ตอนที่ 20 ลูกพี่หมายความว่าไง

อู่ต้าชิ่งหันซ้ายแลขวาจนแน่ใจว่าไม่มีคน ถึงได้กระซิบตอบ "ที่บ้านให้เอามาส่งญาติในเมืองครับ แต่บังเอิญญาติไม่อยู่ แล้วผมก็ขี้เกียจขนกลับ..."

"แล้วแป้งสาลีขายยังไง?" พี่สาวถามต่อ ครอบครัวเธอย้ายมาจากมณฑลซานตง ชอบกินอาหารจำพวกเส้นเป็นชีวิตจิตใจ

"จินละสามเหมาครับ"

พี่สาวได้ยินราคาก็ลังเลนิดหน่อย "รับคูปองอาหารไหม?"

อู่ต้าชิ่งชะงัก "คูปองที่ใช้ได้ทั่วประเทศหรือเปล่าครับ?"

"ใช่จ้ะ เธอคิดราคาเท่าไหร่ล่ะ?"

อู่ต้าชิ่งเกาหูแกรกๆ กระซิบเสียงเบาลงอีก "แป้งพวกนี้ผมขอคูปองอาหารห้าสิบจิน ราคานี้ลดไม่ได้แล้วนะครับ ผมรีบออกมาไม่ได้เอาตาชั่งมา แต่รับรองว่าแป้งในถุงนี้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบจินแน่นอน มีแต่เกินไม่มีขาด"

ราคาที่อู่ต้าชิ่งบอกเป็นราคาตลาดมืด ราคาหน้าโรงสีตอนนี้อยู่ที่หนึ่งเหมาเจ็ดเฟินบวกคูปองอาหารหนึ่งจิน ขายราคานี้กำไรเห็นๆ

แต่ปริมาณแป้งเขาแค่กะๆ เอา บอกว่ายี่สิบจินน่ะ เขาขาดทุนแน่ๆ

พี่สาวยังไม่ตอบตกลงทันที แต่จ้องไปที่กระป๋องนมผงในตะกร้า "นมผงขายเท่าไหร่?"

"ห้าหยวนครับ ราคานี้ก็ลดไม่ได้เหมือนกัน"

อู่ต้าชิ่งนึกว่าลูกค้าจะหนีซะแล้ว ที่ไหนได้พี่สาวตบเข่าฉาด "ตกลง!"

อู่ต้าชิ่งทึ่งในความรวย สมกับเป็นคนโรงงานสรรพาวุธ ควักเงินห้าหยวนกับคูปองอาหารห้าสิบจินได้สบายๆ

พี่สาวยิ้มร่า "แต่เธอต้องรออยู่ข้างล่างแป๊บนะ พี่ต้องขึ้นไปเอาคูปองที่บ้านก่อน"

"ได้ครับ พี่แซ่อะไรครับ?"

"แซ่อู๋จ้ะ ชื่ออู๋อวิ๋นฟาง"

"ผมชื่ออู่ต้าชิ่งครับ"

อู่ต้าชิ่งหันไปเห็นห้องน้ำสาธารณะที่ดูปลอดคน "งั้นเดี๋ยวผมไปรอแถวห้องน้ำโน้นนะครับ พอดีปวดฉี่"

พี่สาวพยักหน้าแล้ววิ่งเหยาะๆ ขึ้นตึกไป

จริงๆ แล้วอู่ต้าชิ่งไม่ได้ปวดฉี่หรอก แต่เห็นคนใส่ปลอกแขนแดงเดินตรวจตราอยู่แถวนั้นเลยอยากหลบฉากหน่อย

ที่ถามชื่อแซ่ไว้ ก็เผื่อโดนเรียกตรวจจะได้เตี๊ยมกันถูกว่ามาหาญาติชื่ออะไร

เขาเลือกยืนหลบมุมในที่ร่ม กลิ่นตุๆ โชยมาจากห้องน้ำเป็นระยะ ชวนเวียนหัว

ทันใดนั้น ชายหนุ่มวัยรุ่นอายุราวๆ ยี่สิบปีก็เดินตรงเข้ามาหา หัวใส่เจลหวีเรียบแปล้ แบ่งผมแสกข้างแบบ 3:7 มันแผลบ

"มาเก็งกำไรล่ะสิ?" พอเดินมาถึง ชายหนุ่มก็เปิดฉากถามทันที

อู่ต้าชิ่งไม่เล่นด้วย "มาเยี่ยมญาติครับ"

