บทที่ 155 ฆ่าอีกครั้ง

“ฆ่า!!”

หลี่ซิ่นคำรามลั่น พลางยิงปืนพลาสม่าและเลเซอร์จากแขนซ้ายพร้อมกัน ถล่มวอยด์ชีลด์ของศัตรูเบื้องหน้าให้บั่นทอนลง

ขณะที่ทหารใหม่ด้านหลังก็ระดมยิงเข้าใส่หุ่นตัวหนึ่ง

ทั้งปืนพลาสม่า ปืนเลเซอร์ จรวดต่อต้านรถถัง และแม้แต่ปืนกลแม่เหล็กไฟฟ้าหกลำกล้องก็พ่นกระสุนเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง

“ตึ๊ด ตึ๊ด ตึ๊ด ตึ๊ด!!”

วอยด์ชีลด์ของอัศวินฝึกหัดตัวหนึ่งแตกกระจายทันที ก่อนจะถูกจรวดต่อต้านรถถังระเบิดซ้ำเข้าไปอีก

แม้ตัวหุ่นได้รับความเสียหาย แต่ก็ยังสามารถสู้ต่อได้

อีกด้าน ข้ารับใช้ดาบสั้นสองเครื่องระดมยิงจรวดจนหมดแม็ก

แรงระเบิดของจรวดเหล่านั้นทำให้อัศวินฝึกหัดที่กำลังพุ่งเข้าใส่ ต้องแยกกลุ่มออก ลดทอนรูปแบบการบุกทะลวงอย่างชัดเจน

หลี่ซิ่นไม่รอช้า เมื่อเห็นอัศวินฝึกหัดตัวหนึ่งเสียหาย เขาก็พุ่งเข้าใส่ทันที

ข้ารับใช้ดาบสั้นก้าวกระโจนเข้าไป พาวเวอร์สเปียร์ในมือสะบัดพัดแรงลมดุดัน

อัศวินฝึกหัดที่ได้รับความเสียหายรีบถอยหลังทันที พร้อมกับมีอีกเครื่องหนึ่งวิ่งเข้ามาขวางแทน

ในสนามรบ ไม่มีทหารผ่านศึกคนไหนโง่พอจะเอาตัวเองไปสังเวยให้ศัตรูเพื่อเพิ่มแต้มสังหาร

อัศวินฝึกหัดที่เข้ามาขวาง มองไปยังแผงหน้าอกของหลี่ซิ่น ที่ประดับไปด้วยดาวสังหารสีเงินเรียงเป็นแถว

“บัดซบ! หมอนี่คือ S !”

นักขับร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก

จะไม่ตกใจได้ยังไงกัน? ดาวสังหารที่ประดับบนหุ่นรบแม้ดูไร้สาระ แต่กลับแสดงถึงเกียรติของนักขับ

ข้ารับใช้ดาบสั้นหน้าตาคล้ายกันหมด แยกยากว่าใครเป็นทหารใหม่หรือเก่า

แต่ถ้าหุ่นไหนมีดาวสังหารอยู่ ไม่ว่าเป็นเก่าหรือใหม่ ก็รู้ได้ทันทีว่าคนนั้นคือคนที่ผ่านสมรภูมิมาแล้วจริง ๆ

อย่างหลี่ซิ่น หน้าอกหุ่นเต็มไปด้วยดาวสังหารเรียงแถว ดูก็รู้ว่าเป็นนักฆ่าระดับเดียวกันในคลาสเดียวกัน

รถหุ้มเกราะ รถถัง ทหารราบ ศัตรูพวกนี้ไม่มีใครได้แต้มดาวจากหลี่ซิ่น เพราะพวกมัน ‘ง่ายเกินไป’ หรือไม่ก็ ‘ไม่คุ้มจะขู่’

และพวกมันก็ทำหน้าที่ขู่ได้ดีจริง ๆ แค่เห็นดาวพวกนั้น ขาของอัศวินฝึกหัดเบื้องหน้าแทบอ่อนแรง

ถึงจะดึงสติกลับมาได้ แต่ความฮึกเหิมก็หายไปอย่างเห็นได้ชัด

หลี่ซิ่นสัมผัสได้ทันทีถึงความลังเลนั้น

ทหารใหม่ด้านหลังที่ยิงไกลไปจนหมดแล้ว ต่างดึงอาวุธระยะประชิดออกมาแล้วพุ่งเข้าไปเสริมแนวรบ

จำนวนของทั้งสองฝ่ายใกล้เคียงกัน อัศวินฝึกหัดเก๋ากว่าหน่อย แต่ด้วยประสบการณ์ที่เพิ่งสั่งสมจากสมรภูมิที่ผ่านมา ทหารใหม่ก็เริ่มมีทักษะมากขึ้น

