เล่ม1 : บทที่ 51 – พ่ายแพ้

กำเนิดดาบปีศาจ(BDS) เล่ม1 : บทที่ 51 – พ่ายแพ้

เออร์วินลุกจากพื้น เนื้อหนังของเขาดูซีดเซียวละมีหยดเลือดไหลออกมาจากปากเล็กน้อย การโจมตีเมื่อครู่ทำให้เขาเกิดการบาดเจ็บขึ้นภายในร่างกาย

เควินไม่รอช้าขณะพุ่งตรงเข้าใส่ยังจุดที่เขายืนอยู่ทันที แต่ครั้งนี้ความเร็วของเขาต่ำลงกว่าครั้งก่อน ชัดเจนว่าเคล็ดวิชาของเขาทำให้ความเร็วในการเคลื่อนที่ลดลงแต่ได้ความแข็งแกร่งและการป้องกันที่มากขึ้นแทน

เออร์วินหลบการโจมตีที่ตรงเข้ามาและเหวี่ยงแส้ในมือฟาดตอบอย่างไม่ลดละ แส้ฟาดลงบนผิวหนังของเควินหลายต่อหลายครั้งทิ้งรอยลึกและรอยแตกเอาไว้

ดูเหมือนเควินจะไม่ได้สนใจเลยและไล่ตามจอมเวทย์ที่เอาแต่ถอยห่างต่อ

กลยุทธิ์ของเออร์วินดูจะได้ผลเนื่องจากรอยแตกค่อยๆ สะสมบนร่างกายของเควินมากขึ้นเรื่อยๆ แต่จากนั้น เควินก็ขว้างค้อนของเขาใส่จอมเวทย์ ค้อนหนักลอยตรงเข้ามาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อและเกือบจะโดนเออร์วินเนื่องจากเขายังคงหลบได้จนวินาทีสุดท้าย

อย่างไรก็ตาม เมื่อค้อนร่วงแตะพื้น ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนทำให้เออร์วินเสียการทรงตัว เขาจึงต้องหยุดการหลบหนี

เควินใช้โอกาสนี้เข้าถึงตัวเออร์วินและปล่อยการโจมตีอันหนักหน่วงใส่แต่แส้ของจอมเวทย์กลับเปลี่ยนเป็นโล่เพื่อป้องกันการโจมตีไว้ได้

เออร์วินกระเด็นออกไปไกลเนื่องจากแรงกระแทก ครั้งนี้เขาใช้เวลาในการลุกขึ้นยืนนานขึ้น อาการบาดเจ็บภายในระลอกสองทำให้ทั่วทั้งร่างกายของเขาอ่อนล้าเต็มที เมื่อเขาลุกขึ้นยืนได้ก็เห็นร่างยักษ์ของเควินตรงหน้ายกมือข้างหนึ่งขึ้นมาพร้อมโจมตี

“เจ้าแพ้แล้วเออร์วิน”

กำปั้นของเขากำลังจะโจมตีจอมเวทย์แต่แล้วจู่ๆ ก็มีสายฟ้าฟาดเข้าที่กึ่งกลางหน้าอกของเควินทำให้เขาลอยกระเด็นออกไปและเมื่อร่วงสู่พื้น ร่างกายของเขาก็กลับมาสู่รูปร่างปกติ เคล็ดวิชาของเขาหมดเวลาแล้ว!

เกิดรอยไหม้สีดำบนผิวหนังที่ถูกย่างสดมีควันลอยออกมาก่อให้เกิดบาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกของเขา เควินไอและพยายามลุกขึ้นยืนแต่ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะไม่เหลือเรี่ยวแรงอยู่เลยแม้แต่น้อย เนื่องจากเขายกแขนขึ้นมาและมันก็ร่วงไปบนพื้นอีกครั้ง

เออร์วินรู้สึกผ่อนคลายและนั่งลง จากนั้นก็มองไปข้างหลังและตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

“เพราะความชักช้าของเจ้า! เกือบทำให้ข้าแย่ไปแล้วไหมล่ะ!”

