เล่ม1 : บทที่ 14 – คำโกหก

กำเนิดดาบปีศาจ(BDS) เล่ม1 : บทที่ 14 – คำโกหก

โนอาห์รู้สึกเหนื่อยล้ามากขณะเดินกลับมาที่ห้อง

แม้การพบกันวันนี้จะสั้นและเพียงแค่ครึ่งเช้าเท่านั้น การขาดซึ่ง “ลมหายใจ” ไปจากร่างกายทำให้ความเหนื่อยล้าคุกคามเขาอย่างรุนแรง

‘หากลองคิดว่าฉันมี “ลมหายใจ” แค่นิดเดียว ฉันก็สามารถทำให้อาวุธทื่อๆ คมขึ้นมาในทันตาได้ อยากรู้จริงๆ ว่าถ้ามีตันเถียนแล้ว รูปแบบดาบคู่จะทรงพลังมากขนาดไหน ก็เข้าใจได้ว่าทำไมผู้ฝึกตนถึงให้ความสำคัญกับตันเถียนนัก หากมันสามารถสะสม “ลมหายใจ” ได้ในปริมาณและคุณภาพที่สูงขึ้น ทุกเคล็ดวิชาที่ผู้ใช้ใช้จะแผ่ขยายพลังออกเป็นวงกว้าง จะเห็นความแตกต่างได้อย่างชัดเจน’

ขณะนั่งอยู่บนเตียง เขาก็พึงระลึกถึงความรู้สึกของกระบวนท่าในการโจมตีครั้งสุดที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้

‘นับจากนี้ไปความแหลมคมของจิตใจต้องเป็นสภาพปกติของฉัน! มันจะเป็นจุดเริ่มต้น! ฉันจะเชื่อแค่ปริมาณแท้จริงของพลังงานจิตอย่างเดียวไม่ได้ ฉันต้องกลั่นกรองอย่างเป็นระบบเพื่อเร่งความคิดและการบวนการเรียนรู้ของฉันให้เร็วยิ่งขึ้น’

หนึ่งในความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพลังงานจิตของเขาก็คือความก้าวหน้าอยู่ในอัตราที่น่าพิศวง ในช่วงหกเดือนตั้งแต่ที่เขาเริ่มฝึกมานั้น เขาจะเพิ่มเวลาที่เขาสามารถสานต่อการฝึกได้ทุกๆ ครึ่งชั่วโมง ผลของการทำเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าเขาเรียนรู้เร็วขึ้นในทุกบทเรียนที่อาจารย์มอบให้ และความสามารถในการจัดการ “ลมหายใจ” ทั้งแม่นยำและราบรื่นยิ่งขึ้น

ณ ศูนย์กลางของทรงกลมภายในทะเลแห่งสติ เกิดความไม่สงบขึ้นเล็กน้อยเหนือผืนน้ำทะเล ดูเหมือนว่ามีบางอย่างกำลังจะปรากฏ แต่ยังไม่สามารถก่อตัวขึ้นมาได้

‘สัปดาห์นี้ ฉันต้องโฟกัสกับ การหลอมรวมนรกเจ็ดขั้น และการเพิ่มพลังงานจิต เป็นหลัก ส่วนการฝึกฝนรูปแบบดาบคู่จะเป็นเรื่องรองเวลาที่ฉันพัก ฉันมัวเสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว’

เมื่อตัดสินใจกับตารางการฝึกฝนของสัปดาห์นี้แล้ว เขาก็รุดรีบลงมือทันทีและใช้ความสนใจทั้งหมดทุ่มลงไปกับการอ่านและจดจำกระบวนการบำรุงรักษาร่างกาย

ในตอนกลางคืนเขาฝึกฝนอักษรรูนคีเซอร์อย่างหนัก

เขาใช้เวลาในช่วงเช้านั่งสมาธิ พยายามคงไว้ซึ่งสภาพจิตใจที่แหลมคม จากนั้นก็ฝึกฝนรูปแบบดาบคู่เป็นเวลาสองชั่วโมง ส่วนเวลาของวันที่เหลือ เขาตัดสินใจใช้ไปกับการท่องจำกระบวนการบำรุงรักษาร่างกาย และใช้เวลาในตอนกลางคืนเพิ่มพลังงานจิต

