ตอนที่ 42 หมวกกันน็อกเจ้าปัญหา

เอิ่ม...

จะให้เขาพูดยังไงดี?

ถ้าบอกว่าเจอทั้งสองคน แยกกันเจอ แต่เหตุผลของพวกเธอคือไปอาบน้ำในแม่น้ำ...

ขืนมีคนใส่ร้ายว่าเขาแอบดูสองสาวอาบน้ำจะทำยังไง?

ให้ดูฟรียังไม่เอาเลย ยุคนี้ข้อหาลามกอนาจารร้ายแรงถึงขั้นประหารเชียวนะ

หรือจะบอกว่าหลิวซือเหมิงบุกมาหาเขาที่บ้านกลางดึก... ยิ่งอธิบายยากเข้าไปใหญ่

ช่างเถอะ บอกว่าไม่เห็นเลยดีกว่า

แก๊งปัญญาชนหญิงพวกนี้ฉลาดเป็นกรด แถมหลิวซือเหมิงกับเหยาอวี้หลิงยังช่วยกันปกปิดให้กัน เขาจะไปหาเรื่องใส่ตัวทำไม

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปล่วงเกินหัวหน้าแผนกฟ่าน เว้นแต่ว่าวันไหนหมอนั่นจะมาหาเรื่องเขา ค่อยงัดเอาความลับนี้มาแบล็กเมล์

คิดได้ดังนั้น อู่ต้าชิ่งส่ายหน้า "ไม่เห็นครับ บางทีผมอาจจะวางลอบเสียงดังไปหน่อย พวกเธอเลยกลัวแล้วหลบไปก็ได้"

เหตุผลนี้ฟังขึ้น

อู่กังพยักหน้า "งั้นเอ็งก็อย่าไปเที่ยวบอกใครว่าไปวางลอบในแม่น้ำเมื่อคืน ข่าวลือมันไปไวมันไม่ดี"

อู่ต้าชิ่งรับคำ

"แล้วเมื่อเช้าอามาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

อู่กังเพิ่งนึกออก "อ้อ! พริกแห้งสามจินเมื่อวานเอ็งใช้หมดแล้วนี่ วันนี้ต้าหนิวขับรถไถไปทำงานในนา อาเลยคิดว่าถ้าขาดเครื่องปรุงอะไร เอ็งก็ปั่นจักรยานไปซื้อที่สหกรณ์ในเมืองเอาเองนะ"

"ทีมโบราณคดีขึ้นเขาไปตั้งแต่เช้า กลับอีกทีก็ค่ำ เอ็งขี่จักรยานไปซื้อของคงไม่เสียเวลามากนัก ห้ามละเลยเรื่องอาหารสัตว์ แล้วก็ห้ามทำมื้อเย็นช้านะ"

"เสี่ยวหย่วนเจอคนดีเข้าให้แล้ว หมู่บ้านเราไม่มีอะไรตอบแทน ก็ได้แต่อาศัยเรื่องกินเรื่องอยู่นี่แหละดูแลเขาให้ดีที่สุด"

อู่ต้าชิ่งกำลังหาข้ออ้างออกไปข้างนอกพอดี รีบรับคำทันควัน

"ได้ครับ! ปลาที่กินไม่หมดเก็บไว้ก็เน่าเปล่า เดี๋ยวผมเอาไปลองขายในเมืองดู เผื่อได้ตังค์"

อู่กังถลึงตาใส่ "ทำอะไรก็เพลาๆ หน่อย อย่าให้มันโจ่งแจ้งนัก"

"ครับๆ!"

อู่กังสูบยาจากกล้องยาสูบ พ่นควันปุ๋ยๆ เดินหันหลังกลับ เดินไปได้หน่อยก็นึกขึ้นได้ ตะโกนบอก "อย่าลืมไปหาลุงจูที่ที่ทำการหมู่บ้านนะ ไปเบิกเงินกับคูปอง แล้วก็ขอใบแนะนำตัวด้วย"

ใบแนะนำตัวนี่ของดีเลย เทียบเท่าบัตรประชาชนในยุคนี้ อู่ต้าชิ่งต้องการเก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินพอดี

เขารีบเร่งให้เสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่ากินข้าว รีบให้อาหารสัตว์ แล้ววิ่งแจ้นไปหาลุงจูขอใบแนะนำตัว

ลุงจูรู้เรื่องจากอู่กังแล้ว เตรียมใบแนะนำตัว เงิน และคูปองไว้รอท่า

อู่ต้าชิ่งรับมาดู โอ้โห... ให้มาเยอะเกินไปมั้ง

แถมยังมีคูปองผ้าอีกต่างหาก

"นี่..."