ชายหนุ่มชะโงกหน้าดูของในตะกร้า แล้วกระซิบข้างหูอู่ต้าชิ่ง "ฉันกล้าฟันธง ของในตะกร้านายส่วนใหญ่เป็นของโจร"

อู่ต้าชิ่งกรอกตาใส่ ไม่ตอบโต้ แต่กวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

ดูทรงแล้วน่าจะเป็นวัยรุ่นว่างงานที่ยังหางานทำไม่ได้ ไม่น่าใช่พวกหน่วยตรวจสอบใส่ปลอกแขนแดง และดูเด็กเกินกว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่โรงงาน

ช่วงนี้ดวงเขากำลังขึ้น คงไม่ซวยโดนจับตั้งแต่ครั้งแรกที่ออกมาขายของหรอกมั้ง แต่หมอนี่ถามแบบนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?

จังหวะนั้นอู๋อวิ๋นฟางก็ลงมาจากตึกพร้อมเงินและคูปอง จูงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ รุ่นราวคราวเดียวกับหน่วนเป่ามาด้วย

อู่ต้าชิ่งเหมือนเห็นนางฟ้ามาโปรด รีบปั่นจักรยานเข้าไปหา พร้อมส่งสายตาให้อู๋อวิ๋นฟาง "พี่อวิ๋นฟาง ผมอยู่นี่ครับ"

อู๋อวิ๋นฟางเหลือบไปเห็นชายหนุ่มคนนั้นก็เข้าใจสถานการณ์ทันที "ต้าชิ่ง!"

ชายหนุ่มเห็นว่าอู่ต้าชิ่งรู้จักกับอู๋อวิ๋นฟางจริง ก็ไม่พูดอะไร เดินหันหลังกลับไป

อู่ต้าชิ่งมองตามหลังชายหนุ่ม "คนนั้นก็คนโรงงานเหรอครับ?"

อู๋อวิ๋นฟางยิ้มแห้งๆ "ลูกชายหัวหน้าแผนกน่ะ ชื่อเถียนเสี่ยวอู่ นิสัยก็... พอไหว แต่เพื่อนฝูงข้างนอกเยอะไปหน่อย ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งเลิกกับแฟนไปสองคน"

อู่ต้าชิ่งแปลความหมายออก

อู๋อวิ๋นฟางรักษามารยาทไม่ด่าตรงๆ แต่ความหมายคือ 'ไอ้ลูกล้างผลาญของหัวหน้าแผนก คบเพื่อนเลว มั่วผู้หญิง'

อู๋อวิ๋นฟางถามอย่างสงสัย "ถามถึงเขาทำไมเหรอ?"

อู่ต้าชิ่งตอบเลี่ยงๆ "เปล่าครับ เห็นรุ่นราวคราวเดียวกันเลยถามดู"

อู๋อวิ๋นฟางเตือนด้วยความหวังดี "งานที่ทำอยู่นี่เสี่ยงนะ ไม่รู้ว่ามีใครจับตามองอยู่หรือเปล่า พลาดนิดเดียวโดนจับแน่ ระวังตัวด้วยนะ"

"ครับๆ" อู่ต้าชิ่งขอบคุณยกใหญ่

"แต่ก็ต้องขอบคุณเธอจริงๆ ลูกสาวพี่เพิ่งหย่านม กินอาหารเสริมแล้วท้องอืด นมผงของเธอช่วยชีวิตไว้แท้ๆ"

เด็กน้อยกอดกระป๋องนมยิ้มแก้มตุ่ย อู่ต้าชิ่งมองหน้าเด็กน้อยแล้วรู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

โดยเฉพาะรอยยิ้มนั้น... แก้มแดงปลั่ง ดวงตากลมโต เปียคู่ดูน่ารักน่าชัง แต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่นใจดีอย่างประหลาด

เอ๊ะ... เดี๋ยวนะ...

เด็กน้อยวัยกำลังซน กระโดดโลดเต้นไปมารอบจักรยานอู่ต้าชิ่ง

"เหมยเหมย"

อู๋อวิ๋นฟางดุลูก แต่เด็กน้อยไม่ยอมหยุด

อู๋อวิ๋นฟางเลยขึ้นเสียง "จางซินเหมย! อย่าดื้อ!"

จางซินเหมย?!

