟิลคลื่นกระแทกชีวภาพอยู่ในมือ

นำหน้าไปก่อนใคร

สมาชิกหน่วยคนอื่นๆ ยังคงตามหลังเขาอย่างใกล้ชิด

ยังคงเป็นสูตรเดิม รูปขบวนแถวตอนเรียงหนึ่ง

คอมเมนต์ด่าทอกันอย่างเผ็ดร้อน เต็มไปด้วยคำพูดทำนองว่าหมามันแก้สันดานเดิมไม่ได้จริงๆ ทำไมยังใช้ยุทธวิธีนี้อีก? เปลี่ยนไม่ได้หรือไง? จบแล้ว ไม่ต้องดูต่อ เตรียมเก็บกระเป๋ากลับบ้านได้เลย อะไรทำนองนี้

ซูเหวยอี้ก็ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ปากก็พูดไม่หยุดว่าทำไมยังใช้ยุทธวิธีนี้อีก? โง่จริงๆ!

เฝ่ยเหวินจี้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ไม่เข้าใจเลยว่ากำลังเล่นตลกอะไรกันอยู่

เขาจำได้ว่ามียุทธวิธีใหม่ๆ อยู่ไม่น้อย ไม่มีเหตุผลที่จะต้องใช้ยุทธวิธีที่เก่าแก่จนไม่มีอะไรจะเก่ากว่านี้แล้ว

ผู้ชมทั่วประเทศไม่เข้าใจ

ทั่วโลกก็ไม่เข้าใจ

พวกพญาอินทรีถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

นักวิเคราะห์ยุทธวิธีนับสิบคนต่างเตรียมพร้อมเต็มที่ พวกเขาคิดว่าครั้งนี้ฝ่ายกระต่ายจะต้องนำเสนอยุทธวิธีใหม่ๆ ออกมาอย่างแน่นอน จึงเตรียมบันทึกข้อมูลเพื่อนำไปวิเคราะห์โดยละเอียด

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นรูปขบวนแถวตอนเรียงหนึ่งอีก?

หมดมุกแล้วเหรอ?

เหล่านักวิเคราะห์มองหน้ากันไปมา แล้วก็ยิ้มให้กัน

“โอ้~ จอห์น ผมไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งงานของเราจะง่ายขนาดนี้”

“ใช่แล้ว โจเซฟ!”

“ยุทธวิธีโบราณตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนแบบนี้ พวกเขายังจะเอามาใช้อีก ดูท่าความล้มเหลวจะถูกกำหนดไว้แล้ว งั้นเราเก็บของเตรียมเลิกงานก่อนเวลาดีไหม? ผมอดใจรอที่จะไปสนุกไม่ไหวแล้ว”

ทั้งห้องวิเคราะห์เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ร่าเริง

เสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย

ผู้รับผิดชอบสูงสุดในการนำทีมครั้งนี้คือ อาเธอร์ โรคอฟ ชาวพญาอินทรีแท้ๆ ผมบลอนด์ตาสีฟ้า

อายุสี่สิบกว่าปีก็ประสบความสำเร็จในงานวิจัยมากมาย ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นกรณีพิเศษ ในตอนนี้ถือว่าเป็นช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุดในชีวิต

“หึ!”

“ผมบอกแล้วว่าไม่ต้องเสียเวลามาสนใจพวกกระต่ายขนาดนี้”

“กว่าพวกเขาจะตามเราทัน อย่างน้อยก็...” อาเธอร์ โรคอฟชูขึ้นมาสามนิ้ว

โจเซฟรีบกล่าวเสริมทันที “อย่างน้อยสามสิบปี!”

แต่อาเธอร์ โรคอฟกลับส่ายหน้า “อย่างน้อยสามร้อยปี!”

โจเซฟชะงักไปครู่หนึ่ง คิดในใจว่า ‘พวกเรานำหน้าอยู่ไม่น้อยก็จริง แต่แกก็อย่าโม้ให้มันมากนักสิ?’

“เอาล่ะ!”

“เก็บของ เตรียมตัวกลับก่อนเวลาได้”

“ไม่มีความจำเป็นต้องดูต่อไปแล้ว”

“ถ้าเบื้องบนถามมา ก็บอกไปว่าเป็นคำสั่งของผมเอง” อาเธอร์ โรคอฟโบกมือเป็นสัญญาณให้เลิกงานได้

เหล่านักวิเคราะห์พากันโห่ร้องด้วยความยินดี

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม พวกเขาเริ่มเก็บอุปกรณ์

ตรงกลางห้องวิเคราะห์มีหน้าจอขนาดใหญ่ตั้งอยู่ แสดงภาพการเคลื่อนไหวทั้งหมดในที่เกิดเหตุแบบเรียลไทม์

และภาพก็คมชัดเป็นพิเศษ ทำให้นักวิเคราะห์สามารถมองเห็นทุกสิ่งที่จำเป็นต้องเห็นได้อย่างทันท่วงที

มุมขวาบนมีตัวจับเวลา บันทึกเวลาที่ใช้ไปในปัจจุบัน

00:01 วินาที หลี่เหลียนอู่นำทีมออกจากเส้นเริ่มต้นการแข่งขัน

นักวิเคราะห์สิบกว่าคนเตรียมพร้อมเต็มที่

00:05 วินาที หลี่เหลียนอู่ใช้รูปขบวนแถวตอนเรียงหนึ่งบุกเข้าไป

เหล่านักวิเคราะห์มองอย่างงงงวย

00:15 วินาที หลี่เหลียนอู่นำทีมมุ่งหน้าไปยังที่อยู่ของตัวประกันอย่างรวดเร็ว

เหล่านักวิเคราะห์เริ่มเก็บอุปกรณ์ เตรียมตัวกลับบ้าน

00:30 วินาที หลี่เหลียนอู่นำทีมไปถึงตำแหน่งที่กำหนดได้สำเร็จ เขาค่อยๆ ยกปืนไรเฟิลคลื่นกระแทกชีวภาพในมือขึ้น

เหล่านักวิเคราะห์กำลังยุ่งอยู่กับการเก็บอุปกรณ์ อาเธอร์ โรคอฟกำลังจะดึงสายไฟของหน้าจอขนาดใหญ่ออก

00:35 วินาที เสียงของหลี่เหลียนอู่ดังขึ้นจากในหน้าจอ “ปฏิบัติการสิ้นสุด!”

“โปรดให้กรรมการตรวจสอบและประกาศผลคะแนน”

มือของอาเธอร์ โรคอฟที่กำลังจะดึงปลั๊กไฟออกพลันหยุดชะงัก

ห้องวิเคราะห์ที่เคยเสียงดังจอแจพลันเงียบสงัดลง

[จบตอน]