บทที่ 70 การฝึกอบรม

หลี่ซิ่นถอนหายใจยาวออกมาอย่างเงียบ ๆ

“งั้นที่พวกนายเรียนในโรงเรียน ส่วนใหญ่ใช้ห้องฝึกจำลองเป็นหลักสินะ?”

เว่ยเชียนตอบว่า “ไม่ใช่ครับหัวหน้า ส่วนใหญ่เราเรียนวิชาทฤษฎีเป็นหลัก… ห้องฝึกจำลองมันกินพลังงานสูงมาก เราแทบไม่มีโอกาสได้ใช้เลยครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ซิ่นก็ทำได้แค่ถอนหายใจ

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงสามารถตามทันระดับการฝึกฝนหนึ่งถึงสองปีของพวกนั้นได้ภายในเวลาแค่สองเดือน

การเรียนภาคทฤษฎี กับการฝึกในห้องจำลอง ฟังดูแล้วอาจจะดีอยู่หรอก ใช่ มันดีแน่นอน

เพราะมันช่วยเร่งกระบวนการเรียนรู้ของนักขับหุ่นได้ ทำให้สามารถเริ่มต้นฝึกใช้งานได้เร็วขึ้น และลดความสูญเสียได้มากขึ้น

แต่หลี่ซิ่นไม่มีพื้นฐานพวกนั้น พอไปฝึกจริงก็ต้องลำบากไปเยอะ

ยังดีที่เจียงโหลวเป็นคนมีความรับผิดชอบ จึงค่อย ๆ ฝึกเขาจนคล่อง

อีกทั้งหลี่ซิ่นยังได้ดาวน์โหลดสัญญาณพลังจิตมาถึงสามครั้ง ความสามารถของเขาถึงได้พัฒนาอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าทักษะที่ดาวน์โหลดมาจะเน้นไปที่การต่อสู้ระยะประชิด แต่ก็ยังมีผลต่อการควบคุมหุ่นยนต์อยู่ดี

คิดดูแล้ว สำหรับการฝึกเจ้าสามคนนี้ หลี่ซิ่นถือว่ามีคุณสมบัติเหลือเฟือแล้วจริง ๆ

สิ่งเดียวที่ต้องกังวลก็คือ ถ้าถึงเวลาต้องลงสนามรบจริงจะทำยังไงดี

ที่นี่ไม่ใช่ฐานฝึกของทหารใหม่ ที่นี่คือเขตสงคราม

ใต้โรงงานเหล็กเบฮีมอธ ยังมีหุ่นยนต์อัศวินฝึกหัดและทหารของมีลด้าอยู่ การรบอาจเริ่มขึ้นในอีกแค่สองสัปดาห์

และมันอาจจะไม่ถึงสองสัปดาห์ด้วยซ้ำ ใครจะรู้ว่ากองกำลังมีลด้าข้างล่างจะเปิดฉากโจมตีเมื่อไหร่

เวลาเร่งรีบแบบนี้ หลี่ซิ่นต้องเร่งฝึกเจ้าพวกทหารใหม่ที่มีชั่วโมงบินแค่ร้อยชั่วโมงนิด ๆ ให้พร้อมรบให้เร็วที่สุด

เขาจึงเอ่ยว่า “สภาพของพวกนาย ฉันพอเข้าใจดีแล้ว!”

“แผนการฝึกเดิม ใช้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เริ่มตั้งแต่บ่ายนี้ ฉันจะเปลี่ยนแผนใหม่ให้พวกนายฝึกตาม!”

เว่ยเชียนตกใจไปเล็กน้อย รีบถามว่า “หัวหน้า เราจะไม่พักก่อนวันนึงเหรอครับ อีกอย่าง หุ่นยนต์ของพวกเราก็อยู่ในระหว่างการตรวจเช็กของช่างอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?”

หลี่ซิ่นขึ้นเสียงสูงขึ้นทันที “พักเหรอ!?”

“อายุเท่านี้ เวลานี้ ยังจะมาขอพักอีก?!”

“การรบอาจจะเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ บางทีวินาทีถัดไป นายอาจจะโดนกระสุนปืนใหญ่ส่งตรงไปหาความตายเลยก็ได้”

“ยังจะพักอีกมั้ย!?”

“ไม่แล้วครับไม่แล้วครับ!”

“เราจะเริ่มฝึกตอนบ่ายเลย!”

