บทที่ 21 - แผนการฝึกที่ไม่เหมือนใคร

บทที่ 21 - แผนการฝึกที่ไม่เหมือนใคร

◉◉◉◉◉

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” อินุอิ ซาดาฮารุที่ยืนดูการแข่งขันอยู่ข้างสนามมองกล้องส่องทางไกลในมือของจี้เซว่ถงแล้วพึมพำออกมาทันที

เมื่อได้ยินเสียงนั้น เหล่าตัวจริงก็มองไปที่อินุอิอย่างไม่เข้าใจ

“อินุอิ นายรู้อะไรบางอย่างใช่ไหม” ฟูจิ ชูสึเกะถามพลางยิ้ม มองกล้องส่องทางไกลไปพลางตีเทนนิสไปงั้นเหรอ เป็นความคิดที่น่าสนใจดีนะ สมแล้วที่เป็นน้องเสี่ยวเสว่ ความคิดไม่เหมือนคนธรรมดาจริงๆ

“การมองกล้องส่องทางไกลไปพลางตีเทนนิสไปพลางสามารถฝึกฝนความรู้สึกต่อลูกเทนนิส การได้ยิน แล้วก็สมาธิได้ เป็นวิธีการฝึกที่ดีมากเลยนะ ต่อไปชมรมเทนนิสก็ใช้วิธีนี้ฝึกซ้อมดีกว่า” เขาพูดกับตัวเองพลางจดอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึก

“เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นฉันก็จะเล่นด้วย” พอได้ยินคำพูดของอินุอิ ซาดาฮารุ คิคุมารุ เอจิก็กระโจนเข้าไปหาจี้เซว่ถงทันที จะเห็นได้ว่าจี้เซว่ถงหยิบกล้องส่องทางไกลอันหนึ่งออกมาส่งให้คิคุมารุ เอจิ

ทุกคนถึงกับเหงื่อตก ของพวกนี้เธอเอาออกมาจากไหนกันนะ พกของแบบนี้ติดตัวทุกวันเลยเหรอ แต่ความจริงมีเพียงจี้เซว่ถงคนเดียวที่รู้ แน่นอนว่าเป็นของที่เสกขึ้นมาน่ะสิ

ผลก็คือการแข่งขันกับเอจิเซ็น เรียวมะกลายเป็นการแข่งขันกับคิคุมารุ เอจิแทน เธอเสิร์ฟลูกธรรมดาๆ ลูกหนึ่งให้คิคุมารุ เอจิ แต่ลองอยู่หลายครั้งคิคุมารุ เอจิก็ตีกลับมาไม่ได้ เธอเอามือกุมขมับอย่างจนใจ “รุ่นพี่ไปฝึกคนเดียวช้าๆ เถอะค่ะ”

พูดจบเธอก็เดินไปหาเอจิเซ็น เรียวมะที่นั่งดื่มแฟนต้าอย่างสบายใจอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ “อะไรกัน โกรธเพราะคำพูดเมื่อกี้ของฉันเหรอ ใจแคบเกินไปแล้วนะ”

“ไม่ได้โกรธ” เขาหันหน้าไปอีกทางไม่ยอมมองจี้เซว่ถง เห็นได้ชัดว่าโกรธอยู่

โกรธก็บอกมาตรงๆ สิ ยังจะทำท่าทางปากไม่ตรงกับใจอีก เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ “อย่างนั้นเหรอ ที่แท้ก็ไม่ได้โกรธนี่เอง ทำเอาฉันเป็นห่วงแทบแย่ เดิมทีเตรียมจะให้แฟนต้าสองสามขวดเป็นการขอโทษซะหน่อย ดูท่าว่าตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้ว”

“หึ! เธอยังอ่อนหัดน่า” พูดจบก็เตรียมจะลุกขึ้นเดินจากไป แต่กลับรู้สึกเย็นๆ ที่ใบหน้า พอมองดูดีๆ ก็คือแฟนต้าขวดหนึ่ง เขาคว้าแฟนต้าในมือของจี้เซว่ถงมาแล้วดึงหมวกลง มุมปากเผยรอยยิ้มออกมา

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเอจิเซ็น เรียวมะ เธอก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ เด็กในโลกนี้ช่างใสซื่อน่ารักจริงๆ แค่แฟนต้าขวดเดียวก็จัดการได้แล้ว ถ้าต่อไปเธอให้เขาสักสองสามลัง เขาจะไม่ยอมอุทิศตัวให้เธอเลยเหรอ

“คิดอะไรอยู่ ยิ้มน่าขนลุกชะมัด” เขามองจี้เซว่ถงอย่างไม่เข้าใจ วินาทีก่อนยังทำท่าใจกว้างอยู่เลย วินาทีต่อมาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประหลาด เป็นคนที่เข้าใจยากจริงๆ

“โดนเรียวมะว่าเป็นคนน่าขนลุกฉันเสียใจมากเลยนะ เรียวมะต้องปลอบใจดวงใจน้อยๆ ที่เปราะบางดวงนี้ของฉันนะ” พอได้ยินเอจิเซ็น เรียวมะพูดแบบนั้นเธอก็เปลี่ยนเป็นท่าทางเศร้าสร้อย

“มีใครเคยบอกเธอไหมว่าเธอเหมือนคนคนหนึ่งมาก” เธอน่ะเหรอเปราะบาง น่าจะแข็งแกร่งมากมากกว่า

“เรียวมะคิดว่าฉันเหมือนใครเหรอคะ” เธอนั่งลงข้างๆ เอจิเซ็น เรียวมะอย่างสบายๆ

“รุ่นพี่ฟูจิ” เขาพูดอย่างกระชับได้ใจความแล้วดื่มแฟนต้าต่อ ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงจ้องมองนัยน์ตาสีเลือดของจี้เซว่ถงตรงๆ “เธอยังติดหนี้แฟนต้าฉันอยู่หนึ่งลังนะ” ไม่เตือนเธอหน่อยเดี๋ยวถึงเวลาแล้วลืมจะได้เบี้ยวหนี้

“ค่า ค่า” เธอแกล้งทำท่าทางเจ็บปวดอีกครั้ง เอามือกุมหน้าอก “ที่แท้ในใจของเรียวมะฉันยังไม่มีเสน่ห์เท่าแฟนต้าเลยสินะ เรียวมะจะชดเชยให้ฉันยังไงดีล่ะ งั้นมาเดทกับฉันสักครั้งดีไหม”

“ไม่เอา” เขาปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ไปเดทกับแม่มดอย่างเธอมีหวังเป็นอันตรายถึงชีวิต เขายังอยากจะเล่นเทนนิสไปอีกหลายปี

“…” ปฏิเสธได้เด็ดขาดจริงๆ เป็นเด็กที่ไม่น่ารักเอาซะเลย