ตอนที่ 30 เด็กหาย

【ทางเลือกที่ 1: ต่อยหน้าเถียนเสี่ยวอู่สักหมัด แล้วสอนสั่งว่าการล่อซื้อเป็นสิ่งไม่ดี รางวัล: เสื้อกล้ามตราห่านคู่ตัวใหม่เอี่ยม】

อู่ต้าชิ่งตัดข้อแรกทิ้งโดยไม่ลังเล ขืนต่อยหน้าลูกชายหัวหน้าแผนก มีหวังโดนลากเข้าซังเตสถานเดียว

【ทางเลือกที่ 2: อาศัยทีเผลอ แอบไปแจ้งจับเถียนเสี่ยวอู่ข้อหาเก็งกำไรที่คอมมูน รางวัล: ได้รับตำแหน่งหน่วยลาดตระเวนปลอกแขนแดง】

ข้อนี้ยิ่งแล้วใหญ่ เดี๋ยวโดนแว้งกัด

ส่วนข้อที่สาม... ล่อตาล่อใจเหลือเกิน

【ทางเลือกที่ 3: บอกเถียนเสี่ยวอู่ว่าแบ็คเราดี ไข่ตันหนึ่งแค่เรื่องจิ๊บๆ รางวัล: โกดังประตูมิติ ขนาด 36x24x4 เมตร เก็บของข้ามมิติได้ตามใจชอบ】

ตอนที่ได้รับภารกิจสุ่มครั้งก่อน เขาตื่นเต้นแทบแย่

ที่ต้องตื่นแต่เช้าขนของออกมา ก็เพราะกลัวคนเห็น ถ้ามีโกดังมิติ การขนย้ายข้ามภพก็เป็นเรื่องง่าย ไม่ต้องมานั่งระแวงหน้าพะวงหลังแบบนี้อีก

แต่ "หนึ่งตัน" นี่มันเท่าไหร่กันแน่ เขาเรียนมาน้อย ไม่ค่อยรู้เรื่องมาตราส่วน

10 จิน, 100 จิน, 1000 จิน...

หนึ่งตันมันเยอะขนาดไหน?

คงสักหมื่นจินมั้ง?

นึกไม่ออกเลยว่าไข่ไก่หมื่นจินต้องใช้แม่ไก่กี่ตัวเบ่งออกมา

ช่วยไม่ได้ ระบบมันให้มาแบบนี้ ก็ต้องกัดฟันสู้

"เสี่ยวอู่ พูดตรงๆ นะ เรื่องหาไข่ไก่น่ะไม่ยากหรอก นายบอกมาเลยว่าจะเอากี่ฟอง ต่อให้เป็นตันฉันก็หาให้ได้"

พูดไปหน้าแดงไป ไม่เคยคุยโวโอ้อวดขนาดนี้มาก่อน อายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี

เถียนเสี่ยวอู่อ้าปากค้าง สูดหายใจลึก "ไม่ถึงตันหรอก"

อู่ต้าชิ่งโล่งอก "แล้วเท่าไหร่?"

"สัก 2,000 จินก็พอ"

"ตกลง!"

สิ้นเสียงตอบรับ แสงสีเหลืองก็กระพริบวิบวับในหัวอู่ต้าชิ่ง

เขาดีใจสุดขีด หลังจากแยกทางกับเถียนเสี่ยวอู่ ก็หาที่ลับตาคนกดรับรางวัล กุญแจธรรมดาดอกหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ

แต่สรรพคุณไม่ธรรมดาเลย

มันคือกุญแจเปิด 'โกดังมิติ' ซึ่งเป็นพื้นที่ทับซ้อนระหว่างสองภพ เขาไม่ต้องแบกของข้ามไปข้ามมาให้เหนื่อย แค่เอาของไปเก็บในห้องที่กำหนด แล้วไปเปิดเอาของออกที่อีกภพหนึ่งได้เลย

ส่วนจะใช้ห้องไหนเป็นโกดัง อู่ต้าชิ่งกำหนดได้เอง แต่มีข้อแม้ว่าห้องนั้นต้องเป็นกรรมสิทธิ์ของเขา

อู่ต้าชิ่งอ่านคำอธิบายซ้ำสามรอบกว่าจะเข้าใจ

กลับถึงบ้าน เขาอดใจไม่ไหวที่จะลองของใหม่

ห้องเก็บของที่บ้านนี่แหละเหมาะสุด

เขาเสียบกุญแจไขแม่กุญแจห้องเก็บของด้วยความตื่นเต้น แกร๊ก! ประตูเปิดออก

แต่ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องเก็บของรกๆ ที่คุ้นเคย แต่เป็นโกดังว่างเปล่ากว้างขวาง!

อู่ต้าชิ่งตื่นเต้นจนเนื้อเต้น รีบขนเสบียงที่ซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าทั้งหมดเข้าไปเก็บในโกดังมิติ

ให้เสี่ยวหย่วนลองเข้าไปดู พอแน่ใจว่าน้องไม่เห็นของที่เขาเอาไปซ่อน ก็วางใจ

เสร็จภารกิจ อู่ต้าชิ่งลากสังขารอันอ่อนล้าไปล้มตัวลงนอนบนเตียงเตา

ตั้งแต่กลับมาจากโลกอนาคตเมื่อวาน นาฬิกานับถอยหลังในหัวก็เปลี่ยนรูปแบบ

มันนับถอยหลังบอกเวลาที่เขาจะเปิดประตูมิติได้อีกครั้ง

เหมือนเข้ากะโรงงาน ทำ 24 พัก 24 ไม่ว่าเขาจะอยู่ในโลกอนาคตนานแค่ไหน พอกลับมาแล้วต้องรออีก 24 ชั่วโมงถึงจะกลับไปได้อีก

อู่ต้าชิ่งรู้สึกว่าโดนระบบแกง

เวลาพักนานขึ้นก็จริง แต่ความยืดหยุ่นหายไป

แล้วสัญญาที่ให้ไว้กับเฒ่าหวังว่าจะส่งของทุกวันล่ะ? สัญญาที่จะไปเยี่ยมเชี่ยนเชี่ยนที่โรงพยาบาลอีกล่ะ?

