ตอนที่ 10: ความสามารถทางจิต? (อ่านฟรี)

ชั่วพริบตานั้น เฉียวเหม่ยก็นึกถึงจี้ที่คอ เป็นไปได้ไหมว่าพลังของจี้จะทำให้อาหารมีรสชาติดีขึ้น?

ช่างเถอะ ช่างเถอะ ตอนนี้กินก่อนแล้วกัน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

จี้หยกช่วยให้เธอเดินไปรอบ ๆ โดยหอบเหนื่อยและหน้าอกก็ไม่รู้สึกอึดอัดอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม ท้องของเธอรู้สึกโหวงเป็นพิเศษ เธอหิวมากจนรู้สึกเหมือนจะกินช้างเข้าไปทั้งตัวได้

เจ้าของร่างเดิมมีความอยากอาหารอย่างมาก ทุกมื้อจะกินข้าวชามใหญ่ ข้าวชามเล็กๆ ก็เหมือนน้ำหยดหนึ่งในมหาสมุทรสำหรับเธอ

พูดตามเหตุผลแล้ว ข้าวชามเล็กๆ แบบนี้คงไม่พอ แต่เฉียวเหม่ยรู้สึกสบายใจมากหลังจากกินข้าวในชามเสร็จ ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยพลังราวกับว่าได้กินยาอายุวัฒนะ

เกิดอะไรขึ้นกันนะ?

เป็นไปได้ไหมว่าอาหารที่เธอทำมีพลังพิเศษบางอย่าง?

ถัดจากเธอ เฉียวเฉียงก็กินข้าวหมดแล้ว

“อร่อยมาก ท้องของปู่รู้สึกดีมาก ไม่ได้รู้สึกสบายแบบนี้มานานแล้ว” เฉียวเฉียงถอนหายใจขณะที่ลูบท้องตัวเอง

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้กินอะไรที่สบายท้องแบบนี้

เมื่อเห็นความพึงพอใจบนใบหน้าของปู่ เฉียวเหม่ยก็อดตาแดงไม่ได้และเกือบน้ำตาไหลออกมา

เฉียวเฉียงมีปัญหาเกี่ยวกับกระเพาะอาหารซึ่งไม่สามารถรักษาได้แล้ว หมอถึงขึ้นแนะนำว่าควรใช้ช่วงเวลานี้เตรียมจัดงานศพไว้ได้เลย

เป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะกินข้าวได้อย่างสบายใจแบบนี้

เฉียวเหม่ยรู้สึกว่าปู่ป่วยเพราะเจ้าของร่างเดิม ปู่ปรนเปรอเธอมากเกินไป จึงเกิดท้องว่างเพราะหิวบ่อย เป็นไปได้ว่าอาการป่วยของปู่เกิดจากการกินข้าวน้อยและไม่เป็นเวลา

ขอให้เธอชดใช้ความผิดของเจ้าของร่างเดิมนี้เองแล้วกัน เธอให้คำมั่นสัญญาว่าต่อจากนี้ไปจะทำอาหารให้ปู่กินทุกวันและจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยปู่รักษาสุขภาพ

เฉียวเหม่ยรีบเก็บถ้วยชามและช้อนส้อมที่ใช้แล้วและเดินต่อไปยังลานบ้านเพื่อซักผ้าในอ่างขนาดใหญ่

หลังจากตากผ้าแล้ว ก็เดินเข้าไปในบ้าน

เธอต้องการคุยกับปู่เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าปู่นอนหลับข้างเตาผิงและกรนเบาๆ

นี่เป็นภาพที่หาดูได้ยาก

เธอรู้ว่าปู่ได้รับความทุกข์ทรมานจากอาการป่วยมาเป็นเวลานาน และแทบจะไม่สามารถนอนหลับได้สนิท โดยปกติแล้ว ปู่จะไม่สามารถนอนได้เกินสองถึงสามชั่วโมงต่อวัน และมันส่งผลเสียต่อร่างกายของปู่

