บทที่ 3 คัมภีร์เทพ!

ในช่วงไม่กี่วันมานี้ มีคนคนหนึ่งกำลังตกเป็นหัวข้อสนทนาอย่างร้อนแรงในโรงเรียน... เขาคนนั้นคือ เริ่นเหอ!

เดิมทีเริ่นเหอเป็นคนที่ไม่ค่อยโดดเด่นในโรงเรียนนัก หรือจะเรียกว่าจืดจางจนถ้าจับไปโยนในฝูงคน แป๊บเดียวก็คงหาไม่เจอด้วยซ้ำ

แต่หลายวันมานี้ เขาทำตัวเหมือนคนบ้า ไปวิ่งที่ลู่วิ่งกระโดดไกลในสนามกีฬาทุกวัน ซ้อมกระโดดครั้งแล้วครั้งเล่า พอหมดคาบก็วิ่งไปซ้อม เลิกเรียนก็ยังซ้อม...

นานวันเข้า ข่าวลือก็เริ่มแพร่สะพัด: "ไอ้เริ่นเหอ ห้อง ม.3/2 คนนั้นน่ะ ใช่ๆ ไอ้คนที่เรียนห่วยๆ นั่นแหละ ตอนนี้ซ้อมกระโดดไกลเอาเป็นเอาตายเลย สงสัยจะรู้ตัวว่าหัวไม่ดี เลยกะจะเบนเข็มไปเอาดีด้านกีฬาแทนมั้ง! รู้งี้ตั้งใจเรียนแต่แรกก็จบแล้ว ดูสิ ตอนนี้ลำบากแค่ไหน! ไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร!"

เพื่ออะไรพ่องงง! เริ่นเหอได้ยินเพื่อนร่วมโต๊ะถามเรื่องนี้แล้วแทบจะสำลักความช็อก ไม่นึกเลยว่าแค่ไม่กี่วัน เขาจะกลายเป็นคนดังไปซะแล้ว

เขาไม่ได้ซ้อมเพื่อสอบบ้าบออะไรทั้งนั้น อุตส่าห์ได้ชีวิตใหม่มา ต่อให้ไม่ได้เรียนหนังสือเขาก็ไม่แคร์ ไอ้พวกใบปริญญาน่ะ มีแต่เด็กในกะลาเท่านั้นแหละที่ให้ค่า เขาไม่ใช่เด็กสักหน่อย

ที่ทำไปทั้งหมดนี่... ก็เพื่อ 'รักษาชีวิต' ต่างหากโว้ย!

ไม่ลองก็ไม่รู้ พอได้ลองถึงรู้ว่าร่างกายเด็ก ม.3 ของเขานี่มันอ่อนแอชะมัด วิ่งกระโดดบนพื้นราบเต็มที่ก็ได้แค่ 3 เมตรกว่าๆ อ่อนหัดเกินไปแล้ว! ขืนไม่ซ้อม ถึงเวลาทำภารกิจจริงเกิดพลาดขึ้นมานิดเดียว ไม่ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงเลยเหรอ?

ตอนนี้ร่างกายเขาปวดร้าวไปหมดจากการออกกำลังกายอย่างหนัก ชาติที่แล้วปากก็บอกว่าจะฟิตหุ่น แต่สุดท้ายก็ขี้เกียจจนอ้วนฉุ มาชาตินี้ดีหน่อย ตรงที่โดนบังคับให้ไม่ออกกำลังกายไม่ได้...

สิ่งเดียวที่พอจะเยียวยาจิตใจเขาได้ในตอนนี้ ก็คือ 'คัมภีร์เทพ' ของเขา

7 วันที่ผ่านมา เขาอัปเดตวันละ 6,000 คำ วันละ 3 ตอน ตามหลักแล้วช่วงนี้ไม่น่าจะมีคนอ่านหรอก เพราะเป็นนิยายใหม่ ต้นกล้าเพิ่งงอกไม่กี่หมื่นตัวอักษร ใครจะไปสนใจ? เริ่นเหอทำใจไว้แล้วว่าคงต้องแต่งเหงาๆ คนเดียวไปจนถึงแสนตัวอักษรนั่นแหละ

แต่ผิดคาด! พอเข้าวันที่ 6 จู่ๆ ก็มีคอมเมนต์จากนักอ่านหลั่งไหลเข้ามาเพียบ!

