ตอนที่ 58: การประเมินศักยภาพ 1 (อ่านฟรี)

ตอนที่ 58: การประเมินศักยภาพ

ครูฝึกสาวสุดเย็นชาพลันขมวดคิ้วทันทีที่เห็นชิเหวินปินทิ้งดัมเบลล์จนไปกระแทกเท้าเพื่อนอีกคน "เป็นอะไรไปน่ะ?"

"ขอโทษด้วยครับครู... พอดีเมื่อกี้ผมเหลือบไปเห็นชายที่ทำเครื่องชกพังเมื่อวันก่อน... "

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น เพื่อนอีกคนที่ถูกดัมเบลล์ร่วงใส่เท้าก็พลันกล่าวคำพูดออกมาด้วยสีหน้าสุดเจ็บปวด "อย่าบอกนะว่านายเห็นไอ้ตัวประหลาดนั่น?!"

ระหว่างที่กำลังเงยหน้าและมองไปยังเสี่ยวเฉิง เขาก็พลันเบิกตาและอ้าปากกว้างไปพร้อมกัน

มันต้องใช่ชายคนนั้นแน่!

ถึงกระนั้น ครูฝึกสาวก็พลันมองไปยังทิศทางที่ลูกศิษย์ของตนหันไปและพบกับเสี่ยวเฉิงเช่นกัน เธอเลิกคิ้วและตะโกนออกคำสั่ง "กลับไปฝึกกันต่อเถอะ"

ทหารทั้งสองพลันพยักหน้าและเริ่มฝึกฝนต่อไป ไม่นานนัก ครูฝึกสาวก็รีบหันหลังกลับและเดินตามเสี่ยวเฉิงไป

แต่แล้ว ดูเหมือนว่าเสี่ยวเฉิงเองก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่าใครสักคนกำลังเดินตามมาจากด้านหลัง เมื่อถึงคราว เสี่ยวเฉิงก็พลันหยุดเดินและยืนนิ่ง เขาหันหลังกลับมาและมองไปยังครูฝึกสาวจนเธอถึงกับสะดุ้งตกใจ

"คุณสะกดรอยตามผมทำไมกัน?"

"นี่มันสโมสรกีฬานะ ฉันจะเดินไปไหนมาไหนมันก็เป็นเรื่องของฉันสิ" ครูฝึกสาวพลันกล่าวคำพูดอย่างใจเย็น

ถึงกระนั้น เสี่ยวเฉิงเองก็ไม่ได้อยากจะพูดอะไรมากนัก เขาไม่รู้จักเธอเลยด้วยซ้ำ อีกทั้ง เสี่ยวเฉิงเองก็ไม่ได้คิดด้วยว่าครูฝึกสาวคนนี้จะตกหลุมรักตนตั้งแต่แรกเห็นด้วย ถึงแม้ว่าคำพูดของเซินเหยาจะเปลี่ยนความคิดเขาไปบ้างก็เถอะ

อันที่จริง ดูเหมือนว่าเสี่ยวเฉิงจะไม่ค่อยรู้สึกถูกชะตากับผู้หญิงสักเท่าไหร่ ถึงจะไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนก็เถอะ อย่างน้อยก็เว้นหลินจื้อซือเอาไว้คนหนึ่ง... เสี่ยวเฉิงไม่รู้ตัวเลยว่ามีความรู้สึกเช่นนั้นตั้งแต่ตอนไหน แต่มันก็น่าจะเป็นความรู้สึกที่มาจากช่วงชีวิตวัยเด็กที่ถูกแม่ทิ้งไป

ถึงกระนั้น ดูเหมือนว่าครูฝึกสาวจะจงใจเข้าหาเสี่ยวเฉิงโดยตรง ทันทีที่เห็นว่าเสี่ยวเฉิงกำลังหันหน้ากลับไป เธอก็พลันกล่าวคำพูดออกมาในทันที “มาที่นี่เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของตัวเองใช่ไหม? ดูเหมือนนายจะยังขาดครูฝึกอยู่นะ...”