ชายร่างสูงในชุดผ้าคลุมสีเขียวปรากฏตัวขึ้นมาจากหลุมบนเทือกเขา ผิวหนังของเขาซีดเซียวและมีเม็ดเหงื่อเย็นๆ ไหลลงมาจากหน้าผากแต่รอยยิ้มของเขานั้นบ่งบอกถึงความสุขกว่าสิ่งอื่นใด

“ข้าขออภัยนายท่านเออร์วิน ท่านก็รู้ว่าข้าต้องใช้เวลานานกว่าจะร่ายเวทมนตร์สำเร็จ”

ชายร่างสูงเดินเข้ามาใกล้เออร์วินและยื่นขวดที่บรรจุน้ำสีขาวให้เขา เออร์วินรับไว้และกระดกของเหลวลงคอทันที จากแก้มซีดๆ ของเขาเริ่มกลับมามีสีสันมากขึ้น

“ชิ ตระกูลให้ความสำคัญกับเจ้ามากขนาดนี้ก็เพราะเจตคติของเจ้าเป็นธาตุสายฟ้า ช่างน่าสงสารที่พวกเขาให้มอบให้เจ้าได้เพียงแค่คาถาที่ร่ายช้าเช่นนี้”

เออร์วินส่ายหน้าแต่ความสนใจของเขาเบนไปหาเควินที่ดิ้นรนจะลุกขึ้น

“จูเลี่ยน อย่าไปรบกวนเจ้านั่น เคล็ดวิชาที่เขาใช้ก่อนหน้านี้ทำให้เขาหมดแรงเพราะฉะนั้นตอนนี้หมอนั่นก็ไม่เป็นภัยอีกต่อไปแล้ว” เขาหลับตาลงครู่หนึ่งจากนั้นก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “อาการเจ็บของข้าสาหัสนัก ข้าช่วยในการต่อสู้ครั้งนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ส่วนที่เหลือของภารกิจข้ายกให้เป็นหน้าที่เจ้าแล้วกันนะ”

จูเลี่ยนโค้งคำนับและหลับตาเพื่อตั้งสมาธิ

ขณะเดียวกันนั้นที่ขบวน กลุ่มของผู้ฝึกตนกำลังก่อความวุ่นวายกับแนวป้องกันของกลุ่มผู้คุ้มกันขบวน

โนอาห์กำลังเคลื่อนที่ไปมาระหว่างข้างบนรถม้าและต่อสู้กับศัตรูที่อยู่ข้างล่างขณะพยายามประคองการต่อสู้ให้ดีที่สุดแต่ผลลัพธ์ที่เกิดกลับไม่ใช่สิ่งที่น่าพอใจ

ทหารเริ่มระวังตัวเมื่อเห็นเขาฆ่าเพื่อนร่วมรบไปหนึ่งคนและเลือกที่จะชะลอการรุกเพื่อจำกัดความสูญเสียกำลังพล พวกเขามีจำนวนผู้ฝึกตนที่มากกว่า ฉะนั้นการต่อสู้ที่กินเวลานานจะทำให้พวกเขายิ่งได้เปรียบมากขึ้น

โนอาห์ไม่สามารถหาโอกาสที่เหมาะสมเพื่อเพิ่มโอกาสในการชนะได้เลย

จากนั้นเควินก็แปลงร่างและสู้กับจอมเวทย์น้ำที่ช่วยเสริมสร้างขวัญกำลังใจให้แก่ทหารของเขาให้ต่อสู้ด้วยอย่างดุเดือดมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม อารมณ์ของโนอาห์เริ่มมืดมนขึ้นเรื่อยๆ ‘เราอาจชนะการต่อสู้ครั้งนี้แต่จะไปไม่ถึงคฤหาสน์ ถ้าคนเหล่านี้คือกองกำลังที่พวกเขาสามารถส่งมาทำได้ภารกิจได้ แล้วจะมีอีกเท่าไหร่ล่ะที่พวกเขาจะส่งเพื่อปกป้องคลังสมบัติ?’ เขาเข้าใจว่าพวกเขาอาจประเมินความแข็งแกร่งของ โทเบียส ลานเซย์ ผิดพลาดไปอย่างไม่น่าให้อภัย

