บทที่ 36: มีอะไรก็พูดกันดีๆ!

"ยังจะมัวยืนบื้อทำอะไรอยู่ รีบออกไปดูกันสิ!" ผอ.หลิวคำรามลั่น "เซี่ยเหมี่ยวฮั่นเอ๊ยเซี่ยเหมี่ยวฮั่น พวกเราสองคนจะต้องมาตายในมือนายแน่ๆ!"

ครูกลุ่มหนึ่งรีบวิ่งออกจากอาคารเรียน ผอ.หลิวพาคนมุ่งตรงไปยังดาดฟ้า พวกเขาแบ่งกำลังออกเป็นสองสาย อาคารเรียนทั้งสองฝั่งต้องมีครูรีบขึ้นไปบนดาดฟ้าให้ทัน หากสามารถหยุดเริ่นเหอได้ก็จะดีที่สุด

เรื่องนี้มีนักเรียนคนหนึ่งเป็นคนรายงานครูฝึกสอนหนุ่มคนเมื่อครู่นี้เอง เขาคือเด็กหนุ่มที่เป็นหนึ่งในคู่รักบนดาดฟ้าตอนที่เริ่นเหอกระโดดตึกครั้งก่อน สำหรับเรื่องที่จู่ๆ ก็มีคนกระโดดตึกเข้ามาขัดจังหวะตอนที่พวกเขากำลังพลอดรักกันนั้น แฟนสาวของเขาถึงกับฝังใจไปตลอดชีวิต จนตอนนี้ไม่ยอมขึ้นไปบนดาดฟ้ากับเขาอีกเลย!

นี่กูไปทำอะไรให้ใครวะ อยากจะโดดตึกก็ไปหาที่อื่นไม่ได้หรือไง?! ดังนั้นพอเลิกเรียนปุ๊บ เขาเห็นเริ่นเหอวิ่งขึ้นไปข้างบนก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล รีบไปรายงานครูทันที ต้องจับนักเรียนเจ้าปัญหานี่ให้ได้ แล้วลงโทษสถานหนักที่สุด!

ตอนนี้นักเรียนทุกคนต่างรู้กันแล้วว่าเริ่นเหอ นักเรียนเจ้าปัญหาจากห้อง ม.3/2 กำลังจะก่อเรื่องอีกแล้ว ทุกคนพากันเกาะรั้วระเบียงมองขึ้นไป เรียกได้ว่าเป็นที่จับตามองของคนทั้งโรงเรียน...

ในขณะที่เหล่าครูยังวิ่งไปไม่ถึงชั้นดาดฟ้า ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนลั่นมาจากในอาคารเรียน: "โดดแล้วๆ! เชี่ย! โคตรเทพ!"

"โดดข้ามไปอีกแล้ว!"

"ไม่เป็นไร เขาไม่เป็นไร เขาโดดข้ามไปได้!"

ตอนแรกที่ผอ.หลิวได้ยินนักเรียนตะโกนว่าโดดแล้ว หัวใจของเขาก็หล่นวูบ แต่พอได้ยินพวกนักเรียนตะโกนว่าสำเร็จแล้ว เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในที่สุด: "ยังดี ยังดี เขารอดอีกแล้ว..."

ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการนี่มันเป็นยากจริงๆ นะโว้ย คนอื่นเป็น ผอ.ฝ่ายวิชาการ แค่นั่งจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์ในห้องทำงานก็พอ ว่างๆ ก็ยังไปหยอกล้อครูสาวๆ ได้อีก ทำไมพอเป็นตาฉันแล้วถึงต้องมาเล่นอะไรเสี่ยงตายแบบนี้ด้วย!

ไม่ได้การ ตอนเที่ยงต้องไปซื้อยาหอมมาตุนไว้หน่อยแล้ว!

แต่แล้วในตอนนั้นเอง ก็มีนักเรียนตะโกนขึ้นมาว่า: "พวกนายดูสิว่าเขาจะทำอะไร?!"

"เชี่ย เขาจะโดดกลับมา!"

อะไรนะ?! โดดกลับมาเรอะ!?

คุณพระคุณเจ้าช่วย...

หัวใจที่เพิ่งวางลงของผอ.หลิวกลับต้องแขวนอยู่บนเส้นด้ายอีกครั้ง ไม่สนแล้วว่าจะหอบหรือไม่หอบ ปีนต่อไป!

ตอนที่พวกเขาเปิดประตูขึ้นดาดฟ้า ก็เห็นเริ่นเหอกำลังวิ่งตั้งท่าพอดี!

"อย่าโดดนะ!"

"มีอะไรก็พูดกันดีๆ!"

