ตอนที่ 60: หัวเราะทีหลังดังกว่า 2 (อ่านฟรี)

ยิงทั้งสามนัด โดนทั้งสามนัด!

ไม่ช้า จานร่อนอีกแผ่นก็พุ่งออกมาด้วยความเร็วสูง แต่ทว่า ไหวพริบและความเร็วของเสี่ยวเฉิงก็ทำให้ทุกคนที่กำลังยืนมองดูอยู่พูดอะไรไม่ออกอีกครั้ง ในระหว่างที่จานร่อนพุ่งออกมาจากพื้น เสี่ยวเฉิงก็พลันลั่นไก แต่คราวนี้ เขายิงออกไปสองนัดภายในหนึ่งวินาที!

เมื่อมองไปยังเครื่องจักร ตัวเลขก็พุ่งขึ้นมาเป็นห้าในทันที!

"เกิดอะไรขึ้นกัน?" คู่หูของชิเหวินปินพลันเบิกตากว้าง “นี่ไม่ใช่แผ่นที่สี่รึ? ทำไมตัวเลขถึงแสดงเป็นห้าล่ะ?”

“หือ? ทำไมตัวเลขถึงเป็นแบบนั้นล่ะ? เครื่องเสียหรือเปล่า?” ท้ายที่สุด ชิเหวินปินก็พลันกล่าวคำพูดออกมาเพื่อปลดเปลื้องตัวเองออกจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจนี้

หลังจากนั้นไม่นาน หวังหยิงก็พลันกล่าวคำพูดออกมา "ไม่ได้ยินหรือยังไงว่ากระสุนถูกยิงออกไปสองนัดน่ะ? นั่นหมายความว่าเสี่ยวเฉิงยิงถูกเป้าทั้งสองนัดเลยยังไงล่ะ เพราะแบบนั้นแหละ ตัวเลขเลยเพิ่มขึ้นอีกสอง!"

ในตอนนี้ ชิเหวินปินและคู่หูพลันตกตะลึงไม่น้อยทันทีที่มองไปยังเสี่ยวเฉิง

ในระหว่างที่จานร่อนแผ่นที่ห้าพุ่งออกมา หวังหยิงก็เอาแต่จ้องมองไปยังนิ้วของเสี่ยวเฉิงที่อยู่บนไกปืน เธอพลันรู้สึกว่ามันยากไม่น้อยเลยที่จะมองการเคลื่อนไหวของนิ้วเสี่ยวเฉิงภายในหนึ่งวินาทีว่ามันขยับหรือไม่ และในระหว่างนั้น กระสุนอีกสามนัดก็ถูกยิงออกไปติดต่อกันอีกครั้ง!

หวังหยิงพลันมองไปยังหน้าจอแสดงผล ตัวเลขบนหน้าจอคือแปด! เธอพลันเบิกตากว้างด้วยความตกใจในทันใด

ทั้งชิเหวินปินและคู่หูที่ยืนอยู่ข้างกายต่างก็อ้าปากค้าง พวกเขาพลันตัวแข็งทื่อทันทีที่เห็นตัวเลขบนหน้าจอ

ดูเหมือนว่าสถานการณ์ในตอนนี้ดูจะน่าอึดอัดมากกว่าเดิม ไม่ช้า เสี่ยวเฉิงก็เผยยิ้มและกล่าวคำอธิบายออกมา "นี่ไม่ใช่ปืนจริงสักหน่อย ถ้ามันเป็นปืนจริง ฉันก็คงจะยิงรัวแบบนั้นไม่ได้แน่"

ชิเหวินปินพลันบ่นพึมพำในใจราวกับต้องการให้เสี่ยวเฉิงหยุดพูด ถึงกระนั้น ยิ่งเสี่ยวเฉิงอธิบายมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกแย่มากขึ้นเท่านั้น

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องปืนจริงปืนปลอมเลย ว่าแต่ไอ้บ้าคนไหนกันที่สามารถยิงกระสุนออกมาสามนัดได้ภายในหนึ่งวินาที?