ลุงจูเงยหน้ามองลอดแว่น "นี่เงินส่วนตัวของข้ากับหัวหน้าอู่ เสี่ยวหย่วนกำลังจะได้ไปเรียนในเมือง ต้องตัดเสื้อผ้าดีๆ ให้ใส่บ้าง ศาสตราจารย์กู่ท่านเมตตาขนาดนี้ เราจะให้เขาดูถูกไม่ได้"

อู่ต้าชิ่งซึ้งใจจนพูดไม่ออก อยากจะคืนเงิน แต่สุดท้ายก็เก็บใส่กระเป๋า

"งั้นผมขอรับไว้ก่อนนะครับ เมื่อคืนผมจับปลาได้เยอะ กะจะเอาไปขายในเมือง ถ้าได้เงินมาแล้ว ผมจะเอาเงินกับคูปองมาคืนลุงกับอาอู่นะครับ"

ลุงจูตบแขนอู่ต้าชิ่ง "ให้แล้วก็ให้เลย ขายปลาได้เงินมาก็เอาไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้หน่วนเป่าใส่บ้าง เป็นสาวเป็นนางจะให้ใส่แต่เสื้อผ้าเก่าๆ ของพี่ชายได้ยังไง"

"ครับ!"

อู่ต้าชิ่งรับคำอย่างร่าเริง คิดในใจว่าเสื้อลายทางกะลาสีกับชุดกระโปรงลายดอกที่ซื้อมาจะได้ฤกษ์ใส่อวดชาวบ้านเสียที

ส่วนจะตอบแทนบุญคุณลุงจูกับอาอู่ยังไง ค่อยว่ากันทีหลัง

ออกจากที่ทำการหมู่บ้าน อู่ต้าชิ่งแวบกลับไปที่หลังบ้านตัวเอง หิ้วถังใส่ปลาเล็กปลาน้อยข้ามประตูมิติไปปี 2024 ทันที

พอข้ามมาปุ๊บ ก็เห็นจักรยานไฟฟ้าที่เป็นรางวัลจากระบบจอดสงบนิ่งอยู่ข้างทาง

อู่ต้าชิ่งเคยขับรถไถมาก่อน เห็นคนยุคนี้ขี่ไอ้นี่กันเกลื่อนเมือง ดูแล้วน่าจะขี่ง่ายเหมือนจักรยาน ลองกดๆ ปุ่มดู เสียบกุญแจ คร่อมรถ

พอบิดคันเร่งนิดเดียว รถก็พุ่งฉิว!

ลมตีหน้าตึงๆ เย็นสบาย

ดีกว่าขับรถไถเป็นไหนๆ ไม่กระเทือน แถมไม่ต้องดมควันดำ

กำลังขี่เพลินๆ ตำรวจจราจรขี่มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ตามมาประกบ แล้วปาดหน้าให้จอด

ตำรวจตัวสูงใหญ่ หน้าตาดุดัน ดูท่าทางเอาเรื่อง

ตะเบ๊ะให้ทีหนึ่ง "คุณครับ กรุณาสวมหมวกกันน็อกด้วยครับ"

หมวกกันน็อก?

อู่ต้าชิ่งเพิ่งสังเกตว่าคนขี่จักรยานไฟฟ้าบนถนนใส่หมวกทรงกะลาครอบหัวกันทุกคน

ที่ท้ายรถมอเตอร์ไซค์ตำรวจมีหมวกกันน็อกห้อยอยู่เป็นพวง

จากนั้นก็มีคนไม่ใส่หมวกโดนเรียกจอดอีกหลายราย

ตำรวจหนุ่มแจกใบสั่งรัวๆ พร้อมยื่นหมวกกันน็อกให้คนละใบ "ค่าปรับยี่สิบ ยึดบัตรประชาชนไว้ ซื้อหมวกกันน็อกมาเปลี่ยนแล้วค่อยมาเอาบัตรคืน"

เขาใส่หมวกตำรวจ กดปีกหมวกลงต่ำ อู่ต้าชิ่งมองไม่เห็นหน้าชัดๆ เห็นแค่คางได้รูปกับริมฝีปากเม้มแน่น

แจกหมวกเสร็จ ใครจะอ้อนวอนยังไงพี่แกก็นิ่งสนิท

"คุณตำรวจครับ ผมรีบไปทำงาน กลับมาไม่ทันทำไงครับ?"

"ผมไม่มีเงินติดตัว กลับไปเอาเงินแล้วคุณตำรวจไม่อยู่จะทำไง?"

เขาก้มหน้าเขียนใบสั่ง "ถ้าไม่กลับมาภายในหนึ่งชั่วโมง ไปรับบัตรคืนที่สถานีตำรวจจราจรตามที่อยู่ในใบสั่ง"

พวกโดนจับพยายามต่อรอง

"คุณตำรวจ ขายหมวกใบนี้ให้ผมเลยได้ไหมครับ?"

