เล่ม1 : บทที่ 57 – เตรียมการ

กำเนิดดาบปีศาจ(BDS) เล่ม1 : บทที่ 57 – เตรียมการ

โนอาห์เดินตรงไปยังอีกฝั่งหนึ่งของหุบเขาอย่างช้าๆ เขาจะหยุดเป็นครั้งคราวเพื่อฝึกวาดภาพที่แสดงอยู่ในบันทึกของอุรียาห์และทบทวนรายละเอียดคาถา

‘เนื่องจากร่างกายของสหายสร้างขึ้นจากเลือดที่ผสมด้วย “ลมหายใจ” อันดับของมันจึงคงที่ ในทางทฤษฎีแล้วมันเป็นไปได้ที่จะเพิ่มประสิทธิภาพให้กับมัน แต่ท่านต้องใช้เคล็ดวิชามากมายและโอกาสที่สหายจะตายก็มีสูง มันจะปลอดภัยกว่าหากท่านหันไปหาตัวที่แข็งแกร่งขึ้นเมื่อท่านมีความแข็งแกร่งที่มากพอจะฝึกมันได้’

เขารูปงูลงบนพื้นด้วยดาบขณะที่มืออีกข้างหนึ่งถือตำราไว้

‘ไม่รู้ว่าจะเป็นการโลภเกินไปไหมถ้าฉันจะมุ่งไปแต่อันดับสาม ถ้าฉันฆ่ามัน ก็น่าจะมีประโยชน์จากการฝึกมันอยู่บ้าง หรือควรจะเก็บมันไว้ดี? เพราะตอนนี้มีอันดับสองไว้ก็ไม่มีประโยชน์’

เป้าหมายของเขาคืองูมีหงอนอันดับสาม ในขณะที่ตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่จอมเวทย์อันดับหนึ่งเท่านั้น เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขาที่จะเกิดข้อสงสัยใดๆ

‘ไม่มีข้อมูลที่บอกถึงมีจำนวนสหายมากกว่าหนึ่งตัวเลย คิดว่าคงขึ้นอยู่กับแรงกดดันในทะเลแห่งสติที่ฉันทนไหว’

อีกเหตุผลที่ทำให้เขาต้องเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ ก็เพราะความเข้มข้นของ “ลมหายใจ” ซึ่งมีสูงมากและส่งผลให้ร่างกายสั่นด้วยอาศิรของลมหายใจที่เขาพบระหว่างเหตุการณ์แมงมุมหุ้มเกราะเหล็ก

โนอาห์รู้สึกได้เล็กๆ ว่าเขากำลังเข้าใกล้แหล่งของขีดจำกัด

‘ถ้าอยู่ที่นี่ต่ออีกสองสามเดือนฉันต้องไปถึงวัฏจักรขั้นที่หกแน่ และนั่นก็ขึ้นอยู่กับความหนาแน่นตามพื้นที่ด้วย ถ้าลึกเข้าไปในหุบเขาความหนาแน่นก็จะยิ่งน้อยลงเข้าไปอีก’

เขาตั้งใจที่จะชะลอการเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์เพื่อดึงเอาประโยชน์จากคุณค่าของสถานที่แห่งนี้มาใช้

‘นอกจากนี้ยังมีปัญหาเรื่องราชาอีก ซึ่งตอนนี้ก็ไม่มีกำลังพอที่จะรับมือกับอะไรทั้งนั้น’

การวาดภาพเสร็จสิ้นลงและโนอาห์ก็พยักหน้าขณะมอง เขาพอใจกับผลลัพธ์ที่ออกมา

‘ทีนี้ก็ตามหางู’

* * * * *

งูมีหงอนอันดับสามกำลังนอนอยู่เหนือแม่น้ำเพื่อให้น้ำที่เต็มไปด้วย “ลมหายใจ” ไหลเข้าสู่ร่างกายที่มีบาดแผลมากมาย น่าจะเกิดขึ้นระหว่างที่ต่อสู้กับงูดิน และรอบๆ ก็ไม่มีฝูงงูอันดับสองปรากฏอยู่เลย

งูกำลังหลับอยู่แต่มันอยู่ในที่โล่ง ไม่มีทางที่จะเข้าไปใกล้มันโดยไม่ให้มันรู้ตัว โนอาห์แอบมองมันอยู่หลังหิน ดาบในมือของเขากำลังวาดภาพงูลงบนพื้น

‘มันน่าจะบาดเจ็บอยู่ ซึ่งเป็นเรื่องดี แต่จะเข้าไปยังไงโดยที่ไม่ให้มันรู้ตัว’

การวาดภาพเสร็จสิ้นลง ครั้งนี้เป็นรูปของงูที่มีหงอนสามหงอนด้วยกัน

‘ถึงเวลาสำหรับวัตถุดิบหลักแล้ว’

โนอาห์ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว โอกาสในการได้คาถาแรกทำให้เขาร่าเริง เขาวิ่งตรงเข้าไปพร้อมกับดาบสองเล่มที่ไขว้กันอยู่ตรงหน้า