แม้จะยังสู้ทหารผ่านศึกไม่ได้เต็มที่ แต่ก็พอจะยื้อเวลาได้ไม่น้อย

สนามรบกลายเป็นศึกประชิดแบบจับคู่

หลี่ซิ่นฝ่าด่านเข้าไปเพียงลำพัง ปะทะกับอัศวินฝึกหัดสองเครื่อง

ก่อนหน้านี้ เขายังเคยสู้สามเครื่องพร้อมกันแล้วชนะ

สองเครื่องนี้ สำหรับหลี่ซิ่นแล้ว มันง่ายดายเกินไป

แถมยังมีหนึ่งในนั้นที่ได้รับบาดเจ็บ อีกเครื่องก็ขวัญเสียเพราะดาวสังหารเต็มหน้าอก

แม้จะต้องสู้แบบสองต่อหนึ่ง แต่การเคลื่อนไหวของหลี่ซิ่นก็ยังว่องไวและแม่นยำ

แม้โหมดโอเวอร์คล็อกจะกินพลังจิตมหาศาล แต่สำหรับหลี่ซิ่นแล้ว มันไม่ใช่ปัญหาเลย

พลังจิตที่ได้จากศัตรูคนก่อนหน้า ผ่านการถอดรหัสและดูดซับไปแล้ว เติมเต็มการใช้งาน พร้อมทั้งเพิ่มพลังให้สูงยิ่งขึ้นไปอีก

พาวเวอร์สเปียร์ในมือฟาดใส่ศัตรูอย่างต่อเนื่อง หลบหลีกแนวป้องกันของอีกฝ่ายได้อย่างแม่นยำ

สนามพลังสลายอนุภาคฉีกเกราะของศัตรูฉีกออกได้อย่างง่ายดาย

เกราะโลหะผสมธรรมดา ไม่มีทางต้านสนามพลังสลายอนุภาคได้เลย

แม้จะไม่โดนจุดสำคัญ แต่แรงกระแทกมหาศาลก็ทำให้หุ่นของศัตรูเอนล้มไปด้านหลัง

อีกเครื่องหนึ่งก็แทงพาวเวอร์สเปียร์เข้ามาทางหลี่ซิ่น แต่เขาหลบได้อย่างว่องไว

หุ่นของหลี่ซิ่นเคลื่อนไหวเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ แล้วหันไปซัดศัตรูเครื่องแรกที่ได้รับบาดเจ็บ

แขนขวาของเขาใช้แรงหมุนจากการหลบ แทงศอกอัดใส่เกราะหุ่นอีกฝ่ายอย่างรุนแรง

แค่กระแทกครั้งเดียว อัศวินฝึกหัดก็เซเสียหลัก

แต่แค่นั้นยังไม่พอ หลี่ซิ่นยกมือซ้ายเปล่งพลังจิตออกมา สายฟ้าเส้นใหญ่พุ่งออกจากห้องควบคุมฟาดใส่ห้องนักบินของศัตรูโดยตรง

“อ๊ากกกกก!!!”

ระยะใกล้ขนาดนี้ วอยด์ชีลด์ใช้ไม่ได้ทั้งคู่

ฝ่ายตรงข้ามได้รับรสชาติแบบเดียวกับที่หลี่ซิ่นเคยโดนจากรอยมาก่อน

แม้สายฟ้าจะไม่สามารถฆ่าคนได้ผ่านระบบฉนวนของหุ่น แต่ก็ทำให้คนขับอ่อนแรงจนหมดสภาพ

เสียงหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความตกใจ:

“ระดับ C!!”

ทหารผ่านศึกคนนั้นรู้ว่าหลี่ซิ่นไม่ธรรมดา แต่เขาไม่ได้อยากมี ‘ความรู้’ อะไรแบบนี้เลยในตอนนี้

อัศวินฝึกหัดเครื่องแรกที่ช็อตหัวหมุนไร้ทางสู้ ถูกพาวเวอร์สเปียร์ของหลี่ซิ่นแทงทะลุห้องนักบินในทันที

เป้าหมายถัดไปก็คืออีกเครื่องหนึ่ง

แต่เครื่องนั้นเหมือนถูกความหวาดกลัวครอบงำ พลังการต่อสู้ลดลงอย่างชัดเจน

“ระดับ C!”

“ระดับ C! ใครก็ได้ มาช่วยที!!”

“อ๊ากกก! …ใครก็ได้ ช่วยด้วย!!”

เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังไม่หยุด แต่มิตรสหายยังไม่ทันมา หอกของหลี่ซิ่นก็ฟาดเข้าใส่ก่อนแล้ว

แต่ละการแทง แต่ละการฟาด รุนแรงจนอีกฝ่ายแทบจะรับไม่ไหว

ทุกการโจมตี เสมือนมีสายฟ้าพลังจิตซึมออกมาจากหอก คอยทำลายขวัญและพลังของศัตรู

หุ่นเครื่องนี้ก็ไม่ได้อ่อนแอ แต่ต่อหน้าอสูรอย่างหลี่ซิ่น ก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กหัดเดิน

ไม่กี่วินาทีต่อมา หุ่นของเขาถูกซัดจนเกราะพังทั้งตัว แม้จะยังป้องกันห้องนักบินไว้ได้

แต่สภาพภายนอกก็เละไม่เหลือ

“ตาย!!”

พร้อมกับเสียงคำรามดังกึกก้อง พาวเวอร์สเปียร์ของหลี่ซิ่นที่หุ้มด้วยสนามพลังสลายอนุภาคสีฟ้าอ่อน ซัดฟาดขาอัศวินฝึกหัดขาดทั้งสองข้าง

ศัตรูสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนที่ทันที เหลือเพียงเสียงกรีดร้องจากในห้องนักบิน

“ยอมแพ้! ยอมแพ้แล้ว!”

“อย่าฆ่าฉันเลย!!”

เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากลำโพงของศัตรู ทำให้หลี่ซิ่นในห้องนักบินส่ายหัวเบา ๆ

หุ่นของเขาเดินตรงเข้าไป…

พาวเวอร์สเปียร์แทงลงอย่างไม่ลังเล!