‘ประมาทเกินไป ฉันไม่ควรรับภารกิจนี้แต่แรก พลังของฉันที่มีก็พอๆ กับผู้ฝึกตนเหล่านี้แถมยังถูกใช้ไม่ต่างอะไรกับเบี้ยตัวหนึ่งอีก! ตอนนี้ฉันได้แต่ติดแหง็กอยู่ที่นี่โดยหวังว่าเควินจะชนะการต่อสู้แล้วกลับมาช่วยเรา’

ความหงุดหงิดเล็กน้อยก่อตัวขึ้นในจิตใจของโนอาห์เนื่องจากสถานการณ์ที่เผชิญอยู่ตอนนี้และอดไม่ได้ที่จะตำหนิความไร้ประโยชน์ของตัวเอง ‘ไม่มีทางให้หันหลังกลับ’

จากตำแหน่งของเขาบนหลังคารถม้า โนอาห์ฟันคลื่นลมไปยังทิศทางของศัตรู คลื่นลมสิบสี่คลื่นถูกปล่อยไปยังทิศทางผู้ฝึกตนทีละราย ผู้ฝึกตนถูกบีบบังคับให้ป้องกันหรือไม่ก็หลบการโมตีและสูญเสียสมาธิให้กับศัตรูที่อยู่รอบๆ พวกเขา

ทหารบางคนของเควินคว้าข้อได้เปรียบของสถานการณ์นี้จนทำให้ผู้ฝึกตนเกิดบาดเจ็บและทำให้พวกเขาถอยร่นออกไป บ้างก็เอาชนะคนของเควินได้และพรวดพราดตรงมายังรถม้าของเบซิล

โนอาห์กระโดดลงมาจากรถม้าและฟันดาบปะทะดาบของชายที่ตรงเข้ามา เกิดเสียงโลหะกระทบกันมากกว่าสิบครั้งในการต่อสู้ที่โนอาห์และทหารคนดังกล่าวต่างไม่มีใครยอมใครเลย

จุดฝังเข็มของโนอาห์เติมเต็ม “ลมหายใจ” ในร่างกายจนเต็มอีกครั้งด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติเนื่องจากหน้าผาทวิลโบเรียนั้นมีความเข้มข้นของ “ลมหายใจ” ในปริมาณที่สูงมาก ดังนั้นเขาจึงต่อสู้อย่างเต็มกำลังได้ต่อเนื่องกว่าการแสดงพลังครั้งก่อน

นักดาบและเด็กผู้ชายต่อสู้กันทำให้เกิดเสียงโลหะกระทบกันกึกก้องไปทั่วสนามรบ จากนั้นก็มีเสียงดังสนั่นมาจากท้องฟ้าและสายฟ้าสายหนึ่งก็พุ่งลงมายังรถม้าที่เบซิลซ่อนตัวอยู่ ความรุนแรงของสายฟ้าทำให้รถม้าแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ คลื่นกระแทกที่แผ่กระจายอิทธิพลเป็นวงกว้างจากบริเวณทำลายล้างของคาถานั้นส่งผลให้ทุกอย่างบริเวณรอบจุดศูนย์กลางกระเด็นออกไปไกล

โนอาห์อยู่ใกล้รถม้าคันนั้นมากส่งผลให้เขาถูกแรงกระแทกจนลอยกระเด็นออกไปผ่านทางเดินที่เดินทางขึ้นมาและร่วงหล่นลงสู่หน้าผา โนอาห์ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตัวเองได้แม้แต่น้อย สัมผัสได้เพียงแค่ความสิ้นหวังที่แผ่ออกจากก้นบึ้งของจิตใจ