"ตอนแรกเห็นชื่อเรื่อง 'คัมภีร์เทพ' กะว่าจะกดเข้ามาดูแล้วด่าสักหน่อย ขนาดนิยายระดับเทพของพวกนักเขียนใหญ่ในหมวดยังไม่กล้าตั้งชื่อว่าคัมภีร์เทพเลย แต่! เพื่อนนักอ่านทุกคนโปรดระวังจุดหักมุมนี้! นิยายเรื่องนี้ แม่งโคตรสนุกเลยว่ะ! เปิดเรื่องมาก็สาดความมันส์ใส่หน้าไม่ยั้ง ทุกการปูเรื่องนำไปสู่ความสะใจที่พีคขึ้นเรื่อยๆ มีเซอร์ไพรส์ใหม่ๆ ทุกตอน! พระเอกที่เกิดมาขี้แพ้ ได้รับสูตรโกงที่สมเหตุสมผล แล้วไต่เต้าขึ้นมาท่ามกลางคำดูถูกของคนอื่น มันโคตรสะใจ! สมชื่อคัมภีร์เทพจริงๆ! ผมจะแนะนำเพื่อนทุกคนให้มาอ่าน หวังว่าไรท์จะไม่ทิ้งเรื่องนี้นะ! จัดไป 100,000 เหรียญทอง ขอแค่ไรท์ตั้งใจเขียนต่อไปก็พอ!"

"และที่สำคัญที่สุด คือมันไม่เหมือนนิยายเรื่องอื่นที่เดินเรื่องอืดอาด เรื่องนี้เดินเรื่องโคตรไว ไม่ต้องทนเบื่อช่วงปูเรื่องเลย!"

เว็บเซิ่งซื่อจงเหวินมีระบบคล้ายกับเว็บในโลกเดิมของเริ่นเหอ คืออัตราแลกเปลี่ยน 1 : 100 นั่นหมายความว่า นักอ่านคนนี้เพิ่งจะเริ่มอ่านเรื่องของเขา ก็ตื่นเต้นจนเปย์เงินสดให้เขาถึง 1,000 หยวน! อุตสาหกรรมวัฒนธรรมที่นี่มีอนาคตจริงๆ!

เริ่นเหอยิ้มมุมปาก นี่แหละคือกุญแจสู่ชัยชนะของเขาไม่ใช่เหรอ? เป้าหมายคือต้องทำให้คนอ่านรู้สึก 'มันส์' ตั้งแต่ต้นจนจบ!

ลองดูคอมเมนต์ถัดไป

"ครั้งแรกที่เห็นเรื่องนี้ รู้สึกแปลกๆ ถึงจะรู้ว่าคงไม่มีสาระอะไร แต่ก็อดกดเข้ามาอ่านไม่ได้ แล้วมันก็รู้สึกฟินแปลกๆ... มีใครเป็นเหมือนกันไหม? ผมเบี้ยน้อยหอยน้อย จัดไป 10,000 เหรียญทอง หวังว่าจะเขียนต่อนะครับ!"

แล้วข้างล่างก็มีคอมเมนต์แนวเดียวกันเรียงเป็นตับ: "ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน เรื่องนี้ทำเอาหยุดอ่านไม่ได้เลย!"

ตอนที่เริ่มเขียนเรื่องนี้ เริ่นเหอคิดเรื่องกลุ่มเป้าหมายมาอย่างดี เขารู้ว่านิยายไม่มีทางถูกใจคนทุกคน จะให้เขาเขียนแนวหนักสมอง มีสาระ เขาก็เขียนได้ ไม่ใช่เขียนไม่เป็น

แต่สุดท้าย เริ่นเหอก็เลือกวางตำแหน่งเรื่องนี้ให้เป็น 'นิยายตลาดจ๋า' (เสี่ยวไป๋เหวิน) เพราะถ้าในอนาคตเขาอยากเปลี่ยนแนวการเขียน อย่างน้อยคนอ่านก็จะรู้สึกว่าเขาพัฒนาฝีมือขึ้น ไม่ใช่ยิ่งเขียนยิ่งออกทะเล ยิ่งเขียนยิ่งแย่

เริ่มต้นต่ำๆ ไว้ก่อน ก็เพื่อการนี้แหละ

แต่ไม่รู้ทำไม เขียนมาจนถึง 5 หมื่นตัวอักษรแล้ว นิยายของเริ่นเหอก็ยังไม่ได้รับการติดต่อขอเซ็นสัญญา เขารู้ดีว่ากฎเหล็กของการเขียนนิยายออนไลน์คือ ถ้า 3 หมื่นคำแล้วยังเงียบ ก็เริ่มน่าห่วง แต่ถ้าถึง 5 หมื่นคำแล้วยังไม่ได้เซ็น คงมีสิทธิ์แห้วสูง

