เล่ม1 : บทที่ 34 – ปัญหา

กำเนิดดาบปีศาจ(BDS) เล่ม1 : บทที่ 34 – ปัญหา

ตั้งแต่ที่โนอาห์ค้นพบหนทางสู่การเป็นผู้ฝึกตนเขาก็ไม่ได้สนใจความรู้แขนงอื่นใดเลย ไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่มีเวลาศึกษา แต่เพราะตารางการฝึกฝนที่เข้มงวด

เขามีความเข้าใจระบบอำนาจทางการเมืองเพียงแค่ระดับพื้นฐานเท่านั้นและสภาพแวดล้อมบริเวณใกล้เคียงคฤหาสน์ของตระกูล

การแบ่งอำนาจมีความคล้ายกับระบบศักดินาจากโลกก่อนหน้าของเขา คือ ตระกูลขุนนางขนาดเล็กจะต้องจ่ายภาษีให้กับตระกูลขุนนางขนาดกลางเพื่อรักษาอาณาเขตของตน ทำเช่นนี้ไปจนถึงตระกูลขุนนางขนาดใหญ่จะขึ้นตรงต่อราชวงศ์เท่านั้น

ตระกูลขุนนางขนาดใหญ่จะได้ควบคุมเมือง เช่นตระกูลโชสติได้ควบคุมเมืองมอสโกรฟ และกระทำโดยอยู่ภายใต้คำสั่งของราชวงศ์

แต่จิตใจของโนอาห์นั้นไม่ได้แสดงถึงความใส่ใจชื่อใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อเหล่านี้เลย เขาเพียงจดจ่ออยู่กับการฝึกตนจนแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าประเทศนี้ชื่อว่า ยูทรา

‘มันยังมีทางเลือกอื่นอีกนี่! ฉันคงรู้มากกว่านี้หากหัวข้อเรื่องการฝึกตนไม่ได้ถูกปิดบังไปจากสาธารณะ ตอนออกจากตระกูลไปฉันต้องมีหนึ่งหรือสองแผนสำรองเอาไว้’

หากมีอยู่สิ่งหนึ่งที่โนอาห์มั่นใจ นั่นก็คงจะเป็นเรื่องที่อนาคตเขาจะไปจากตระกูลแห่งนี้ เขารู้ว่าด้วยสภาพแวดล้อมเช่นนี้ความเป็นไปได้นั้นจะมีเพียงแค่ระดับหนึ่งเท่านั้นเนื่องจากฐานะบุตรนอกสมรสเช่นเขาทำให้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำต้องอยู่ที่นี่ต่อไป เขาอยากหลบหนีแบบออร์สันมากกว่าที่จะต้องใช้ทั้งชีวิตรับใช้พวกขุนนางโดยที่หวังว่าวันหนึ่งจะได้รับของกำนัลตอบแทน

‘เป็นเรื่องแย่ที่ฉันยังอ่อนแออยู่ ต้องรอจนกว่าตันเถียนจะปรากฏและรอความคิดที่แน่วแน่ก่อนจะคิดหนีด้วย ทั้งนี้ยังต้องมีแผนที่จะแข็งแกร่งขึ้นโดยไม่ต้องให้พวกขุนนางยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ และยังมีเรื่องสถานการณ์ของแม่อีก...’

ยังไม่มีวิธีใดที่จะสามารถแก้ไขปัญหาเหล่านี้ได้ทันที ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะคิดถึงปัญหาเหล่านี้เมื่อเขาได้เข้าใจสิ่งต่างๆ ได้กระจ่างชัดมากขึ้นกว่าเดิม

* * * * *

ชีวิตในเขตนอกยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เช่นปกติ เว้นเสียแต่พิธีศพของซูซาน โนอาห์ไม่ได้ทำอย่างอื่นเลยนอกจากฝึกฝนและกำจัดฝูงของสัตว์เวทมนตร์ตามคำสั่ง

มีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้นเพียงไม่กี่วันหลังจากที่เขาอายุได้สิบสองปี จุดฝังเข็มของเขาหยุดดูดซับ “ลมหายใจ” เนื่องจากวัฏจักรที่สามของเขาสมบูรณ์แล้ว! ด้วยวัฏจักรนี้ เขาจะได้รับร่างกายอันดับสอง! ตอนนี้โนอาห์อยู่ในห้องทรมานชั้นใต้ดินของตึกผู้พิทักษ์ เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดขณะที่ถูกผูกติดกับโต๊ะเหล็ก

วิลเลียมอยู่ข้างๆ เขาตะโกนจำนวนจุดฝังเข็มที่จะต้องทำลาย “จุดฝังเข็มทั้งเจ็ดถูกทำลายแล้ว วงของการดูดซับกำลังก่อตัว จงตั้งใจ!”

โนอาห์คุ้นชินกับการรักษาหรืออย่างน้อยก็ขั้นตอนของมัน ความเจ็บปวดที่เขารู้สึกได้จากการที่จุดฝังเข็มแตกสลายนั้นยังคงแย่ไม่ต่างจากครั้งก่อนๆ ไม่ว่าเขาจะเพิ่มพลังงานจิตมากแค่ไหนเขาก็ต้องใช้สมาธิจัดการเพื่อให้มีสติอยู่ดี

ความรู้สึกถึงความตายเช่นครั้งก่อนคลืบคลานเข้ามายังจิตใจของโนอาห์ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาวูบดับไป เขาตั้งใจอยู่กับการสะสม “ลมหายใจ” ที่แผ่นหลัง

หลังจากที่ความหนาแน่นเพียงพอแล้ว เขาก็จัดการให้ “ลมหายใจ” ไหลเข้าไปเติมเต็มพื้นที่ที่จุดฝังเข็มก่อนหน้าอยู่ แต่เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น เมื่อปกติที่ “ลมหายใจ” จะถูกสะสม ณ จุดที่ว่างเปล่าของจุดฝังเข็ม แต่กลับถูกร่างายดูดซับเข้าไปแทน

ที่น่ากังวลที่สุดคือโนอาห์ไม่ได้รู้สึกว่าตนแข็งแกร่งขึ้นแต่อย่างใด “ลมหายใจ” กลับหายไปในร่างกายของเขาขณะที่ความรู้ว่าถึงความตายยังคงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และมีแต่จะเร็วขึ้นกว่าเดิม

เขาพยายามบังคับให้ “ลมหายใจ” ไหลเข้าไปยังจุดฝังเข็มก่อนหน้าอีกครั้งแต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม เขาไม่รู้เลยว่าจะต้องทำอะไรต่อ! ทุกครั้งที่เขาพยายามจะสะสม “ลมหายใจ” มันกลับถูกร่างกายดูดซับหายไปและเขาไม่รู้ว่าทำไม!

ขณะนั้นเอง ของเหลวสีดำก็ไหลออกมาจากแขนขวาของเขา เมื่อเห็นเช่นนั้นโนอาห์ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่การเปลี่ยนอันดับของร่างกาย!

‘“ลมหายใจ” ที่ถูกดูดซับเข้าไปทำให้อันดับของร่างกายเปลี่ยนงั้นรึ? งั้นก็หมายความว่าฉันจะสร้างจุดฝังเข็มไม่ได้จนกว่าร่างกายจะพัฒนาเสร็จสินะ?’

เขาคิดหาคำอธิบายอื่นใดไม่ได้อีกและไม่มีเวลาที่จะถามวิลเลียมด้วยเพราะความมืดได้เข้าครอบงำจิตใจของเขา

เขาดูดซับ “ลมหายใจ” อย่างต่อเนื่องแบบไม่หยุดพักเพื่อตรวจสอบดูว่าจุดฝังเข็มใหม่ก่อตัวแล้วหรือยัง ของเหลวสีดำเริ่มไหลออกมาจากร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว

วิลเลียมกดตัวศิษย์ไว้ขณะคอยเฝ้าดูกระบวนการนี้ด้วยความกังวล เขาเข้าใจว่าลูกศิษย์กำลังเผชิญหน้ากับปัญหาบางอย่างแต่เขาช่วยเหลืออะไรไม่ได้ จึงได้แต่ปล่อยให้มือเปื้อนของเหลวสีดำอยู่เช่นนั้นขณะกดร่างของโนอาห์ให้อยู่ชิดติดกับโต๊ะ

ขณะเดียวกันนั้นทั้งร่างกายของโนอาห์ถูกเคลือบด้วยของเหลวสีดำเนื่องจากเขาเร่งกระบวนการดูดซับเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกความมืดกลืนกิน และในที่สุด “ลมหายใจ” ก็เริ่มสะสมไปยังจุดฝังเข็มของเขาแล้ว เขาเลิกยุ่งกับจุดฝังเข็มใหม่นี้ทันทีเพื่อรอให้มันแข็งตัวและเชื่อมโยงแต่ละจุดเข้ากับร่างกาย เขาไม่สนใจความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากกระบวนการการเชื่อมต่อนี้และจดจ่ออยู่กับการบ่มเพาะส่วนผสมระหว่าง “ลมหายใจ” และชิ้นส่วนกระดูกในร่างกาย ในท้ายที่สุด ส่วนผสมนี้ก็แข็งขึ้นและทำให้เขารู้สึกถึงคลื่นของความแข็งแกร่งอันมหาศาลโถมเข้าใส่เขาอย่างจัง

เช่นเดียวกับครั้งก่อน เขารอเวลาก่อนจะปล่อยให้การหลอมรวมรอบๆ จุดฝังเข็มใหม่เพื่อทำให้มั่นใจว่าการรักษาเป็นไปได้อย่างสมบูรณ์

เขารู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงมาก จิตใจของเขาอ่อนล้ามากและพลังงานจิตก็แทบจะหมด แต่ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มาจากข้างหลังแล้ว เขาใช้กำลังที่มียกแขนและโซ่เหล็กที่คล้องมืออยู่ก็ขาดสะบั้นในทันที เช่นเดียวกับที่ข้อเท้าของเขา เขาลุกขึ้นยืนบนโต๊ะเหล็กเพื่อสัมผัสถึงร่างกายแต่จิตใจกลับอ่อนล้าเกินไปเนื่องด้วยความเจ็บปวดที่เขาต้องทนเพื่อปรับขนาดความแข็งแกร่งใหม่ให้แม่นยำ

ขณะเดียวกัน วิลเลียมก็เผยรอยยิ้มอันอบอุ่นขณะมองเขา เขาภูมิใจในตัวลูกศิษย์ที่ใช้ความตั้งใจจริงและความกล้าหาญผ่านอุปสรรคหลายต่อหลายอย่างมาได้อย่างต่อเนื่อง

โนอาห์ลงมาจากโต๊ะและโค้งคำนับอาจารย์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขยับเนื้อขยับตัวได้ทันทีหลังจากเสร็จสิ้นการรักษา

“ข้าขอบคุณท่านมาก ท่านอาจารย์ ครั้งนี้ข้าไม่ต้องเป็นผู้ป่วยติดเตียงแล้ว ฉะนั้นวันพรุ่งนี้เรามาฝึกการต่อสู้กันเถอะขอรับ ข้ากระหายที่จะได้สัมผัสว่าร่างกายใหม่ของข้านั้นแข็งแกร่งมากขึ้นเพียงใด!”

รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของวิลเลียมจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ที่ไม่พอใจ

“เจ้ามันบ้าการฝึกฝนจนไม่ลืมหูลืมตา วันพรุ่งนี้เราจะทำความสะอาดห้องนี้เพื่อกำจัดสิ่งสกปรกที่ขับออกมาจากตัวเจ้า! และเจ้าจะต้องทำภารกิจพิเศษเพื่อชดเชยแก่โซ่ตรวนเหล่านี้ที่เจ้าทำขาด!”