เช่นนั้นแล้ว วันเวลาผ่านไปจนดำเนินมาถึงวันก่อนการนัดพบกับวิลเลียม

ตามคำแนะนำ โนอาห์ไม่ได้ฝึกฝนทั้งการต่อสู้หรืออักษรรูนคีเซอร์เลย แต่เลือกใช้เวลาของวันไปกับการอ่านนรกเจ็ดขั้นและจดจ่อกับการทำให้จิตใจแหลมคม

ระหว่างมื้อกลางวัน เขาอยากจะไปพบแม่ของเขา

โนอาห์เคาะประตูห้องแม่ของเขาเบาๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“ท่านแม่ ข้าเอง ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่าน”

ไม่นาน ประตูก็เปิดผางและร่างของลิลลี่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสและพูดอย่างมีความสุข

“ฝนต้องตกห่าใหญ่แน่ที่เจ้ามาหาแม่ได้ แม่เชื่อว่าถ้าเจ้าไม่ถ้าไม่ติดเรื่องที่เจ้าต้องกินข้าว เจ้าก็จะใช้เวลาทั้งวันไปกับการฝึกฝน”

โนอาห์มองร่างกายของแม่โดยสัญชาตญาณก่อนจะกลับมามองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธออีกครั้ง

‘เพิ่มมาจากครั้งที่แล้วอีกสี่รอย’

นับวันพ่อของเขายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น และโนอาห์ก็สัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงไปสู่ความสำเร็จของการที่เข้าสู่การเป็นผู้พิทักษ์

“ข้ามาเรื่องการฝึก วันพรุ่งนี้ข้าจะมีการฝึกฝนพิเศษกับท่านอาจารย์ และท่านกล่าวว่ามันจะใช้เวลาร่วมสัปดาห์หรือนานกว่านั้นถึงจะเสร็จสิ้น เช่นนั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปข้าจะไม่กลับมาที่นี่”

สีหน้าของลิลลี่ถูกปกคลุมด้วยความกังวลในทันทีและอยากจะถามเกี่ยวกับการฝึกเพิ่มเติมแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าบุตรชายของเธอนั้นเปลี่ยนไปแล้ว ดวงตาของเขาหนักแน่น ตัวตนของเขาช่างสง่างาม เขาดูคล้ายกับหินผาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางแม่น้ำคอยต้านกระแสน้ำที่ไหลอยู่

เธอรู้จักบุตรผู้นี้ดี เธอรู้ว่าเขาได้ตัดสินใจดีแล้วจึงเข้าร่วมการฝึกครั้งนี้ และไม่มีสิ่งใดที่จะมาทำให้จิตใจของเขาไขว้เขวได้ เช่นนั้นเธอจึงห้ามตัวเองไม่ให้จับแก้มและลูบผมของเขา

“สัญญากับแม่ว่าเจ้าจะไม่ทำอะไรที่บ้าบิ่นหรือที่มันอันตรายเกินไป”

“ท่านแม่ไม่ต้องห่วงหรอก ท่านอาจารย์อยู่กับข้าตลอด เขาแข็งแกร่งมาก ฉะนั้นไม่มีอันตรายใดที่กล้าเข้ามาทำร้ายข้าหรอก”

“แม่ไม่สน สัญญากับแม่”

คำวิงวอนของแม่เขาทั้งแน่วแน่และไม่ไขว้เขว

“ขอรับท่านแม่ ข้าให้สัญญาว่าข้าจะระวัง”

เขาโกหกขณะที่แม่ของเขาไม่ละสายตา จากนั้นเธอก็กอดเขาและจัดเสื้อผ้าให้เขาเล็กน้อย

“เช่นนั้นเจ้าก็ไปเสีย แต่จำไว้ว่า อย่าฝืนตนเองจนเกินไป หน้าที่ของผู้เป็นแม่คือดูแลบุตรแม้ว่าพวกเขาจะแข็งแรงแล้วก็ตาม”

* * * * *

โนอาห์กลับมาที่ห้องและเขากำลังอยู่ในทะเลแห่งสติ

เขาไม่ได้กำลังฝึก แต่เขากำลังใช้พลังงานจิตทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการรักษาของวันพรุ่งนี้ พร้อมทั้งทบทวนขั้นตอนต่างๆ และกำหนดจิตอยู่กับงาน

เมื่อเขาคิดว่าถึงเวลาที่ต้องออกจากทรงกลมจิตใจแล้ว เขาก็ทิ้งกายลงบนเตียง

‘ฉันโกหกแม่ แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่ยอมให้ตัวเองตายหรอก’

และจากนั้นเขาก็ผล็อยหลับไป

วันรุ่งขึ้นเขาไปยังจุดนัดพบที่ซึ่งอาจารย์ของเขากำลังยืนรอพร้อมด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

เขาพยักหน้าเล็กน้อยเมื่อได้เห็นความตั้งใจและสมาธิในดวงตาทั้งคู่ของโนอาห์

“เจ้ามีคำถามก่อนที่เราจะเริ่มหรือไม่?”