อู่ต้าชิ่งถึงบางอ้อ

ตอนไปบ้านป้าจางซินเหมยในอนาคต ข้างรูปครอบครัวมีรูปถ่ายตอนเด็กของป้าตั้งอยู่ ถึงจะโตขึ้นกว่านี้หน่อย แต่เค้าโครงหน้าแทบไม่เปลี่ยน

เขาได้เจอจางซินเหมยตอนเด็กในยุคนี้จริงๆ ด้วย! ตื่นเต้นชะมัด!

แต่พอตื่นเต้นเสร็จ ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามา

เหมือนไปขนของเขามาขายให้เจ้าตัวเขาเองชัดๆ หากินกับคนกันเองแท้ๆ เลวบริสุทธิ์จริงๆ

แต่รับเงินมาแล้ว จะคืนเงินแล้วบอกให้ฟรี พี่อู๋อวิ๋นฟางคงตกใจวิ่งหนี

คิดได้ดังนั้น อู่ต้าชิ่งเลยหยิบน้ำผึ้งในตะกร้าออกมา "พี่อวิ๋นฟางครับ น้ำผึ้งขวดนี้ผมตั้งใจจะเอามาฝากญาติ แต่ผมถูกชะตากับพี่ รับไว้ให้ลูกกินเถอะครับ"

อู๋อวิ๋นฟางตกใจ "น้ำผึ้งของดีขนาดนี้ จะให้กันฟรีๆ ได้ยังไง?"

"โธ่!" อู่ต้าชิ่งเริ่มแถ "ผมไปตีรังผึ้งมาเองครับ ลงทุนแค่โดนผึ้งต่อยไปสองตุ่ม ไม่ได้เสียเงินซื้อสักบาท พี่รับไว้เถอะครับ"

"อีกอย่าง ผมมีเรื่องอยากจะรบกวนพี่อวิ๋นฟางด้วยครับ"

"รบกวนพี่?"

"ถ้าเพื่อนบ้านพี่คนไหนอยากได้ข้าวสารแป้งหมี่ รบกวนพี่ช่วยแนะนำให้หน่อยนะครับ"

"อ๋อ เรื่องแค่นี้เอง" อู๋อวิ๋นฟางโล่งอก รับของได้สนิทใจขึ้น

"ไว้ถ้าผมหานมผงได้อีก จะเอามาส่งให้พี่คนแรกเลย"

คุยสัพเพเหระกันอีกพักหนึ่ง อู่ต้าชิ่งก็นับถือพี่สาวคนนี้เป็นพี่นับน้อง

แต่เรียกแม่ป้าจางว่าพี่... มันรู้สึกแปลกพิลึก

อู่ต้าชิ่งเก็บเงินใส่กระเป๋าอย่างดี ตั้งใจจะไปตระเวนดูบ้านพักพนักงานตึกอื่นต่อ แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เถียนเสี่ยวอู่ ไอ้หนุ่มผมเรียบแปล้เมื่อกี้ก็เดินสวนมาอีก

อู่ต้าชิ่งจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง เก็บอาการ

เถียนเสี่ยวอู่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ควักซองบุหรี่สีทองออกมาโชว์

"เหลียงโหย่ว?!"

อู่ต้าชิ่งตาเป็นประกาย เคยได้ยินแต่ชื่อ เพิ่งเคยเห็นของจริงก็วันนี้แหละ

เถียนเสี่ยวอู่ดึงบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง จุดให้ แล้วส่งให้อู่ต้าชิ่ง เขาเหลือบมองไปที่บ้านสองชั้นของอู๋อวิ๋นฟาง "ญาติอู๋อวิ๋นฟางจริงดิ?"

"เมื่อกี้ก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ?"

เถียนเสี่ยวอู่สูบบุหรี่พ่นควัน "อย่ามาเนียน ฉันเห็นนะว่ายัยนั่นนับคูปองอาหารให้นาย ขืนฉันไปแจ้งจับ นายโดนซิวแน่"

มาแบบนี้ไม่น่าไว้ใจ อู่ต้าชิ่งหน้าตึงทันที "ลูกพี่หมายความว่าไง?"

คนซื้อคนขายมีความผิดเท่ากัน เขาไม่อยากให้ครอบครัวอู๋อวิ๋นฟางต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องแค่นี้

"วันหลังมีข้าวมีคูปอง เอามาขายให้ฉันโดยตรงเลย ฉันก็ทำธุรกิจนี้เหมือนกัน"