บทที่ 20 - มีดสั้นวั่งฉาน

บทที่ 20 - มีดสั้นวั่งฉาน

★★★★★

สำนักพบเซียนมีผู้อาวุโสท่านหนึ่ง นามว่า "กงเยี่ยหลาน"

ผู้อาวุโสหญิงท่านนี้มีอาวุธคู่กายเป็นมีดสั้นเล่มงาม ชื่อว่า "มีดสั้นหงส์เขียว"

ในสมัยนั้น ศิษย์รุ่นเยาว์ในสำนักต่างร่ำลือกันว่า มีดสั้นหงส์เขียวคือหนึ่งในเจ็ดสุดยอดดาบมีดแห่งแผ่นดิน

ในแง่ชื่อเสียง มันโด่งดังไม่แพ้กระบี่บินในตำนานของจักรพรรดิขาว และในแง่ศักดิ์ศรี มันคือหนึ่งในหกศาสตราวิเศษที่ปกป้องสำนักพบเซียน

ในโลกผู้ฝึกตน อาวุธประเภทมีดบิน ตะขอบิน ฉมวกบิน หรือขวานบิน ล้วนถูกจัดให้อยู่ในหมวดหมู่เดียวกับ "กระบี่บิน" เป็นศัสตราวุธเหินเวหาเหมือนกัน

เฉินเฉียนลิวเคยมีบุญตา ได้เห็นท่านผู้อาวุโสกงเยี่ยหลานแต่ไกล และเห็นมีดเล่มนี้ห้อยอยู่ที่เอวของท่าน แต่เขาไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมของระดับตำนานแบบนั้นถึงมาโผล่ที่ตลาดเซียนบ้านนอกอย่างซุยหยางได้?

"คงไม่ใช่ว่า... มีดหงส์เขียวของท่านกงเยี่ย ก็ซื้อมาจากตลาดนัดเหมือนกันหรอกนะ?"

"ไม่น่าใช่มั้ง!"

"จำได้ว่าท่านกงเยี่ยใช้อาวุธชิ้นนี้สร้างชื่อเสียงสะท้านยุทธภพมาหลายร้อยปี มีดไม่เคยห่างกาย ช่วงเวลามันไม่ตรงกันนี่นา!"

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เฉินเฉียนลิวเลยเดินเข้าไปชี้ที่มีดสั้นเล่มนั้นแล้วถามว่า "มีดเล่มนี้ขายยังไง?"

เจ้าของแผงเป็นชายวัยกลางคนหน้าตาเจ้าเล่ห์เหมือนหนู ผิวเหลืองซีด ลูกตากลิ้งกลอกดูไม่น่าไว้ใจ พอเห็นเด็กน้อยมาถามราคา ก็เชิดหน้าตอบอย่างถือดี "นี่คือกระบี่วิเศษชั้นยอดของสายธรรมะ ถ้าไม่มีสักสองหมื่นหินวิญญาณ ก็อย่ามาถามให้เสียเวลา"

เฉินเฉียนลิวลูบจมูกแก้เก้อ ถ้าเป็นมีดหงส์เขียวของจริง สองหมื่นหินวิญญาณนี่ถือว่าถูกเหมือนให้ฟรี แต่ประเด็นคือ อย่าว่าแต่สองหมื่นเลย สองพันเขาก็ไม่มี ทั้งเนื้อทั้งตัวมีอยู่ร้อยสามสิบกว่าก้อน ซึ่งส่วนหนึ่งก็ได้มาจากค่าปิดปากของนักพรตหลิงเซียว อีกส่วนก็ได้มาจากการ "เก็บศพ"

เขาทำท่าจะเดินหนี

ชายหน้าหนูเห็นลูกค้าไม่ต่อรองสักคำ ก็เริ่มร้อนรน รีบพูดดักคอ "น้องชาย! มีดเล่มนี้เป็นของวิเศษ ข้าเห็นว่าเจ้าดูมีวาสนาต้องกันกับมัน ลองต่อราคามาหน่อยสิ เผื่อเราจะได้ผูกบุญสัมพันธ์กัน"

เฉินเฉียนลิวลังเลครู่หนึ่ง แล้วลองเสนอราคาแบบกวนๆ "ยี่สิบหินวิญญาณ... ไหวมั้ย?"

ชายหน้าหนูตบเข่าฉาด "น้องชายตาถึงจริงๆ! ตกลงตามนี้ ขายเลย!"

เฉินเฉียนลิวสะดุ้งโหยง ตื่นจากฝันทันที ร้องในใจ "ซวยแล้ว! ข้าโลภเกินไปจริงๆ ตลาดนัดกระจอกๆ แบบนี้จะมีอาวุธระดับตำนานได้ไง"

"ยี่สิบหินวิญญาณก็ยอมขาย แสดงว่าเป็นของปลอมล้านเปอร์เซ็นต์!"

เขาพยายามแก้สถานการณ์ รีบโบกไม้โบกมือ "เยี่ยมเลยๆ แต่พอดีข้าพกเงินมาไม่พอ เดี๋ยวข้ากลับไปขอพี่สาวที่บ้านก่อนนะ"

เฉินเฉียนลิวกลับหลังหัน เตรียมชิ่งหนี แน่นอนว่าถ้าหลุดไปได้ เขาจะวิ่งกลับบ้านแล้วขังตัวเองเงียบ ไม่โผล่หัวออกมาให้ไอ้หมอนี่ต้มตุ๋นอีก

อย่าว่าแต่ยี่สิบหินวิญญาณเลย ต่อให้ยี่สิบเหรียญยันต์ ซื้อของปลอมไปก็เสียดายตังค์

ชายหน้าหนูเห็นเหยื่อจะหลุดมือ รีบกระโดดมาคว้าแขนเฉินเฉียนลิวไว้หมับ "น้องชาย มีเท่าไหร่ก็มัดจำไว้ก่อนสิ"

"ของดีหายากแบบนี้ ใครเห็นใครก็อยากได้ ถ้าเจ้ารีบกลับไปเอาเงิน ระหว่างนั้นอาจจะมีคนอื่นมาตัดหน้าไปก่อนนะ"

"วางมัดจำไว้สักก้อนสองก้อน ข้าจะเก็บมีดเทพเล่มนี้ไว้ให้เจ้าคนเดียว ไม่ขายให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น"

เฉินเฉียนลิวยิ่งมั่นใจว่าเป็นสิบแปดมงกุฎ รีบปัดป้อง "ซวยจริง วันนี้ข้าไม่ได้พกหินวิญญาณมาเลย มีแต่เหรียญยันต์ติดตัวนิดหน่อย"

ชายหน้าหนูเปลี่ยนสีหน้าทันควัน "เหรียญยันต์ก็ได้! ข้าไม่เกี่ยง!"

เฉินเฉียนลิวโดนตื๊อจนไปไม่เป็น เลยพยายามเปลี่ยนเรื่อง ชี้ไปที่ของอย่างอื่นบนแผง "ข้าดูของชิ้นอื่นของท่าน ก็ดูดีเหมือนกันนะ ขายยังไงบ้าง?"

ชายหน้าหนูตาเป็นประกาย เก็บอาการดีใจไม่อยู่ "สามสิบหินวิญญาณ ข้าเหมาให้หมดแผงเลยเอ้า!"

เฉินเฉียนลิวอยากจะร้องไห้ รีบปฏิเสธพัลวัน

แต่พ่อค้าหน้าเลือดคนนี้สกิลการขายระดับเทพ ตื๊อเก่งจนน่ากลัว ทั้งขู่ทั้งปลอบ ทั้งหว่านล้อม ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่เกือบชั่วโมง จนในที่สุด... ชายหน้าหนูก็เดินยิ้มร่าจากไปพร้อมเงินในมือ

ทิ้งเฉินเฉียนลิวยืนหน้าเศร้า กอดขยะ... เอ้ย "ของวิเศษ" เจ็ดชิ้นไว้ในอ้อมแขน น้ำตาตกใน

เขามั่นใจว่าโดนต้มจนสุกแน่ๆ ไม่งั้นของที่เปิดราคามาสองหมื่นหินวิญญาณ จะมาจบที่ "เจ็ดสิบเหรียญยันต์" ได้ยังไง? แถมยังแถมของอีกหกชิ้นให้อีกต่างหาก?

ฝีปากของตาหน้าหนูนี่สุดยอดจริงๆ เฉินเฉียนลิวเกิดมาสามชาติ ยังไม่เคยเจอใครลิ้นทองคำขนาดนี้ พูดจนเขาเถียงไม่ออก แถมยังหลอกถามจนรู้ว่าเขามีเงินเท่าไหร่ แล้วก็ขูดรีดไปจนเกลี้ยงกระเป๋า

เฉินเฉียนลิวหลับตาข่มความเจ็บปวดที่หน้าอก ปลอบใจตัวเอง "เอาน่า ไม่แพงเท่าไหร่ เจ็ดสิบเหรียญยันต์ ข้ายังพอหาใหม่ได้"

"แต่คราวหน้า... ห้ามปากพล่อยถามราคามั่วซั่วอีกเด็ดขาด!"

แม้จะปลอบใจตัวเอง แต่ก็ยังเสียดายเงินอยู่ดี ก่อนที่จะได้ลาภลอยก้อนโตมา เงินเจ็ดสิบเหรียญนี่เขาต้องนั่งหลังขดหลังแข็งวาดรูปขายตั้งสองสามเดือนกว่าจะได้ มาวันนี้พริบตาเดียว ละลายหายไปกับอากาศ

เฉินเฉียนลิวรู้ตัวดี ที่เขายอมจ่าย ส่วนหนึ่งเพราะลึกๆ ในใจยังมีความหวัง "เผื่อฟลุค" เพราะมีดเล่มนี้มันหน้าตาเหมือนมีดของท่านกงเยี่ยหลานจริงๆ

เขาถอนหายใจยาว หมดอารมณ์เดินเที่ยว เดินคอตกออกจากตลาด ไปหาที่ระบายอารมณ์ด้วยการตัดไม้ในป่า เตรียมเอาไปทำเก้าอี้ให้สองสาว แล้วแบกไม้กลับบ้าน

พอกลับถึงบ้านไม่นาน เฉินชิงก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา หน้าตาตื่น "เจ้าได้ข่าวเรื่องใหญ่รึยัง?"

เฉินเฉียนลิวสะดุ้ง "เรื่องที่ข้าโดนหลอกซื้อของปลอม พี่รู้แล้วเหรอ?"

เฉินชิงไม่สนใจเรื่องไร้สาระของเขา รีบเล่าต่อ "มารร้ายที่เคยฆ่าคนในตลาดเรา ตอนนี้บุกไปถล่มสำนักพบเซียนแล้ว! ได้ยินว่าสู้กันฟ้าถล่มดินทลาย พระอาทิตย์พระจันทร์มืดมิด ศิษย์สำนักพบเซียนตายเกลื่อน"

"พอข่าวนี้แพร่ออกมา พวกเซียนในตลาดเราหนีไปกันเกือบครึ่งแล้ว"

เฉินเฉียนลิวตกใจ "เรื่องนั้น... ในที่สุดก็เกิดขึ้นสินะ"

"เฮ้อ ไม่รู้ว่าศิษย์พี่หญิงจะเป็นยังไงบ้าง..."

"นางจะปลอดภัยมั้ยนะ?"

แม้จะรู้จากชาติที่แล้วว่าภรรยาเก่าของเขาจะรอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้ แต่ความผูกพันฉันสามีภรรยาหลายสิบปี ก็อดทำให้เขาเป็นห่วงไม่ได้

แต่ด้วยพลังอันน้อยนิด เขาทำอะไรไม่ได้เลย

ศิษย์พี่หญิงเป็นถึงระดับแก่นทองคำ เขาเป็นแค่ระดับกลั่นลมปราณขั้นหนึ่ง จะไปช่วยอะไรได้ นอกจากไปเป็นภาระ

เฉินชิงเห็นเขาถือ "ของวิเศษ" เจ็ดชิ้นในมือ ก็อดบ่นไม่ได้ "บ้านเราก็ขายอุปกรณ์วิเศษ เจ้าจะไปซื้อของข้างนอกทำไม? ไม่ใช่เอาเงินไปละลายแม่น้ำเล่นเหรอ?"

พูดยังไม่ทันจบ เฉินชิงก็หน้าแดง นางรู้ตัวว่าสถานะตอนนี้เป็นแค่เพื่อนร่วมบ้าน ไม่ใช่เมียเขา จะไปเจ้ากี้เจ้าการเรื่องเงินทองของเขาก็ใช่ที่

แต่ในใจมันอดเคืองไม่ได้ "จะซื้อของ ทำไมไม่ซื้อของข้าล่ะยะ?"

เฉินเฉียนลิวยิ้มเจื่อนๆ "คนขายเขาร้อนเงิน เลยขายถูกมาก ทั้งหมดนี่แค่ไม่กี่เหรียญเอง ข้าเห็นว่าพี่สาวเฉินลำบากตรากตรำสร้างของขาย เลยกะว่าจะเอามาขายต่อทำกำไร เผื่อจะช่วยแบ่งเบาภาระพี่สาวได้บ้าง"

เฉินชิงได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็ดีขึ้นทันตา นางหยิบมีดสั้นเล่มนั้นขึ้นมาดู "ไหนลองดูซิ ว่าของถูกจะมีดีอะไรบ้าง"

นางพยายามดึงมีดออกจากฝัก... แต่ออกแรงดึงเท่าไหร่ มีดก็นิ่งสนิท ไม่ขยับแม้แต่นิลเดียว

เฉินเฉียนลิวหน้าแดงแปร๊ด คิดในใจ "นึกว่าอย่างน้อยจะเป็นมีดเหล็กธรรมดา ที่ไหนได้ เป็นแค่โมเดลของเล่น ฝักกับด้ามหล่อติดกันเป็นชิ้นเดียว ไม่มีใบมีดด้วยซ้ำมั้งเนี่ย"

เฉินชิงดึงไม่ออก ก็เริ่มสงสัย "มีดอะไรเนี่ย ทำไมดึงไม่ออก?"

เฉินเฉียนลิวยังมีความหวังริบหรี่ รับมีดกลับมา ลองเดินลมปราณจักรพรรดิเขียวเข้าไป แล้วออกแรงดึงสุดตัว...

"เคร้ง!"

แสงสีทองจางๆ พุ่งวาบออกมาบาดตา!

[จบแล้ว]