เล่ม1 : บทที่ 72 – ที่ดินมรดก

กำเนิดดาบปีศาจ(BDS) เล่ม1 : บทที่ 72 – ที่ดินมรดก

วิลเลียมแอบมอบรูนคีเซอร์ให้กับโนอาห์ก่อนที่ผู้พิทักษ์จากเขตในจะดึงตัวเขาไป แผ่นกระดาษที่เขาใส่ลงไปในเสื้อของโนอาห์ช่างแม่นยำ

โนอาห์เริ่มการฝึกต่อ โดยจ้องมองไปที่อักษรรูนบนผนังห้อง ภายในทะเลแห่งสติเกิดมีแรงกดดันมหาศาลขึ้น เกิดเป็นคลื่นกระแทกชั้นจิตใจอย่างต่อเนื่องจนหยายใหญ่ขึ้น

เนื่องจากเขากำลังฝึกตนและมองอักษรรูนไปพร้อม ๆ กัน พลังงานจิตของเขาก็ขยายด้วยความเร็วที่สูงกว่าเดิมและเขาก็หยุดจ้องอักษรรูนหลังจากจ้องอยู่นานราวหนึ่งชั่วโมง

จากนั้นเขาก็ใช้ที่เหลือในคืนนั้นไปกับการขยายขนาดตันเถียน และเมื่อแสงแรกของวันปรากฏเขาก็หยุดและเอนกายลงบนเตียง

‘แม้จะนอนแค่สองวัน การฝึกฝนก็ยังเป็นไปได้ช้ากว่าตอนที่อยู่เขตนอก’

เขานึกถึงลีน่าและกระสุนน้ำของเธอ ‘เด็กนั่นไม่มีความสามารถพิเศษอะไรเลย แต่กลับกลายเป็นจอมเวทย์อันดับหนึ่งได้ในอายุเพียงแค่สิบเจ็คปี ข้อได้เปรียบจากการได้รับทั้งยาน้ำและยาเม็ดสามารถช่วยให้เอาชนะพวกที่มาพร้อมกับพรสวรรค์ได้’

เขานึกถึงจุดยืนของตัวเอง ‘อักษรรูนที่สองนี้ต้องฝึกให้หนักกว่าเดิม แต่มันจะไม่ได้ช่วยให้ความแข็งแกร่งฉันเพิ่มขึ้นแบบทันตา ในทางตรงกันข้าม การไปถึงขั้นสถานะของเหลวได้จะช่วยเร่งประสิทธิภาพทั้งศิลปะการต่อสู้และร่างกายของฉันไปพร้อม ๆ กัน’ นี่เป็นทางออกที่เขาค้นพบระหว่างช่วงหลายเดือนที่อยู่ที่นั่น

เขาจะพุ่งเป้าไปที่เคล็ดการฝึกตนเนื่องจากไม่มีสิ่งใดอื่นอีกที่เขาจะได้รับ

‘อย่างไรก็เถอะ ยิ่งใช้เวลาอยู่ที่นี่ต่อไปมากเท่าไร ความได้เปรียบที่เคยมีแต่ก่อนก็จะหายไปเช่นกัน ต้องหาทางหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด’

การหลบหนีเป็นสิ่งที่ถูกตั้งไว้เป็นปณิธานในใจ ตอนนี้แม่ของเขาก็เสียชีวิตไปแล้ว ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะต้องลังเลอีกต่อไป

‘ต้องเตรียมตัวไว้ให้พร้อมเสมอ สำนักคงไม่รอให้ฉันไปเคาะประตูพวกเขาหรอก’

เวลาผ่านล่วงไปแต่ชีวิตประจำวันของเขากลับไม่มีอะไรเปลี่ยนไปตามเวลา ทุก ๆ เช้าเขาจะตื่นเพื่อไปหาน้องในสายเลือดเพื่อเป็นหุ่นทดลองให้น้อง ๆ ของเขาฝึกเคล็ดวิชา หลังจากนั้นก็จะกลับมาที่ห้องเพื่อฝึกฝนต่อทั้งคืน

สีผิวของเขาเริ่มซีดเซียวเนื่องจากเขานอนพักเพียงแค่สามวันต่อสัปดาห์เพื่อนำเวลาที่เหลือไปใช้กับการฝึกฝน การฝึกตนจะทำให้ช่วยสดชื่นขึ้นแต่ก็ไม่สามารถทดแทนการนอนหลับจริง ๆ ได้ เขาอาศัยความสดใหม่ของร่างกายอันดับสามเพื่อให้ตัวเองยังามารถไล่ตามตารางกิจวัตรประจำวันได้

ริสจะปรากฏตัวบ้างบางครั้งและมองเขาอยู่ห่าง ๆ เขามักยิ้มเยาะทุกครั้งที่มองบุตรนอกสมรสที่ถูกใช้เป็นหุ่นทดสอบคาถาของลีน่า แต่ผ้าพันแผลที่พันปิดอยู่บนดวงตาซ้ายของเขาทำให้ความที่ดูเย่อหยิ่งของเขาลดลงเล็กน้อย

โนอาห์ยังคงอดทนและเผยสีหน้าเย็นชาต่อทุกคนขณะที่ทรงกลมจิตใจของเขาเริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเวลาผ่านไป การรับสิ่งเร้าจากภายนอกจะเสริมแกร่งให้กับสถานะจิตใจของบุคคลนั้น ๆ ได้และในสภาพแวดล้อมนี้ จะทำให้จิตใจของโนอาห์แข็งแกร่งขึ้นมาก