แต่พูดอะไรก็ไม่ทันแล้ว เริ่นเหอเหยียบขอบดาดฟ้าส่งตัวเองทะยานออกไป ร่างกายทั้งร่างเหยียดกางออกกลางอากาศให้ได้มากที่สุด บอกเลยว่าท่าสวยไม่เบา

เขามองเห็นหยางซีกำลังเงยหน้ามองเขาจากหน้าต่างห้องเรียนพอดี เขาจึงส่งยิ้มให้เธอ การพบกันครั้งแรกของพวกเขาก็เกิดขึ้นตอนที่เขากระโดดข้ามตึกครั้งแรกไม่ใช่หรือ

ไม่รู้ว่าทำไม ภายใต้สีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล หยางซีกลับยิ้มออกมาเช่นกัน

วินาทีนั้นเอง เริ่นเหอจึงดึงสติกลับมาและร่อนลงบนดาดฟ้าของอาคารเรียนอีกฝั่งได้อย่างมั่นคง!

เสียงโห่ร้องยินดีพลันดังกระหึ่มขึ้นทั่วทั้งโรงเรียน: "โคตรเทพพพ!"

"โคตรตื่นเต้น!"

"พวกเรานับถือพี่เลย!"

"แม่งโคตรเจ๋ง!"

"สำเร็จอีกแล้ว!"

หลังจากผ่านเรื่องแบบนี้มาหลายครั้ง จากที่เมื่อก่อนเคยคิดว่านักเรียนคนนี้มันบ้าไปแล้ว ตอนนี้นักเรียนทั้งโรงเรียนกลับรู้สึกว่าเริ่นเหอแม่งโคตรจะเทพ สองคำสั้นๆ เทพตัวพ่อ!

นักเรียนหญิงบางคนถึงกับรู้สึกว่าตอนที่เริ่นเหอกระโดดตึกน่ะ...โคตรจะเท่เลยให้ตายสิ!

หัวใจของผอ.หลิวแทบจะหลั่งเป็นสายเลือด ใครมันโห่ร้องออกมาเดี๋ยวนี้ ดูซิว่าถ้ากูไม่สั่งลงโทษพวกมึง กูก็ไม่ขอแซ่หลิวอีกต่อไป!

แต่พอต้องเผชิญหน้ากับเริ่นเหอ เขาก็ไม่สามารถทำตัวเข้มงวดเกินไปได้ กลัวว่าอีกฝ่ายจะเล่นแบบนี้อีกครั้ง ใครก็ทนไม่ไหวหรอก!

เขาพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม: "เอ่อ...นักเรียนเริ่นเหอ เธอยืนอยู่ตรงนั้นไม่ต้องขยับนะ..."

พอครูจากอาคารเรียนฝั่งตรงข้ามวิ่งขึ้นมาบนดาดฟ้า ผอ.หลิวก็ตะโกนลั่นทันที: "จับตัวมันไว้!"

"ไม่ต้องจับครับ ไม่ต้องจับ" เริ่นเหอรีบตะโกน "มีอะไรก็พูดกันดีๆ!"

ทีนี้ล่ะมาพูดดีๆ ด้วยได้แล้วเรอะ?!

ผอ.หลิวกลับไปที่ห้องฝ่ายวิชาการอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง รอให้ครูพาตัวเริ่นเหอมา เริ่นเหอเพิ่งก้าวเข้ามาในห้องก็รีบสารภาพผิด: "ผมก็แค่..."

"ชั่ววูบไปหน่อย" เซี่ยเหมี่ยวฮั่นที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นขณะจ้องมองเพดานด้วยสายตาเลื่อนลอย

บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที...

"นักเรียนเริ่นเหอเอ๊ย" ผอ.หลิวกล่าวอย่างพร่ำสอน "การที่เธอทำอะไรเสี่ยงอันตรายแบบนี้มันมีประโยชน์อะไรกับเธอบ้างมั้ย?! ไม่มีเลยใช่ไหม สอบก็ไม่ได้คะแนนเพิ่ม พ่อแม่เธอรู้เข้าก็ต้องโกรธแน่ๆ แต่เธอวางใจได้ ฉันจะยังไม่บอกพ่อแม่เธอ แต่นี่ต้องเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ นะ เธอก็เห็นใจฉันกับอาจารย์เซี่ยที่แก่ๆ กันแล้วบ้างเถอะ ต้องมานั่งใจหายใจคว่ำอยู่ทุกวัน ตอนที่พวกเราเข้ามาเป็นครู ไม่มีใครบอกเลยนะว่าอาชีพครูมันเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูงน่ะ!"

