บทที่ 12 - แผนการของคู่หมั้นกำมะลอ

บทที่ 12 - แผนการของคู่หมั้นกำมะลอ

◉◉◉◉◉

“เธอ… เธอจะทำอะไร” เอจิเซ็น เรียวมะมองจี้เซว่ถงอย่างประหลาดใจ เขาจะไปโรงเรียนแล้วเธอจะตามเขามาทำไม แถมยังรู้สึกเย็นๆ ยังไงก็ไม่รู้ รอยยิ้มของจี้เซว่ถงในตอนนี้เหมือนกับรุ่นพี่ฟูจิไม่มีผิด

“ก็ไปโรงเรียนพร้อมกับเอจิเซ็นคุงไงล่ะคะ” เธอทำท่าทีเหมือนเป็นเรื่องปกติ “เมื่อวานคุณป้ารินโกะช่วยจัดการเรื่องเข้าเรียนให้ฉันแล้ว ดูเหมือนว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกับเอจิเซ็นคุงด้วยนะคะ อ้อ อีกอย่าง ตำแหน่งตัวจริงหญิงของเซชุนฉันคว้ามาได้แล้วค่ะ”

“เชอะ” เขาไม่ได้โต้เถียงอะไรกับคำพูดของจี้เซว่ถง เพราะสมัยนี้ผู้หญิงที่เล่นเทนนิสมีน้อยมาก คนที่เก่งๆ ยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่ และจี้เซว่ถงคนนี้ก็มีฝีมือสูสีกับตาแก่จอมเหม็นนั่น ตำแหน่งตัวจริงหญิงก็ต้องคว้ามาได้อย่างง่ายดายอยู่แล้ว เขาไม่สนใจจี้เซว่ถงที่อยู่ข้างหลังแล้วเดินนำไปเอง

เย็นชาจริงๆ เลยนะ แต่ยิ่งนิสัยแบบนี้ก็ยิ่งเป็นพวกเสียหน้าไม่ได้สินะ ถึงแม้นิสัยจะต่างกับอีหลี แต่ทั้งสองคนก็มีจุดตายเหมือนกันคือรักศักดิ์ศรี แต่ก็ไม่มีอะไรยากเท่าไหร่ ถ้าเจอคนที่ร้ายกาจเหมือนกับเธอคงจะสนุกกว่านี้เยอะ

“ถึงแล้ว” เอจิเซ็น เรียวมะหยุดเดินกะทันหันแล้วหันไปพูดกับจี้เซว่ถงที่อยู่ข้างหลัง แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ ในขณะที่กำลังสงสัยอยู่นั้นก็มีมือคู่หนึ่งมาควงแขนขวาของเขาไว้

“เอ๋ นี่คือโรงเรียนเซชุนเหรอ ไม่เลวเลยนะ” เดิมทีเธอตั้งใจจะพูดว่า ‘นี่คือโรงเรียนเหรอ’ แต่ก็เปลี่ยนคำพูดกลับมาได้ทัน ในโลกของปริ๊นซ์ออฟเทนนิสนี้จี้เซว่ถงเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ถ้าเธอไม่เคยไปโรงเรียนมาก่อนคงจะโดนสงสัยอะไรแน่ๆ

เอจิเซ็น เรียวมะขมวดคิ้ว กำลังจะบอกให้จี้เซว่ถงปล่อยแขนแต่ก็ถูกเสียงหนึ่งขัดจังหวะเสียก่อน

“เอจิเซ็น” โมโมชิโระ ทาเคชิขี่จักรยานตามมาข้างหลังพลางมองทั้งสองคนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “วัยรุ่นจริงๆ เลยนะ วัยรุ่น” เขาว่าทำไมวันนี้ไปหาเอจิเซ็นที่บ้านแล้วไม่เจอ ที่แท้ก็มาโรงเรียนพร้อมกับสาวสวยนี่เอง

เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าโมโมชิโระ ทาเคชิ เดินตรงเข้าประตูโรงเรียนไปเลย เห็นได้ชัดว่าทำเป็นมองไม่เห็นคนบางคน ทำเอาโมโมชิโระ ทาเคชิที่อยู่ข้างหลังตะโกนลั่น “เจ้าเอจิเซ็น ต้องเคารพรุ่นพี่เข้าใจไหม”