เขาไม่สามารถเพิ่มเติมคุณสมบัติได้อีกเนื่องจากหน้าที่ของเขาล้วนอยู่แต่ภานในคฤหาสน์ ดังนั้นเขาจึงต้องรอช่วงเวลาที่เหมาะสมจะมาถึงอย่างอดทน หลังจากที่เขาอายุได้สิบห้าปีราวสองสามสัปดาห์ นั่นคือช่วงเวลาที่เหมาะสม

รุ่งเช้าวันใหม่ โนอาห์กำลังออกจากห้องแต่ขณะเดียวกันก็มีใครบางคนมาเคาะประตูห้อง โนอาห์เปิดประตูและพบผู้พิทักษ์ส่วนตัวของอีวานยืนอยู่ตรงหน้า เนื่องจากเขาเป็นผู้บัญชาการโดยของของเขา โนอาห์จึงโค้งคำนับและทักทายด้วยความเคารพ

“อรุณสวัสดิ์ขอรับ สารวัตรโลแกน”

โลแกนพยักหน้าตามมารยาทและยื่นเอกสารสามฉบับให้เขา โนอาห์รับไว้และอ่านหัวข้อที่ระบุอยู่บนหน้าแรก

‘ที่ดินมรดกของตระกูลโชสติ’

โลแกนเริ่มอธิบาย “หนึ่งเดือนต่อจากนี้ ตระกูลโชสติจะเปิดที่ดินมรดกให้แก่ทุกตระกูลที่อยู่ในความปกครองของพวกเขา เนื่องด้วยอายุและความแข็งแกร่งของเจ้าผ่านเกณฑ์ เจ้าจึงได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ที่จะคอยอารักขาผู้สืบทอดที่เข้าร่วมงานครั้งนี้ ข้อมูทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับงานอยู่ในเอกสารทั้งหมดแล้ว และต่อจากนี้จนกว่างานนั้นจะเริ่มต้นขึ้น เจ้าจะเป็นอิสระไม่ต้องรับผิดชอบหน้าที่ใด ๆ ที่นี่เพื่อเตรียมตัวสำหรับงาน จงนำเกียรติกลับมาสู่ตระกูลบัลวันของเรา”

โนอาห์รู้สึกว่าคำพูดของโลแกนฟังดูเกินจริงดังนั้นเขาจึงโค้งคำนับอีกครั้งเพื่อขอตัวจากนั้นก็ปิดประตูห้อง ดวงตาของเขาหม่นหมองลงขณะนั่งลงบนพื้นเพื่ออ่านเนื้อความในเอกสาร

‘ในที่สุด โอกาสนั้นก็มาถึง!’

‘ที่ดินมรดกของโชสติเป็นมิติที่แยกออกมาซึ่งผู้ฝึกตนผู้ทรงพลังท่านหนึ่งทิ้งที่ดินแห่งนี้เอาไว้ กล่าวกันว่า สิ่งที่ทำให้ตระกูลโชสติเป็นขุนนางขนาดใหญ่ก็เพราะค้นพบที่แห่งนี้ อย่างไรก็ตาม ต้องการผู้สืบทอดที่อายุต่ำกว่ายี่สิบปีมาสำรวจ ดังนั้นตระกูลโชสติจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องควบรวมตระกูลขุนนางอื่น ๆ เข้ามาร่วมสำรวจ จากนั้นพวกเขาจะมอบรางวัลใหญ่ให้แก่ตระกูลที่ผู้สืบทอดได้รับบางสิ่งจากที่แห่งนี้เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับสิ่งที่พวกเขาได้รับ มิตินี้จะเปิดในทุก ๆ ยี่สิบปี ดังนั้น ผู้สืบทอดที่แท้จริงจะมีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียวในการดึงบางสิ่งออกมาจากมิติดังกล่าว’

โนอาห์หยุดอ่านเพื่อแยกบรรทัดแรกในความคิด ‘มิติที่แยกออกมา? เป็นยังไง? แม้แต่คนในโลกที่แล้วยังหาคำตอบของเรื่องนี้ไม่ได้เลย!’

จากนั้นเขาก็หันไปสนใจเกณฑ์อายุที่กำหนด ‘ผู้ฝึกตนผู้ทรงพลัง กำลังจากหาทายาทงั้นเหรอ? การกระทำของตระกูลโชสติที่จะเปิดโอกาสให้หลาย ๆ ตระกูลเข้ามาถือเป็นเรื่องที่ฉลาด พวกเขาจะได้สะสมรางวัลมากมาย ทั้งยังได้ปรับปรุงภาพลักษณ์ต่อตระกูลภายใต้ปกครองด้วย’

จากนั้นเขาก็อ่านรายการรางวัลที่จะได้รับจากงานครั้งนี้

‘การฝึกตนส่วนใหญ่เป็นแหล่งแห่งคุณภาพสูง แต่ทั้งนี้จะหมายรวมถึงอาวุธเวทมนตร์ เคล็ดวิชาอันดับสูง และคาถาอันทรงพลังด้วย’

โนอาห์รู้สึกตกใจ

‘ต่อให้ผู้ฝึกตนจะเก่งกาจขนาดไหน พวกเขาจะสามารถรวบรวมของล้ำค่ามากมายขนาดนั้นหมดได้ยังไงกัน?’

ขณะที่เขากำลังอ่านต่อ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าและดวงตาก็เริ่มเบิกโพลง

‘ฉันทำได้ นี่คือโอกาสที่ดีที่จะหนี ถึงจะไม่ได้รับรางวัลอะไรเลยก็เถอะ ถึงเวลาที่ต้องใช้ยาธรณีในแหวนแล้ว’