สามทหารใหม่รีบส่ายหัวพร้อมกันแทบไม่ทัน

“หัวหน้า งั้นเราจะเริ่มจากอะไรดีครับ?” หลิงหยางผิงถามขึ้น

หลี่ซิ่นมองทั้งสามคนแล้วกล่าวว่า “ต่อไปนี้ ไม่ต้องเรียกฉันว่าว่าหัวหน้า เรียกหัวหน้าหน่วยหรือหัวก็พอ”

“ครับ! หัวหน้าหน่วย!”

“ครับ! หัว!”

หลี่ซิ่นลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ทักษะประชิดของพวกนายอ่อนแอเกินไป ในขณะที่ศัตรูของเรา คือกองกำลังอัศวินฝึกหัดของกองทัพมีลด้าที่เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด”

“เพราะงั้น ต่อไปนี้แกนกลางของการฝึกทั้งหมด จะเน้นไปที่การต่อสู้ประชิด!”

“หากไม่มีอะไรฉุกเฉิน ในแต่ละวัน พวกนายจะต้องอยู่บนหุ่นยนต์ตลอด ยกเว้นช่วงกลางคืนที่ต้องจอดให้ช่างเข้ามาตรวจเช็ก”

เว่ยเชียนทำหน้าลำบากใจ “แม้แต่กินข้าวก็ต้องอยู่ในนั้นเหรอครับ?”

“กิน ดื่ม ขับถ่าย ทุกอย่างนั่นแหละ!” หลี่ซิ่นตอบพร้อมทำหน้าดุ

...

การฝึกเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

สำหรับทหารใหม่สามคนนี้ หลี่ซิ่นนำวิธีการฝึกที่เจียงโหลวเคยใช้กับตัวเขามาใช้ซ้ำอีกครั้งโดยไม่เปลี่ยนแปลง

เริ่มต้นด้วยการฝึกตามขั้นตอนทีละลำดับก่อน

โชคดีที่ในตอนนี้ ทักษะต่อสู้ระยะประชิดของหลี่ซิ่นกับหุ่นยนต์อยู่ที่ระดับ D4 แล้ว ถ้ายังเป็นแค่ D2 อยู่ล่ะก็ คงจะน่าขายหน้าไม่เบา

ตอนนี้เขามีระดับที่สูงกว่าพวกนั้นเกือบสองขั้น แถมยังเคยผ่านสนามรบมาแล้ว ทำให้การฝึกสอนทหารใหม่กลายเป็นเรื่องง่ายขึ้นมาก

ภายในหุ่นยนต์ของตัวเอง หลี่ซิ่นกอดอก มองดูหุ่นยนต์ของทหารใหม่ทั้งสามฝึกฝนการต่อสู้ระยะประชิด

พวกเขากำลังฝึกท่าพื้นฐานในการต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์ชุดหนึ่ง ซึ่งหลี่ซิ่นเคยเรียนรู้มาจากเจียงโหลว แม้มันจะดูเหมือนการฝึกมวยด้วยหมัดเปล่า แต่ก็สามารถประยุกต์ใช้กับอาวุธทุกประเภทได้

ไม่ว่าจะเป็นพาวเวอร์ซอร์ด พาวเวอร์แอ๊คซ์ หรือแม้แต่พาวเวอร์สเปียร์และพาวเวอร์ฮาวเบิร์นก็ล้วนใช้ชุดท่านี้เป็นพื้นฐานได้ทั้งนั้น

แม้มันจะเป็นแค่ชุดท่าฝึกตายตัว ที่อาจจะใช้ได้จริงแค่บางส่วนในสนามรบ แต่ก็ยังดีกว่าการต่อยมั่ว ๆ หรือเหวี่ยงอาวุธแบบไร้ทิศทาง

“ต่อยอะไรอ่อนปวกเปียกแบบนั้น!?”