งูตัวนั้นตื่นขึ้นมาเพราะสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งกำลังใกล้เข้ามาและโกรธแค้นที่พบมนุษย์ตัวจ้อยที่เป็นต้นเหตุให้เกิดเหตุการณ์กับงูดิน มันรีบพ่นลูกบอลพิษทันทีจากนั้นก็ใช้ศีรษะฉกกระแทกใส่จุดที่โนอาห์กระโดดหลบ เขากระโดดหนีและกลิ้งเป็นเส้นตรง จากนั้นก็ส่งคลื่นลมกระแทกใส่ร่างกายของงู

การฟาดฟันตัดผิวหนังของมันแต่ปรากฏเพียงบาดแผลเล็กๆ เท่านั้น

‘ทรงพลังจริงๆ’

โนอาห์ยอมรับจากนั้นก็จู่โจมอีกครั้ง

การปะทะกันยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและงูมีหงอนก็ต่อสู้ได้อย่างดุเดือด แต่บนร่างกายของมันก็เกิดบาดแผลใหม่ขึ้นในทุกการปะทะ และเสริมให้กับรอยเก่าด้วยจึงเริ่มส่งผลกระทบต่อสัตว์ดุร้ายตัวนี้

งูมีหงอนพยายามโจมตีอย่างไม่คิดชีวิตโดยปล่อยการโจมตีระยะไกลแต่โนอาห์ใช้โอกาสนี้กระโดดขึ้นไปเหนือศีรษะของมันและแทงด้วยดาบทั้งสองเล่ม

ดาบแทงลึกลงไปถึงกะโหลกศีรษะของงูขณะเริ่มดิ้นทุรนทุรายฟาดร่างกายไปตามหุบเขาเพื่อสลัดศัตรูออกจากศีรษะของมัน อย่างไรก็ตาม โนอาห์เองก็จับดาบไว้อย่างมั่นคงและดันลงไปลึกกว่าเดิมถึงสองของมัน

หลังจากดิ้นรนได้ไม่นาน ในที่สุดงูก็ตายและล้มลงกับพื้น โนอาห์กระโดดลงมาและก็รู้สึกประหลาดใจ

‘พลังล้นเหลืออะไรขนาดนี้! ดาบปักหัวขนาดนี้ยังเหลือแรงต่อต้านได้อีก’

เขาไม่สามารถดูดมันเข้าไปไว้ในแหวนปริภูมิได้เนื่องจากตัวใหญ่เกินไปดังนั้นเขาจึงรีบตัดร่างของมัน เขานำถังใบหนึ่งออกมาจากแหวนและเทน้ำที่ขังอยู่ในถังทิ้งไป จากนั้นก็นำมารองไว้จุดที่ตัดผิวหนังเพื่อรองเลือดที่ไหลออกมา

จากนั้นเขาก็เข้าไปในจุดที่ตัดเพื่อสำรวจในร่างกายของงูจนกระทั่งเขาพบหัวใจของมัน หลังจากที่เขาออกมา ก็ถอดเสื้อออกและอาบน้ำในแม่น้ำ เขาไม่ต้องการความสกปรกที่เกิดขึ้นระหว่างการสร้างสหายเลือด

โนอาห์รออย่างอดทนให้เลือดเต็มถังจากนั้นก็ดูดทุกอย่างกลับเข้าไปข้างในแหวนปริภูมิและเข้าไปหลบในถ้ำที่อยู่ใกล้ๆ ข้างในพบงูอันดับสองจำนวนหนึ่งแต่โนอาห์ก็กำจัดพวกมันทิ้งได้อย่างรวดเร็วและต้องกลับไปที่แม่น้ำเพื่ออาบน้ำอีกครั้ง เมื่อสะอาดแล้วและอยู่ในจุดที่ปลอดภัย เขาก็นำถังออกมาและวางมือ

“ลมหายใจ” ไหลออกจากร่างกายเข้าสู่เลือดงูในถังขณะที่จุดฝังเข็มกำลังดูดซับ “ลมหายใจ” ที่อยู่โดยรอบอย่างเข้มข้น

เขาใช้เวลาทั้งวันเต็มๆ เพื่อสร้างมาตรฐานให้กับเลือดตามที่ระบุไว้ในสมุดบันทึกและเมื่อขั้นตอนเสร็จสิ้นลง เลือดก็กลายเป็นของเหลวที่เข้มข้นสีคล้ำ

โนอาห์รออยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้ร่างกายได้ดูดซับ “ลมหายใจ” ได้เต็มที่ และหลังจากที่มั่นใจแล้วว่าทุกอย่างเข้าที่เขาก็ชักดาบและนำปลายดาบจุ่มลงไป

ดวงตาของเขาประกายความตื่นเต้นชัดเจนขณะมองดาบสีดำที่จุ่มหายลงไปในเลือดสีเข้ม

‘ได้เวลาเริ่มแล้ว!’