เริ่นเหอเกาจมูกตัวเอง เขาก็รู้ว่าสิ่งที่ทำลงไปมันก็ไม่ค่อยจะถูกเท่าไหร่ อุตส่าห์รับปากเขาไปแล้วแต่ก็ยังมาก่อเรื่องอยู่เรื่อย แต่นี่มันช่วยไม่ได้จริงๆ นี่นา มันเป็นคำสั่งของระบบทัณฑ์สวรรค์ เขาก็อยากจะมากระโดดตอนกลางคืนอยู่หรอก แต่กลางคืนทัศนวิสัยมันไม่ดีเลย นี่มันกีฬาเสี่ยงตายนะ ถ้าเกิดเหยียบพลาดขึ้นมาก็จบเห่กันพอดีสิ?

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนกลางคืนโรงเรียนไม่ใช่แค่ล็อกประตู แต่อาคารเรียนก็ล็อกด้วย คงไม่ต้องให้ถึงกับต้องเปลืองแรงปีนตึกมือเปล่าขึ้นไปแล้วค่อยกระโดดหรอกนะ แบบนั้นมันยิ่งไม่ปลอดภัยเข้าไปใหญ่

จะมีใครอยากหาเรื่องใส่ตัวให้ตายเร็วขึ้นกันล่ะ ว่าไหม?!

เซี่ยเหมี่ยวฮั่นได้สติกลับมาในตอนนี้: "เปลี่ยนครูประจำชั้นเถอะครับ... ผมไม่เป็นครูประจำชั้นแล้ว..."

"แค่กๆ อย่าพูดตอนโมโหสิ" ผอ.หลิวรีบห้ามเซี่ยเหมี่ยวฮั่นไม่ให้พูดต่อ ไม่ใช่ว่าถ้าขาดเซี่ยเหมี่ยวฮั่นไปแล้วจะอยู่ไม่ได้หรอกนะ ประเด็นคือไม่มีใครอยากจะมารับตำแหน่งครูประจำชั้นคนนี้ต่างหาก จะปล่อยให้ตำแหน่งว่างก็ไม่ได้...

เรื่องการลงโทษเริ่นเหอ ทำได้แค่ปล่อยให้มันเงียบหายไป แต่การอบรมสั่งสอนทางความคิดหนึ่งยกใหญ่เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน

นักเรียนในโรงเรียนก็เริ่มสงสัยกันแล้วว่าทำไมเริ่นเหอก่อเรื่องไว้เยอะขนาดนี้ แต่โรงเรียนกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย? ถ้าเป็นคนอื่นคงโดนไล่ออกไปนานแล้ว ผอ.หลิวฝ่ายวิชาการน่ะไม่ใช่คนใจดีอะไรนักหรอก!

ข่าวลือคาดเดาเกี่ยวกับตัวเริ่นเหอเริ่มแพร่สะพัดไปในโรงเรียน บ้างก็ว่าครอบครัวเขายัดเงินให้ครูใหญ่ บ้างก็ว่าที่บ้านเขามีเส้นสายใหญ่โต แต่ก็มีคนสงสัยขึ้นมา: "เขาไม่ใช่เด็กจนๆ หรอกเหรอ เรื่องที่ได้เงินค่าขนมเดือนละ 5 หยวนนี่แทบจะรู้กันทั้งระดับชั้นแล้วไม่ใช่รึไง..."

เมื่อเริ่นเหอกลับมาถึงที่นั่ง หยางซีก็หันมาถามอย่างสงสัย: "ความรู้สึกตอนกระโดดตึกเป็นยังไงเหรอ? สนุกไหม?"

"อืม... ค่อนข้างอันตราย เธอย่ามาเรียนแบบฉันเลยดีกว่า ส่วนความรู้สึกน่ะเหรอ... เหมือนกำลังบินอยู่เลยล่ะ ก็ตื่นเต้นดีเหมือนกัน" เริ่นเหอตอบตามตรง ถึงแม้เขาจะกำลังเล่นกับความตาย แต่ก็ไม่อยากให้คนอื่นมาเล่นกับความตายเหมือนเขา เรื่องแบบนี้ถ้าไม่มีประสบการณ์ห้ามลองเด็ดขาด

ตอนที่กระโดดครั้งแรก ถ้าไม่ใช่เพราะถูกบีบบังคับ เขาก็คงไม่กล้าก้าวขาออกไปเหมือนกัน

ในตอนนั้นเอง หลิวอิงไห่ รองหัวหน้าห้องที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็แค่นเสียงเย็นชา: "สร้างกระแสเรียกร้องความสนใจ!"

เอ๊ะ เจ้านี่มันเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? เริ่นเหอเกาคางพลางคิด

ระบบทัณฑ์สวรรค์: “โฮสต์ทำภารกิจกระโดดข้ามอาคารเรียนไปกลับสำเร็จ ได้รับรางวัล ความทรงจำเหนือมนุษย์!”