โนอาห์ครุ่นคิดเล็กน้อยจากนั้นก็ถามออกมา

“ที่ที่เราจะไปมันเก็บเสียงได้หรือไม่ขอรับ? จะไม่มีผู้ใดได้ยินเราใช่หรือไม่?”

‘นี่เขาไม่ได้กังวลถึงชีวิตของตัวเองหรอกรึ? แต่กลับกังวลว่าแม่ของเขาจะมาได้ยิน’

“ใช่ ที่ที่เราจะไปเป็นคุกใต้ดินของเขตนอก เราใช้เป็นสถานที่ในการทรมานนักโทษและจะไม่มีผู้ใดได้ยินเรา แม้แต่คนของเราบางคนยังไม่รู้เลยว่ามันตั้งอยู่ที่ใด ฉะนั้นเจ้าก็สบายใจได้”

โนอาห์พยักหน้า ขณะลบความสงสัยภายในใจออก

“ข้าพร้อมแล้ว”

วิลเลียมพยักหน้าจากนั้นก็เริ่มเดินไปยังสุดโถงทางเดิน

“ข้าต้องการให้เจ้าทวนขั้นตอนให้ข้าฟังขณะที่เรากำลังไปที่นั่น เพื่อที่ข้าจะได้มั่นใจว่เจ้าไม่ได้เข้าใจผิด”

โนอาห์เริ่มอธิบาย

“การหลอมรวมนรกเจ็ดขั้นคือการรักษาที่ประกอบด้วยการทำลาย จุดฝังเข็มทั้งเจ็ด ที่ด้านหลังของสิ่งตัวอย่างเพื่อให้ร่างกายสร้างวงของการดูดซับโดยธรรมชาติที่จะสะสมลมหายใจแห่งสวรรค์และโลกบนหลัง เนื่องจากกระบวนการดูดซับนั้นไม่เป็นระเบียบ สิ่งตัวอย่างจึงต้องมีสติระหว่างการดำเนินการเพื่อส่งตรง”ลมหายใจ“สู่จุดที่จุกฝังเข็มทั้งเจ็ดถูกทำลาย และสร้างมันขึ้นมาทดแทนผ่านการผสานระหว่างส่วนที่เหลืออยู่และ”ลมหายใจ“สิ่งตัวอย่างจะต้องใช้พลังงานจิตเพื่อรวมจุกฝังเข็มที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่เข้าไว้ด้วยกันจนกว่ามันจะก่อตัวและเชื่อมโยงกับร่างกายได้อย่างสมบูรณ์ ขั้นสุดท้ายคือการอดทนต่อการสร้างจุดฝังเข็มใหม่ที่จะเกิดขึ้นกับร่างกายของสิ่งตัวอย่าง จากนั้นก็รอร่างกายใหม่ที่ถูกเติมเต็มด้วย”ลมหายใจ“เพื่อที่จะผ่านขั้นตอนเดิมซ้ำกันอีกหกครั้ง”

วิลเลียมหยุดตรงสุดทางเดินและแตะกำแพงตรงหน้าเขาดูเหมือนเป็นการแตะแบบสุ่มไปตามจุดต่างๆ

จากนั้นกำแพงก็ขยับถอยออกไปและเลื่อนไปทางขวา เผยให้เห็นทางเดินหินที่ทอดยาวไปสู่ความมืดมิดไร้จุดสิ้นสุดลงไปข้างล่าง

“ใกล้ถึงแล้ว ทีนี้ก็อธิบายให้ข้าฟังว่าอันตรายและประโยชน์ของกระบวนนี้มีอะไรบ้าง”

เมื่อพูดเช่นนั้น เขาก็เริ่มเดินไปตามทางเดินพร้อมกับโนอาห์