แต่กฎก็คือกฎ เปลี่ยนแปลงไม่ได้

อีกอย่าง เขาไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาสองวันแล้ว ง่วงจนตาจะปิด บอกเสี่ยวหย่วนว่ามีของกินอยู่ในตะกร้า แล้วก็คลุมโปงหลับเป็นตาย

น่องไก่ ขาหมู หมูสามชั้นย่าง...

หน่วนเป่าเห็นของกินก็กรี๊ดกร๊าด แต่พอเจอสายตาดุๆ ของเสี่ยวหย่วน ก็สงบปากสงบคำ

เพราะมีเสี่ยวหย่วน อู่ต้าชิ่งถึงวางใจ

กินเสร็จ เสี่ยวหย่วนเก็บกวาดเรียบร้อย แล้วพาหน่วนเป่าออกไปเล่นข้างนอก

คราวนี้อู่ต้าชิ่งหลับยาว ตื่นมาอีกทีตะวันก็จวนจะตกดินแล้ว

นาฬิกาในหัวบอกว่าเขาหลับไปเจ็ดชั่วโมงเต็ม

เขาลุกขึ้นเรียกน้อง "เสี่ยวหย่วน! หน่วนเป่า!"

เงียบกริบ

ออกไปตะโกนเรียกหน้าบ้านก็ไม่มีเสียงตอบรับ อู่ต้าชิ่งเริ่มใจคอไม่ดี ตะโกนเสียงดังขึ้น

ไป๋อวี้หลานรำคาญ "แหกปากหาอะไร! หายไปก็ดีสิ รกหูรกตา"

อู่ต้าชิ่งสวนกลับด้วยความโมโห "ถ้าเสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่าเป็นอะไรไป ผมจะเอาชีวิตจินเป่ามาแลก!"

ไป๋อวี้หลานหุบปากฉับ

อู่ต้าชิ่งรู้นิสัยเสี่ยวหย่วนดี ถึงจะยังเด็กแต่มีความรับผิดชอบสูง พาหน่วนเป่าไปเล่นไม่น่าจะหายไปนานขนาดนี้ ต้องเกิดเรื่องแน่ๆ

ตอนนั้นอู่กังพาชาวบ้านสองคนเดินมาพอดี เขาเป็นห่วงเด็กๆ ที่อยู่กันเองตามลำพัง ได้ยินเสียงอู่ต้าชิ่งโวยวายเลยรีบมาดู

"ต้าชิ่ง เกิดอะไรขึ้น? เด็กๆ หายไปนานแค่ไหนแล้ว?"

อู่ต้าชิ่งตอบไม่ได้ เพราะมัวแต่หลับ

ทันใดนั้น หลิวซือเหมิงกับปัญญาชนหญิงอีกคนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "สะ... เสี่ยวหย่วนพาหน่วนเป่าเข้าป่าไปแล้ว!"

"เข้าป่า?"

อู่ต้าชิ่งหูอื้อไปหมด

หลิวซือเหมิง "ฉันเพิ่งได้ยินอู่ต้ากั๋วพูดเมื่อกี้ เขาบอกว่าเห็นเสี่ยวหย่วนพาหน่วนเป่าเดินมุ่งหน้าไปทางภูเขาตั้งแต่เช้า เสี่ยวหย่วนสะพายตะกร้าใบใหญ่ไปด้วย"

อู่ต้าชิ่งวิ่งกลับไปดูในบ้าน ตะกร้ากับมีดดายหญ้าหายไปจริงๆ

ใช้หัวแม่ตีนคิดก็รู้ เสี่ยวหย่วนเห็นเขาเหนื่อย เลยอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระด้วยการไปเก็บผักป่า

อู่ต้ากั๋วเดินล้วงกระเป๋าเข้ามายิ้มเยาะ "ตื่นตูมไปได้ เด็กพวกนั้นฉลาดจะตาย ขนาดข้ายังหลงป่า พวกมันไม่หลงหรอก"

อู่ต้าชิ่งตบหน้าอู่ต้ากั๋วฉาดใหญ่ เพี้ยะ!

"เห็นน้องเดินเข้าป่าทำไมไม่ห้าม!"

อู่กังตกใจ รีบเข้ามาขวาง "ต้าชิ่ง ใจเย็นๆ ต้ากั๋วมันปากหมาไปงั้นแหละ ตอนนี้ต้องรีบตามหาเด็กๆ ก่อน"

อู่ต้ากั๋วกุมแก้ม ร้องโอดโอย "ไอ้บ้า! ตบหน้าทำไมวะ หน้าตาคือชีวิตจิตใจของข้านะเว้ย!"

อู่ต้าชิ่งกระชากคอเสื้ออู่ต้ากั๋ว ตะคอกใส่หน้า "บอกมา! พวกเขาไปทางไหน! ถ้าวันนี้กูหาน้องไม่เจอ กูจะเอามีดกรีดหน้ามึงให้ยับ!"