“เร่งสปีดขึ้นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

ในสนามฝึก หุ่นยนต์ข้ารับใช้ดาบสั้นของหลี่ซิ่นยืนประจันหน้ากับหุ่นยนต์ของเว่ยเชียนและพวก ซึ่งต่างก็กำลังฝึกท่าเดียวกันอยู่

มองด้วยตาเปล่าก็เห็นได้ชัดเลยว่า ความเร็วและความรุนแรงของการเคลื่อนไหวของหลี่ซิ่นเหนือกว่าพวกนั้นมาก พอเทียบกันแล้ว เจ้าทหารใหม่ทั้งสามก็ดูเหมือนเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า

การฝึกโดยใช้หุ่นยนต์แตกต่างจากการฝึกด้วยร่างกายมนุษย์ แม้จะมีพลังจิตช่วยให้ควบคุมหุ่นได้เหมือนควบคุมร่างกายตนเองก็ตาม

“ช้าขนาดนี้ ถ้าไปสนามรบ จะเอาร่างไปยื่นให้ศัตรูเก็บแต้มรึไง?!”

หลังจากฝึกชุดท่าจบ หลี่ซิ่นก็บังคับหุ่นยนต์เดินเข้าไปหา แล้วคอยแก้ไขท่าทางที่ผิดให้กับทหารใหม่แต่ละคน

“หัว เร็วกว่าที่ฝึกในโรงเรียนแล้วนะครับ…”

“ยังกล้าพูดอีกเหรอ! วันนี้เพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมง!”

“ครับ! หัว!”

การฝึกหุ่นยนต์ถือเป็นกิจกรรมที่พวกเว่ยเชียนตั้งหน้าตั้งตารอที่สุดในโรงเรียน เพราะในสองปีของพวกเขาที่สถาบันการทหารเขาโยวซาน พวกเขาได้ฝึกกับหุ่นยนต์จริงแค่ร้อยกว่าชั่วโมงเอง คิดดูว่าพวกเขาจะกระหายขนาดไหน

แต่ถึงจะชอบแค่ไหน ถ้าต้องฝึกแบบเต็มวัน วันละ 25 ชั่วโมงของดาวก้วนซั่ว พวกเขาได้นอนแค่วันละ 4 ชั่วโมง

กินดื่มขับถ่ายรวมกันใช้เวลาอีก 1 ชั่วโมง

ที่เหลืออีก 20 ชั่วโมงถูกหลี่ซิ่นยึดไปใช้ฝึกหมด ทั้งฝึกภาคปฏิบัติ ฝึกวิ่ง ฝึกยิง ฝึกต่อสู้

จนทั้งสามคนเริ่มหลอน และถึงแม้ว่าสำหรับไซเคอร์ การนอนแค่ 4 ชั่วโมงจะถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ แต่นี่มันมากเกินไปจนรู้สึกเหมือนจะบ้า

แต่ฝึกหนักแบบนี้ก็มีข้อดี พวกเขาพัฒนาเร็วมาก

ทฤษฎีที่เคยเรียน และข้อมูลที่ฝึกในห้องจำลอง กลับกลายเป็นว่าถูกพิสูจน์จริงในสนามฝึกของหลี่ซิ่น

ทำให้ระดับทักษะของพวกเขาพัฒนาอย่างรวดเร็ว

ทุกวัน หลี่ซิ่นจะลงมาฝึกร่วมกับพวกเขาด้วย ช่วงแรกเน้นฝึกพื้นฐาน เช่นต่อยมวย วิ่ง ยิงระยะไกลในหุ่นยนต์

พอเข้าวันที่สาม พวกเขาก็เริ่มฝึกการต่อสู้แบบ 1 ต่อ 1 ระหว่างหุ่น

อาวุธพาวเวอร์ที่ใช้ในการฝึกจะไม่เปิดสนามพลังสลาย จึงไม่ก่อความเสียหายต่อหุ่นยนต์ สามารถฝึกกันได้อย่างเต็มที่

ถ้าหุ่นได้รับความเสียหายเล็กน้อย พอพวกเขาเข้านอน ช่างก็จะเริ่มซ่อมทันที และในเวลาสี่ชั่วโมงที่พวกเขาหลับ ช่างก็จะซ่อมทุกอย่างเสร็จหมด

ในด้านการต่อสู้ประชิด หลี่ซิ่นสามารถฝึกให้พวกเขาได้เต็มที่

แต่ในด้านการโจมตีระยะไกล หลี่ซิ่นกลับสอนอะไรพวกเขาไม่ได้มากนัก

เพราะระดับการยิงของหลี่ซิ่นในตอนนี้ ยังอยู่แค่ระดับ D2 ซึ่งต่ำกว่าพวกทหารใหม่ทั้งสามซะอีก ถ้าพยายามฝึกมากไป อาจโดนจับได้ทันทีว่าเขาไม่เก่งด้านนี้เลย