และคำอธิบายของเสี่ยวเฉิงกำลังเบี่ยงประเด็น อันที่จริง เสี่ยวเฉิงควรจะต้องอธิบายมากกว่าว่าทำไมเขาถึงสามารถยิงรัวออกมาได้ตั้งสามนัด?!

ในตอนนี้ ชิเหวินปินแทบอยากจะร้องไห้ออกมา เพราะกว่าจะยิงจนได้สถิติที่สูงสุดในกองทัพ เขาถึงกับต้องฝึกฝนตัวเองอย่างหนักหน่วง แต่ทว่า เสี่ยวเฉิงกลับได้คะแนนแปดแต้มภายในการยิงเพียงแค่ห้าครั้งเท่านั้น! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะทำคะแนนได้สามสิบแต้มในการยิงสิบครั้งเลยไหมนะ?!

ยิ่งชิเหวินปินคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตั้งคำถามกับชีวิตของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น หากแต่ละคนมีความเก่งและความถนัดที่แตกต่างกัน เขาก็คงจะปลอบใจตัวเองได้ แต่ทว่า ความแตกต่างระหว่างตนกับเสี่ยวเฉิงนั้นก็ทำให้เขารู้สึกเดือดดาลไม่น้อย! อันที่จริง ชิเหวินปินในตอนนี้แทบอยากจะขุดหลุมฝังศพตัวเองอยู่แล้ว

ในตอนนั้นเอง เสี่ยวเฉิงก็พลันกล่าวคำพูดออกมา "ของแบบนี้คงทดสอบเรื่องความเร็วแล้วก็ไหวพริบของฉันไม่ได้หรอก ฉันว่าเรามาเปลี่ยนไปฝึกอย่างอื่นกันเถอะ"

เอ่อ...

คำพูดของเสี่ยวเฉิงนั้นทำให้ทั้งชิเหวินปินและคู่หูแทบจะกระอักเลือดตาย

ถึงกระนั้น สำหรับเสี่ยวเฉิงแล้ว ทุกอย่างก็คงจะเป็นเรื่องง่ายราวกับปลอกกล้วยเข้าปาก

มันให้ความรู้สึกราวกับว่า... เหมือนมีใครสักคนทำในสิ่งที่คุณไม่เคยทำมาก่อนได้ แล้วเขาก็หันมาพูดกับคุณว่า "ฉันยังไม่ได้อุ่นเครื่องเลยด้วยซ้ำ" อะไรทำนองนั้น

สำหรับตอนนี้ ชิเหวินปินก็พลันคิดว่าเสี่ยวเฉิงโชว์เทพออกมามากพอแล้ว เพราะยิ่งเสี่ยวเฉิงพูดมากเท่าไหร่ ชิเหวินปินก็เจ็บใจมากขึ้นเท่านั้น!

ไม่นานนัก เสี่ยวเฉิงก็หันกลับมาและกล่าวคำพูดกับคู่หูของชิเหวินปิน "นายช่วยไปหาผ้าปิดตามาให้ฉันหน่อยได้ไหม?"

ทันทีที่พูดจบ อีกสามคนก็พลันจ้องกลับไปที่เสี่ยวเฉิงแทบจะในทันที ไม่ช้า คู่หูของชิเหวินปินก็พลันกล่าวคำพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก “นะ-นายอยากจะลอง... ปะ-ปิดตายิงงั้นเหรอ?”

เสี่ยวเฉิงพลันพยักหน้า

เอ่อ...

ในตอนนี้ ทั้งชิเหวินปินและเพื่อนรักก็แทบจะอยากเอาหัวกระแทกเสาให้ตายอยู่แล้ว...

นี่คงจะตรงกับสำนวนที่ว่า... 'หัวเราะทีหลังดังกว่า' สินะ?!

ให้ตายเถอะ! ถ้าเทียบกับไอ้ตัวประหลาดตรงหน้าแล้ว เราสองคนเป็นตัวอะไรกันแน่?

บัดซบ...