ถึงอย่างไร เสี่ยวเฉิงเองก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่ออบรมหรือฝึกทักษะพื้นฐานที่ตนรู้อยู่แล้ว อันที่จริง เขาในตอนนี้มีคุณสมบัติมากกว่าครูฝึกในกองทัพเสียอีก เสี่ยวเฉิงไม่ได้ขาดประสบการณ์หรือทักษะอะไรเลย เขามาที่นี่ก็เพราะต้องการที่จะเข้าใจความแข็งแกร่งของตนเองให้มากขึ้น

ด้วยเหตุนั้น เสี่ยวเฉิงจึงไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่เดินต่อไป

ทันทีที่เห็นว่าเสี่ยวเฉิงไม่สนใจ ครูฝึกสาวก็พลันรู้สึกว่าเธอควรจะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตนให้เสี่ยวเฉิงได้รับรู้เสียก่อน

นอกจากนี้ หลังจากได้เห็นพละกำลังของเสี่ยวเฉิงเมื่อครั้งก่อน เธอเองก็อยากจะรู้จักเสี่ยวเฉิงมากกว่านี้ด้วย ชายคนนี้ออกแรงมากกว่าหนึ่งพันกิโลกรัมด้วยแขนเพียงข้างเดียวได้ยังไงกัน?

เนื่องจากคำพูดไม่ได้ผล ดูเหมือนว่าเธอจะต้องสั่งสอนบทเรียนให้กับเสี่ยวเฉิงสักหน่อยแล้ว เธอต้องการจะพิสูจน์ให้เสี่ยวเฉิงเห็นว่าตัวเองนั้นก็มีความสามารถมากพอที่จะเป็นครูฝึกของเขาได้

แต่ดูเหมือนว่าเสี่ยวเฉิงจะมีตาหลัง ระหว่างที่ครูฝึกสาวกำลังยื่นเท้าข้างหนึ่งของตัวเองออกไปสกัดขาเสี่ยวเฉิง เขาก็พลันก้าวเท้าข้ามผ่านไปในทันใด

หลังจากนั้นเพียงเสี้ยววินาที ครูฝึกสาวก็พลันพุ่งเข้ามาพร้อมกับใช้ขาอีกข้างเกี่ยวเท้าของเสี่ยวเฉิงเอาไว้ ดูเหมือนเธอจะพยายามใช้ช่วงขาและข้อเท้ารัดเสี่ยวเฉิงเอาไว้เพื่อทำให้เขาล้มลง

แต่ทว่า ใครจะไปรู้ล่ะ? ถึงแม้ว่าเธอจะใช้พละกำลังไปมากขนาดนั้น แต่เสี่ยวเฉิงก็ยังยืนอยู่ที่เดิมและไม่ขยับเลยสักนิด

ในตอนนั้นเอง เสี่ยวเฉิงก็พลันขมวดคิ้วทันทีที่เห็นว่าครูฝึกสาวกำลังพยายามที่จะล็อคขาเขาอยู่... เธอมองไปยังเสี่ยวเฉิงด้วยสีหน้าสุดตกใจ เมื่อเห็นว่าเทคนิคของตัวเองใช้ไม่ได้ผล ครูฝึกสาวก็พลันกัดฟันและพยายามที่จะออกแรงให้มากกว่าเดิม แต่ทว่า เสี่ยวเฉิงก็ยังยืนนิ่งและมองเธออย่างไม่สนใจอะไร

"ผมก็แค่ไม่ค่อยถูกชะตากับนายทหารสองคนนั้นเท่าไหร่" เสี่ยวเฉิงพลันกล่าวคำพูดพลางติดตลก ไม่นานนัก ทันทีที่เสี่ยวเฉิงสะบัดตัว เขาก็พลันส่งครูฝึกสาวลอยกระเด็นออกไป