ถ้าไม่ได้เซ็นสัญญา ก็หมายความว่า 'คัมภีร์เทพ' ของเขาจะไม่ได้รับโอกาสโปรโมตใดๆ จากทางเว็บไซต์ ถ้าไม่มีโปรโมต ก็ไม่มีคนอ่านหน้าใหม่เข้ามา ต่อให้ปากต่อปากดีแค่ไหน มันก็ไปได้ไม่ไกล

เริ่นเหอไม่เข้าใจ ผลตอบรับก็ดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ผ่าน? เขาเลยทักไปถามฝ่ายบริการลูกค้าหลังบ้าน คำตอบที่ได้เล่นเอาอึ้ง: "นิยายของคุณขัดแย้งกับกระแสหลักของเว็บไซต์ในปัจจุบัน และไม่มีเนื้อหาสาระ บรรณาธิการจึงไม่ค่อยสนใจผลงานของคุณครับ"

ดูท่า นี่คงเป็นความแตกต่างทางวัฒนธรรมของโลกคู่ขนานสินะ เริ่นเหอเกาถางพลางครุ่นคิด

แต่ไม่เป็นไร ถึงจะเป็นในโลกเดิม นิยายที่ตอนแรกโดนเมินแต่สุดท้ายดังระเบิดเถิดเทิงก็มีถมไป! อย่างเช่นเรื่อง คัมภีร์วิถีเซียน ไงล่ะ!

ตอนนี้ บรรณาธิการของเซิ่งซื่อคงมองว่า 'คัมภีร์เทพ' มันตลาดจ๋าเกินไปจนไม่กล้าฟันธง แถมยังเป็นความตลาดที่ดู 'มั่นหน้า' สุดๆ!

ก็ใช่น่ะสิ ก็กะจะขายความตลาดล้วนๆ ไม่คิดจะเลี้ยวไปหาสาระอยู่แล้ว...

แต่เอาเถอะ ตราบใดที่ผลงานมันพิสูจน์ตัวเองได้ โอกาสเซ็นสัญญาย่อมต้องมาถึงแน่

เริ่นเหอคิดอยู่ครู่หนึ่ง วันนี้เลยตัดสินใจอัปเดตรวดเดียว 5 ตอน! แล้วโพสต์ตอนพิเศษแถลงการณ์:

"สวัสดีครับ ผม 'ซาเปาจื่อ' ผู้เขียน 'คัมภีร์เทพ' ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนนิยายเรื่องนี้ ทุกครั้งที่เห็นคอมเมนต์ชื่นชม ผมดีใจจนบอกไม่ถูก แต่เมื่อสักครู่นี้ ผมได้รับแจ้งว่านิยายเรื่องนี้แตกต่างจากกระแสหลักเกินไป จึงยังไม่มีโอกาสได้เซ็นสัญญา"

"ผมยืนยันว่าจะเขียนเรื่องนี้จนจบ แต่ขอรบกวนทุกคนช่วยดันเรื่องนี้ขึ้นชาร์ตหน่อยครับ ผมอยากให้คนเห็นผลงานนี้มากขึ้น และอยากใช้ผลงานพิสูจน์ให้เห็นว่า ต่อให้มันจะสวนทางกับกระแสหลัก แต่นิยายที่ดี ก็คือนิยายที่ดีวันยังค่ำ! ขอบคุณครับ!"

เขาโพสต์แถลงการณ์นี้เพื่อระดมพลนักอ่านที่มีอยู่ให้ช่วยกันดันนิยายขึ้นไป

ทันทีที่โพสต์จบ ช่องคอมเมนต์ก็ระเบิดลง:

"บ้าน่า! นิยายดีขนาดนี้ไม่ได้เซ็นสัญญา? เอาจริงๆ นะ หลังเลิกงานเหนื่อยๆ นิยายที่ทำให้อ่านแล้วผ่อนคลายได้ นั่นแหละคือนิยายที่ดี! นิยายพวกเทพๆ อ่านจนเบื่อแล้ว อ่านแล้วเครียด!"

"เห็นแก่อัปเดตทีเดียว 5 ตอน ยังไงก็ต้องเชียร์! อัปเดตสะใจขนาดนี้ ไม่ต้องพูดเยอะ ตั๋วโหวตทั้งหมดที่มีเทให้เลย!"

"ไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลง ดันเจ้ากวางโง่ขึ้นชาร์ตเด็กใหม่ด่วน! ให้คนทั้งเว็บได้เห็นนิยายเรื่องนี้!"

เพียงแค่ชั่วโมงเดียว 'คัมภีร์เทพ' ได้รับตั๋วแนะน ถึง 1,300 ใบ! นี่มันยอดที่นักเขียนคนอื่นต้องเก็บสะสมทั้งสัปดาห์เลยนะ! แม้จะไม่ได้เซ็นสัญญา ไม่มีการโปรโมต แต่ 'คัมภีร์เทพ' กลับพุ่งทะยานขึ้นชาร์ตหนังสือใหม่ราวกับติดจรวดแซงชาวบ้านไปทั่ว!

และคนที่โดนแซง ก็มีไม่น้อยที่เป็นนักเขียนหน้าเก่า!

แรงสนับสนุนขนาดนี้ เล่นเอาเริ่นเหอเองยังงง ไม่นึกเลยว่า 'คัมภีร์เทพ' จะมีฐานแฟนคลับสะสมอยู่เงียบๆ มากขนาดนี้?

ในกลุ่มแชทนักเขียน จู่ๆ ก็มีนักเขียนเก่าคนหนึ่งอุทานขึ้นมา: "เฮ้ย! ข้าอุตส่าห์ควักตังค์หลายร้อยจ้างคนปั่นโหวตเพื่อครองชาร์ต ดันโดนนิยายหน้าใหม่ที่ไหนไม่รู้แซงร่วงเลยว่ะ!"

"ไม่มั้ง ฮ่าๆๆ ฐานคนอ่านนายเหนียวแน่นจะตาย ขึ้นชาร์ตสบายอยู่แล้ว แถมยังซื้อตั๋วปั่นอีก จะโดนแซงได้ไง?"

"จริงเว้ย พวกแกไปดูเรื่อง 'คัมภีร์เทพ' ดิ!"

"คัมภีร์เทพ? มันเทพขนาดไหนเชียว?"

"ไม่ใช่... ชื่อเรื่องมันน่ะ ชื่อว่า 'คัมภีร์เทพ'!"

เหล่านักเขียนเงียบกริบไป 2 วินาที ก่อนจะพิมพ์หัวเราะลั่น: "พรืดดด! ช่างกล้าตั้งชื่อเนอะ 'คัมภีร์เทพ' เลยเหรอ? งั้นต้องไปส่องหน่อยละ!"

"ไปๆๆ สงสัยนายจะเจอพวกปั่นยอดเหมือนกันแล้วมั้ง ดีไม่ดีมันอาจจะมีตังค์ซื้อตั๋วโหวตเป็นหมื่นใบเลยก็ได้ แต่นิยายพวกนี้ ต่อให้ปั่นขึ้นชาร์ตได้ ถ้าเนื้อหาห่วย พอเริ่มติดเหรียญก็เจ๊งอยู่ดี มันคงไม่บ้าปั่นยอดซื้อตอนให้ตัวเองหรอกมั้ง?"

แต่ทว่า... เมื่อเหล่านักเขียนเปิด 'คัมภีร์เทพ' อ่าน ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่: ซี๊ดดด... เชี่ย เรื่องนี้... อ่านแล้วโคตรมันส์!

จริงๆ อ่านนิยายเล่มมันก็มีความสนุกในแบบของมัน แต่มันไม่เหมือนเรื่องนี้... ที่ความสนุกมัน 'ตรงไปตรงมา' 'อัดแน่น' และ 'รัวไม่ยั้ง' ขนาดนี้!

ทุกการปูพื้นเรื่อง ดูเหมือนจะทำเพื่อส่งต่อไปยังจุดพีคจุดต่อไป แล้วจุดพีคเล็กๆ เหล่านั้น ก็ก่อตัวรวมกันเป็นความพีคระดับมหาศาล

พวกเขาลองกดเข้าไปดูในช่องคอมเมนต์ของ 'คัมภีร์เทพ' ปรากฏว่าเต็มไปด้วยข้อความจากนักอ่านที่รวมพลังกันดันนิยายเรื่องนี้ขึ้นชาร์ต ทุกคนต่างโพสต์บอกจำนวนโหวตที่ตัวเองกดให้ พร้อมคำให้กำลังใจ: "13 โหวตจัดไปแล้ว ไรท์เขียนต่อไปอย่าได้กังวล"

(จบตอน)