เฉียวเหม่ยห่มผ้าห่มให้ปู่ แล้วเดินออกไปอย่างนุ่มนวล

เธอต้องการหาที่เงียบๆ ไม่มีคนอยู่ จึงเดินไปทางภูเขาหลังบ้าน

เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่แตกต่างออกไปทันทีที่ก้าวเข้าไปในบริเวณภูเขา

ทันทีที่เข้าไปในป่าบนภูเขา เธอรู้สึกสบายใจ ราวกับว่าเธอกำลังนอนอาบแดดอยู่ มันสบายจนเธออยากจะยืดตัวออกไป รู้สึกเหมือนมีลมอุ่นๆ พัดมาทางเธอ

ลมกำลังพัดจี้หยกที่คอของเธอ

พัดผ่านจี้หยก พลังงานถูกส่งไปยังแขนขาและร่างกายของเธอทั้งหมด

ยิ่งเธอเดินเข้าไปในภูเขาลึกเท่าไหร่ ความรู้สึกก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น ระดับพลังงานแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ และพุ่งเข้าหาเธอเหมือนเส้นแสงในขณะที่เส้นด้ายปรากฏขึ้นในอากาศ

และที่ปลายอีกด้านของด้ายเป็นพรรณพืชหลากหลายชนิดในป่า

ช่างเป็นสมบัติล้ำค่ายิ่งนัก!

นี่คือเหตุผลว่าทำไมเฉี่ยวอี้ถึงได้ปกป้องสมบัตินี้สุดชีวิต ชั่วชีวิตนี้ไม่ว่ายังไงก็ตาม เธอจะไม่ยอมให้ใครมาฉกชิงไปได้อีกและแน่นอนว่านี่เป็นของเซี่ยเจ๋อด้วย

อย่างไรก็ตาม… เธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อยสำหรับเซี่ยเจ๋อ บางทีเขาอาจจะคิดว่าจี้หยกชิ้นนี้เป็นของขวัญให้กับลูกหลานของเขาในอนาคตก็ได้

ถูกแล้วที่เธอมีสิทธิ์ได้ครอบครอง

เฉียวเหม่ยอยู่ในป่าตลอดทั้งบ่ายก่อนที่เธอจะเข้าใจการทำงานของจี้หยกอย่างคลุมเครือ

จี้หยกนี้สามารถดูดซับพลังงานของต้นพืช ถ่ายโอนพลังงานนี้ไปยังเจ้าของและก่อนที่จะถ่ายโอนพลังงานส่วนหนึ่งออกไป พลังงานที่ปล่อยออกมาได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ ซึ่งทำให้ดูเหมือนแก่นแท้มากขึ้น เมื่อพืชดูดซับพลังงานนี้ พวกมันก็จะเติบโตอย่างเขียวชอุ่ม

นี่เป็นวัฏจักรที่ดีมาก

ในฐานะเจ้าของจี้หยก เธอสามารถควบคุมมันได้โดยตรงและสามารถเลือกเป้าหมายที่จะดูดซับพลังงานได้

เฉียวเหม่ยใช้ความคิดควบคุมจี้หยกเพื่อดูดซับพลังงานของต้นกล้าผักป่าในพื้นดิน เตรียมที่จะแลกเปลี่ยนระดับพลังงานกับมัน แต่โดยไม่คาดคิด หลังจากนั้นเพียงสามวินาที ผักป่าก็พุ่งขึ้นสูงครึ่งเมตรและตบหน้าเธอ

สวรรค์!

เฉียวเหม่ยตกใจและรีบถอยหลังเพื่อหลบ

เพียงไม่กี่วินาทีผักป่าก็เริ่มผลิดอกออกผลซึ่งมีเมล็ดกระจายเต็มพื้นแล้วก็เหี่ยวเฉา

แม้จะมีพลังของจี้หยก แต่ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของธรรมชาติ