บทที่ 170 แวนการ์ด

เปลี่ยนจาก ไพโอเนียร์ เป็นแวนการ์ดแทนครับ มันจะให้เห็นความรู้สึกแบบกองหน้ามากกว่าผู้บุกเบิก

_______________________________________________________

หลังจากพาลู่ฉวนมาถึงห้องทำงานแล้ว ลู่ฉวนก็หันมาพูดกับหลี่ซิ่นว่า

“จริงสิ หุ่นยนต์ที่ฉันขอจัดหาไว้ให้ นายได้รับแล้วนะ”

“วันนี้ฉันก็จะไม่ออกไปไหน นายไม่ต้องนั่งอยู่ในออฟฟิศก็ได้”

“ไปลองขับเล่น ๆ ดูหน่อยสิ!”

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หลี่ซิ่นก็ตอบกลับอย่างดีใจทันที “ครับ หัวหน้า!”

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาต้องนั่งเฝ้าอยู่ข้างลู่ฉวนแทบทุกวัน จนเกือบจะเป็นโรคเบื่องานเข้าให้แล้ว

ก่อนหน้านั้นยังดี มีงานทำ เวลาเลยผ่านไปเร็ว

แต่ตอนนี้พอมาอยู่กับลู่ฉวน ทั้งวันแทบไม่มีอะไรต้องทำ แม้แต่การฝึกฝนพลังจิตก็ใช่ว่าจะทำได้ตลอดเวลา ฝืนมากไปก็มีปัญหาได้เหมือนกัน

ช่วงนี้เขารู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปช้ามาก

และตอนนี้ หุ่นยนต์ของเขาเองก็ถูกส่งมาถึงในที่สุด ถึงคราวที่เขาจะได้สนุกบ้างแล้ว!

หลังจากส่งลู่ฉวนเข้าห้องทำงาน หลี่ซิ่นก็เริ่มจัดตารางงานของหน่วยคุ้มกัน ตั้งเวรยาม วางแผนลาดตระเวน และภารกิจต่าง ๆ

ตอนนี้หน่วยคุ้มกันก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว มีทหารทั้งหมดราว 100 คน

นับว่าเพียงพอในการปกป้องตึกบริหารแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ทหารจากหน่วยรบหลักของกองทัพฝ่ายป้องกันอีกต่อไป

โดยทั่วไปแล้ว แต่ละครึ่งของหน่วยจะถูกจัดให้ดูแลความปลอดภัย และลาดตระเวนภายในตึกบริหาร

อีกครึ่งหนึ่งก็ฝึกซ้อมอยู่ในค่ายทหารที่อยู่ใกล้เคียง

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลี่ซิ่นก็รีบเดินออกจากตึกบริหารไปยังค่ายทหารฝั่งข้าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น

ในค่าย มีนักรบพันธุกรรมหลายสิบคนกำลังฝึกซ้อมอยู่

หลี่ซิ่นไม่สนใจพวกนั้น เขาเดินตรงไปยังโรงเก็บหุ่นยนต์

เมื่อเข้าไปข้างใน สิ่งแรกที่เห็นคือ “ขุมทรัพย์” ของเขาเอง

ก่อนจะมา เขาได้แจ้งให้หน่วยสนับสนุนและช่างซ่อมเตรียมตัวไว้แล้ว ตอนนี้ทุกคนก็รอเขาอยู่ในโรงเก็บ

หุ่นยนต์คลาส C รุ่นแวนการ์ด มีหน่วยสนับสนุนจำนวน 2 หมู่ และช่างกลอีก 15 คน

ทั้งหมดรวมกันเป็นทีมขนาดใหญ่เลยทีเดียว

เมื่อหลี่ซิ่นปรากฏตัว ทุกคนก็ยืนตรงแล้วตะโกนทักทาย

“สวัสดีครับ ท่านผู้บังคับบัญชา!”

หลี่ซิ่นยกมือคารวะกลับ แล้วพูดว่า

“เอาล่ะ แนะนำตัวกันคร่าว ๆ หน่อย แล้วค่อยแยกย้ายกลับตำแหน่งได้”

“ครับ/ค่ะ!”

หลังแนะนำตัวกันเสร็จ หลี่ซิ่นก็จดชื่อผู้รับผิดชอบไว้ในสมองทันที

เมื่อทุกคนกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว เขาก็เดินไปยังเบื้องหน้าของหุ่นยนต์สุดรักของเขา

หุ่นยนต์คลาส C รุ่นแวนการ์ด(Vanguard ผู้บุกเบิก, แนวหน้า)

มันคืออาวุธสงครามภาคพื้นดินที่ทรงพลังยิ่งกว่า “ข้ารับใช้ดาบสั้น” หลายเท่า

ได้ยินมาว่า ตั้งแต่ระดับคลาส C ขึ้นไป หุ่นจะเริ่มแบ่งออกเป็น ภาคพื้นดิน กับ อวกาศ

และแวนการ์ดเครื่องนี้ ก็คือแบบภาคพื้นดิน

ส่วนหุ่นอวกาศนั้น หลี่ซิ่นยังไม่เคยเห็นกับตาเลย

ในดาวก้วนซั่ว 4 แห่งนี้ หรือแม้แต่ในระบบดาวนี้ คงไม่มีโอกาสได้เห็นง่าย ๆ

เพราะว่าคลื่นพายุวาร์ปที่ปั่นป่วนในห้วงอวกาศ ทำให้ไม่สามารถเดินทางด้วยยานอวกาศได้

ในเมื่อยานอวกาศยังบินไม่ได้ หุ่นอวกาศที่มีเกราะป้องกันต่ำกว่ายาน ก็ยิ่งไม่มีหวัง

แต่แค่ได้ขับหุ่นภาคพื้นดินคลาส C หลี่ซิ่นก็พอใจมากแล้ว

หุ่นยนต์คลาส C รุ่นแวนการ์ด สูงถึง 12 เมตร เกือบสองเท่าของข้ารับใช้ดาบสั้น

ในหลายสถานการณ์ ขนาดที่ใหญ่กว่าก็แปลว่า “เหนือกว่า”

หุ่นที่ใหญ่ขึ้น ติดตั้งอุปกรณ์ได้มากขึ้น ใส่เกราะได้หนากว่า

อุปกรณ์มาก = ฟังก์ชันมาก = สมรรถนะสูง = พลังขับเคลื่อนทะลัก

เกราะหนา = อยู่ได้นาน = สู้ได้นาน = ถล่มสนามรบได้ยาว ๆ

หลี่ซิ่นยืนมองหุ่นตัวนี้อย่างเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึก ราวกับได้เห็นหญิงงามที่สุดในโลก หรือขุมทรัพย์ล้ำค่าที่สุด

ตอนนี้ แวนการ์ดยังไม่ได้ติดอาวุธ แต่แค่รูปร่างก็เปล่งพลังน่าเกรงขามแล้ว

หลี่ซิ่นเปิดห้องนักบินแล้วปีนเข้าไป

ไฟในห้องส่องสว่างอย่างนุ่มนวล

เขาใช้พลังจิตเปิดระบบเครื่อง และเชื่อมต่อกับชิปด้วยกุญแจพิเศษ

ขั้นตอนการเชื่อมต่อค่อนข้างซับซ้อน ต้องตรวจสอบทั้งสัญญาณชิปและพลังจิตพร้อมกัน

เมื่อการเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์

หลี่ซิ่นก็เริ่มเปิดระบบโดยสมบูรณ์

“แวนการ์ด!”

“เริ่มระบบ!”

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ต่ำ ๆ ดังขึ้น หุ่นยนต์แวนการ์ดหน้าเริ่มทำงาน

ในวินาทีนั้น หลี่ซิ่นใช้พลังจิตเชื่อมต่อกับระบบหุ่นอย่างสมบูรณ์ เขาหลับตา และ “รับรู้” ทุกอณูของตัวหุ่น

เครื่องยนต์พลังงานเริ่มทำงาน พลังมหาศาลไหลทะลักจากแกนกลางไปทั่วทุกมุมของหุ่น

ความรู้สึกถึงพลังมหาศาล พลุ่งพล่านอยู่ในใจของหลี่ซิ่น

นี่แหละคือพลังของหุ่นรบ!

ความรู้สึกนี้ แตกต่างจากพาวเวอร์อาร์เมอร์แบบสิ้นเชิง

ที่สำคัญคือ หลี่ซิ่นยังใส่เกราะเบาอยู่ข้างใน ไม่ได้ถอดออกด้วยซ้ำ

ห้องนักบินของหุ่นคลาส C ที่ “หน้าอก”

ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มีเกราะป้องกันหนาที่สุด

เสียงหวีดเบา ๆ ของระบบเครื่องดังขึ้น

หุ่นเริ่มเคลื่อนไหว

ภายในโรงเก็บขนาดใหญ่ มันก้าวเดินอย่างช้า ๆ

ก่อนจะเดินออกไปยังสนามฝึกภายนอก

หลี่ซิ่นเริ่มฝึกเคลื่อนไหว วิ่ง, กระโดด, ฝึกต่อสู้แบบบลูพริ้นท์

หุ่นรุ่นแวนการ์ดไม่ได้มีดีแค่ตัวใหญ่ขึ้น

แต่การออกแบบโดยรวมก็ใกล้เคียงมนุษย์มากขึ้น

เคลื่อนไหวได้คล่องตัวกว่าเดิมมาก

ความเร็วสูงสุดนอกสนามรบของมัน อยู่ที่ 130 กม./ชม.

แม้เข้าสู่สถานะสงคราม ซึ่งพลังงานจะถูกแบ่งไปยังระบบอื่น มันก็ยังวิ่งได้ 110 กม./ชม.

เร็วกว่าข้ารับใช้ดาบสั้นถึง เท่าตัว

เรื่องพละกำลังก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มากกว่าหลายเท่าตัว

คลาส C คือจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของ “ราชาแห่งสนามรบ” บนพื้นดาว

ถ้าคลาส D มาเจอคลาส C แล้วต้องสู้กัน

มันก็คือ พ่อกระทืบลูก ดี ๆ นี่เอง

แน่นอน ไม่ใช่ว่าคลาส D จะจัดการคลาส C ไม่ได้

เพราะต่อให้คลาส C แข็งแกร่ง ก็ยังไม่ถึงขั้นไร้เทียมทาน

ถ้าโดนยิงถล่มด้วยอาวุธหนักจนวอยด์ชิลด์โอเวอร์โหลด

จากนั้นถูกกระหน่ำยิงต่อเนื่องคลาส C ก็ระเบิดได้เหมือนกัน

หรือจะใช้คลาส D จำนวนมาก ล้อมวงใช้พาวเวอร์ซอร์ดฟาดพร้อมกันก็ได้ผลเหมือนกัน

ถึงแม้โลหะผสมคลาส C จะทนกว่า แต่พอเจอสนามพลังสลายอนุภาคของอาวุธพาวเวอร์ ก็โดนเฉือนได้ไม่ต่างกัน

แน่นอนว่า ถ้าจะใช้คลาส D มารุมฆ่าคลาส C

ก็ต้องเตรียมใจยอมสูญเสียหนัก…

จนแม้แต่ผู้บัญชาการยังต้องปาดเหงื่อ