"ใช่ๆ พวกเราไม่รู้จะไปซื้อที่ไหนนี่นา"

"ไม่ได้ ผมไม่ใช่พ่อค้าขายหมวก เดี๋ยวโดนร้องเรียน"

ถึงจะดูเย็นชา แต่ก็ถือว่าอะลุ่มอล่วยแล้ว พวกนั้นเห็นว่าต่อรองไม่ได้ก็รีบวิ่งไปหาซื้อหมวกกันน็อกกันจ้าละหวั่น

เหลือแค่อู่ต้าชิ่งคนเดียวที่ยืนนิ่ง

ตำรวจหนุ่มเงยหน้าขึ้น "ยืนบื้ออะไรอยู่? เอาบัตรประชาชนมาสิ"

อู่ต้าชิ่งอึกอัก "ใช้ใบแนะนำตัวแทนได้ไหมครับ?"

ตำรวจหนุ่มชักฉุน "กวนตีนเหรอ ยุคนี้ใครเขาพกใบแนะนำตัวกัน"

"งั้น... ผมไปซื้อหมวกก่อน แล้วค่อยกลับมาเอาใบสั่งได้ไหมครับ?"

"คิดว่าผมโง่เหรอ? เอาหมวกผมไปแล้วหายหัวไปเลยจะทำไง?"

พูดจบ ตำรวจหนุ่มรู้สึกว่าใช้คำว่า "ผม" มันดูสุภาพไปหน่อย

เขามองซ้ายมองขวา ไม่เห็นมีรถสายตรวจซุ่มดูอยู่

มองอู่ต้าชิ่งหัวจรดเท้า เห็นใส่เสื้อกล้ามตราห่านคู่เก่าๆ ดูทรงแล้วคนบ้านนอกเข้ากรุง เพิ่งมารับงานวันแรก อย่าไปถือสาหาความเลย

เขาหยิบมือถือขึ้นมา ถ่ายรูปอู่ต้าชิ่งตอนถือหมวกกันน็อกไว้ แล้วฉีกใบสั่งค่าปรับ 20 หยวนทิ้ง "เอ้า! ยกให้! จำไว้นะ วันหลังพกบัตรประชาชนด้วย เจอตำรวจคนอื่นเขาไม่ใจดีเหมือนผมหรอกนะ"

อู่ต้าชิ่งงง "ไปได้แล้วเหรอครับ?"

ตำรวจหนุ่มถลึงตา "หรืออยากจะไปเที่ยวโรงพักกับผม?"

"ไม่ครับๆ ขอบคุณครับคุณตำรวจ"

สายตาตำรวจหนุ่มเหลือบไปเห็นถังปลาที่อู่ต้าชิ่งหิ้วมา ปลาสดๆ ดิ้นกระแดว์ๆ "ไม่ต้องขอบคุณ ปลานั่นขายไหม?"

อู่ต้าชิ่งคิดในใจ นั่นไง ตำรวจก็คือตำรวจ ต้องมีรีดไถกันบ้างแหละ

กำลังจะบอกว่าจะเอาไปให้คนรู้จัก ตำรวจหนุ่มก็ควักแบงก์ร้อยสองใบยัดใส่มือ "ไม่ต้องพูดมาก ขายทั้งถังนั่นแหละ พอดีพ่อผมชอบกิน"

ปลาซิวปลาสร้อยรวมๆ กันยังไม่ถึงสามจินเลยมั้ง

"น้อยไปเหรอ?"

ตำรวจหนุ่มควักให้อีกร้อย "อย่าลีลา เดี๋ยวคนหาว่าตำรวจรังแกประชาชน"

ตอนนั้นตำรวจอีกนายขี่รถมาสมทบ ตำรวจหนุ่มคนแรกยัดปึกบัตรประชาชนใส่มือเพื่อน "เลิกงานแล้ว ฝากเคลียร์ต่อด้วย"

ยกถังปลาขึ้นรถแล้วบิดหนีไปเลย

ตำรวจที่มาใหม่หน้าบอกบุญไม่รับ แต่ไม่กล้าบ่น

อู่ต้าชิ่งยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ตำรวจนายใหม่หันมาตวาด "มองอะไร! โดนเขียนใบสั่งไหม? เอาบัตรประชาชนมาดูซิ!"

อู่ต้าชิ่งรีบสวมหมวกกันน็อก "มะ... เมื่อกี้สหายคนนั้นเคลียร์ให้แล้วครับ"

ตำรวจนายนั้นเลิกสนใจเขา หันไปเล่นงานเหยื่อรายใหม่ที่ไม่ใส่หมวก "มองอะไร! คุณนั่นแหละ ขอดูบัตรประชาชนหน่อย!"