“ใช่รุ่นพี่โมโมชิโระหรือเปล่าคะ เรียวมะเล่าเรื่องรุ่นพี่ให้ฉันฟังบ่อยๆ เลยค่ะ ขอแนะนำตัวนะคะ ฉันชื่อจี้เซว่ถง ตั้งแต่วันนี้จะเป็นนักเรียนปีหนึ่งของเซชุนค่ะ ต่อไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” โมโมชิโระ ทาเคชิ ฝีมือเทนนิสก็ไม่เลว เพียงแต่นิสัยนี่ทำเอาเหงื่อตกเลย เป็นคนบ้าดีๆ นี่เอง สรุปได้เท่านี้

“อ๋อ น้องเสี่ยวเสว่นี่เอง เรียกฉันว่าโมโมชิโระก็ได้ แล้วว่าแต่ เธอเป็นอะไรกับเจ้าเอจิเซ็นเหรอ” ทักทายไปพลางก็ไม่ลืมที่จะสอดรู้สอดเห็นไปด้วย ถ้าได้เรื่องซุบซิบของเอจิเซ็นไปล่ะก็ รุ่นพี่อินุอิจะต้องสนใจมากแน่ๆ

เป็นพวกชอบสอดรู้สอดเห็นจริงๆ ด้วยสินะ มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้าง “จะว่ายังไงดีล่ะคะ คงจะเป็นคู่หมั้นของเขาล่ะมั้งคะ” เรื่องนี้เธอไม่ได้พูดผิดเสียหน่อยอย่างไรเสียคุณป้ารินโกะกับเอจิเซ็น นันจิโร่ก็หวังให้เธอเป็นลูกสะใภ้ของพวกเขาจะตายไป

เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเบิกตากว้าง “เอ๋ คู่หมั้น” วัยรุ่นจริงๆ เลยนะ วัยรุ่น ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าเอจิเซ็นนั่นจะมีคู่หมั้นที่สวยขนาดนี้ ดูท่าว่าเขาที่เป็นรุ่นพี่ก็ต้องพยายามบ้างแล้ว

“รุ่นพี่โมโมชิโระ เบาๆ หน่อยสิคะ เดี๋ยวเรียวมะได้ยินจะโกรธเอา…” เสียงของเธอค่อยๆ แผ่วลงแล้วทำทีเป็นเช็ดน้ำตา “เรียวมะไม่ชอบฉัน ก็เลยไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าฉันเป็นคู่หมั้นของเขา หวังว่ารุ่นพี่จะช่วยเก็บเป็นความลับให้ฉันนะคะ”

“เป็นคนที่เกินไปจริงๆ เลยนะ มีคู่หมั้นน่ารักขนาดนี้ยังไม่ต้องการอีก คราวหน้าฉันจะช่วยสั่งสอนเขาให้เอง” เดิมทีคิดว่าเจ้าเอจิเซ็นนั่นแค่มีปัญหาเรื่องการเข้าสังคม ไม่นึกว่าจะเป็นคนไร้หัวใจขนาดนี้

“ขอบคุณรุ่นพี่โมโมชิโระมากค่ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันจะทำให้เรียวมะชอบฉันให้ได้แน่นอนค่ะ” พูดจบเธอก็ยิ้มอย่างมั่นใจ “รุ่นพี่คะ ใกล้จะเข้าเรียนแล้ว ไปสายไม่ดีนะคะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอโค้งคำนับให้โมโมชิโระ ทาเคชิแล้วหันหลังเดินจากไป

ไม่นึกว่าโลกนี้จะมีคนโง่เยอะขนาดนี้ โดนหลอกง่ายจริงๆ เป็นคนธรรมดาก็ดีเหมือนกันนะ ไม่ต้องมาคอยชิงดีชิงเด่นกัน ถ้าเป็นไปได้เธอไม่อยากกลับไปเลยตลอดชีวิต